Ζάππειο

Πόδη την Ιατιαρ. Βασιλιάδες και προθεπουργοί. Ψρήγυπες και θεατρίμοι. Στρατηγή και υποτακτική. Μίση και έρωτες. Ήδρυγες και δολοφονίες. Όλα αυτά, εδώ, στην Αθήνα. Στο ολοζόταν ο σκηνικό, της νεότερης ιστορίας μας. Δερόμοι, γονιές, κτύρια, παλάτια και σοκάκια, που προσπερνάμε κάθε μέρα, δίχως να γνωρίζουμε τις ιστορίας που κρύβουμε. Όλα αυτά τα σημεία ξερευνούμε. Γιατί είναι ωραίο να ξέρεις, που βαδίζεις και την βλέπεις. Λοιπόν, λοιπόν, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για ένα από τα πιο γνωστά κληροδοτήματα που βρίσκονται στην προτεύουσα. Το ζάπιο. Το πάλι ποτέ ενημφοπάζερο της αθήνας, αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά της το πόσυμα. Αγαπημένο περίπατο αθινέων και τουριστών, αλλά και χώρο, υπέθριον εξέσαιον, πάσης φύσως εξιλώσσεων και αναψυχής. Το ζάπιο αποτέλεσε επανιλυμένος σκηνικό για τις ταινίες του παλίου ελληνικού κοινματογράφου. Κυρίως η εξωτερική υπέθρη χώρη του, αλλά και η έγλη, ένα από τα πιο παλιά και γνωστά καφέες ταιατόρια της αθήνας. Και βέβαια, το ζάπιο της τελευταίς δικαετίας αποτελεί το κέντρο τίπου σε όλες τις γενικές εκλογές της χώρας, οπου νικιτές και ητιμένοι δίνουν την καθιερωμένη συνέδευξη τίπου μετά το τέλος στον εκλογόν. Πάμε λοιπόν μια βόλτα στο χώρο και στο χρόνο. Το ζάπιο μεγάρο όπως είπαμε και όπως άλλος τεπροδίδι και το όνομά του αποτελεί γεννήμα κλειροδοτήματος. Όλοι έχουμε στο μυαλό μας πώς είναι το ζάπιο μεγάρο. Πρόκειται για ένα νεοκλασικό κτύριο με κορυμβιακούριθ μου πρόπιλο και ένα πανέμορφο και χαρακτηριστικό εσωτερικό έφριο. Ταρχικά σχέδια του ζαπίου μεγάρου ανήκουν στον γάλω αρχιτέκτονα François Boulanger, ο οποίος θυμίζω ότι είχε βάλει το χεράκι του και έσθημε τρόπολη των αθήνων και στο κτύριο της βουλής επειτησοδού στα δύο δεκατρία. Αργότερα όμως τα σχέδια του ζαπίου τρόποποιήθηκαν από τον Θεόφιλο Hansen. Το ζάπιο αποτελεί γεννήμα του οράματος ενός ανθρώπου και αυτός δεν ήταν άλλος από την εβάγγελ ο ζάπα. Έλληνα με καταγωγία από τη βόρια υπηρο. Ο ζάπας, μεγάς ενθενικός ευεργαίτης, παρακινούμενος από το ώραμα του πιητήκε πολιτικού Παναγιώτη σούτσου ώραματίστηκε στα μέσα του δέκα του ένα του εόνα την αναβείωση του Αρχαίου Λυνικού Πνεύματος και βαλεστόχο ζωής την αναβείωση των ολυπιακών αγόνων. Έτσι, το 1856, ο εβάγγελος ζάπας, πλούσες για οκτύμονας εγκατεστυμένος χρόνια στιγουμανία, συνέταξε ένα υπόμνημα με το οποίο πρώτηνε να θεμελιωθεί ένας θεςμός που θα αναβείουν τους ολυπιακούς αγόνες. Με τον ίδιο να αναλαμβάνει εξόλο κλύρωτα εξοδά, ενώ παράλληλα θα βιοργανόνταν εξέσεις που θα βοηθούσαν την Ελλάδα να ακολουθήσει τους ρυθμούς της βιομιχανικής επανάστασης και να τον οθεί οικονομιά της. Να θυμηθούμε σε αυτό το σημείο, ότι πέντε χρόνια νορίτερα, δηλαδή το 1851, είχε πραγματοποιηθεί η πρώτη διεθνής έκθεση του Λονδίμου, την οποία είχε πιμελυθεί ο πρίγκυπας αλυβέρτως και είχε τεράστε η επιτυχία. Αυτή η έκθεση αποτέλεσε πηγεύνευσης για τον Ζάπα και για τον Παναγιώτη Σούτσο, που πιστεύαν ότι οι διοργάνοσοι εξέσσεων και πολιτιστικών δρόμενων ήταν η κατάλη του προτοβουλία προστηκατεύθενση του εξεγχρονισμού της χώρας, τόσος ο πολιτιστικό, όσο και οικονομικό επιπέδο. Ο Ζάπας ήθελε να στερήξει με κάθε τρόπο τέτοιου ίδιους προτοβουλίες, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι έκαστος δέων την πατρίδη χρήσιμος γενέστε και ουδέποτε άχθος αυτής. Δηλαδή ότι ο καθένας πρέπει να γίνεται χρήσιμος για την πατρίδα και όχι βάρος της. Το υπόμνημα του Ζάπα του 1856 διατύπωνε την πρώταση για διοργάνοσοι αγκώνων στην Αθήνα στις 25 Μαρτίου 1850, με τον ίδιο να αναλανβάνει τα έξοδα της διοργάνοσής, καθώς και της ανέγερσης ενός ολυμπιακού κτυρίου, που θα αξιωπεί το και ο σεκθεσιακός χώρος. Εκεί θα παρουσιάζονταν δίγματα της ελληνικής τέχνης και βιομηχανίας, ενώ παράλληλα θα λιτργούσει και ως μουσίω με αρχαιότητες για τους ξένους επισκέπτες. Στην 19α βγούς του 1858 δημοσιαύτηκε βασιλικό διάταγμα περισσυστάσεως τον Λουμπίον. Με το οποίο το λυγικό κράτος αποδεχόταν τη δορία του ζάπα και καθιέρωνε τη διοργάνοση γενικό διαγωνισμόν, όπως αναφέρωταν, που θα λάμβαναν χώρα άνα τετρετία. Και θα ονομάζονταν ο Λίπια. Ή ζάπιας ο Λίπιαδες, όπως έγιναν περισσότερο γνωστές. Και στα πλαίσια των οποίων θα εκθέτουταν και όλα τεληνικά προϊόντα, η δύο στα βιομηχανικά, τα γιοργικά και τα κτυνοτροφικά, ενώ προβλέπωταν να γίνονται και βραβεύσης με κρετήριο τη χρησιμοότητα και την τελειώτητά τους. Να πούμε ότι το σχετικό βασιλικό διάταγμα δεν το υπέγραφε όθονας, πάλι θα έλπε το αγόρι, και είχε αναλάβει το πόστο η αμαλία. Το 1860, ο Εβάγιλος Άπα συνέταξε τη διαθήκη του, όπου ανέφερε χαρακτηριστικά τη βούλησή του, να αναλάβει οξάδηλφός του κωνσταδήνους να κτήσει το κατάστημα των Λουμπίον κατά το σχέδιον, όπου έχει στείλει του Κυρίου Ραγαβή. Ο Αλέξαντορου Σερίζος να γαβείς, ήταν και ενδυρεπορχή θυμίζω υπουργός εξτερικόν. Όπως καταλαβαίνουμε, το ζάπιο μεγάρο είναι το πρώτο κτήριο Πάγος Μίος, που κτήστηκε με αποκλειστικό σκοπό τη διοργάνωση όλοι πιακών αγόνων. Η πρώτα σκέψη σχετικά με την οπηλογή του χώρου για την ανέγερση του μεγάρου των Λουμπίων ήταν να γίνει στην κορυφή του Παναθυναίκου Σταδίου. Από που η αυλή και η Ελλανοδίκη θα ιδύναντο από ευρέος εξώστοι, να επιβλέπωσε τους αγόνας και τα σμυριαάδας των περικαθήμενων θεατών. Η σκέψη αυτή όμως όπως καταλαβαίνουμε, δεν ήταν η λιδουργική. Και πίσως το στάδιο ακόμη δεν είχε επημαρμαλωθεί. Έτσι ξεκίνησε η αναζήτηση ένα λακτικόντοποθεσιών για την κατασκευή του κτυρίου του Ζαπίου. Μιας όμως και ήταν ρητή επιθυμία του Ζάπα του κτύριο να αγητυνειάζει με το Παναθυναίκου Σταδίου. Το 1889 η βουλή των Ελλένων διέθεσε περίπου 80.000 τετραγονικά μέτρα δημόσιας γης, μεταξύ του ναού του Λουμπίου Διώσ και του τότε ανακτορικού κύπου και σε αυτή του τοποθεσία τέθηκε ο θεμέλιος λίθος του Ζαπίου Μεγάρου στις 21.000-1874. Τα πρώτα ολήμπια πραγματοποιήθηκαν το 1859 και πρώτας αν την ανάγκη γεικονομική ανάπτυξη. Επειδή όμως ακόμα δεν υπήρχε ούτε για την έκθεση, ούτε για τους αγόνους χώρος, ημέναι έκθεση φιλοξενήθηκε σε ένα γιάλι νοκτήριο που ονομάστηκε η άλλη νοπαλάτη και βρισκόταν στην οδοπηρεός, ενώ η αφλητική αγόνες πραγματοποιήθηκαν μεταξύ τη σημερινή σπλατίας κοτζιά και τις πλατές κομουντούρου. Τα δεύτερα ολήμπια πραγματοποιήθηκαν 11 χρόνια αργότερα το 1870 και τόνισαν τη σημασία της ανάπτυξης της εκπέδευσης. Η έκθεση πραγματοποιήθηκε σε ένα ξύλιο νοκτήριο που βρισκόταν στη θέση οπου μετά κατασκευάστηκε το ζάπιο και η αγόνες στο στάδιο, το οποίο μόλις είχε ένα σκαφή. Ακολούθησαν τα τρύτα ολήμπια το 1875 χρόνια αρκετά ταραγμένη κολλητικά για την Ελλάδα. Και πραγματοποιήθηκαν και αυτά στους ίδιους χώρους που είχαν γίνει και τα προγούμενα ολήμπια. Τα τέταρτα και τελευταία ολήμπια πραγματοποιήθηκαν το 1888, όταν πλέον ήταν έτοιμο το ζάπιο, οπότε και εγγενιάστηκε και συνεπέσαν με την επέτοιος υπλήρωσης 25 χρόνων της βασιλίας του Γιωριού του πρώτου στην Ελλάδα. Δυστυχώς ο ζάπας δεν πρόλαβαίναδη το κλειορδοτιμάτου μιας και πέθανε το 1865. Σύμφωνα με τη διαθήκη του, το λύψανο της κεφαρλής του ζάπα εγκλησμένων ενός αργειράς θήκης ενσχήματι να ίσκου, εδηχίστηκε στον αριστερό τίχο του κυκλικού σχήματος περισστηλείου του Μεγάρου την μέρα των εγγενίων, τα οποία πραγματοποιήθηκαν με πανηγελικό τρόπο την 20οκτοβρίου του 1888. Ο κωνσταντίνος ζάπας, ο εξάδελυφος το βάγγελου, δώρισε το κτύριο στην Ελλάδα. Το οποίο κτύριο έχω να σας πω ότι δεν ονομαζόταν αρχικά ζάπιο αλλά ολήμπια. Την ονομασία ζάπιο την έλαβε μετά τον θάνατο και του κοσταντίνου ζάπα το 1892. Στους πρώτους σύγχρονους ολήμπιακούς αγόνες που πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα το 1896, φιλοξενήθηκαν στο περιστήλο του ζάπιου τα αγωνισματά της ξεφασκίας. Ενώ εκεί έδρεπε και το πρώτο ολήμπιακό χωριό. Το ζάπιο φιλοξένισε πολλές εμπορικές και καλύτεχνικές εκθέσεις, ενώ στις έθους έστού λιτούργησαν και αργαστήρια αθενέων ζωγράφων. Μετά τη μικρασετικά το στροφή το ζάπιο λιτούργησε ο σορθονοτροφείο αρένον, ενώ από τα τέλετης δεκαετίας του 1830 και μέχρι το 1924 φιλοξένισε τον ραδιουφωνικό σταθμό αθηνόν. Δοφινένκο σχέσα. καταράντα ξεκίνησε ένα λειτουργείο σωσοκομείο, ενώ το 41 επιτάχθηκε από το γερμανικό στρατό κατουχής. Στη συνέχεια μεταδράπηκε σε αποθήκη και κατόπην σε στρατόνα. Ενώ, επιλήγηκε από ομβαρτισμούς, τα δικαιμπριανά, με αποτέλεσμα να καταρέυσης τέγητου και να εποστήκε άλλες πολύ σοβαρές εμιές. Και μην ομίζεται ότι δεν σκεφτήκαμε να το κρεμήσουμε και αυτό, Μα φυσικά και το σκεφτείκαμε με τα πολεμικά, αλλά ευτυχώς τελικά αποφασίσθηκε να γίνει γενική επισκευή το 1060. Η πιο ιστορική στιγμή βέβαια που σχετίζεται με το ζάπιο μεγάρο είναι η υπογραφή της ένταξη της Ελλάδας στην τότε Εΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐΐ� είναι η υπογραφή της ένταξη της Ελλάδας στην τότε εόκη στη 28 ΜΤ. 1199 από τον τότε προθυπουργό κονσταντίνω καραμανλή. Το ζάπιο βέβαια δεν είναι μόνο το πανέμορφο κτύριο, αλλά και ο κύπος του. Αγαπημένος χώρος περυπά του για θυναίους και τουρίστας και όπως είπαμε, πάλι ποτέ μην φοπάζαρο. Μνιάς και αποτελούσε η δανικό τόπο γνωριμιών των νέων, πάντα με τις συνοδιατών γωνιών τους βέβαια. Ο κύπος του ζαπίου σχεδιάστηκε από τον Θεόφη Λοχάνσεν. Αλλά την τελική διαμόρφωση ανέλαβαιο γάλος αρχιτέκτονας δε ζυρέματο. Ο χώρος αυτός προέκηψε έπιτα από παραχόρηση δημόσιο αλλά και ιδιωτικόν οικοπέδων. Παραδείγματος χάριν εκεί υπηρχε το νεκροταφείο των διαμαρτυρωμένων, το οποίο μεταφέρθηκε άλλο. Η ηκία του καθηγητή ορφανίδι, που αδελάχτηκε με άλλο οικοπέδο. Καθώς και εκτάσεις που ανήκαν στον τραπεζί της κουζέ και στον αγωνιστή ή οάνημα κρυάνι. Οι δύο τελευταί δεν δέχτηκαν να ακοζημιωθούν για την παραχόρηση αυτόν τον εκτάσεων ώστε να δημιουργηθείο εκεί πως του ζαπίου. Το νεκροταφείο των διαμαρτυρωμένων βρισκόταν μεταξί τη σηρόδου αντικού και τις βασιλίχες σόλγας. Από τη μεριά δηλαδή που ο χώρος του ζαπίου βλέπει το καλυμάρμαρο. Ήχε δημιουργηθεί την περίοδο που μεταφέρθηκε η προτεύουσα του κράτους από τον άφπλιο στην Αθήνα με χρήματα που είχαν δώσει γι' αυτό το σκοπό άγκληκά τη και τις προτεύουσες. Το 2013 το νεκροταφείο των διαμαρτυρωμένων μεταφέρθηκε στο πρώτο νεκροταφείο για την ακρίβεια στην ότια πλευρά του. Όσο για την εκεί του καθηγητή του πανεπιστημίου αθηνών Θεόδο Ρορφανίδη, αυτή βρισκόταν αντιδιαμετρικά από το νεκροταφείο των διαμαρτυρωμένων. Δηλαδή από την πλευρά της Λοφόρου αμαλίας απένανται από την αγκληκανική εκκλησία, είχε μάλιστα έναν τόσο όμορφο κύπο, που υπήρχε ένα ίδος κρυφού ανταγωνισμού με το κύπο της αμαλίας. Με τον οποίο χωρίζονταν με έναν ξηλλοφράχτη. Η αμαλία επισκεπτόταν πολύ συχνά το κύπο τορφανίδη, ο οποίος μάλιστα είχε δώσει και τόνο μάτεις σε έναν νέο τίπο του λίπας, που είχε δημιουργήσει. Και το είχε ονομάσει του λίπα αμαλία. Αχικά για το γύπο του ζαπίου να πούμε ότι υπήρχε μία μόνο ίσοδος. Η γνωστή ίσοδος της Λοφόρου βασιλής σόλγας, αλλά επειδή ο κόσμος συνήθησε να μπαίνει και από την αμαλίας, το 18 δημιουργήθηκε και από κίνδημεριά ίσοδος. Στο γύπο του ζαπίου συναντάμε και ένα από τα πιο παλιά και γνωστά καφέστει ατώρε της πόλης, την έκλη, που ακοντατείλε του 11 εόνα που ξεκίνησε να λετουργεί, αποτελεί αγαπημένο χώρος συναντήσεις, βιανόμμενον, καλύτεχνών και απλουκόσμου. Μνιασκοί υπέροχη θέα που προσφέρει προς το εναντρικό κύπο και τον ιερό βράχο της Ακροπογλής, την καθιστούν ένα μοναδικό σημείο της προτεύουσας. Δίπλα στην έκλη, ο μόνημο στερινός κίνηματογράφος, είναι ένας από τους πρώτος που λετουργείσαν στην Αθήνα. Το έτος 1128 για την Ακρύβεια και έχει χαρακτηριστεί διατηριτέως. Απότε λέγα πημένο πρόρισμο, αθηνέων και τουριστών για να απολαύσουν ταινίες τους καλοκαιρινούς μήνες. Και βέβαια υπάρχει και η παιδική χαρά του ζαπίου, η οποία ανακαινήθηκε σχετικά προσφατά με δωρεά του ιδρύματος θανάσει και μαρινας μαρτίνου. Πριν κλείσουμε τη σύντομη αυτή η βόλτα μας στο ζάπιο, δεν μπορούμε να μην λίσουμε για τα υπέροχα αγάλματα που συναντάει κανείς εκεί. Αν μπορούμε στο κύβο του ζαπίου από την νύσιοδο της λιωφόρου αμαλίας, θα συναντήσουμε την μαρμάριν η προτομή του Ιωάννη Κυριακού, προέδρου της επιτροπής των ολυπιών, του πηητή Ιωάννη Πολέμη, του ιστορικού Κωνσταντίνου Παπαριγόπουλού, καθώς και τα αγάλματα του Αγγέλου και το μικρού θεριστεί. Στη συμβολή των λιωφόρων αμαλίας και βασιλήσει σόλγας, συναντάμε την μαρμάριν η σένθεση η Ελλάς του Βύρονα, όπου παρουσιάζεται η Ελλάδα να κρατάς την αγκαλιά της το Λόρδο Βύρονα και να τον σταφανώνει. Αν πάλι πλέξουμε να βούμε από την κεδρική ιστον του ζαπίου, δηλαδή από την λιωφόρο βασιλής σόλγας, θα συναντάμε πρώτα πρώτα το πανέμορφο και χαρακτηριστικό σητριβάνι και στα αριστερά του υπάρχει το αγάλμα του έρωτα. Ενώ ακριβώς έξω από την ιστον του ζαπίου μεγάρου, βλέπουμε τους ανδριάδες, του Ευάγγελου και του Κωνσταντίνου Ιωζάπα. Βένοντας μέσα στο ζάπιο μεγάρο θα συναντήσουμε μαρμάρινες πρώτο μές του βασιλιά γεωριού του πρώτου, της βασιλής σασόλγας, του Ευάγγελου ζάπα και της Θεάς Αθενάς. Στον χώρο που βρίσκεται ακριβώς αριστερά από το κτύριο του ζαπίου μεγάρου, όπως το κοιτάζουμε, συναντάμε το μαρμάρινο ανδριάντα του εθνικό ευαριέτη Ιωάννη Βαρβάκη, μαρμάριν η πρώτομή του γεωριού σουρή, καθώς και τους τεφανουδραγούμε. Ή οποία προτομή του δραγούμενα πούμε ότι είναι ερωγό της δυσαιγγονής του, της γλυπτρίας να ταλίες μελά. Ή οποία ήταν εγγονή του Πάβλου μελά και της να ταλίες δραγούμε. Ένα βέβαια από τα πιο γνωστά και σίγουρα από τα πιο επιβλητικά αγάλματα που έχουμε στην Αθενά, βρίσκεται και αυτό στο χώρο του ζαπίου και είναι ο ριχάλκινος έφυπος ανδριάντας του Γεωριού Καραισκάκη. Ο οποίος δεσπόζει απέναντι από την αρχή της οδου ίρωδοατικού και είναι έργο του 1636. Τέλος στη συμβολή των Λοφόρων βασιλίσεις όλυγας και βασιλίος Κωνσταντίνου, υπάρχει η Μαρμάριν η πρώτομή του πήτη Αχιλία Παρασού. Πάδος παιδιά, εγώ αυτό που έχω να πω είναι ότι όσες φορές και να το περπατήσει κανείς στο ζάπιο σε όποιοι από χύτου χρόν και αμβρισκόμαστε. Όχι απλά δεν το χορθένεις, αλλά είναι σαν να σε μεταφέρει με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο στην Πέλε Πόκου. Μπορείτε να ακούσετε το πότκαστ κάθε γωνιά μία ιστορία, στο πότ τελιάζιάρ, στο σπότυφάι, στα άπλοι Πόκκαστ ή σε όπια άλλη φαρμογή ακούτε πότκαστ από το κυνετός σας. Ποδ τελιαζιάρτο καλό να κουιτε.