Yaël, een nieuwe wereld

Vind je favoriete podcast op Verteem Max? Hallo, ik ben Bart Booghaard en dit is iemand een podcast zoals je weet over doodgewone mensen, maar met een heel bijzonder ongewoon verhaal. En dat is een categorie mensen die bijvoorbeeld enke van meer ook enorm aansprekt dat weet ik dacht, enke. Nee, dat is waard. Je stakt heel enthousiast je vinger op, toen ik zei dat ik naar dergelijke verhalen op zoek was, zeg je? Ja, ik klopt. Ik ben altijd op zoek naar verhalen en ik hoor altijd overal verhalen, dus als iemand mij iets vertelt, zit de kans er altijd in dat dat op een dagje een podcast door. Wilt je het nog waar en hoe het hier is ter orie gekomen? Ja, deze iemand heb ik te horenje kregen van een vriendin. Een vriendin van mij zit in een koor en zij kwam op een dag bij mij eten en zij vertelde dat er een nieuw meisje in haar koorgroep zit. Ja, dat daar een paar dingen, zoals daar een paar dingen over te weten gekomen en ze vertelde daarover en ik dacht, woho, daar wil ik meer over weten. Er was ook ongeveer wat je tegen mij vertelde, net nadat je je vinger had opgestoken en wat dan ook zo typisch is aan mij, dat is dat ik heel snel enthousiaste ben over verhalen. En nu dus ook zeer benieuwd. Begin op een. Het verhaal begin op een dag in Antwerpen op een zestiene verdiep. Alled ik heel leuk vind, is al meer zo'n snagst te kijken naar de wereld. Gewoon naar de stilte en naar zo'n de ene zame mensen die passeren. Ik vind dat super rustig, event. En ik vind ook leuk om vanuit dit perspectief naar een mensen te kijken. We staan op het dak van haar apartement aan de rand van Antwerpen. Op de zestiene verdieping en we kijken uit over de stad. Ik denk ook dat dat is om een klein benen en dat dat fan is om daar zo boven te staan, boven de wereld. We horen kinderen op een speelplaats van een schuldje, een beetje verder, kind zijn. We horen de wind, de auto's en mensen onder ons zijn klein. Baina onzichtbaar. Eet zo'n wereld lang voor haar was. Onzichtbaar, ongrijbaar en verweeg. Een plek waar ze naar kon kijken, maar geen deel van kon zijn. Dit een bijzonder is een veilige plaats in de raad. En ik denk dat ik dat ook nodig als een soort van speciaal plek. Ja, ik denk het wel. Dus van alle drukte, de twee werelden, de schreeuwen, zoals we hier, de veilige, neutralen grond. We staan op een dak in een stad en hier op dit dak, op dit terras, komen twee werelden samen. We staan tussen een vroeger en een nu. Vor ons ligt de wereld die komt achter ons de wereld die was. Ik ben de jongste van een acht en ik ben op een gegeven strenge geloof. Ik ben nog een teel geloof gezien tot twee jaar geleden. Het is mijn 25e. Dit is het verhaal van Jair. Ze is 27 jaar en nog maar pas deel van de wereld. Of zo voelt het toch. Haar leven veranderde toen ze twee jaar geleden uit de geloofschemeenschap stapt. Het geloofschap is gelijk een bos. Er zijn zoveel verschillende afdacking en zoveel verschillende soorten bommen. Zoveel verschillende soorten overdaging en dat het moeilijk is om te zien wat ik nu echt aansluit bij het persoonlijk geloof. De verhaaring van geloegen is de gemeenschap waar ik het dan ben in opgegroeid. Jairl groeide op in een groot gezin dat in een dorp een paar kilometer verder woont. Aan de achterkant van haar huidige appartementgebouw. Waar we nu zijn. Ze komt uit een broedere gemeenschap de verhaaring van geloven je. Dat is een afsplitzing van de anglikaanse kerk die is ontstaan ergens in de eerste helft van de 19e eeuw. De dagelijksen voorschriften waren nu niet zo heel bijzonder beden aan dat er gebeerd werd voor het eten. En er werd ook een stuk uit de bijbogen lezen. De hobby's moesten wel eerlijk verantwoord kunnen worden, dus muziek mocht nog wel. Maar dan zijn alle vormen van kunst waren te werelds. Dat waren opzies voor ons. In de raad geen radio de omgang met te wereld moest altijd heel voorzichtig gebeuren. Dus we mochten wel natuurlijk met mensen praten, maar we moesten ons altijd er buis van zijn. Dat was ondraag waren die naar de helgingen. De kindertijd van Jaël was anders dan die van de meeste kinderen. Alles wat ze deed moest binnen de regels van de geloves gemeenschap passen. Mijn uurt als heel gestructurierde zondag was altijd de kerkdag, de dag waar we gods eerden. Ik ging altijd met een lange rok naar school en mijn haar was ook lang. Dan moeg ik niet knept worden. Je wil er niet toegestaan. Ik denk ook wel dat ik becefte voor het eerst dat ik anders was, wat bedrijft geloof. Want ik vertelde in de eerste leerjaar dat ik altijd een gebät uitzpraak voor het eten. En voor mij was dat zo supervans afspreek, maar voor andere kinderen niet. Hier zie ik deze spijs. Ik maak niet echt deel uit van de klas ofzo. Ik was anders. En dat was ook goed dat ik me gezegd was dat ik me anders voelde. En dan ik dan ook meer becefte, wie dat ik was. Waarvoor in Kind was je? Heel serieuze. Ook heel angstig. Ik was een heel angstig kind. Ik heelt me aan alle regeltjes. Ik rebeleeren niet veel. En ik was ook niet heel erg populair op school. Want ik dien een trap heel goed en ik probeer de mensen te bekeren. Ik probeer de mensen echt te bekeren. Ik ga bijbeldjes aan mijn klas genoeges. En. Maar lever niet veel vrienden op. Dat kan ik al zeggen. Ik vond het zo een uurt. Dan moet ik even door het archieven. Ja, hij heeft een paar foto's, maar niet veel. Is dat je? Ja, te gelen. De meeste foto's liggen nog thuis. Maar daar is ze iets meer dan twee jaar geleden vertrokken. Van de ene dag op de andere. Dit is echt een heel zwas. Het is ook een lang kleedje. En hier ook ja. Het ziet dus heel braven. Op de foto ziet ze eruit als ener welk ander kind. Er is niet dat zouden doen voor moeder dat ze voor duurend angstig is. Dit is echt de mooiste foto die mij heel. nofstal is dood voelen. Dus het is een foto van mijn moeder, toen het in het bevallen was van. nee. En naast mij zit mijn broer. En naast hem zit een van haar ouderen suzer. Die is 12 jaar om dat moment. Dat is dus die ook. De moeder al heeft overgenomen, denk ik nou. Een paar dagen na die foto, dus een paar dagen na de geboren van je hel. krijgt haar moeder een hersenbloeding. En vanavond dan is ze geleden behoefend. En beslist het gezin om hun geloof strikter te beleiden. Ja, dat maakt me heel andere hoort. Ik vind mijn broer ook super schatgeld die foto's staan. Ja, en mijn moed ook een knap voor schijning. Ik vind het ook heel pijnlijk om daaruit te kijken. Dat maakt me ook heel melancholische wat verliezen. Als ik mijn meisje had ik weinig, of ik had heel veel weinig leeftijdsgenoten. Dus dat was wel moeilijk. Want ik had een heel weinig idea dat van hoe de andere kinderen konden zijn. En dus nee, we gaan spelen naar het school. Mocht niet, voor jarenig feestjes mocht ook niet. Dat was heel pijnlijk omdat in begin kreeg ik dan altijd wel een uitnodiging. Maar op begin met kreeg ik zelfs geen uitnodigingen meer. Ik herinner mij nog dat ik in het feitje leer. Dat was nog wel een uitnodiging van iemand kreeg. En dat ik zo blij was dat ik gewoon nog normaal weer behandeld. Zo een van de rest was. En ja, een vrienden. Klasgenhoogd is konden geen vrienden zijn, want die waren van de wereld. Ik herinner mij nog dat ik dan wel bij een klasgenhoogd had. Al de trampoliner mocht gaan springen. En dat was echt gewoon het einde. Dat was zo leuk. Want dan vergeten ze wat heel zware, sfeer en mochtjes gewoon. Kind zijn en u uitleven. Ja. Ik heb mij nooit echt goed gevoeld en ik herinner mij ook dat ik. dat ik de weekend's echt als een verademing zag omdat ik dan ook gewoon niet zo gekrispiert hoe het te zijn. Op school moest ik constant een voorzichtig zijn om niet in de striket van de tuivol te vallen. En ik ben natuurlijk ook echt wel gepest. Ja, een meelbaar ook. En ik herinner mij dat een hoogtepunt er de weekend zware. Vaak wel er bij in komsten conferencis die internationaal waren. En dat was super want dan ontmoeten ik ook mensen van mijn leeftijd. Tijdens die conferencis worden in de bijbogen lezen. En worden er met broeder en zuster van over de hele wereld lieder gezongen. Want samen zingen is een van de meest typische gebruiken binnen de vergaardering van geloven. Er is één lied waar je een bijzondere herinneringen aan heeft. Lesie bij bouw pit ook een dag. Op dat je groeien mag. Dat is de tekst. Ik ga zoverstaan ook. Je elke versie. Terwijl ze het lied afspelte pargegegenzem doet ze de jebare mee die bij het liedje hoort. Op de video zie ik een kinderkor dezelfde bewegingen doen. Dat is daar. De bewegingen bij. Dat is het. Dat werd veel gezongen op de heinkomsten voor de kindjes. Dat was ook in alle talen gezongen. En bij veel kinder liedjes worden er bewegingen gedaan. Dat het heel goed ingeprennt werd in de jonge kinder herzenen. Ja. Dat is ook de eeuwen gegaan herinneren. Dat is wel als ik nu. De verhadering van geloven je is een broedergemeenschap. En zo'ngemeenschap wordt over het algemeen opgedeeld in open en gesloten broeders. Hoe opener, hoe vrijer en hoe geslotener, hoe strikter de vorschriften zijn. Van heriael tien jaar is, richter water, samen met een ander koppel uit antwerpen, zelf een mide groep op. Vanavdam vertegenwoordigt het gezin een groep van mide broeders in vlaanderen. Een gemeenschap wordt ook heel erg bepaald door haar leren. Omdat er zo en echts sort van lering is, er wordt heel veel inputgegeven van belangrijke broeders die in de wij denken dat voor aan staan zijn en heel religiës. Die beveelt te zeggen. En dus ja, ik denk ook wel dat ik daar door de verharing ook als heel sector is, heb beleefd door de ander koppel. Ja. Want wel voor koppel was dat wel? Ja, gewoon een gewonder maak koppelers. Die waren ook gereformeerd opgevoet, dus dan zo'n pak van protestantisme. Die heel recht ook donker is. Dat is misschien klikje, maar die klieden zich wel zomberder, omdat ze ook constant geloven. Alles wat iemand doet, gaat bepaalden op het einde van een leven of dat ze naar de hemel mogen. Dus een heel zwaar, heel donker geloven. De mengden een klein mids die zwaaren donkere geloven over tegen met de broeders. En ik herinner mij als jong kind dat ik echt die verhalen meekrieg van boze geesten. Dat was eigenlijk een soort van schrikbewind dat die voerde, omdat die zo sterke mening had over dingen. Als ik die op straat zag rijden, dat ik mij ook echt letterlijk verstopte. Die had ook altijd een mening over ons als gezin. Mijn vader die er toch nooit zo genoeg. Ik herinner mij ook dat kind zijn voor hen iets was, dat monsens was. Een pubertijd was nonsens, dus er was gewoon geen plaats om u te ontwikkelen eigenlijk. Dus ik moest als kind gewoon stil zitten liefst en niet te veel bewegen. En gewoon luisteren naar wat die man te vertellen had. Dat was meestal dus positief. Hij was ook die gene die mijn vader had geadviseerd om zijn kinderen bonden om te slagen. Omdat er kattig kwaten in je kind er zit en dat moeten uit. Dus als die niet gehoorzaam, dan moest je dus hart slagen ook. Slagen was altijd wel iets dat in de vergelering geaccepteerd was. Nu moet toegeven dat mijn vader gelukkig ook niet helemaal daarin mee gaan. Er werd wel geslagen als je gezien maar niet echt bonden blauw. Hoe groot was jullie vergelering? Hoe groot was de gemeenschap die waarvan jullie gezien alle centraal op punt was? Dat was ons gezien en dan wat andere gezien. Het is niet zo groot die hadden drie kinderen. Daar waren mensen waarmee ik contact mocht hebben. Aldazim België. Dus ja niet groot. En af en toe kwamen dan nieuwe mensen. En dan was er wel iemand die ze had bekeerd. En naar ons gemeenschap kwam, maar die heeft zich op een gemeenschap gezet. Omdat. Ja, dat is nog zo veel regels. Het is heel moeilijk om. U aan alle regels te behond was dat gewoon heel moeilijk. Dat was een heel strikte controle over alles. Nog een belangrijke traditie is in de tafel van de Heer het avond. Dat is op sommige morgen. Dan komt iedereen samen en dan mogen de mensen die teel uitmaken van hun gemeenschap. Het broerpleken en bijen drinken. Je hoeft belangrijk daarbij is dat manne geschijder zitten van vrouwen vaak. Tijdens de tafel van de Heer worden er bijbel teksten gelezen. En akkapella vier stemmen je liedere gezongen. Welke tekst of wel ik liet aan bot komt. wordt de broeder ingevluisterd door de heilige gezet. Dat is een heel absurd abstract begegrip. En nu moet ik mij naar voorstellen wie is die heilige gezet. Ja, ik ga dus niet weten want ik ben natuurlijk een vrouw wel dat de heilige gezet ook in vrouwen kan werken. Maar die mogen ik zeggen, dus het kan niet zeggen dat we dat voelen. Maar ik vermoed dat dat zo iets is dat ingeving is op het moment. En dat het moment is maar op een broeder om rechts te aan te doen. We gaan bedoeghand zingen, we gaan. Maar soms kan wel iets verkomflijk te leiden omdat soms werkt de heilige gezet. Lijkt in twee mensen tegelijk te spreken. Ja, is er dan de vraag wie heeft de gezet? Toch wel een beetje in grappige situatie. Die strikte controle en gebruik je binnen de vergaadering hadden een grote invloed op jeil. Als kind en als puber. De puber tijd is een supermoeilijke perioden. En ja, ik had ook een serieus, want als ze nu misschien een body die smorfineen. ik ga het in mijn lichaam, ik ga het vrouw zijn. Omdat ook ja in de geloofste menschap uit de vrouw zijn. Dat was een soort van fies of zo. Dus ja, van een jonge leeftijd als ik al zo bewust van hoe de. mijn lichaam eruit zag, daardoor, dat ik ja. ben daar ook verschahende. Ja, dat was heel moeilijk. Voorbeeld ook als. als vrouwen een broek droegen dan werd dat. even als het gerecht dat is een dikke vette broek. Refereren naar het vrouwelijke vet dat zich. vertonen onder die broek, ja, dan werd dat ook al snel iets vies. Stij je er ook? Ja, dit is ook echt super rustgevend om. om hier ziet iets van alles van de drukte van de. de drukte van de drukte. Maar toch die bijgenoeg zo. Ja. In de vergaadering telt een leuze. Ze staan in de wereld, maar ze zijn niet van de wereld. Dat wil zeggen dat ze wel werken, dat ze gewoon naar school gaan. naar de bakker, naar de slager, naar de supermarkt. Maar ze trekken zich op tijd terug in hun eigen kleine bubbel. Hier, vanop het eras op de 16e verdieping. lijkt het of we de hele wereld kunnen zien. Ja, ik ben enorm nu hier, ook en dus kan al zien. Ja, het is leuk. De wind wijdt de wereld binnen. Haar wereld. [Muziek] Ik was heel veel controle, zoals ik die eet. Maar als ik naar de bibliotheek ging, dat was. ik had een vrij spellen, dus ik last echt. Alles waar je kon vinden, ik heb de bip uitgelezen. Dat heeft heel lang getuurd voor dat. mijn vader ook eigenlijk bezefte wel voor invloed literatuur had. op ons, als ik last, dan leef ze me in mijn gedachte. En mijn gedachte, mijn fantastie, ja, daar heeft niemand iets over te zeggen. Dus dat was mijn eigen wereld. Door het lezen heb ik heel veel wereld kunnen exploreren op een veilige manier. [Muziek] Ik heb ook zeker boeken mee naar huis genomen waarvan ik te zijn niet goed gekuurd. Of het zouden niet goed gekuurd worden, moet ik ze vervoer liggen, maar die verstopten niet dan onder mijn kussen. En dan was dat mijn kleine geheim. Ja. [Muziek] Onder haar kussen liet je boeken van Karis Lee en Marc de Bel. Maar ook, liefde in tijd van Colera en Dolstoyevski. Als ik die boeken las kon, ik ook gewoon. iemand zei van mijn eigen liefde. Ja. Ik las wat er toen speelde onder mijn liefde als genoten in dan. Ja. Ik las bijvoorbeeld ook. litere roman zijn, waarin dan heel veel zoveel wordt verwijrkt. Dat mijn denken moeilijk zit bezodigd. Ja. Elke week gaat jij naar de bibliotheek voor een nieuwe lading voor beelden boeken. En liefde die ze deelt met een van haar suussen. Een suussen was Lerkaag Nederland. Ze had een heel uitgebreid boekenkast. En ik deelde mei de kamer. Want ja, ik zie hem van acht. En ik las dan ook de boeken die zei en kocht en of meenam. En dat is door mijn suussen dat mijn vader ook doorat dat boeken ook schadelijker waren of literatuur schadelijker is, dan zou ik kunnen denken. De zes van jou heeft daar niet alleen geïnspireerd dat het lezen van boeken. Ze speelt ook een grote rol in het verlaten van de verjaadering. Ja, mijn suussen die. dat was een heel extra werd persoon, iemand die geleefde, heel graag. En ja, die op een gegeven moment herinner ik mij ook dat die voorbeeld uit ging. Bij baden tot al mijn suussen terugkwam. En op een gegeven moment horen we niks meer van onze suussen. Ja, el is dan 16 jaar. Harzus, 24. En op een avond zijn mijn vader van de suussen. Hij heeft van alle dingen misdaan, ook op sexueel gebied. En nu zit hij in een soort van ban. En ze moesten in een soort van quarantinen. Allerbooken werden we gegooid als de DVD's al hadden. En we hebben ook gegooid. En het is eerst de buit gekeerd, alles sinds na een paar maanden. En strenken gesprekken en mochten. En het is toch nog terug naar de gemeenschap. Mijn suussen die ik niet meer kan kennen, die is echt heel maal. En de temperament van levenslustige suussen is nu eigenlijk een maxchapje. Dat is echt conformeerd aan de sociale regels. Vanavdam veranderde er iets bij Juin. Ze stelt zich steeds meer vragen bij de verjadering. Bij de regels waar ze de jaar moet houden, bij de bijbelstudies en bij de preken over het einde van de wereld. Maar ze houdt die twijfel voor zichzelf. Toen ik zag hoe dat er mijn haar werd omgegen. En ik heb het ook in mijn hoofdgelad van, ik mag nooit niets hiervan zeggen. Ik moet mij zo veel mogelijk conformeren tot op een dag dat ik helemaal zelf standig ben. En ik ook echt wel ruid kan stappen zonder had ik echt in de groot balans. En zo te zeggen. Er heerst thuis een schering bewind. Wie de verjadering wil verlaten zou verstoten worden. En dat heeft ja heel enkele keer van die het bijzien gebeuren. Want niet alleen naar zus verdwijnt een tijd uit de verjadering. Ze heeft ook een broer. Die wanneer hij 20 jaar is, besluit om van de strikte broeders naar de open broeders te gaan. Mijn broer last de verkeerde boeken. Dus de verkeerde christelijke boeken. En dat was een broeder. Dat gezegd smijten met zijn boeken buiten. En dat heeft mijn vader ook gedaan. Dus dat is mijn broer richt op een heel jonge leeftijd. Op straat gezet zijn heeft hij dan snel een na parten met de regelen. En zo, want alles sinds thuis niet meer welkom. En dat was dan nog maar gewonnen wat je naar de open broeder ging. En dan ik denk, zeven jaar geleden ofzo is je dan naar een evangelische gemeente. En dat was nog erger. Sindsdien loopt het contact moezaam. Wanneer haar broer trouwt met iemand van een andere christelijke strekking, verbiet haar vader zijn gezin om naar de trouw te gaan. Gewaarschuwd door hoe er met haar broer en zus werd omgegaan, besluit jij el om stik hem te sparen, om voorbereid te zijn. Voor al ze op een dag de verjadering zou willen verlaten. Alleen die stap zitten was nog moeilijk. Wanneer jael 18 jaar is, gaat ze verpleegd kunnen studeren. Eerst een bachelor en een master. En tussen door werkt ze half tijd in het ziekenhuis. En ik dacht altijd, als ik mijn studie heb afgerond, dan heb ik vijf jaar gewerkt. Dan heb ik vijf jaar goed kunnen sparen en dan kan ik die stap zitten. Dus ik dacht er ook heel praktisch over. Ze studeert, werkt, twijfelt, denkt, conformeert. En terwijl de jaren voorbij gaan, blijft ze twijfelen, sparen, werken, conformeert. Dan moet ik het gewoon nog even uitzingen, lettelijk en figuurlijk. Maar op een gegeven moment, het verhaal is een beetje gecomplisserd door de liefde. Dus ja. Ik heb iemand leer ik in op de werk. Heel klikscheerd is de verplichter met de arts in opleiding. We gaan even drie jaar terug in de tijd. Jael is 24 jaar, het is corona en ze werkt in het ziekenhuis. In de begin was dat schildig en dan sprake we af, dat was nog in de covid-preolen. Dan bracht ik hem koffie te zetten van het ziekenhuis. Eet er nog een beetje stikken las. Op het moment dat Jael Pieter leert kennen had ze al wel haar twijfels bij de vergaadering. Maar ook al bereid ze stik hem alles voor om op een dag te kunnen vertrekken. Toch is ze nog niet helemaal zeker. Ze is omgeven door diep geloven gen mensen en er is geen netwerk daar buiten. En Pieter is ook niet geloven en voor niet geloven genmoet ze oppassen. Dat leerde ze al toen ze kind was. Ook al voelt ze van alles ze weten dat het niet mag, maar haar gevoel is groeien. En die kan ze niet meer alleen voor zichzelf houden. En dan hebben we de lange vernagdacht en de raden gegaan bij mensen. 99% van de mensen die ik op dat ontwikkeld heb. en dat we met het moment kennen waren ook van de vergaalings of te mistigeloveig. En natuurlijk zijn er die allemaal ja dagani en ja, we moeten gewoon de banden verbreken en we doorgaan ze luisterd en besluit om niet verlieft te worden. En met die beslissing gaat ze naar Peter. En dan, en ik zeg kijken, ik ben super. gelukkig, ik heb beslissing kunnen maken, ik ga het niet doen. Heel raar. En dan hebben we samen echt heel erg veel gehuilte. Nu lach je kermien, omdat ik bezig hoe te gestrijdig alles is. En dat vat ook gewoon heel in mijn opzicht heel de vergaarding samen. Hoe contradiktor is alles is. Als je zegt, ik ben supergelukkig, ik ga het niet doen. Geverbrekt een band, dat kan niet een vorm van vreugde bergen. Maar ja, ik deed voor de heer. Ik zou weer heel gelukkig van moeten worden. En dan denk ik het zavonds, ik had een keeldvraavertal naar mijn vader. Die was heel wat lief, en hij zegt, "ah, ik ben zo trots op je." In zijn perceptions dat echt iets heel lief, dat je heeft je zegt. Maar nu bezig meer van, ja, dat was super, super toxisch. Als u hart gebroek, is wat gehoorig van, "oh, ga me komen hier." En ook van, ja, ik hou van u, en ook welke beslissing gehoog maakt, ik hou van u. En met die ene zin van, ik ben trots op je, weerden op eens, alle voorwaarde blootgesteld aan de liefde van mijn vader voor mij. En dan geef ik me heel, heel, heel, heel vragen, dan stellen. Zo veel vragen dat het op eens allemaal heel duidelijk wordt. Ze wil vertrekken. Ook al heeft ze misschien nog niet zo veel gespaard als ze zou willen in de vergadering blijven en zingen op zondag als er vernieuwst aan de hand is, dat gaat niet meer. Ze moet weg, en dat moet ze thuis vertellen. Wataf dan is echt de sfeer tegen mij allemaal omgekeerd. En als ik was meer een fijn aanpom, iemand die parde op de gang was, ik was moeilijk zijn bedrijgmens hier op voor hun leven stijlen en voor hun ideologie. Ze zoekt en vindt in snel timpel een appartement, en trekt naar een zestiende verdieping en betje verder. Het appartementgebouw ligt op aampere een paar kilometer van naar ouderlijke huis. In vogelvlucht zelfs maar een paar honderd meter, maar het lijkt veel verder. Want verhuizen wil ook zeggen weg van de vergadering, weg van haar familie, weg van de plek die 25 jaar lang haar wereld was, de enige wereld. Een wereld waarvan ze weet dat als ze vertrekt, die plots ombereikbaar zou worden. Ik denk dat ik ergens midden in de week, het was een ene april 2021. Toen ben ik verhuist en die zon mag ben ik niet mijn naanvergadering gegaan. Ik heb dan niet door gezegd, ik heb niet door bebeelden, ik heb gewoon heel love. Een berichtje is dat mijn wereld van ik ga niet komen en ik denk ook niet dat ik daarvoor in de kere ga komen. Wat heb je die dag gedaan? Ik herinneren wij niet echt, ik herinner mij wel een schuldgevoel, een norm schuldgevoel. Ik denk dat ik uitgebreid heb ombeid. Uitgeslapen, om beten en ik heb een boek gelezen, denk ik ook wel. Ik heb twee boeken gekocht toen ik dus vruis ben. Ik ben naar de stad Lesie gaan, ik heb twee boeken gekocht, de verboden boeken. En dit is Milang Kundera, beondrijgelijke licht, het van bestaan en wil hem elschots de verlossing. Ja, ik denk dat het al genoeg is. En vermoedelijk als ik toen een van die twee boeken aan het lezen. Ja, dat was goed, dat voelde heel bevrijdend aan. Er was ook rust die me noopt. Bij zo'n jaar nu wordt ik niet gebomareerd op iedereen zijn mening, maar ik kan ik huldo rustig zijn. Rustig leven, daar komt het niet her. Ze proberen in een begin nog wel contact houden met thuis. Maar het was heel duidelijk dat ze daar niet meer welkom is. De eerste maanden dat ik vruis ben waren vreeselijk, Ali. Ik denk dat ze heel graag afkwamen met dingen die mijn financieel minder sterking deden maken. Op eens, ik moet nog wat dingen betalen. Als het niet daad geweest, dan had het iets anders geweest. Ze willen gewoon nog controle voor mij en dat het door middel van mij verantwoordelijk te stellen voor alles wat er misschien. Dat was altijd iets, maar dat was heel heel raar. Of bijvoorbeeld tot de vrijarig van mijn zus. En dus de vroeg of dat ik afkwam voor de vrijarig. En ik zeg ja, natuurlijk. Ja, ik sta binnen en mijn waarder bekijken me mijn kop tot 10 en zegt van, "Nee, nee, in de vroeg wil ik dat geëw, persoonlijk aanmeld bij mij." Ja, hartselijk was dat niet he. We hebben het hoort dat vast is, ligt dat de nacht door lucht. We hebben zijn behofte. Dat je hier hoort is een opname die Jael een paar maanden naar vertrek doorgestuurd kreeg van haar vader. Hij stuurde de opname via WhatsApp in de hoop om haar terug te halen. Je hoort daar familie zingen tijdens een bijeenkomst, waarop Jael niet was uitgenodigd. En het gelovede schrifter, en het verzullen bloed. Elk was er niet als je het hebt, en zo mis ik hem afdraas. En geest die lente op leven, en slags ik vader uit. Het zijn moeilijke maanden, maar het zijn ook maanden waarin ze voor het eerste vrijheid voelt. Ze kan voor het eerst doen wat ze wildt, en één van die dingen is haar beslissing terugdraaien. En Pieter, de arts in opleiding die ze had afgewezen, weer voor zich winnen. M'n maandag, tot een maandag. 2021. Het was nog reel ik kauw buiten, zo lente. Ik had de later shift. Ik had de meen richtjes tuurde van, zou je nog kunnen zien, waar ze het gaat op dit moment. En ze gingen op de park in, ik zeg, "Oké, wacht!" En dus ik ben met mijn groene op kpark, want ik werd een kwerk op een soort van elkaar. Ik ben ik naar buiten gerend, naar de park ingerend. En dan heb ik hem nog snel gelukkig gezien. Ik zag hem wegrijden en dan ben ik voor de auto gesproven. En heb ik gezegd, stopp. Ik ga er toch voor gaan. En dan komt dat in en dan. Zij hebben we weggereden. Ja. Naast het middelijm ziekenhuis, ligt het middelijmpark. Daar houden ze houdt. Een doctor en een verpleegkundige in een oka pakje. Ik had het heel koud, maar ik had nog een oka pakje, dat was koud. En dan heeft die me een. mensen ja al ze geven. Heel geland. En dan hebben ze gekust. Dus daar is die plek eigenlijk. En waar het allemaal. Ja, heel neem me mee naar het park. Ja, de plek waar we elkaar. We stonden over die bank. Als twee doazenden opgaan in elkaar gaan wees gijten. De zonschijn, ik zag dat die in de plek. Ja, mooi hè. Ja, dus daar. Bij jong, bompje. Ja, een jong bompje in de raad. Een hele jong bompje. Daar was het. Mooie, hè. Mooie plek. Drie maanden na haar vertrek gaat ze thuis vertellen dat ze een lieve heeft. Het is een moeilijk gesprek dat ze zich nog erinnerd als het gister was. Het hoop gijnen, want gesprek was dat ik altijd. Nog welkom was als Pieter mij bezvangerd had. En van mij wacht ze gaan en dan mocht ik nog altijd terug naar huis komen. Als je er toch alleen verstaat gebruikten en alleen. En ze zullen mij ook met oparmond vangen op je en voor. Wat ik compleet gebruik, en in lennig. Toen voelde het heel alleen, want dan had ik echt geen vang. dat ik alleen aan de wereld heb gegeten, dat ik beschermd heb opgevoerd, maar op pensien dat ik geen wat dan nog mocht of wat er nog was, dat was dan ook weg. Dat maakt mij soms wel een beetje boos, omdat ze heel geweten dat het echt het belangrijkste middel is om iemand te overtuigen en om terug te komen, dat er geen social netwerk is om je op te vangen als je de beslissing maakt om anders te leven. Maar even toe vond ik dan een moet om mijn vader te bezoeken en dan was dat een heel negatieve sfeer. En ik denk dat het de laatste keer was in recentelijk, in februari en dan hadden je gezegd dat ik in zonder leefd en dat het belangrijkste in mijn leven is dat ik mijn bekeer op en dan zijn die. Pas maar op dat godje in die straft of nog herger, dat godzien die straft voor je zonder. Ja, dat zijn heel zwaar uitspraken. En ik denk niet dat die beseft dat zo zons waren uitspraken is omdat in der daad, er kunnen dingen mislopen. Alles sinds ja, twee dagen later, maar echt letterlijk twee dagen later. Ja, even Peter ontdekt dat hij test is kan kreft. Gehads, nu mag ik zeggen dat het verleden tijd is gelukkig. Ja, dat is gewoon. voelde mij heel scholig. Ik denk dat van alles wat je vertelt dat dit nog een moeilijken is dat om totgeven gewoon dat het heel zwaar is en dat ik heel veel lastig van geworden. Omdat het dat ook het gingen is wat als ze bullen bereiken. En ik voel daarvan niet dan toe geven. Maar ja, ik heb heel schuldig gevoeld. Ik dacht ook van, ja, Peter gaat sterven echt gewoon. Ja, als iets 25 jaar of als 24 jaar lang waarheid voor u is geweest, dan moeilijk om daar ook gewoon afstand teken dat ook een sfer van te nemen. Ja, dat is een moeilijk proces, maar. Ja. In tussen woon ze twee jaar samen met Peter. Maar haar familie heeft hem nog nooit gezien. Er wel haar familie liederen zingt over de heilige gest, de bijbel, bidden en de heer, omdekt jij elke dag nieuwe dingen. haar wereld lijkt plots zo groot en er is zo veel te omdekken. De wereld klingt opeen zo'n anders. Al een muziek, waar ik elie, waar ik daarvoor niet naar luisteren. Dus dan gaan we met je symbol daarvoor. Luisteren wel naar de radio in de winkel, bijvoorbeeld of. de prooglijke momenten naar radio luisteren. Maar dat mocht nooit de luistert worden. Dus dat was ook niet muziek dat ik luisteren. Ik voel me ook zo heel mooi, want dat is eigenlijk raar dat dat moest, maar zo één kant van de nusje man. Dat heeft me ook al die perioden zo geholpen. Zeker de lyrics in God's No. Dext van Ali, het is zo een beetje een shock in je opzoom, dat die alles super apart, er al zoveerd is. Op een jaren 26 hadden was er wel liegd. En we zijn ook zo een beetje shock in de regering dat die nu zijn dag is want die echt. Dus dat was een beetje shock in de regering. Dus dat was ook wel heel mooi. Dat was ook wel heel mooi. Dat zijn dingen die van de heer zijn in de gelovesgemeenschap. En dan liet zich niemand wat schamij. En ik heb dat en verdresten we niet veel, maar daar heb ik en waar ik kan ik volledig mezelf meer zijn. Dat vond ik echt een heel mooi lied. Dat is echt een heel mooi liefde. Wat iets ook dat mij zo eens aan de voelen en dat zo opvalt als je het zo een gelovesgemeenschap stapt is hoe u bijna een keer zo'n gehoord in de wereld vertelgevenen. Hoe negatief dat ook wordt je zien als er vooral iemand op straat singt of zo. Een singen is gewoon geen deel van de samenleving. En dat is gewoon een enorme graag sing. En dat kan ik niet meer doen of toch niet met een groep mensen. Het is maandag avond. En ik fiets samen met jouw hell en een vriendin naar de koor les. Hoe lang zit je eigenlijk al met de koor? Dit is het eerste jaar. Toen ik al met de koor, ik heb het al wel heel snel. Toen ik al met de koor, ik heb het al heel snel. Ik ben met de machine altijd even gewoon van meus, maar er in heel veel ingeluiden van mijn achtergrond die mij motiveren denk ik. En ik zou de alles voor mijn 25e welomsgrijven denken. Iets, het is een donker, maar zorgend, controleerend en eenzaam. Er is veel lievde, maar er is supervoordelijk. Ik denk dat de eerste maanden gewoon echt gewoon door een raadproost is ben gegaan. Maar ik denk dat mijn familie meer missdigenen die ze waren, waar ik weg was, de familie die ik nu leerkennen, die is niet per se de familie waar ik. Ja, ik denk missd. Heb je ooit spijt? Ja, zeker. En dat komt er helemaal tegenover. Maar die spijt is nooit zei. Dat ga ik altijd gepaard met een enorme dankbaarheid voor mijn vrije. Dus ja, spijt, missdjes, meezel aan een verdriet om wat was. Mijn enorme droom zou zijn om terug teelt te kunnen uitmaken van die vandaan gezien. Om dat te worden zo geeft. En is dat spijt niet. En mijn heel erg gelukkig overvoelen was dat maatchapij waarin mijn leven zo in de videoist is dat iedereen superenig zou zijn. en dat is zo moeilijk om verbinding te maken bij mensen. Dat is net niet als je dat gewoon in opgroeid en je eigen vriendekking hebt. Maar het is zo, en het is moeilijk om een vriendje schappen te hebben. En op zo'n niveau, zoals in de vergadering of zo'n gastspreid te kunnen beleven, zoals in de vergadering. En je had dan een beetje wel spijt, maar misschien deden je hem weer of zo. Tijdens de Les buigt Jael zich naar me toe. Ze vluistert. Ja, ik zie het. Ook zo'n liedje, ik heb niet kunnen. Nee, ik heb nog een simpinalis geworden, maar ik heb er wel genieten. Ze oefenen iedereen is van de wereld van de scene, een klassieker. Maar voor dat ze het lied een paar weken geleden begonnen te singen, had Jael er nog nooit van gehoord. Toen is het stukje niet van de wereld. Maar ik heb niet een koord. Toen is het stukje niet van de wereld, maar binnen een kort wel. Je kunt ook een ouderlijke haast zien. Dat kan ik de andere kant als ik hove. En het is als zo achter mij, letterlijk, dat is zo graag. Ja. En daar staat ook minder. Ja. Die wereld is in de raad. We staan op het dak, op een 16e verdieping in Antwerpen. Het is niet meer geloofig, zeg je? Nee, een maan niet. Maar het is op een heel transcendente manier in de raad. Ik had altijd iets anders verwacht. Van die transformatie, ik dacht dat ik binnen de vergadingshoudheid, maar het eigenlijk is toch anders verloopt. We staan ergens in een soort van tussenruimte. Een plek in het midden tussen twee werelden. Het was onvermijdelijk, echt. Ook al brengt al heel bij een leuke situatiesmissie, of een leven over schaduwd wordt door verliezen. En door pijn toch wel. Ik heb daar heel veel achter laten. Ik heb daar door echt al een positie gezet dat ik altijd een pijn ga zijn. Voor de maatschap, ben ik altijd anders, omdat ik zo ben opgevoerd. Ik heb mijn wortels in de geloof. En die dingen kunnen we nooit achterwege laten. En al langs de andere kant ga ik ook nooit meer bij de geloof gehoorden. En zeker niet van bij de geloof gevoende vergadings. Ja, dat is pijnlijk. Dat is de confronteertuele ergens met existentiele inzaamheid. Iedereen heeft dat, maar dat is allemaal gewinsel voor dat meer me geconfronteerd of dat mocht meer bijna taspaarder. Ik kan soms raar doen, omdat dat is een andere wereld voor mij. Dus ik heb daar wel schrik voor dat je dan dingen zou doen. Waarop het duidelijk wordt dat ik zo heel bedoel dat ik vriend ben. Niet van hier. Gewoon te koer, alleen hoe danstje. Het leven. Ja, welke kleren moet je aan doen? Als je dan een limitlose keuze hebt, wat kies je dan om aan te doen. En die dingen zijn al zo boelijk nu eens er keuze. En nu moet ik weten wie dat je bent, zonder dat het strikte kaardhandel geloof met daarbij helpt. Ja, ik denk dat we wel kunnen stellen dat ik mezelf zo heb moeten uitvinden. Ook, ik ben heel naiv in wie kan ik vertrouwen in je niet. Daarvoor was iedereen in de wereld slecht. Wie ze nu echt slecht en wie ze er goed. Dat sociale aanvole heb ik niet echt mogen of kunnen ontwikkelen. En dat is iets wel dat ik soms lastig vind. Dat is als zijn groeitpijnen, maar ja, het moest. We staan op aarteraf. Het is herufst. En voor ons zien we het midelemsieke nuis. Het park. Spelen de kinderen. Achter ons aan de andere kant van haar apartement ligt daar geboren doorp. De vergadering. De wind waar je hebt. En als we heel goed luisteren, horen we in de verte gezang. Dit was iemand. Dank aan Kobe DuPon voor de muziek. En aan het vocaal ensemble van de afdeling muziek woord van de kunstenmajora in Antwerpen. Om het spraak der richt van jeijelsvader zo exact mogelijk na te maken. En dan kan je el om een voor even deel te laten worden van haar wereld. Ik ben Charlotte Sieben. Ik ben Kriessegira en in onze podcast Money Time. Babbelwe over geld. En alles wat je er mee kan doen. Luister of download alle podcasts op VRT Max.