'Wat men zaait, zal men oogsten' - aflevering 3

Welkom bij de podcast Aaniels Gezucht. De Aaniels, de arts, niet in opleiding tot specialist. Een titel die vooral zegt wat ze niet zijn. Maar in de praktijk zijn ze juist van alles wel. Het eerste aanspreek bent op de afteling, de behandelent arts op de spoed en de doktor die snags als eerst aan het bed staat. Deze jonge artsen zijn om missbaar voor de zorg. En toch zijn ze steeds moeilijker te vinden. In deze serie duiken wij, dures van haar heiden en hester Elsingga in de zoek toch naar de Aaniels. Wie zijn onze collega's waar zijn ze en wat bewegt hen? We gaan in gesprek met kosistenten, basis arts en opleiders in het kundigen om misschien zelfs een voorzichtige weg naar een oplossing te ontdekken. Vinden wij de Aaniels terug? Aflevering 3. Wat m'n zijdt, zo'n m'n oogste. Oké, neemt u op. Hij neemt op. Daar zitten we weer voor aflevering 3. En deze aflevering heeft weer zoals elke aflevering een heel mooi oud Nederlandse auto-honderds spreek wordt als die tool. Hez waarom hebben we deze die tool gekozen? Ik moet lachen, want nu leidt het als een doktor's podcast om draaien naar een taal kunde podcast. Maar goed, we gaan het deze aflevering hebben over generatieverschillen en diversiteit. En dat wat wij nu met ze alle doen op de werkvloer dan bepaald natuurlijk de toekomst. Zij in een oogste, ik begrijpen wel, precies. En nu we het toch over onze oogst hebben, we gaan nu direct door naar onze eigen jongen doekters, namelijk ons Aaniels-Bennel. Opnieuw vroeger we hen wat zij denken dat mogelijk een oorzaken voor het tekort zijn. Waarom denk je dat zijn tekort een Aaniels-E is? Ik denk dat dat er mee te maken heeft. Het standaard overwerken van zeker 5 tot 10 uur per week, waar je geen cent en geen minuut voor het terugkrijgt. Ik denk dat dat allemaal dingen zijn die mensen nu niet meer willen doen, omdat het zeker eens een soort van huptzicht loos is. Als je weet dat je een soort vergessantie hebt op een vervolg trajekt, als je net heel hard werkt als je al die over uremeaakt, dan vind je er niet zo'n punt. En aan de ene kant hebben we een vak waarbij je niet kan zeggen ik kom om 10 uur en ik ga vier weer weg. Dat is zo werkt niet want die percenten liggen daar. Alleen ik denk dat voor een heel groot gedeelte niet per se dat, alleen maar die werk terug te reden is waarom ze weggaan, maar ook dat je toch jongen doodt er meer aan de hand neemt, zullen me palthraject aanbieden, waar wat misschien wel meer zekerheid geven. Vetter denk ik dat mensen uur, waarmee ze zijn natuurlijk met werkpievebelans. Eender zij het ziekenhuis is gewoon minipopular. In je geneske nobleiding wordt je natuurlijk, en ik ook voorgezoert voor het ziekenhuis, en dat bestaat als 1 uur op zee ongeveer. Dat blijft er wat restvakken, misschien van de geneske kinder. Maar daar denk je aan por overnaar. En dan kom je in het ziekenhuis en dan ben je aan, en dan vroel er het geparding wel fiestegen voor sommige mensen. Ik ben in de geneske nobleiding gaat er zoveel aanigend uit naar kooschappen binnen het ziekenhuis. Maar dat heeft wel tot gevolgd dat je heel een heel klein deel van de specialisme buiten het ziekenhuis, dat ze daarmee in aanraken komt. Dus ik denk door dat het onbekend is ook minipopular is. Ik denk zelf dat je meer aannuels binnen zou kunnen halen, als je het wat geleksstaar maakt allemaal. Je het wat geleksstaar maakt allemaal? Konkretiseer dat is? Nou niet om het om de week dikendienst. Ik denk eigenlijk gewoon een aantal werk uur. Je hebt gewoon een weinig vrij tijd als je aannuels bent. Dat staat mensen tegen, wel naar de vier jaar kunnen van je boerje of op vrijdagavond. En je kan er wel uit doen met een wel ambiurtje denken. Ik denk minder werk uur. En dan zeg je van er vallen dingen tegen? Ja, ik vind het bijvoorbeeld die diensloot. Daar wordt in een opleiding, dat wordt wel een beetje romantisch gemaakt. En dat het is. Het is helemaal niet leuk af en toe. Je wordt er niet zo op gedruk dat dat best waar kan zijn, dat dat best van een drukke pieprieveeleven kan geven en dat je de vak inhoudelijk wel heel leuk moet vinden wil je die diens het waard vinden. Ze gaan het erbuiten zoeken waar de arbeidsvoorwaarde beter zijn, maar ook de werkomstandigheden. Ik denk dat je als aannuels goedselaren zapt, ik denk niet dat je daarover hoeft te klagen, maar ik denk wel als je het overwerken meenemt. En als je dan bijvoorbeeld je uur loon zou gaan uitrekken, ja, ik denk dat dat met name dan toch best tegen valt. Dat hetselaren is prima, maar dat je daar wel afhankelijk van de plek waar je zit, dat je daar wel heel veel uren voor moet werken en heel veel uren voor moet overwerken. Waar ik ook moet in mijn hebben is dat zeker aannuels op zaal, bij een gasomste soort zikker te resten. Ik denk waar ik goed nam heb, dat het zelf voorgekeegend, omdat ik doel er niks mee de hele dag. Ik ben afspraken aan het verzet en de vongstandplegen voor wat dan eigenlijk. Ik vond het niet als effecent. Eén in zijdjes is een tekort aan aannuels, maar misschien komt dat ook door de vraag die er na aannuels is. Dus als de vraag te groot is eigenlijk, dan is er relatief gezien een tekort, maar dat betekent eigenlijk niet dat er een tekort is. Op de ene van de manier zijn we toch op zoek naar iets anders en ik weet niet zo heel goed wat dat is. Behoorlijk duidelijk taal van deze aannuels. Wat doet het met jou? Wat roept het bij je op? Nou, wat het bij me oproept, en waar ik het meest op aangaat, is dat ik hoor en denk dat het heel leuk is en heel cool en vet is ontdokter te zijn. Maar niet als dat betekent van half acht tot half acht, zonder pauze om even buiten lucht te zien, dan gaat de charmer ervanaf. Blijkbaar is het ook zo dat de realiteit niet helemaal strokt met de verwachtingen. Verwachtingsmanagement. Ja, misschien moet we daar meer aan doen. Ja en aan wie is dat dan, hè? Want we moeten het ook weer niet terugleggen bij de aannuels dat zijn verkuren verwachting hebben. Zoals altijd kunnen we hierover blijven praten. Uren, we moeten door. We gaan door. Je hebt gelijk. We gaan doorpraten over diversiteit en generatie verschillen. Ja, want op een congres waar we waren liepen we Nielufar-Astiaan niet tegen het lijf. En raak we met haar en de praten over deze onderwerpen. Nielufar is kinderart, en ze strijd al jaren voor meer diversiteit in de zorg. Ik ben zelf in Amsterdam best opgegroeid, en dat is een vrij multiculturele wijk en een vrij multiculturele middelbare school. En toen ik gines kon ik instederend ambz. Toen schrok ik best wel van de demografie. Was ik in een hele witte vrij elitere omgeving niet oninbiedig bedoeld, maar daar moest ik heel erg aan wennen. Dus de diversiteit was niet meer van zelfs breekend. Het is vooral weet je hoe het uitleg, hoe welkom voel je je op een bepaalde afdeling. En wat moet je overwinnen om de groep mee te krijgen? Of vanuit de groep het gevoel te krijgen van je bent onderdeel van het team, je wordt geaccepteerd en je hoort erbij. Dat is best wel subjectief. Dat is duidelijk je eigen ervaring en hoe jij dat kleurt en je eigen voorberedelen, maar het effect wat onzichtbaar lijkt, wat een groep op je heeft. En dat is continu een wisselwerking. Ik last een interview in 2012 die je graf aan de volkskrant over het fenomeen dat van alle geneestkundige studenten met een ethnicity versen achtergrond, maar een klein percentage doorstroom naar de medisch-specialiste opleiding. En je zegt in dat interview al deze mensen verdwijnen. Ik vroeg me af, kunnen we ook een parallel trekken met het aaneoze support en het niet welkom voelen van bepaalde groepen, artsen. Ja, zeker. Ik denk dat er wel een historisch verschil is in de tijd waarin in 2012 dat artikel dat je kwot toen was het fenomeen aaneoze te kort dat we nu hebben niet aan de orde. Wat je toensag is dat goede candidaten met gelijkwaardige cv's geen voertussen de deur kregen en gewoon niet een opleiding kwamen. En ik denk dat wat er gaat gebeuren was gaienlijk, is dat omdat er een tekort is dat je daar makkelijker tussen komt als je goed gemotiveerd bent. Dus de diversiteit zal vanzelf verbeteren. En dan zullen heel veel mensen zeggen, oh, ons diversiteitproject heeft gewerkt. Dat is fantastisch en dan is het gewoon een neven effect van het aaneoze te kort als we heel eerlijk zijn. Overigens is dit iets, dit komt niet geheel als verrassing niet van niet voor mij. Omdat ik vanuit diversiteit en mindertment ook kijk naar andere velden is dat het trend die eigenlijk al langer ziet gebeuren bij ook de huidige generatie. Je moet de socialmaatschappelijke context begrijpen waar deze generatie in opgroeid namelijk, je bent op goed met social media. Vroeger goede je op met het idee, ok, ik word doctor, dat betekent het paangeransie heb, het betekent dat ik een goed inkomen heb, dat ik een huis kan kopen, dat ik een soort van wereld kan creëren, die dat onderhoudt en faciliteerd. En dat is natuurlijk al lang niet meer zo. Er is een wonkiesus, er is heel veel problemen maatschappelijk die maken dat de generatie nu niet zo aan een woning komt, niet zo maar kan zetten. Dat geldt niet alleen voor artsen, maar dat geldt ook voor verplichtkundigen. Het geldt nu in ieder geval niet alleen maar voor de randstad, maar ook daarbij uit te. Dus je hebt een groep die eigenlijk niet vast zit. En dat is voor die groep een soort van ja goed en slecht nieuws tegelijk. Het betekent dat je je vrijheid kan behouden, dat je meer kan onderhandelen, dat je meer zegenschap hebt over je werkarbeidsvoorwaarde dat soort zaken. Dus het geeft ook heel veel mogelijkheden, dat wil ik hier ook wel benadrukken, maar het geeft ook uitdagingen met name voor de vakgroepen die de bezetting moeten regelen. Event dus door, want we begonnen dit gesprek met Nilo Far om te verkennen hoe diversiteit op de werkvloor zich verhoudt tot het aaneelste kort. Maar als snel gaat het gesprek nu toch weer richting social media en generatie verschillen. We laten door toch even uitpraten, want haar visie is best wel interessant om te horen. Lijster. Wet je die influencer op Instagram die met passief inkomen tonpermaand verdiend, die doet dat wel over de rug van andere mensen. Namelijk als hij in appendicitis heeft en naar een ziekenhuis moet, dan moet er iemand zijn die 24/7 dienst heeft. Dus die vrijheid die deze mensen kopen, gaat wel over de rug van andere mensen. Dus zij niet los van elkaar. Ik denk dat deze generatie wordt misleid. Het gaat allemaal over Quick Money. Jonge mensen die milioneer worden op de beurs, of met bitcoin, of dat is de goal. maar ze vergeten dat je je bent onderdeel van een systeem, en dat systeem is onlosmaaklijk, is elk element met elkaar verbonden. En jouw vrijheid komt in kosten van een ander. Dat betekent niet dat we allemaal onszelf moeten opoven voor het grote goed, want daar geloof ik ook niet in. En ik denk dat wij in de zorg veel beter voor ons zouden moeten opkomen als het gaat om arbeidsvoorwaarden. Maar dat vraagt collectiviteit en solidariteit. En dat vraagt een gemeenschappelijke visiet liest op lange termijn. En er is eigenlijk niet een goede idee van hoe dat aan te pakken. Wij hebben nu nergens geen knop waar we aan kunnen draaien. We hebben een leegloop van mensen die denken, weet je wat, ik word wel bedrijfsart, want dan kan ik met tijd indelen, dan kan ik sporten, kan ik jouw ga doen, kan ik regelmatige werk tijden, kan ik aan zelf keer doen en naar mijn eigen hieling werken. Ik ga misschien 6 maanden per jaar werken en 6 maanden zit ik in Thailand. Heb ik ook niet zoveel geld nodig, kan ik mijn huis verhuren en daarmee betaal ik al mijn lasten. Het klinkt als een lekker leefendje. En dat op individueel niveau ook kun je dat natuurlijk heel goed begrijpen. Ik neem het ze namelijk niet. Ik ben eigenlijk best onder de indruk van deze generatie, want aan de ene kant denk ik. Ja, dit heeft ook geen zin om in deze red race door te blijven rennen, met ze alle en gewoon maar dit systeem te onderhouden. Dus ik vind het niet per seens slecht ontwikkeling dat dit gebeurt. Dit is ook het moment waarop verandering mogelijk wordt. En denk je dat wel z'n jonge doekters te veel op ons zelf gerecht zijn? Het is wel een groep die zowel als het gaat om klimaat en ecologie heel bewust is, of meer bewust dan wij. Maar ook als het gaat om diversiteit en inclusie, het zich best aantrekkt als hun homosexuele collegaatje is, het is discrimininerd, of als hun gender nootroofkint niet, non-binar niet goed wordt aangesproken, die voor elkaar opkomt in dat opzicht. Dus het is deels individualisties, maar deels zijn ze echt wel bewust van groter wereldproblemen. Deze vrij idealistische jongeren die ik een beetje met de hippie generatie als we zeer. Als ik hun bezoelling, bezoelling, bevlogenheid kan geven. Dat ze ergens zich voor gaan hard maken wat groter is dan zijn ze zelf. Dan zullen ze gemotiveerd zijn. Maar als ik kom met een protocol en een administratie druk en een klusje op een afdeling, dan gaan ze daar helemaal niet op aan. Niemand trouwens gaat daar op aan, maar zei al helemaal niet. Bezoelling, bezinning en bevlogenheid terugkrijgen bij onze generatie. Als je het zo zegt lijkt het haast wel poëzie, maar Nielovar heeft natuurlijk wel een punt. Ondanks dat social media niet de echte wereld is, zoals ook Stephen Heinsel in onze vorige aflevering zei, is het wel de realiteit. En we komen hierover een bericht tegen, geschreven door Marlies Schijven, die scherug in het Amsterdam-UMC. De invloed die social media heeft op de maatgebij gaat haar als doek er en als mens ook aan het hard. We les een paar stukjes uit haar bericht voor. Influencer worden, meer dan de helft van de jongeren wil later als ze groot zijn, geen doktor, verpleegkundige, bakker, piloot, architect of schilder meer worden, maar influencer en wel 57 procent om precies te zijn. Dat blijft uit een enquette van morgenconselt onder duizend genziers. Influencer zijn is vervelen inmiddels een ambitie, maar daarmee nog geen vak. Dat naastreven is misschien niet erg, maar geen vak meer willen leren is dat wel. Genzi van hun geliefde platformen afhalen of influencer-kanalen blokken, dat zal hem niet worden. Hoe voorkomen we dan dat we op een generatie afstegenen, die straks niet meer inzetbaar is? En nu komt hij het meest pakken een stuk, laat het plezier en de impact van een mooi berop, vaker zien, juist op socials. Want daar zitten zijn groot deel van hun tijd onze helden van morgen, met hun dromen over later. Echt een heel pakken stuk van deze cirurg. En ja, als je nu meivraagd willen jongeren, vooral vaak iets worden waar ze tegenop kijken, of wat ze store of cool vinden, mensen die volgens hen invloed hebben op andere impact. En ja, de meest bereikbare groep die nu impact heeft, zijn de influencers. Die zien ze natuurlijk de hele dag door of in telefoons. Veel vaker dan dat ze bijvoorbeeld een arts of een brandwermans zien. Ja, misschien moeten we doen wat die influencers ook doen. Of te wel, het arts of vak, zichtbaar de makeup, social media. Wat hier goed beaanzluid was, was een van de reacties op het stuk van Marlies. En die luiden namelijk een vakleeren is belangrijk, en dat over de buurne kunnen brengen nog belangrijker. We hebben het nu zoveel over die generatie. Ik heb inmiddels wel behoefte aan een expert die hier ons even de feiten kan komen vertellen. Dus, daar gaan we weer. We komen uit bij Kim Jansen, zij is psycholog en generatiexper. Ze schreef zelfs een boek over het onderwerp. Ik werkte met millennials, werkte veel met jonge mensen. Dat is al weer best van tijd geleden, dus toen de millennials ook zelf echt nog heel jong waren. En ik ben zelf een programmaat, wat ouder. Niet heel veel ouder naar millennials, maar toch merkte ik dat we wel heel anders in de wedstrijd zitten. Van werk, andere kwaliteiten, volkale behoeftes, draaivere. En toen dacht ik heedingsboeiend. Ik ben helemaal niet zoveel ouder, maar ik zit wel heel anders in elkaar. En kijk anders naar werk en überhaupt naar het leven van millennials. En toen ben ik meegraan verdiepen in de millennial generatie. En toen ontvouden eigenlijk dat hele generatie verhaal zich. Want toen dacht ik, we hebben niet te maken met de limmer millennials, we hebben te maken met babyboemers, x-pragmaten, i-zet. Dat is wat nu werkt. En zijn er nog meer generaties in de maatschappij, maar ook die zijn lekker met pension of nu in de schoolbanken. Of patient in het ziekenhuis. Of patient in het ziekenhuis natuurlijk. Want de zorg, dat is eigenlijk de enige barn, ze echt met alles te maken heeft. Dus alles komt er bij elkaar. En zeker een ziekenhuis is natuurlijk een huis waar gewoon de diversiteit groter is aan die kant zijn. Ja. Iedereen komt er. Ja, dus dat is natuurlijk een hele boeiende plek. En want ik werk voor alle ei, branches, ordei organisaties. Maar de branche waar nu het meeste speelt, dus denk ik wel de zorg. Heb meese speelt in de zin van? Op dit vlak. Generatie verschillen. Ja, dus verschillen. Frictions. Verloop. Verzuim. Eilandjes. Spanningen. Voor we daarop door gaan misschien eens goed om even te beginnen met de vraag wat is een generatie? Ja, eigenlijk heel simpel gezegd is een generatie, is een leeftijdkohoort. Dus mensen zijn opgroeid in dezelfde tijd. Die zijn opgroeid in een papade tijdsgeest. Een bepaald social economisch klimaat, maatschappelijk politiek systeem, een bepaald zwerkt onderwijs, een bepaald soort opvoeding. Uiteraard is iedereen weer net even anders, dat is een ander individue. Maar toch deel je meer met je leeftijdsgenoten dan je misschien wil denken. Je leest het hier voor me. Nou, je zijn vast anders, maar toch deel je ook heel veel omdat je liet om er naar bij dezelfde tijd geboren zijn. Toch? Ja, want de 24/9 niet zes negis. Ja, precies. Welke generatie komen wij nou? In mijn indeling generatie ei, dus de melennie-ogeneratie. Dus er zijn meerdere indelingen, er zijn meerdere benamingen in Amerika. Hij hebben zover XYNC en kennis die hele pragmaten niet. Waar het om gaat is dat je erin geloofd, dat we allemaal gedeeldelijk het product zijn voor de tijdsgeest waar we opgroeid hebben. Dat dat invloed heeft op ons als mens, op onze overtuigingen, op onze ideeën, op onze voelven bestemming, op altijd soort dingen. En dat we daarmee elke keer vernuwing brengen in de maatschappij. Maar dat is natuurlijk sowieso onnatuurlijk, want het is nooit zo dat in 1970 iedereen veranderd in 1985 iedereen weer veranderd. Het is het geloopt gelijk zo door. Ja, maar in mijn indeling zijn jullie dus generatie ei en ik ben een pragmat. Ik heb een waardevolle bootchap tussen door. Bij onze sponsor BKV kun je een gratis loopage sprek aan vragen met een ervare consultant uit de zorg. Hiermee krijg je inzicht in wat bij je pas welke mogelijkheden er zijn en hoe je daar komt. Dit kan helpen om richting te geven aan je volgende stap. Meer informatie vind je op bkv.jobs. En dan kun je nu weer verder luisteren. Zullen we even terug naar, want je zegt het maakt die grenzen zelf maken niet zo heel vooruit. Maar voor ons met welke generaties hebben we nu op de werkvloor te maken en welke jaar het hele pas erbij en vooral welke charakteristieke passen er dan mee. Ja, ik kan er heel veel of vertellen, ik ga het beknopte houden. Wat daarbij. De mij een stream en kortje in Goeit en ga ik. En dat is heel verlek. Ik heb wel het dieper op ingeënt. De babyboembe generaties, de oudste generatie op de werkvloor zijn er eigenlijk bijna niet meer. Hoe oud zijn ze? Babyboemers zijn geboren tussen 1940 en 1955. Dus die werken bijna niet meer. Babyboemers laten wel echt wat na, want hun legacy en hun latenschap is groot, maar ze zijn er bijna niet meer. Wat is die legacy? Kijk, zij zijn opgegroeid naar de oorlog, tijdens de naar de oorlog in een enorme stijgende welvarts. Zij waren de protest generatie in de jonge jaren, dus ze willen dingen doorbreken, ze willen niet terug naar het voor oorlogssystem, maar later zijn ze ook echt gaan bouwen, gaan neerzetten, gaan structureren en hieragie gaan neerzetten, en controle. En dat hele die logische systemen die we nu hebben, we hebben toch ook wel door de babyboemers, en postieve zin en negatieve zinsoms. Dus zij laten wel iets na in waarde en cultuur en structuur, waar die jonge generatie nu eigenlijk van bouwt. Nou ja, en de vrugte van pluk, he? Exact, want we laten we wel wezen, we hebben een enorme welvarts. Credits. To the babyboemers. Precies. Shout out, voor de hem. En dan hebben we generatie X, generatie X, geboren tussen 55-70. Opgroeit in een vrij autoriterse system, luister naar je vader en moeder, harde werken, je best doen, niet voor je beurtpraten, lojaal, harde werkers, de hardste werks op de werkvroel nog steeds vandaag te dachten. En zij denken niet zo zeer alleen maar in één baan voor het leven, wat de baby boomers heel erg hadden, hè, van je kiezen een vak in een werkgever naar werk je hele leven. Zij waren gingen al wel iets losger mij om, maar toch de dienstverbanden zijn nog steeds heel erg lang. Maar ze hebben wel een grote falkel, en mijn generatie heeft die ook, en dat is dat aanpassen aan wat er is. Dus generatie X en pragmaten zijn opgevoerd om zich aan te passen, om dingen vast te houden, om dingen te controleren te structureren. En zij niet echt veranderers van natuur en niets. Luister naar je vader en moeder. Echt, pas je aan, voeg je naar het systeem, een stek niet op of het meifeld, weet je niet te. Nou, de wees maar niet te autentiek, wees vooral niet te veel jezelf. En dat heeft natuurlijk ergens voordelen, maar dat heeft een heel groot naadel als het gaat om vernieuwing. Dus geen generatie X, ik ga nu even je ze naar pragmaten 75, pragmaten opgegroeid en meer welvaart, dus ik ben opgroeid eigenlijk in een hele goede tijd, waarin het gewoon een heel goed ging in Nederland. Echt geen spanning, social-economisch goed, veel kansen, jongens en meijkeren, even mogelijkheden, steeds hoger opgeleid. En de ouders hebben pragmaten best wel losgelaten, van gaan maar doen, gaan maar varen, gaan maar de deur uit, veilig, vrij. Veilig, veilig, vrij, dus heel zelfstandig, heel zelf red, ze zijn heel noonsens, maar ook wel heel rationeel opgevoerd. En dat kapitalisïsentijd perk, weet je wel, heel erg met pristeren, veel geld verdienen en status mag te aanzien. En ook wel heel erg om hoog klimmen je vak. Dus je begint ergens, je wil om hoog klimmen, een goede wil, een geld verdienen die al stappen maken, manager worden, weet je het. Z'n de Holy Grail. Carrière-tijgers? Ja, heel erg, de Corporate Ladder op klimmen. En waarom is de bijnaam dan patat generatie? Ja, anders. Om dat patat generatie, kijk, om dat wij opgroeiden in wel makkelijke tijd. Alles komt wel goed en het leven wordt alleen maar beter. Dus was veel maar aanigvort in die verdueelende individuele geluk. Maar ook patat in de zin van het de ouders vaak steeds vaker allebei werkt, dat er geen tijd was om te koken. Dus het pleuren gaan patat op tafel. Ja, dat is een. En dan hebben we generatie ei. Dus ook wel de millennio generatie 85-2000. Hij is op opgroeid in nog meer welvaart, de hoogste maten van welvaart die we hebben gekend naar oorlogs. Ze hebben ongelofelijk veel mogelijkheden gekregen. De keuze mogelijkheden zijn unbegrensd. Wees vooral jezelf. Ga op zoek naar je passie. Wie ben je? Wat wil je? Wat kan je? Er werd heel veel qualitieve aanigensgronken aan generatie ei kinderen in die jonge jeugd. En dat heeft generatie eigenlijk gemaakt tot mensen die de werkvloer op zijn gekomen. Ik wil leuk werk doen. Ik wil impact hebben, dus ik wil een zinvuller bijdrage geven. En ik wil blijf ontwikkelen. Dan zat er iets fantastisch en dat er niet is, we kan ik ook erg zonder zijn. Generaatie ei zijn welvernieuurs. Die zijn opgevoerd om moeder te zijn, opgevoerd om zichzelf te zijn om kleur te bekennen. Alleen zijn weten dat nog niet zo goed handen en voeten te geven. Generaatie ei. En zij zijn er heel erg op leeggelopen. En wat bedoel je met dat de millennio's daar op leeggelopen zijn? Nou zij zijn natuurlijk door een ouders hebben ze heel veel begeleiding gekregen, heel veel applaus gekregen, heel veel verdering en nagens priek je uit en weet je zelf. En dan komen ze de werkvloer op en is het eigenlijk je pasje aan. En doe maar wat ik zeg en het praat niet voor je beurt. En dan komen ze dan heel hier heel hier rarigiesysteem. Dan komen we in het systeem van generaties voor hun. Van eigenlijk wat baby boom, X en pragmatum, maar eigenlijk gewoon nog een beetje het baby boomsysteem eigenlijk. En zeker grote organisatie zoals een ziekenhuis. Ja dat is gewoon nog ouderwets. Oké, het loopt altijd achter de verandering in de maatschappij aan. Het suckelter eigenlijk altijd een beetje achteraan. Generaatie X en pragmaten, die is waar je nu bij de zepter, dat zijn de specialisten, dat zijn de mensen die de boordroemen zitten, dat zijn de mensen die de beleidsmakers zijn, ja dat zijn jullie bazen. Dus zij, de ercolling de shots en de jonge generaties, eigen generatie zet zeker. Ik denk eigenlijk wat is dit voor een duurvertaine oude saaijbende. Dit past hem nu bij me. Want evitjes terug naar het hele rij, je hebt een generatie ei misschien nog een ening aanvullen, is hij hebt een veel organischer kijk naar werk. Dus je loopt een tijd dit, ook kan je wat anders doen. Er is een veel meer fluide kijk op bloepanpaden. Generaatie zet is een bepaalde opzichte wel een beetje hetzelfde als ei. Maar toch ook wel een groot verschil is. Ja? Ik wou gewoon vragen waar zitten nu qua jartallen, want waar zitten ze tot 2015? Mijn indeling is ook een soort, ik kan ook iets eerder oorëkenen. Zet zijn ook de toekomstige doekters. Ik zie er echt heel veel zitten gewoon nu nog in de studie baken. Ja, ook. Het heb overzet, heb ik het een beetje meer over de ouderen generatie zetters. En zij zijn opgegooid in een tijd waarin het minder zeker was. Dus veel meer crisis, economisch crisis, klimaat, crisis. Nou ja, crisis op. Crisis, Covid, eigenlijk van jongse van eigenlijk gezien van het heide wereld wordt niet beter. Het wordt eigenlijk slechter. En generatie zet de pragmaten. Generaatie zet ik eigenlijk al te horen. De skyse limit alles is mogelijk. Als het maar hard genoeg werken, alles bereiken wat je wil. Generaatie zet weet dat er niet zo is. Dat de werkelijkheid weer borstig is. Dus zij staan al wat meer met de voetjes op de grond. Maar ze zijn ook kretsbaar. Dus ze zijn relisies in intuitief en ook zeker vernieuwend. En maatschappelijk betrokken, dichtal vaardig. Nou, noem maar op. Maar ze zijn ook heel kretsbaar. Veel onzekerheid, depressie, zelfmoord zelfs ook bij jongeren. Dus het is ook wel schikbare. Wat zei ik torssen. Maar ze hebben eeg geluk en dat is dat de baden voor het opraapelijker. Ja, dat is het leuke nieuws, ver generatie zet. Dus dat is in een vormergel. Ja, dat mogen wel even je stads ziet in een voordeel hebben. We hebben in voor deze podcast heel veel arts gesproken die bijna allemaal wat iets zeggen over generaties. Dus de jonge generatie zegt die zelfs de ouderen, de ouderen zegt weer het zelfs de jongeren. Ze zeggen wat over elkaar. Maar ik zal graag toegempaar aspecten die in de podcast heel vaak naar vol zijn gekomen. En even bij jouw wielerspiegelen. Ja, leuk. Als de expert die je bent. Nou, wat krijgen wij wel eens te horen? De jonge generatie wil niet hard werken. Lui, die zijn lui. Dit is een meest grordeergernis. Verwend, veel eisen, luid, werkschu. Ja, generatie zet, vind ik geen luid, generatie. Dus kijk ik wel heel anders naar werk. En werkinvulling. En dat wordt geperspeerd als luid. Dat snap ik wel. Ze komen de arbeidsmarkt op. Ook met de idee, weet je parten en werken sprima. Misschien in 6 uur gewerkt dag. Waarom kunnen we daar niet naar toe werken? Maar aan het andere kant zijn ze ook bezselbereid om in de vakantie een keer terug te komen. Of zavels nog eens de laptop open klappen. En dan heb je als arts niet zoveel aan. Zoveel aan, zoveel aan. Nou, het zou even pas. Nee, ik vind generatie zet niet luid, maar ze hebben wel een hele andere kijk op de invulling van werk. De invulling van je werkdag. Hoe je dat organiseert. En de werketels van generatie X ligt wel heel hoog in het aatin. Heel hard werken. Ook knallen, knallen, knallen. Dat willen ze niet, want ze zoeken naar worklife balance. Maar heel eerlijk. Ja. Terecht. En hun ouders hebben dat ook gezegd. Want de grootste friekse serieu zijn. Er zijn tussen kinderen en ouders op de werkvloer. Dus de generatie die generatie zet heeft opgevoerd. Stort zich aan hun eigen kinderen eigenlijk op de werkvloer. Is dat van een soort jalojezie? Ik denk dat de deels is inderdaad van, ja, hallo. Ik heb hart gewerkt, nu ga jij het ook maar eens doen. Wat zie je nou allemaal die rechten je toe te eigenen en privilatjes? Bedoel, ik heb ook gewoon elkaar. Het moet het bevullen grijpen. Maar is iets gek dat de generatie X en pragmaten hebben. Die hebben een soort twee deling in je werkroom. In je werkleven en privéleven in je privéleren. Dat zijn twee verschillende dingen. Dus je komt op je werk en je bent toch andere mensen. Ja. En wat je thuis vertelt tegen je kinderen is iets anders dan wat je wil van je jongere collega's. Dus thuis vertelt tegen je kinderen. Weet je zelf, geef je mening, kom voor jezelf op. Gaaklijker rijzen en er is meer dan werk. En dan zeggen ze tegen kinderen is meer dan werk ga lekker rijzen. En dan zegt de jonge collega en het team. Ik wil een workation of ik wil een sabettekool. En dan zeggen ze, wat? Een sabettekool? Je bent er nog maar net. Dus dat is natuurlijk een hele interessante frikzie. Ja, we hebben het wel een beetje zelf veroorzaak. Want heel eerlijk. Generaties zijn producten van de tijdschets, maar vooral product van de opvoeding. En die jonge regeneraties zijn opgroeid in een fluide tijdwerk. Waar dingen door meer dan elkaar heen lopen. Meer 24/7. Je bent ook op werk jezelf. Je deelt ook op werk. Deel je ook je kwetsbaar heen. Je mag best eens een keer huil op de werkvloer. Het was mijn tijd. Als je helpt op de werkvloer heb je het goed verpest. Niet huil op de werkvloer. Dan is het klaar, zeker als vrouw. Of als je een handmoisex wil bent, dan had je een handmoisex wil bent. Kan je nadelwerken? Dus was veel meer vendingen gescheiden houden. De oude regeneraties, die grunt hun kinderen, grunnus op een paar dingen die ze eigenlijk de collega's niet grunnen, maar het is met die behoeftes omhoog komen in het werk. In het bilateral zijn zei ik zo heel graag parten willen werken. Of ik wil graag dat project doen of ik wil graag promotie maken. Of ik wil graag meer geld verdienen. Wilden willen willen willen willen willen. Dat zijn gezien johels en willen van alles, maar willen ze ook wel werken. In het leid ook tot hele geestige situaties. En ik had laatst gevoelden een team manager in de zorg. En die zei, zei was. en verradering aan het leiden met haar team, allemaal verpleegkundigen. En uit het niet, zon-tun-nanker, één van de team leden op het jongste team lid, die zon-tun-nanker op met een glimlagkijkse iedereen aan. Verstelden ze, ik ben ziek, ik ga naar huis. En ze liep zo de camera uit. Wat was het al ver? -Ja, echt jong. -Ja, echt een jong verpleeg. -Ja, wel een jong zie. En die manager was echt per plek. Ze wist niet eens, die was echt helemaal zo aan de groep. -Ja, goed. En later heeft ze wel gevraagd van, ik snap dat niet helemaal. Ik merk dat niet aan je dat je ziek was. Je zegt dat met een glimlag je vragen niet eens of het ook kees naar huis gaat. En dat meisje zei, als ik zeg dat ik ziek ben, dan kan je me toch vertrouwen. Dat dat zo is. Ik hoef toch niet ziek te doen om te bewijzen dat ik ziek ben. En ik ga ook geen goedkeuring even graag. Ik ben ook een voorwassen, weet je wel. Ook dit is weer een reactie op hun opvoedeing, want een ouders hebben heel vaak gezegd, "Wij voelt je niet goed, weet je, blijven lekker binnen." Dat moet ook Covid mee gemaakt, waarbij als vooral we ben je zeggen. Dan kun je geacht om thuis te blijven. En generatie X en pragmaten werden er door een ouders gedwong om ook met 40aar de koord te gaan werken. Maar dat vonden ze niet per se leuk. Maar dat komt wel allemaal bij elkaar op de werkvloer. En ja, dat is dus niet zo makkelijk. En het kan er zelfs toelijden dat iemand de werkvuur zo onprette gevinnen of de werkteide wat er ook, waardoor die geen zegt, ik verlaat het team, ik verlaat de zorg. Het is allemaal reactie op elkaar. Maar op moment dat je te koort op een personeel en de werk door het licht hoog, is het wel heel ingewikkeld. Ja, absoluut. Oké, we breken even in, want we willen een van de veel genoemde oorzaken van het aaniost de koord Toetsenbeek-Kim, namelijk het belang van waardering. Is het nou echt zo dat onze generatie gewoon veel meer waardering nodig heeft? Zeker. Waarom wil je zo generatie zo iager voor die voorstatverwerken? Zo' je zo generatie zet heeft ook generatie ei, van een ouders veel waardering gekregen. Veel aandacht wordt in die venue veel applaus, veel begeleiding. Ja. En dus dat verwachten ze ook op de werkvloer. En ze zijn en dat moet ik wel gewoon zeggen. Het is verwendend veel eisen de generatie. Heel veel kan ook. Heel veel keuzes in studie, hoge welvaart. Dus dat verwacht je dan ook op de werkvloer. Dat verwacht je ook van je leiding geven en je hebt gewoon iets van 'Ik wil dat verdienen'. En ik wil deze loop aan perspectieve hebben. En ik wil inderdaad een sportabonement. En ze staan daar nog meer op een strepen. Ook omdat zij weten dat het toekomst onzeker is. Dus ze zijn ook gepregreerd. Ook op een bepaalde stabiliteit en zekerheid. Niet zo zeer vast contract. Niet die stabiliteit, maar wel in goed verdienen. En wel in zorgen dat je je blijft ontwikkelen. En nog een opleiding krijgt. En daarmee je toekomst veilig gesteld, omdat je gewoon kon het nu weer een betere versie van jezelf kan worden. Je hoorde Kim. En terwijl zij en Nielufar allebei een hele andere achtergrond hebben. Kom toch in beide gesprekken terug dat we op de werkvloer een beetje oog voor elkaar moeten hebben. We gaan nog even terug naar Nielufar omdat zij op de volrepen en inzicht met ons deelt. Waar wij zelf nog eigenlijk niet zo bij had stilgestaan. Ik zeg altijd de generatie die nu jongen dood zijn, dat worden straks de base van mijn kinderen. Dus je moet daar echt in investeren. En je moet begripdonen voor de situatie waarin ze zitten. En het begin denk ik met erkennen dat je misschien niet wil zien over de kwaliteit van je eigen leven en de dingen die jij zou willen veranderen. Dus hoe vind jij het om no-komaar te werken en elke avond of onderwijs te moeten volgen? Bestuurstvergadering te moeten bijwonen. In deze commissie te moeten zitten. Je kinderen niet te zien. We betalen allemaal een prijs en ik denk dat vooral de mensen die hier in de weerstand gaan zijn de mensen die dat niet aan willen. Dat stuk je niet willen in zien. Deze generatie is ook heel confronterend. Dus dat gebrek aan begrip is ook het ongemak wat zij voor orzaken bij die generatie. Wij zijn een beetje de spiegel. Je bent de spiegel en veel mensen zitten op de overlevingsmodus. En ik heb ook heel veel compassie naar die generatie begrijpen niet verkeerd. Dus ik denk dat mijn generatie voor mij zeg maar echt werkt heeft aan zichzelf. En dit zijn wel de arten die hele hoge werkdruk voert zichzelf hebben gecreëerd. Nyloo Farve heeft het over een spiegel dat wij een spiegel zijn voor de oude garde. Maar eerlijk gezegd vind ik deze podcast ook een behoorlijke spiegel voor onze generatie. Wat jij? - Ja. Ik denk toch niet dat wij de makkelijkste generatie zijn om mee om te gaan op de werkvloer. Als ik heel eerlijk ben. Wat voor oogst gaan we dan wel niet hebben? Nou, benieuwd naar de volgende spreek wordt raas. Ja, oh ik ook. Spiegeltjespiegendje aan de wand. Wat zou wel goed je zijn voor aflevering vieren? Nou met deze positieve nood sluiten we graag overlevering drie af. In de volgende aflevering gaan we stapt verder. Want wat betekent het aaniostocort nou concreet op de werkvloer? Bovendien komen in aflevering vier ook al de eerste mogelijke oplossing aanbond. Dus blijf luisteren.