Wat is er mis met jou? | Ank Verhoeven

Ja het is wel serieus, je hoeft niet te antwoord hoor, maar wat is er miss met jou? Dat met mij blijkt par dat mijn hoofd het nog niet helemaal goed doet. Wat is er miss met jou? Als je zo die vraag in je hoofd beantwoordd, dan denk ik dat ik jullie eigenlijk meteen in twee groepen zou kunnen verdelen. Een deel van jullie denkt nou mix. En een ander deel denkt een heleboel. En weet je, je hebt allemaal bij gelijk. Het is allemaal bij waar niks en een heleboel. Het hangt allemaal van af, vanuit welke perspectief je kijkt. Ga dat om om wie je bent en het liefst mensen dan is er echt niks miss met jou. Laat dat heel duidelijk zijn. Je bent gewoon precies de gene die je bedoeld bent te zijn. Ga dat onderdingen die je doet, je fouten, je minder goede eigenschappen, dan is er met ieder van ons wel iets miss. Het antwoord is niet zwaard weten, het hangt gewoon af van het perspectief. Maar het perspectief van deze wereld vertelt je dat er heel vaak wat miss met je is. En dat is een beetje de achterliggende gedachte achter deze breek. Het is de basis van heel veel reclame. Misschien wel bijna andere reclame, we hebben dat niet altijd zo door. Dat reclame jij eigenlijk probeert te zeggen is dat het niet ok is, of sterken nog de jij misschien niet ok bent. Als je dit nog niet hebt, of dat nog niet doet, of zes nog niet kunt of zo nog niet bent. Stijds opnieuw vertellen reclames, TikTok, filmpjes, Instagram, Post, Reels en persoonlijke ontwikkelingsplannen, als dat er meer uit ons te halen valt. En dat het niet goed is als we dat niet zouden doen, zouden kopen of zouden leren. En natuurlijk is het al steeds dus suggestie dat je af zou kunnen zijn. Dat perfectie wel haalbaar is. En weet je natuurlijk groei en ontwikkeling is goed. Dat lijkt misschien strijdig met wat ik allemaal nog ga zeggen, maar natuurlijk is het goed geweldig soms. Maar kan je zo ook dat gevoel dat het iets miss met je is zo langer, zo lang je nog niet af bent? Zolang je nog niet perfect bent? Het gevoel dat je ooit klaar zou kunnen zijn en dat dan alles eindelijk op zijn plek zou vallen. Dat als je eenmaal weet wie je bent, als je overal goed in bent, als alle moeilijkheden opgelost zijn, dat dan je leven misschien wel pas echt gaat beginnen. Dat dan de rust komt waar je eigenlijk zo diep naar verlangt. Je zou het al dood moe vangen kunnen worden. En de realiteit is, dat worden we ook. Jong en oud. We leven in een tijd waarin elke twijfol moet worden opgelost. Onzekerheid moet worden ver klaar. Waar elke moeite moet worden verholpen, elke ziekte moet worden genezen, elke zwakheid versterkd moet worden. En als dat niet lukt, die zal altijd de volgende stap. Een ontwikkelingsplan, een coach, een second opinion. En ergens onderweg is het idee gegroeid dat een goed leven en leven is dat je kunt mannetje. Wat je overal kunt bijstellen en verbeteren dat alles wat vringt, uiteindelijk een groei punt moet zijn. En het lastig is, ik zeg het een beetje spotend, maar ze je eert, ik denk dat het misschien best logisch in je oren. Best prima, best goed, heel redelijk. Wie wilde nu niet groeien? Dat is toch ook positief. Leven gaat toch over ontwikkelen en over groeien. En het is toch mooi dat als je iets naars gebeurde, dat je iets iets om van te leren, dat leren elkaar toch ook. Het is ook zo. En ik wil daar ook niks tegen inbrengen, dat is niet mijn doel vandaag, ik wil er iets naast leggen. Een naar bijproduct van die optiech zelf positief instek, is dat het ergens onderweg iets anders kan worden. Swaarder, dwinger, en zo veel minder meeld voor jezelf. We zien het bij jongeren overduidelijk. Het is jammer dat de meesten er vandaag niet zijn omdat we in Nederland zitten. We zien tiener benspiel daarvan nog tend. Maar ik heb er zo één thuis en vele van jullie ook. En dan herken je daar wat van. Dat is wel vanuit social media, als vanuit school en misschien ook wel vanuit ons zelf als we eerlijk zijn. Jonge vaak de boodschap krijgen dat ze het maximale uitzichtse of ontdalen. Dat middelmatigheid eigenlijk geen optie is. En dat ergens minder goed in zijn niet helemaal ok is, maar dat het een probleem is wat wel opgelost kan worden. Wij leest de remedial teaching in Kindercoach, de psycholoog. En weerom, daar is niks mis mee in tegen deel, maar het zijn wel gemakkelijk de boodschap dat we met het kind iets mis is. De druk om overal goed in te moeten zijn om altijd op je best uit te zien want je weet nooit wie je foto van je maat en dan is je bed herde voor eeuwig vastgelegd. Ja, lachen rond, maar het is wel je zorgenzijn als je vijfdiment. Of om overal bij te kunnen zijn, voomo, het is gewoon te veel. Jonge zijn moe, burn-out-skomen-serio is zo vaak voor dat de ocentige treint worden om de verschijnselen bij jongetieners te herkennen. Maar geen grappje. En de GGZ heeft wachtleisten de meeste plaatsen van minimaal een half jaar. Maar laatst wereldstijnen dat stopt ook niet helemaal als je voorwacht zo wordt. Het krijgt de wein andere vorm, het heet geen bijleismier maar coaching. Het geestudiekeuze, maar lopaan ontwikkeling. Het klinkt anders maar het meeginisme is hetzelfde, het cente boodschap dat je leven een project is. Jij bent de bouwplaats op weg naar een betere versie van jezelf. Elke zelf optimalisatie dat op zich een goed verlangen is wordt zo en last. Ja, ken je dat? Eet je van dat gevoel van het is nooit goed genoeg of nooit helemaal af of zelfs ik ben nooit goed genoeg. Ik ben nooit helemaal af en dat zou ik wel moeten zijn. Dat is niet oké. En dan is daar Paulus. Paulus begrijft heel vaak dingen die in druise tegen de culture van zijn eigen tijd en die dan toch wondelijk toepasbaar zijn op die van ons. Die zo anders lijkt maar het misschien niet altijd is. In onze culture waar de last van die zelf optimalisatie en perfectie te groot geworden is, laat Paulus ons horen dat het gewoon niet de verwachting is. Dat het anders zit in de bied van de Romeines grijft hij dit. Hoist ik 8 vers 1825. Ik ben er van overtuigd dat het leiden van deze tijd in geen verhoudingsstaat tot de luister die ons in de toekomst zou worden geopendbaar. De schepings ziet er rijkhalsend naar uit dat de luister van gods kinderen openbaar wordt, want de scheping is temperooi aan zijn loozheid. Niet uit eigen wil, maar door hem die haar daar aan heeft onderworpen. Maar dat is hoop. Omdat ook de schepings zelf zou worden bevrijd uit de slavernij van de vergangelijkheid en zal delen in de vrijheid de luister die gods kinderen geschonken wordt. Wij weten dat de hele scheping nog altijd als in barrenswee zucht en leidt. Zijn niet alleen ook wij zelf. Die als voorschotte geest hebben ontvangen, ook wij zuchten in ons zelf in afwachting van de openbaaring dat we kinderen van gods zijn. De verlosting van ons sterfelijk bestaan. In deze hoop zijn we geret. Als we echt er nu al zouden zien waarop we hopen zou het geen hoop meer zijn. Wie hopte nog op wat hij er al kan zien? Maar als wij hopen op wat we nog niet zien blijven in afwachting daarvan voor harde. Het klinkt altijd allemaal zo ingewikkeld als de Paulus het zegt. En misschien vraagt je af wat het in helemaal's naam met mijn nevenstuk daarvoor te maken heeft. Maar de heeft het natuurlijk wel. Bouden spreekt over een schepping die zucht. Over mensen die zuchten over een wereld die verlangt naar verlosting. Verlosting van zinloosheid, van vergangelijkheid, van slavernij, alles wat hoort bij dit sterfelijk bestaan. De gebrokenheid. waar wij allemaal onderleiden. Of er wel, Paulus heeft het niet tegen een wereld tegen mensen die af zijn. Hij heeft het niet tegen mensen die alles op orde hebben. Sterker nog, volgens mij laat hij de juist horen dat dat hier niet eens te verwachten is. Dat dat niet wel gaat fijn hier. Toen dat moment dat de hele schepking verlost voorwoorden bevrijd van dat alles, lijden wij eronder, onder de imperveksi. Want het is er gewoon nog niet of in ieder geval niet helemaal. We zijn gered in die hoop, maar het is er nog niet echt, want dan zou het geen hoop meer zijn. Dat fecht hij eigenlijk. Kling verwarent en logisch tegelijk, toch? Ik moet denken aan die mooie drievlag die Dennis voor een week presenteren. Jezus Woon, de geest werkt, God maakt waar. Of beter gezegd, God is waar aan het maken. Dat vroeg de Dennis er ook aan toe. Hij is nog niet klaar. Zelfs al is dus draait gewonnen, is tegelijkertijd de geest nog aan het werken om het uit te werken, om in ons door te werken, om tot uiteindelijk die verlossingen en voltooring te komen. Dat is de hoop op wat er al is, maar wat we nog niet zien. En dan komt dat ene woord bijna terloops voor wij, maar het draagt alles wat Paulus wij juist wij. Daarin blijven we in afwachting daarvan voel harden. Misschien vind ik het een rotwoord, voel harden. Misschien heb je dan ooit geleerd dat voel harden zo iets is als doorbickele toletje erbij neer valt. Maar dat is niet wat het glicse woord, jutebomonee betekent. Het betekent lettelijk blijven staan onder wat is. Blijven staan onder wat is, onder wat je moet verdragen, onder wat je moet verduren misschien wel. Over eind blijven terwijl niet het af is. Het waar je niet weet hoe en manier dat wel zo is, blijven staan. Niet te dennen, niet fixen, zegt hij niet, niet fixen, ook niet ontkennen, maar blijven staan. Dat is een ander beeld dan wij gewend zijn, denk ik. Hier wordt de mensen niet beschreven als iemand die steeds meer controle krijgt. Je daarvoor moet knokken of dat de mensen een steeds beter de versie van zichzelf wordt, maar als iemand die leert leven in de tussen tijd. In het spanningsveld van wat al begonnen is en wat nog niet voldtäuid is. Niet in de wereld, niet in ons. Theologen noemen dat wel het "O'Ready Not Yet" tijdberg. Already not yet. God's toekomst is al begonnen en is nog niet hem laughen gerond. De geest werkt in ons. We zijn onderweg. Het nieuwe leven is begonnen en het oude is nog niet helemaal verdwenen. Dat raakt aan hoe we naar ons zelf kijken. Want als dat hoop ik, na hoe je naar je zwak te schijt, na dat wat steeds terugkomt, ondanks al je goede voornemens. Ondanks al je harde werken en verlangen. En Paul is zelf weet daar alles van. In een andere brief aan een gemeente in Korintes schrijft hij over een doren in het vlees. We weten niet precies wat dat was. Hij is niet duidelijk over, maar we weten wel dit dat hij bad dat het weg zou gaan. Het was iets waar hij echt vanaf wilde. En er zal die vast opgehoopt hebben. En ik vermoed zo van alles aan geprobeerd hebben. Maar het ging niet weg. God los het niet op. Maar God geeft een woorden om aan vast te houden. Mijn genaden is urgenoeg. Het sterk nog. God voegt daar nog iets aan toe. Mijn kracht openbaar zich juist en volle van neer iemand zwak is. Dat is nog eens een andere waardeerding van je zwak te is. Je bestef dat jij's daarin God schichtbaar kan worden. Dus God zegt niet tegen pouders, komt wel goed, Jo. De tijd van het leren. Nog even geduld. Het zelfs ooit is dat ook misschien wel waard. En hij zegt ook niet je moet dit of dat doen. Ga naar de coach. Nieuws schrijven die op plan. God zegt eigenlijk verdraag het. Voor hart. Hij is daarin, is tot genaden en God kracht. Nee, ik had lijkt dat misschien een harde boodschap. Als je geen zwak heeden wilt accepteren, en het liefst alles wil oplossen en nog liever nu. Maar eigenlijk bedoelde pouders het juist als een bevrijdende boodschap. Voor mensen die er doodmoe van zijn. Van altijd maar beter moeten worden. Van nooit mogen valen of verkeerd mogen kiezen. En eerlijk ik herkend dit ook zo in mezelf. Ik ga even heel persoonlijk worden, dan moet ik kunnen toch. Ik ken elkaar er aan tijdje. Ik ben echt van natuur en fixer. Dat zou je niet verbaten. Dat was misschien ook een beetje de basis waarom je dit soort werk gaat doen. Maar ik had dingen oplossen. Voor mezelf, maar ook voor jou. Maar ook zeker voor mezelf. En ook ik heb zo lang bewust en onbewust geleefd vanuit die overtuiging dat ik een project ben wat af kan. We alle zwak heeden en onzekerheden en beschadigingen je door vroeger weggewerkt moeten worden. Dat ik alles moet oplossen, versterken en verbeteren. Ik dacht ik noem ervoor. Als ik op een feestje ben, of een grote confarencie of zo, of zelfs eerlijk hier in de onmoeting zruimte. En als ik dan hier buiten kom, en ik zie niet zo snel bekende, dan vind ik het nog steeds lastig om zo maar op mensen af te stappen. En dan kan ik me nog steeds even heel alleen voelen. En de eerste keer dat ik dat hier tegen iemand zei ze, 'Oh, als het nog dat veel is.' En weet je, ik zou je precies uit kunnen leggen waar het allemaal van daar komt dat gevoel. Maar daar gaat het helemaal niet over. Dat is helemaal niet belangrijk. Het gaat erom dat ik was heel laat, misschien pas een paar jaar geleden, leren dat dat geen probleem is wat opgeloosd hoeft te worden. Dat dat er gewoon mag zijn, ik ben niet vilig. En ik hoef er ook echt niet voor in Therapie. Dit mag er gewoon zijn, ik merk het op. En ik besluit hoe ik er mee om wil gaan, dat is ook heen. Het is gewoon ook heen. Ik kan dat verdragen. En misschien, als ik zo Paulus lees, nodig het me uit om op dat moment bewust te zijn van Godvergeest in mij. Godvergeest die werkt in mij. Misschien wel om een de rust te geven om het te verdragen, als ik het toch even lastig vind, of misschien wel om een moed te geven om toch op iemand af te stappen, of mijn oog toericht op die gene die wel klaar staat voor een gesprekje met mij. Bij de is het helemaal oké. Ik ben oké. Dank je. Die zwakten, die moeite verduren, betekent niet dat alles moet blijven zoals het is. Dat ik dan niet aan kan vererken als ik dat zou willen of zo. Dan mag allemaal. Het betekent niet dat we niet mogen veranderen, niet mogen groeien ontwikkelen. Ik hoop dat dat echt duidelijk is, maar betekent wel dat niet alles een project, wat hoeft er worden, wat afgerond hoeft te zijn. Het hoeft allemaal geen last te zijn. Je bent oké. Je mag gewoon niet goed zijn in wis kunnen. Of in duits. Je mag moeite hebben met opkomen voor jezelf. Je mag moeite hebben met het aansprekken van een verheemde. Je mag triggers hebben in jezelf waar je mee worstelt. Je mag het last te gving om iedereen lief te hebben. Je bent gewoon oké als je niet helemaal gezond bent. Je bent oké als je niet voldoet aan alle schoonheidsidealen. Je bent oké als je blij bent met je huidige baan. En geen ombitie hebt voor een stapelmog. Je bent oké met al je moeitens, al je problemen, al je zwakkeden, al je uitdagingen enzovoorts. Jij bent oké. Het sterke nog? Je bent ook nog eens heel normaal. Ik zie iemand neerst gudden. Hengen we voor je definitief van normaal of? Maar wel in de context dat je allemaal oké met net dat? Dan wel he? Liever mensen dat het hier en nu allemaal perfect en pijnloos zou kunnen is een eluzy. Die reclamens en social media graag aan je verkopen. Je bent geen project dat je zelf af kunt ronden. Poulus normaliseert hier het onafzaam. Hij zegt niet dat moet je oplossen, hij zegt dat je gewoon oké bent. Dit is de plek waar hoop woont, dit is de plek waar God werkt. Je bent geen project. Dus ik hoop dat je daarin bevrijding kunt horen en dat je niet overal het beste uithoefte halen. Dat je niet elk talent hoeft de maximalezeren en niet elk tekort hoeft de repareeren. Je mag leven als mens in plaats van als product. En? De gelijkertijd. Kan het dan misschien best wel spannend worden als we het hebben over heilig him. Ze noemen we het woord van meer gaan lijken op Jesus. Of een groeie in liefde. Daar spreken je hierover in onze traditie. Groeie in liefde. Overgeformd worden naar het beeld van Christus. Is er dan iets mis met je als je daar nog niet bent? Het risico is groot dat we die woorden vullen met dezelfde logicaal zonse culture. Dat heiligingen soort verandert in een religieuse voorm vanzelf op die malisatie. Maar zo werkt het niet. Ook heiliging is geen project. Heiliging is een relatie. Niet ziet er wat jij uitvoert welz'n niet met God als coach. Het is iets wat de geest in jouw uitwerkt. Ik dacht even nog maar even neer. Die drieeslag van Dennis. Dus voor de duidelijkheid. Niet jij woom. Maar Jesus woom. Niet jij werkt. Sorry. Maar de geest werkt. Niet jij maakt het waar. God maakt waar. Dat is in het leven zo. En in heiliging. Zeker ook. Heiliging is niet zelf steeds beter worden. Het is er ruimte maken voor een aanwezigheid in jouw. Die door jouwheen kan werken. Het gaat niet om wat jij uitje zelf haalt. Het gaat om wat Christus door jouwheen doet. Jij wordt niet beter. Je gaat meer op zij. Zou je kunnen zeggen? Vroeger noemen we dat hier sterven aan je oude mensen. Dat hoor je nu niet zoveel meer. Maar dat is wel een proces. Niet een moment. Jezus werkt in en door jouwheen kan dingen doen die jij niet kan. Die jou niet lukken. En juist, zeg het Paulus, als je die zwakheden erkend wordt god herzichtbaar in door het toch door jou te doen of op een andere manier te doen. Ik kan iemand misschien niet vergeven. Jezus in mij kan dat wel. Ik vind het misschien moeilijk om mensen zo maar aan te spreken. Maar Jezus kent die ander al lang. De samen met Jezus kan ik dat wel. Misschien kan ik voor iemand wat moeilijk de liefde vinden. Maar Jezus door mij heen houdt al lang van die andere meer dan ik kan bevatten. Jij vind het misschien moeilijk om te vragen wat je nodig hebt. Maar Jezus in jou kan dat metgemak. Jij vind het misschien moeilijk om van die ene persoon te houden. Maar Jezus doet het al. En die kracht van Jezus mag je dan gaan staan. Zo werkt hij door je heen. Dus heilig in gaat niet over beter worden. Steech, beter worden. Over groeie in liefde, al is er zicht niets mis met dat taal gebruik. Het gaat over leerde leven met wat nog niet af is. Zonder jezelf te ver oordelen. Beste besluiten dat iets beter kan, dat is wat anders. Zonder jezelf te forseren, maar steeds open te blijven voor de liefde die in jou woont. En door jou stroomt. Lief de die je ontvangt, die je doorgeeft, struikelend, onhandig en onvulmarkt. Levent en geret in de hoop op dat volmachten. Dat zien we nog niet, maar we weten ervan. We hopen op en we zien er naar uit. Dus Paulus nodig je wel in dat alles uit om hoop vol te zijn. Hopen die weet, ik hoef het niet te over zien. Ik hoef het niet allemaal te beheersen. Ik mag voor harde, ik blijf staan, in wat nog niet is opgelost, omdat ik gedragen hoort. En groot juist daar is. Met alle prestaties die druk van deze tijd, met alle onzekereden, met alle stress, is dat wat we nodig hebben, is dat wat onze jongeren nodig hebben. Dat je mag zijn wie je bent vandaag. Je niet alles onder controle hoeft te hebben, en niet overal goed in mag zijn, in hoeft te zijn. Dat vraagt moet, om anders te zijn dan deze wereld. Loslaten vraagt vertrouwen. Het vraagt soms dat je tegen de stroom in gaat. Dat je zegt, ik hoef je dus niet het maximale uit te halen. Ik mag gewoon mens fijn. Met alles wat er is. Maar eerlijk, dan hebben we het ook nodig dat je het accepteert als die ander dat zegt. Daar kan nog best een uitdaging liggen. Accepteren dat je zo ongewonen ook heest, als hij kan leven met die 1-4 op zo rapport. Als hij over gaat. Als hij maar over gaat. Of misschien zelfs dat het ok is als hij zelfs niet over gaat. Dat hij ok is. Of dat je vriendin ok is als er voor een kiezen om niet verder te gaan met de behandelingen tegen haar ziekte. Dat je collega ok is als hij geen ambitie heeft voor een hogere functie. Dat het ok is om je zwakke eigenschappen te verdragen. Dat het ok is om fouten te maken. Zijn heest wel denk aan mijn collega David van Bevren. Een van zijn geveugelde uitspraak is, ik ben een mens dus ik kwets. Daarmee bedoelt hij niet zeggen dat het ok is dat iemand anders kwetspraak. Dat vindt de helemaal niet ok. Maar het is een gegeven van ons mens zijn. Dat hoe goed je intensies ook zijn. Dat soms toch gebeurt dat iemand anders daarpijn van heeft. Die pijn is niet ok, maar jij en die ander zijn nog steeds ok. Dus wat is er miss met jou? Wahrscheinlich van alles. En tegelijken tijd helemaal niet. Je bent geen project wat je af moet maken en er is geen deadline. Je bent een gelieft kind van God. Prasief zoals je nu bent, met alles wat schuurt en alles wat niet klopt. En jij is daarin dat onafdrijm woont de hoop. Hopen wat je nog niet ziet, maar wel al is me werkt. Hopen op de voltoiing van de schepping en de verlossingheid in gebrokenheid. Want jezus won, de geest werkt en God maakt waar. En in de tussentijd zegt God, "Hou vol!" "Mijn genaden is u genoeg." Lijft staan in die vrijheid. Je bent geen project wat af moet, maar je bent een meeld voor jezelf. Je bent een mens onderweg. Een mens die niet alles fixe kan en hoeft. En die blijft staan onder dat wat er is. In de wetenschap dat je gedragen wordt en dat jij is daar God is.