Waarom je hart breken juist goed is - met Lisette Thooft

MUZIEK Dit is plannets Pijn. Wil je geen Pijn, moet je hier niet zijn? Dat is een van naar tegen het je zwijs heden. Maar wat kon je hier precies doen? De verwondering. Met Lizette het hoofd. Lizette? Lekker je de bent. Ja, dank je. Ik wil met jou op zoek naar het antwoord op de categorisch meschragen waar toen zijn wij op aarde. Je bent schrijver, maar ook rebeleenser. En je laatste boek. Net uit, of tijdje uit. Je zelf vergeven. Voor alles. Voor alles. Dat is nog wat. Wat met de hoe kan je? Wat is dat? Selfvergeving. Je zelf vergeven is ontspannen in de realiteit. Het is eigenlijk een reality check. Het is eigenlijk. bezef ik ben een mens. Veelbaar, niet perfect. Kan ook helemaal niet. Dus ik heb heleboel fouten gemaakt. Dat doe ik nog steeds. En dat is pijnlijk. Heel pijnlijk. Die pijn mogen zijn. Klaat mijn hart er door open breken. En dan kan ik daar een blip in ontspannen en dan maakt mijn hart van de pijnkompassie. In de aller eerste plaats, zelfkompassie. En ik zal je vertellen. Als er mensen zijn in publiek, die denken gewoon ook. Ik zou ook wel graag mezelf willen vergeven voor alles. De beste tip is schrijven boek. Er over. Want je hebt nergens me last van. Dus ik heb dat boek geschreven. En sinds 10 heb ik geen soort gevoel meer gehad. Weer echt nog fouten heb gemaakt. Soms best wel. Maar kun je voor wat noemen van. ja, van hetzelfvergeving, maar bij jezelf? Ik pas op haar op mijn jongste kleinzone die is nu bijna brie. Maar toen was die nog maar twee net twee. En we gingen een keer uit en we liepen naar de deur. Bij de deur kom ik dat ik nog iets vergeten was, waarschijnlijk mijn telefoon. Of zo iets. En dus ik rende terug en ik hoorde. Hij zat met z'n ointje tussen de tocht deur. En dat was heel duidelijk mijn schuld. Waarom? Want je moet niet een kind van twee achterlaten bij de deur. En zelf wegren. Er wel daar een tocht deur is waar hij nog niks van snapt. Ik gewoon z'n ointje tussen zet. Dat moet je gewoon niet doen. Dat is heel don. En het was echt erg. En dan ben ik gaan zitten. Ik heb natuurlijk gedaan wat ik kon. Ik heb de Arnika opgesmeerd en ik ben hem gaan toosten. En ik ben gaan voelen. Wat is dit erg? Ik ben dus niet gaan denken. Dat is het om een kind vanwetig. Dat ik niet ben. Ik ben niet gaan denken. Ja, ik kan niks aan doen. Dus ik ben ik allemaal niet gaan denken. Ik ben niet in een kamp geschoten. Ik ben meteen gaan onspannen in. Wat afschuwelijk. Ik had jongens waar ik zo veel van nou bijna heb bezorgd. Maar na een poosje was het duidelijk gestopt. En er was niks aan de hand gelukkig. Mensen er was aan wat aan de hand, maar het genaassel goed. En in mij was het ook genezen. En ik ben nu een danaan wijzeren en meer opletten de. rur en geduldige oma geworden. Omdat ik het helemaal uit toegelaten. Ja. Dus de kramp is altijd. Ik ben fouten, maar ik wil het niet voelen. Dus ik ga. Ik ben stonkint. Of stonkint. Ik ben ook stonkant. Ik kan het ook niet. Misschien moet ik het niet meer doen. Als ik het niet meer kan, of dat soort dingen. Dat is allemaal schuldkramp. En onspannen is het afschuwelijk. Het is afschuwelijk. Wat ik het allerliefte hier bij me heb, heb ik. vein gedaan. Dat is zo erg. Dat breekt je hard. Mijn hart brak weer een beetje meer. Ja. En dan. Ja, want stak, kinderloei. Ja, maakt het ook potkast. Ik hoor jouw bist vaak, zeggen, ons hart moet gebruiken worden. Ja, maar dat hebben we niet zelf verzonnen. Het is eigenlijk mijn hele. mein hele visie op waarvoor zijn we opaarden. Die is samengesteld, bestef ik uit dingen die wijzer mensen hebben gezegd. die ik samen heb gevoegd. Een de van is, van Barry Lohn, mijn lerar. Spiele tweede lerar. Die zei dat wel eens. Je hart moet gebruiken worden. Want het menselijk hart is. Ja, breken is natuurlijk betekent niet, het moet kapot. Het moet open gaan. Het moet open. Als een bloem. Als een bloem. Open breken, zou je kunnen zeggen, maar. dus je moet de pijn, je moet niks natuurlijk. Ik zeg heel vaak je moet, maar dan bedoel ik. het is misschien een idee, probeer het is, wie weet werkt het snapje? Dat laat ik dat even afspraken. Dan kan ik rustig je moet zeggen. Dan je moet gewoon gaan voelen, voelen voelen voelen. Hoe pijnlijk het is om een normaal mensen op aarderen te zijn. Ja. En dan wil je zachter. Ja, alleen maar jij hebt natuurlijk ook een heel leven achter de rug. Dus ik vind het nog bezig. Het is nog niet af, eigenlijk. Maar het is wel een hele rij. Het hoeft naar het hart. Ja. Je bent heel langsjeunlist geweest, alleenje en schrijver. Dus zo kan ik je ook in die instantie. Maar kennelijk is er een keer een moment geweest dat. all die wijsheid naar meneer is gezakt. Of in ieder geval dat je gedacht had, ik moet het ergens andere zoeken. Ja, dat was natuurlijk de rebalancing. Ja. Iemand steerde mij naar een rebalancer. En wat is het? Ook een rebalancing? Rebalancing is emotional legamswerk. Ik ben dat nu zelf. En ik vat het samen. Ik maasteer mensen en dan gaan ze huilen. Een ene begin het meteen wat ik bedoel. En de meeste mensen zeggen, oh dat zou voor mij ook wel goed zijn. En dat is ook zo. Ja. De taalmaast, de pein, de. alles verdrongen gevoelen, zitten vast in het lichaam. Ja. Dus in spieren in bintweefselen we weten niet eens waar allemaal. Maar het is wel zo dat het vast zit. En daarom zit het met veel mensen ook zo vast. En als je dat gaat masseren met die bintweefsel massager, want dat is weer bellenzing, dan komt er iets los. Het enige doel is meer voelen. Dat die persoon meer en bewusten gaat voelen wat er te voelen valt. En wat er dan dus allemaal boven kan komen, ja dat is wild verschillend. Bij de ene komt meteen een enorme, heftige, traumatische jufd herinnering. En de ander die voelt zich alleen maar heel onspannen en is dan de dagen daarna en eens. Boedend op de man of zo. Ja, dat gebeurt. En want je hebt je ook een paar keer in zo'n podcast, want zullen ze dat veel mensen op de plek van hun hart in hun rug een peinelijke plek. Niet heel veel mensen. Iedereen. Iedereen. Tot nu toe. In mijn praktijk, ik begrijp de rug, masseren en dan zitten daar hier, zitten knookjes. Ja. En weer zij de links altijd erger dan rechts. En dan mag ik even uitdraaiden een 6-pomitje. Er is een sprookje van grim dat heet de kickerkooning. En dat gaat wel, want het is die prins is kicker geworden. En ik vanaf het in een kicker en de prins 6 heeft daar gouden wel in het water laten vallen. En de kicker houd hem eruit en dan mag die van haar bord eten en in haar betjes slapen. En in de oude versies met z'n tegen de muur en in de nieuwe versies mag die op haar kussen zitten. En dat is dan later die kus geworden en dan is die weer prins. En hij neemt daar mee naar zijn konden kijken en dan rijden ze in de koets zorgen zijn knal. En de prins vraagt er iets met de koets en de kinecht achterop zegt nee heer. Maar toen u in een kicker werd verandert heb ik drie ijzerenbanden om mijn hart gelukt om te zorgen dat het niet zou breken. En er later nu een los en dan nog eens en nog eens. En ik zie bij die mensen ik dat wauw het is bijna letterlijk waar het zegt in ijzerbanden. Maar iedereen heeft ligt hier zo'n rug he. Speer spanning rondom het hart. Speer spanning rondom het midderuf. Speer spanning in de onderweg. Die drie ijzerbanden die zijn er echt. Die hebben wij allemaal dus aangelegd. En wat om? Want wat om te zorgen dat ons hart niet zou breken. En hoe heb jij dat gedaan als kind? Nou ik heb mezelf enorm geponserd natuurlijk. Want wat was er reden? Ja ik was een moeilijke jeugd ja je ook was reenlijk. Iedereen, dit is Planet trauma. If you don't want to be traumatized, you've come to the wrong planet. Ja, we've been. U spak van Peter Levi en de aarde is planet pain. Ja ik heb dat een beetje vijverteld. Dit is planet pain, wil je geen pain? Moet je hier niet zijn. Maar het is trauma, iedereen heeft trauma. En ik ook mijn moeder was, had een jappenkamp gezeten. Mijn vader was vaderloos op een groeit en die hebben me elkaar gevonden. Dat was ook niet goed. En die ja dat was een en al kou. En moest je een hele verwarlozingen en onderdrukking van hun zelf ook. Mijn moeder zei dingen als, ja stel je niet aan natuurlijk. Maar ook niet aan denken en dan gaat het vanzelf over. Ja. Dus er was er gewoon niet voor ons als het moeilijk hadden. Ja, met jezelf ook flink losgegaan. Ik heb het precies gelozen gehad met alles wat. Ik heb ook echt nooit spijt van goud in tegen deel. Zek zijn druk zijn er ook een wel heerlijk. En toen weet je zelf, moeder? En toen? En toen kom dat natuurlijk niet meer. Maar ik ben in begint nog wel een erotische moeder geweest. Ik heb zelf ook dingen fout gedaan. Als weer om stuut iets tegen beweging te achter? Nee, maar omdat ik het niet zo goed kon nog. Ik wilde wel een perfecte moeder zijn, maar dat had ik hem nooit gezien. of gehoord. Nee, en dat is ook voor gedaan gekregen. En het is groot, en je bent niet uit zonder de doorm. Dat doe ik allemaal. Want we weten of we het gegeven hadden hoe het moet. Nee, precies. Dus dat is de bedoeling? Daar ben ik dan uiteindelijk op uitgekomen. En dat is mijn privé-visie. Ik zou net denken waarom zijn wij op aarde. Ik weet niet waarvoor andere mensen op aarde zijn. Ik vind het eigenlijk niet dat ik kan zeggen dat we hiervoor op aarde zijn. Maar ik geloof het stik hem wel. Dat dit de plek is in de cosmos waar zo veel pein is. Dat wordt dus ook in dikke lage over die armaken. Het is uitgesmeerd. Hier wap nog een kwadstraum, maar een tragedie, een pein, een länder, een verwarlozing, een schvatzwetje, wat iedereen zit vol. En dan spannen we en dan nemen we dat mee, maar dat is eigenlijk een soort schatkist. Die dicht zit en die je open kan maken. Als je het niet doet, dan wil je zo oud. Maar hij doet alles fout. Maar als het open maakt en de pein er laat zijn en je hart laat open breken, dan maakt je hart daar compassie van en dan wil je zacht en vriendelijk. Ik heb in jouw doel je woorden ook en varen in liefde spijn. Voor de jaar werd mijn kat dood gereden, voor de deur. Dat was een hele bijzondere kat, voor de echt mijn best vriend. En toen had ik gelezen dat je in de daad zegt, ja, je hart moet gebruiken worden. Toen ging ik hem begraven in mijn tuin. En toen wel ik dat aan doen was, toen voelde ik een ees om bijzorren liefde. En ik realiseren, maar hij ligt in die grond, maar die liefde is er. Ik realiseren met toen dat als je dan als toen ik uit die weerstand ging van O.J., dat ik toen veel zacht er werd in de daad. Dat mooi. Dus met andere woorden dat breken, dat klinkt hart, maar het leef het uiteindelijk zachtheid op. Ja, liefde. Komt passie. -Het heb ik echt aan de leven ervaren. Ja, gewoon voelen, deur vervoelen. En niet denken, dit mag niet zo zijn. Het is de weerstand te afzetten, het afzetten tegen de pein waar we last van hebben. Wat nou zo interessant, hier ligt volgens mij al een spannend boekje wat jij leest. In alle godzien is er volgens mij geen enkele religie die zo over pein gaat als het Christendom. Ja, ik geloof wel dat Christen er daar heel deep op in zegt gaan. Dit boekje dat lees ik nu voor een artikel in Happiness. Het is een anglische mystica uit de veert in de eeuw. Die broemt is worden door haar uitspraak. All Shelbywell en all Shelbywell en all manner of things Shelbywell's. Het is heel erg positief bevestigend. Dit heeft er door de eeuwen heen geegd. Wow, zo kun je veel godsvertrouwen hebben. Als je diep gaat, zegt iets heel erg deep. Zij bad om een vreselijke ziekte waar ze bijna aan het dood zou gaan met veel pein. En die krijg ze ook. En toen, zes pein aan het dood gaan en daarna krijg ze 16 visioenen. En een aantal daarvan gingen over het leiden van Christen. Die beschrijft ze zo plastic. En het gekken of het grappige of het interessante of het bijzondere is dat dat juist ook bij haar leidt meer liefde, meer compasse, meer zachtheid, meer vertrouwen, meer godsvertrouwen. Dus eigenlijk is het principe hetzelfde alleen bij haar is het wel heel erg heftig. Ik denk nou misschien hoeft het in mijn leven, hoeft het niet zo heftig te zijn van mij. Maar het principe is hetzelfde. En weet je wat ik denk, het is een kwestie van bandbreten. Dus als we niks willen voelen, dan zitten we strak. En als we beginnen met de peinte accepteren dan zakt dit. En dan steigt dat vanzelf. De mooie gevoelings, de hoogte, de dankbaarheid, de uiforie, de verwondering. De. Weet je dat totale opengaan voor het wonden van het leven. Dat gaat gebeuren als deze onderkant ook omlaagnag. Als je dus die praat ga je ook hoog. Zo kwijt samen van het. En je hebt ook een tekstgekose die in de bij ons staat. Je komt niet uit een bijwond's gezinnen. Nee, gods, hij dankt niet. Want? Nou, daardoor kon ik het zelf helemaal ontdekken. En daardoor was ik open daarin. En als we gekend jij, heb ik het al een job tekst gekozen. En gods die zeggen wie ben je helemaal. Als ik het vormag lezen, dan zegt hij verteld waarvoor zei ik de aarde grondvesten. Vertel het me als je zoveel weet. Wie stelde haar grenzen vast? Wie strakt het meedlind over haar uit? Waar zijn haar sokkels verankerd? Wie heeft haar hoekst ingelegd? En nu komt het de mooiste zinnen van de hele bijbel. Terwijl de morgens, terrasame jubelden en gods zonen het uitzreoende van vreugde. Ik voort daar nog steeds. Echt ontroerd van dat God laat weten aan ons dat toen hij die wereldschiet met al die peineren, dat dat een kostmische jubelschreeuw was. Een kostmische explosie van vreugde en schoonheid en goed uit en waarheid. Dat is dus zo, volgens mij. En dat we niet kunnen zien omdat we zo klein zijn. Nu zien we nog in een donker gespiegel en straks zien we van aangezicht tot aangezicht. En dan weten we iets meer als zo naar huis mogen. En dan, bijvoorbeeld, leven zijn we hopelijk een beetje wijzer. Dus, zeg het nog eens een keer? Nou, dan zegt hij dus heel kort samen van het war was, jij toen ik de aarde schiep, terwijl de morgens terrasame jubelden en gods zonen het uitzreoende van vreugde. Je hebt gezien, daar komt die aarde en ze zijn gaan. Wat is dit fantastisch? In alle facetten. En dit is niet zo. -Ja. Voor de zonderval, nee. Nee, het hele verhaal. Het hele verhaal? -Ja, het hele verhaal met alle pijn erin. En zeg, is het ook zo dat we zijn hier omdat we dat ook allemaal willen doorstaan en meemaken? Ja, dat geloof ik ook. -Ja? Dat geloof ik echt. Dat we voor de geboren een soort voorschouw krijgen van het leven, omdat we dan staan, wooh, moeten daar achterin. En dan denk ik, ik zeg het nu ook wel eens tegen het klient. En zo, je hebt een advanced level game uitgekozen. En in gewikkelde escape room om in geboren te worden. Kijk over elkaar uitkom of ik naar de lief te kom, waar ik thuis hoor. Dat denk ik, dat dat de weg is. En weet je, het is zo logisch en zeker dat heb ik natuurlijk ook uit mijn. Schrijvers verleden, maar geen enkel boek is interessant als we niet iets verschrikkelijk gebeurd. Een enkele film is spannend als het niet toch ergens een beetje misgaat. Dus waarom zouden wij in het paradijs gebleven zijn? Waar alleen maar. Dat was, dat is daar, dat is daarboven. Maar dan willen we toch naar deze plek, dit rijk van de dood. Dus wat is dan, oh ja, dit is het rijk van de dood? Dit is het rijk van de dood. -Dat is de onderwield. Hij had de mietes van de held die aftaald naar de onderwield. Dat is niet dat wij ergens in een gat verdwijnen en daar spannende avonturen muur maken en op aarde toch komen neer. Dat is gezien vanuit de geestelijke wereld. Ons waren thuis, de waren vaderende, waren moeder. En dan dalen we af op aarde waar alles dood gaat. Waar alles kapot gaat en ziek wordt en sterft. En om mogelijk opdrachten te voorkrangen. Dat lukt dus ook niet. En dan mogen we weer terug. En dan nog even, je komt als babytje in een gezin en dan. groeien op en dan wordt je moeder en zwaar dat soort. En dan heb je ook nog de romantische liefde. Die jij nu ook achter je hebt gelaten, zeg maar. Alles wat we in die romantische liefde projecteren ook een. untraject waar je weer of geen kun groeien. Nou, ik weet niet of de bedoeling is om me overheen te groeien. Ik weet wel dat wat ik zie om me heen en wat ik zelf in mijn eigen leven ook heb gedaan. Is dat we partners nemen die een stukje van onspiegelen. Wat we niet helemaal bewust hebben. Nou, en dan reen zei je voor wat doen van je eigen leven. Ja, ik wist niet hoe getrouwmatiseerd ik was en hoe liefde loos ik was opgevoerd. Dat wist ik niet. Dus en ik had wel, daardoor al mijn mama genomen die. villig de liefde loos en hart waren en ook. Het was ook wel die tijd hoor, van 'ja ik weet niet of ik van jouw' ik gebruik het hoor ' het liefde niet'. Ja. Dat was dat soort relaties. En toen ik dat begon te bestef, 'heet, het gaat helemaal niet om liefde in deze relatie'. Maar ik wil wel liefde. Toch ging ik zoeken naar een kerk liever een man. Maar ja, daar ook. Kijk, dat is een zo'n leuke test die kan je doen, dan schrijf je drie mooiste eigenschappen op voor je partner, en ook de drie meest irritanten eigenschappen. En dan strep je de naam van je partner door, zet je je eigen naam erboven. Kijk, of het klopt. En dan is er heel vaak iets waarvan ik dacht, 'oh ja, ik eigenlijk ook wel'. Oh ja. Nou ja, dat zou ik ook wel graag willen. Tot in de taar, tot in kleinere gd de toe. En jij hebt zoals mij ook hier in zich gekregen door dat iemand zich gehoord zijn, je bent altijd alleen. Ja, dat is een hele mooie. Dat gingen over een schuldgevoel. Het was in de opleiding. Dat deden we in een opleiding. -Wer ben ik tot rebelezingen. We ben een zin opleiding, voor mij echt een soort enorme meelpouw van drie jaar voor en na. Daarna was ik echt een ander mens geworden. Alles veranderde. Maar ergens in die drie jaar deden we een oefening en dan moest je een soort gedrag nemen van jezelf, wat jij heel vervelend en irritant vond en waar je graag vanaf wou. En ik dacht, nou, dat is dat ik me zo snel schuldig voel. Ik word het heel klein en dan ga ik ook uit contact. En tegen wie heb je dat nou mijn man? En daar achterdoemden natuurlijk mijn moeder op, want daar was ik het geleerd. En dan moest we gaan staan, zo, en dat gedrag in onze verbinding in de handen nemen en teruggeven. Zomig mijn sching naar Goen Nen en niet, Goeie Heel bewust, teruggeven. En daar wijlik dat aan het doen was, dacht ik, wou. Maar als ik mijn schuldgevoel niet meer heb, dan ben ik alleen. Dus dat zai ik, ja, dan ben ik alleen. En toen zei die docent, dat ben je toch. En dat is zo die binnengekomen. Oh ja, schuld is eigenlijk een soort verstrekking. Het is een erzaadsloefd. Het is bij verbrek aan echte verbinding, ga je je schuldig voelen. Dat voel je toch verbonden, maar het is geen liefde natuurlijk. Het is geen identiteit. Nou, het is geen verbinding. En dat heeft echt enorm geholpen, want daarna ging ik me veel minder schuldig voelen. Voor dingen waar ik me een man is schuldig, voor hoe het het te voelend voel. Voor hoe ik me voor alles schuldig ga. Dus dat schrijf ik ook in dat boek dat ik even de eerste keer dacht, dat merkte wel eens een kopper receptie. 6 meter verder op filmbort. En ik dacht, had ik niet iets moeten doen om te zorgen dat dat boord niet veel met de dachting begrekt. Ja, en het is eigenlijk wel. Ja, veel mensen, sorry, toch, vrouwselvrouw, op op. Ja. Ja, begon met jouw klein zon die zon vingetjes tussen de. Hoe heen geredenheid toen jij niet in een verdediging of zo'n schuldskool? Alleen maar met zichzelf bezig. Hij was heel hard aan thuis en toen de pijnweg was stopte, die met huilen was hij weer volub. Ja. Dat toen ik in. Het is eigenlijk heel simpel dus. Het is heel simpel. En natuurlijk. Ja. Ja. Wat wil je ons mee geven voor de. Dit is jouw tegenstje voor de boon. Ja. Nou, ik denk dat ik dan toch kies. Dat is ook een tegenstjezwijsheid, die ik in mijn. partij ik heb hangen. Je diepse wond wordt je grootste kracht. En ik denk dat ik dat mee wil geven. Dus dat je nooit bang hoeft te zijn, ga op zoek naar je diepse wond. Bij mij was de diepse wondde korden die bij. Ik ben niet gewens, ik mag hier niet zijn. En dat is echt een hele grote kracht geworden, want ik weet dat ik overal mag zijn. Ik ben overal. Nou, ik ben zo. Ik hou zoveel van mezelf dat het niet meer zo belangrijk is of. Of je hebt nog wel gelieft. En dat betekent eigenlijk dat als we een diepse wond voelen. dat we daar best wel als nieuwschierig naar toen opgegaan. Nou, dat is heel verstandig om dat te doen. En daar gaan werken, want kijk dus. Hier is de nullijnen van gelieft of zo. En ik zat daar. En dan ga ik werken, werken, werken. Maar je stopt nooit bijnou. Je gaat altijd door vanzelf. Die imputustie, die vaard die je hebt, die tuetje altijd hoger. Dat alles trond. precies. Ja. Nou, graag. Dat is ik schrijf dat ook. Ja. Wil je reageren op deze uitzending? Ga dan onze Facebook en Instagram. Volgende week zijn we er weer. Je diepse wond wordt. Je grootste kracht.