Tamar Valkenier: 'Ik heb wel eens drie dagen geen eten gehad' | Wereldreiziger | Het Uur

Blijf knok! Hey jij daarin Finance! Dit starts hot is voor jou. Meer verantwoordelijkheid, grotere vraagstukken en jezelf blijven ontwikkelen. BNN krijg je de ruimte om te groeien met collega's die je vooruit helpen. Ondek je volgende stap op werkenbijnn.nl. Wat je door ook is, onze support heb je. Hoe weet je zeker dat een donatie echt verschil maakt? In zijn nieuwe boek het beste wat je met je geld kunt doen. Laat bramschapers zien dat van de miljoenen goede doulen. en waar een aantal bewezen effectief zijn. Schapel ligt uit waar de weevouten in de goede doule markt zitten. en geef tools om 100 keer effectiever te doneren. Verkrijgbaar bij de betere boekhandel online of je donateereffectief.nl. Welkom bij het uur de interviewpodcast van NRC. Mijn gast, dit uur, die heeft groot en meestlepend geleefd tot nu toe. Avontuurlijk leven, wat is dat eigenlijk? Ze rijste over de steppe door kasig stand op de rug van een kamille op de rug van een paard. wildkampierend in beelden, omgevingen. En eigenlijk is de voeltime avontorieër. Welkom bij het uur met de tamer, valkenier, hartelijk welkom. Het leuk dat je er weer bent. Dank je wel, Pieter. -Ja, daar gaan we weer. Ik ben alleen nog nooit in kasig stand geweest. Waar ben je allemaal wel geweest? Hoeveel landen zit je nu in middels? -Oh, dat is een goeie vraag. Het is een tijdje geleden ik geteld heb, maar ik denk iets rond de zestig of zoet. Veel, je bent eigenlijk altijd op weg toch? Ja, ja. De laatste jaren moet ik toegeven ik ook vaak weer teruggaan. naar plekken die me diep hebben geraakt. Dus de teller loopt niet op, maar de aanvaringen zijn meer een soort van diep gang. Maar kasig standerbeden net nooit niet te geweest? No, nog niet. -Nee. Dat staat op de lijst. Hij kent het leven van risk, maar ik vind dat zo'n tot de tevenbeeldingspreken. de naam Mongolia ben je wel geweest. Ja, ja. Dus ik kom heel vaak in Mongolia. Nu wel, nou, dit jaar wordt het 10 jaar, dat ik daar kom. En de mensen die ik daar bezoekt, dat zijn aandlarjaagers in die stammen uit kasig stand. Dus ik spreek wel kasigsmetzig. Ik ben de kasigstaal aan het leren, maar het land kasig stand ben ik nog niet geweest. Daar zelf nog niet. Dus als je valke nier heet, dan zit je in eens met roogvogels achterop een paard. Ja, ben jij ook wilrenner geworden? Wel een dak van der Wiedeheid, nee, maar wel een vervent automobilist. Dus nou, ja, ja. -Ja, ja. Je nou ook niet aantuurlijk, maar het komt toch allemaal heel kaart. Wat was dat? Zij je laatste reizen geweest. De laatste keer dat we elkaar spraken toen had je een kamil van marktplaats gekocht. Ja. Dat vind ik oprachtig, waar ben je toen al mag geweest? Ja, hij heeft Einstein, Nederlandse kamil, hij spreekt Nederland. Met hem heb ik drie maanden door Nederland gereist. En het was onzettend leuk om ons eigen land te verkennen. Om de gastvrijheid van Nederland mee te maken. Ik krijg honderd uitnodigingen van mensen die allemaal zeiden, "Wij hebben wel een plekje voor jou in je kew wil." Wied had dat gedacht. Dus dat was heel erg leuk. Am een prachtige, mooi projecten gezien in Nederland, zorgpoedereien, tinihuisproject, permaculture, toestanden. Dus dat was heel leuk in eigen land. Ja, sindsdien, wat heb ik gedaan? Dat is alweer vijf jaar geleden dat elkaar voor het laatst spraken. Het is de afgelopen maand, was ik in Scandinavia, in Zweden en Norwegen om te schaatsen. Het was een heel bijzonder jaar. De lag ontzettend veel ijs, ook op zee. En op de fjorden. Ik heb op de fjorden in Norwegen geschats met de zeesterren onder het ijs. Met zeehondjes die opduiken, om haloten te zeggen, op de gladjermeren. We hadden het de vorige keer over Lake Baikal over schaatsen in Rusland. Dat is nooit gebeurd. Het is niet gelukt. Rusland ging op slot 1 door corona, daarna door de oorlog. En dat project is een beetje op de achtergrond verdwenen. Maar ik heb het afgelopen maand, gewoon heel mooi in Scandinavia, kunnen schaatsen. Maar jou leven is dat grote avonturen, grote reizen, ja, onontgronden te reinen, schaatsen over meren in natuurgebieden, camperen in, niet standaard op een camping, maar ook wel vaak wild camperen. Ja, een leven altijd erop uit, altijd op pad. Als een moderne ontdekkingse reizenger. Dat is de keuze die jij gemaakt hebt. De boekhoud kunnen gevraagd, want je vertelde wel eens dat je voor 1400 euro per jaar was rondgekomen. Ja. Ik heb geleerd dat reizen veel goedkop is als er om dan ergens te wonen. De vastelaste zijn minder. Geen vastelaste. Ik betaal geen huur, geen hypotheek, geen. Ja, geen auto, geen trein aan beneden mensen. Ik leef uit Eerigse, dus ik heb twee broeken bij me, en heb ik aan en de ander kan ik wassen. Ik leef al jaren in dezelfde tent. Dat is veel goedkoper dan huur betalen. Dus je hebt op reis, zon lang je gezond bent natuurlijk, heb je maar heel weinig geld nodig. Toi je eigenlijk kan denk dat reizen duur is dat je moet sparen voor die ene grote reis. Dat is het beeld dat ik altijd had. Dat kan ook. En nu zijn genoeg mensen die dat doen natuurlijk. Het wordt avontuur betekent natuurlijk ook voor iedereen wat anders. En veel mensen kopen avontuur. Die kopen reis ergens in, niet heel duur, zit exotisch. We gaan toch geen aantartic maken, ja, er ben je zo'n 10.000 euro kwijt. Dat is niet het soort reizen wat ik maak. Dat is ook niet echt avontuur en georganiseerde reizen natuurlijk, georganiseerde avontuur. Dat is een soort contradictie. Ja, ja, zou je wel zo kunnen zien. Ja, bij avontuur natuurlijk risico niet weten. Ik was dat je als kind eigenlijk vrij bang was. Dat je veel angsta had. Ja. Dat is wel wonderlijk gezien het leven dat je bent gaan leven. Ja, dat lijkt een beetje tegenstrijdig, maar ik denk. Als ik daar op terugkijk, denk ik dat mijn enorm geholpen heeft. Omdat ik vroeger al bij de simpelste kleinste dingen ontzettend angstaat. Ik durf er niet in de bus, in de lift. In grote mensen massa's raakt ik helemaal een paniek. En ik heb toen op jonge leefte besloot, maar daar ga ik me niet door tegen laten houden. Met angsta gaat het ook. Dat leerde mijn vader mij altijd. Dus dus angstaat? Goedje levesleus. Of niet een definitief opstakel te zijn. Je kunt ondanks je angst dingen wel doen. Ja, en ik leerde dat als je de dingen doet waar je bang voor bent, dat die angstaan ook vanzelf steeds minder wordt. En het psychologie noemen we dat exposure therapy, therapy. En dat werkt fantastisch, en dat werkt zelfs heel erg verslaaf, want dat het angste overwinnen is heerlijk gevoel. Hoe moet je dat doen? Dat is gewoon erop af, doorheen, door de angstheen manoevrieren. Ja, bijvoorbeeld mijn angst voor de lift begon met. Nou, dan ga ik misschien één verdieping met de lift. En dan doe ik dat samen met iemand die ik vertrouw. En dan doe ik dat heel vaak op geven, denk ik, "Oh ja, nou gaan we weer in die lift, nou, ik kan nu ook wel naar de tweede, en dan ook wel naar de vijf, dan naar de tien verdieping." En zo verdwijnt die angst volledig. En dat kun je natuurlijk op steeds groter schaal doen. En zo breit je comfort zonne zich ontzettend uit. Ik had een heel kleine comfort zonne toen ik uit Nederland vertrok. En inmiddels meer kankte wereld aan. Dat is interessant om het angstje vaak gebied om die comfort zon. kleiner te houden om je terug te trekken in waar het fijn voelt. En jij is niet op avontuur te gaan. Kie voor kiezen. Maar door de wereld van de angst groter wordt in de wereld van het comfort kleiner. Ja, ik zag dat ze heel goed. Je kunt het omdrijven, want jij hebt ook psychologie gestudeerd. Dat is eigenlijk een vak. Toen ben je een karjerk gemaakt bij de politie. Wat weet je daar? Ik was onderdeel van een team van acht psychologen bij de nationale politie. En wij ondersteun de rezerse teams door het hele land. En vooral in moeilijke mortzaken, zedenzaken, stolkingbetrijking. in gewikkelde dingen. En vooral hadden we intressen in de randjes van de samenleving. waar het mis gaat, waar mensen of heel crimineel zijn. of heel psychiatrisch, psychotisch of autistisch. En vooral waar die vlakken elkaar raken, daar werd het interessant. Psychotische morden naar, daar zit ik van te smullen. Wat is hier gebeurd? Hoe kan er dat iemand zo van de reels rakt? Dus dat moest u in profiel schrijven of advies geven over wat daar aan de hand was? Ja, bijvoorbeeld. Dat krijg je niet een heel luchtig mensbeeld als dat je dagelijks praktijk is. Ja, het is een beetje een donkere wereld waar ik in de rond swom natuurlijk. Maar ik leerde ook dat die echt slechte mens bijna niet bestaat. Dat is maar een heel klein percentage van de mensheid. Wat wel natuurlijk, zoals ik vertrok uit Nederland. na een carrière in mort en zenen en lende met. elke dag het nieuws bijhouden, waar je ook niet heel vrolijk van wordt. De klimaatcrisis kwam toen op en we maken allemaal de plenet kapot. Dus het was niet in een heel erg vrolijk wereldbeeld. En onderweg zag ik de mooiste plekken. On moet ik de meest fantastische mensen dag naar dag naar dag naar dag. Ik las steeds minder nieuws en ik leef de steeds meer in die prachtige wereld. En ik weet waar hem even verliefd op de wereld en op de mens. Dus je hebt echt wereldbeeld veranderd door deze ervaringen. Daarvoor is het maar één procent van de mensheid, of waarschijnlijk nog veel minder. Misschien één pro-miel. Als dat je werkers dan zie je de hele dag die morden naars verkrachters. en plunderhuis en de god weet wat langs komen. Dat wordt toch een beetje je wereldbeeld, dat verduisterd. Ja, een beetje, maar ik zag ook dat veel van die mensen zijn ook gewoon mensen. Ik heb mijn vader wel eens meegenomen naar zo'n TBS-kliniek. Die had een hele gezellige middag met een man die daar al zeer leven vast zat. En die zei ik padwetje, weet je waarom die man hier zit. Die had drie vrouwen vermoord. Maar dat waren ook maar drie dagen in zijn leven. En die al die andere dagen. In zijn leven wilde die ook gewoon liefde en gezelschapen en een huis en veiligheid. En was het net een mens als wij? Ja, maar die drie dagen dat zat toch een stempel druk. Daar is het enormisgegaan. Hoe is dat met jou verder gegaan met die kunjeren? Wat is er gebeurd waardoor het niet meer ging? Oh, ik denk dat het prima ging. Ik vond het heel erg leuk ook, dat werk. Ik had ook echt het idee dat ik iets zin vols deed, dat ik iets bijdroeg gendemuitig heb bij. Ik bewouw het ook nog een beetje beter maakte. Ik vond het heel erg lastig om dat los te laten. Dat was het allermoeilijkste. Omdat je toch karrieren maakt en het heeft ook status, het is interessant. Ja, dat wordt ook onderdeel van je identiteit. Wie ben je taamer? Nou, ik ben taamer, ik ben research-psychologen. En om dat los te laten. Ik ben taamer, ik ben. Ja, wat ben ik eigenlijk? Klapploper, fietser, zwerver, dakloze. Dat klikt toch even weer goed. Ik kies toch meteen. Worden je dat ook kunnen zeggen, dat je kunt ook zeggen avontuurier. Ja, dat is zo voldo ik me niet doen, ik vertrok op een fietsje. Ik vond het de ootengel om in de bos te slapen. Ik vond het nog veel eind om bij iemand aan te klop om te vragen. Ik kon vinden ten of ik in de tuin mocht slapen. Ik ben de eerste dagen fietsing misschien 40, 50 km per dag. Ik was er helemaal niet zo erg sportief. Ik voorde me nog niet echt een avontuurier. Dat durf ik niet te zeggen. Hoe zat het zo zand gekomen het besluiten om het achter te laten? Waar kwam dat vanaan? Ik heb altijd gewoon braaf gedaan wat de maatschappij verwachten. Naast school ben ik naar hun versiteit gegaan, ik heb carrière gemaakt. Al sinds mijn vijfteen, stond ik in keukens voor de randstkoken. Vond ik heel leuk als mijn eerste carrière. En daarnaast studeerde ik sowel psychologie als criminologie. Dus eigenlijk had ik drie voldtime's, het time-levens door elkaar heen. Dat was ontzettend druk. En toen ik bij de politie terecht kwam, liete ik dat koken achter me. Had ik nog maar één baan, één voldtime baan. En ik kwam zo een beetje tijd. En ik was 24 dat ik aan die dronbaan begon bij de nationale politie. Dat was iets dat had ik van gehoord. En ik dacht misschien later was ik heel veel ervaringen. Heb ik daar wel eens willen werken. Ik heb in mijn hele leven één solidistatie breef geschreven. En ik werd binnengelaten bij de nationale politie. Wow, ik heb het gemaakt. Dat was 24, ik had een huis, ik had een dronbaan. Ik had alles, ik had een mooi snelle motor, ik ging op duurofkanties. Maar dat was het. 24. En nu, waar de lichte ploemshoen leeftijd op, achter 60 of zits. Ja, dan moet je dus nog 40 jaar iets meer. 44 jaar. Dit had je leven kunnen zijn. Oh my God, ja, ik krijg het op deze heel erg benaut van. Ik dacht, ga ik dit dan de rest van mijn leven doen. Met alleen maar een groter huis, een sneller motor en duurderofkanties. Maar wel meer van hetzelfde. Ik dacht, oei, ik weet eigenlijk niet of ik dat wel wil. En veel mensen hebben natuurlijk na de Universiteit vanuit study, doen ze een soort van gapjeer, gaan ze er een jaar te uit. Dat heb ik nooit gedaan, want ik was veel tevroeg volwassen. En dat moest allemaal carrière maken. Dus ik dacht, wat dan doe ik dat gewoon later? Dan doe ik alsnog een gapjeer. En ga ik even kijken of ik die wilde haren af kan schudden. En dan kom ik vast binnen dat jaar wel weer terug, dan realiseer ik, maar wat een fantastisch leven kan Nederland hebben. Dan kom ik met hangende potjes me baan terugvragen. En dan kan ik rustig verder met het leven. Maar dat was natuurlijk nooit gebeurd. Nu wilde het elf jaar verder. Je wilde het onderzoeken en dat was eigenlijk gepad dat je nam en je keerde niet meer terug. Het klinkt wel, als je. Want je zegt dat je angstig was als kind. En dat je daarna drie voelt aan bezigheden had. En dat vind ik het klinkt eigenlijk wel. Of je altijd heel sterk was en heel voorwaard was dat ook zo? Heel gedreven. Ja. Ja, dat zit wel de uit van het beest. Dat is ook in wat ik nu doe. En daarom zijn de avontuur ook zo ekstream. Denk ik. Ben je nooit vastgelopen onderweg? Ja, zeker. Ja, dus het is een tijd geweest in mijn 20-gejaren. Dat ik in een rolstoel belanden. Vonwege psychosomatische klachten. Dus die angste die werd steeds erger, ik had ontwikkeld een paniekstoornis. Ik had vaak paniek aanvallen. En uiteindelijk werd het zo erg dat het in een van mineermen een hele lichaam uitbreiden. Ik had ontzettend pijn in mijn benen. Ik kon echt niet meer lopen. En heb toen maan in een rolstoel gezet. Wat we nu misschien in een burnout zouden noemen, dat ging helemaal mis. Maar het was echt het lichaamweigerde gewoon. Die benen deed het niet meer. Wil gewoon niet meer meden. Nee. Dat lijkt me angst een jaargend. Dat is verschrikkelijk. Ik wist ook niet wat ik daar moest doen. Ik ging naar alle arts. Ik heb alle onderzoek in ziekenhuis gedaan. Ik ben kerngezond. Top. Naar psychiatres, kom dan niks voor een betekent. Massages, acupunctuur, die jeten. Ik heb alles geprobeerd. Mindfulness. Maar ik kom dan niet uit. Hoe bedert u het eigenlijk wel uitgekomen? Een soort van gelukstreffer. Die angste heb ik voor een groot deel geerpt. Het komt voor mijn familie en mijn ouders, mijn groot ouders. Die hebben allemaal een zekeramaten daarvan in hun leven ervaren. En die heb ik gewoon gratis meegekriegen. Dus ik ben de medikatie gaan proberen. Die andere in mijn familie ook slikten. En dat was een antidepressief, wanneer ik dat jammer had. Ik ben toch helemaal niet depressief. Ik heb een fantastisch leven. Dat is niet zo. Ik ben heel erg veranderd. Waar zit dat in? Is het gewoon te druk? Waar zit dat in? Waar zit dat in? Dat is eigenlijk vragen de iedereen zich wel de stelt maar die hij vol maakt serieus neemt. Die jij niet wegmassierd met een smuusje of die je zelf ook toestaat dat je niet zegt, dit zijn naïe verdroom of achterna je natuurlijk moet ik in hypotheek. Je neemt op de een van de manier echt vol maakt serieus. Dat vind ik interessant. Ja, dat is tegen de revenheid. En dan leer je banden plakken en dan moet je een fiets maken en het is een allemaal praktische kante er aan en dan ga je fietsen. Op een zeker oogblik is er een man die ongevraagd en je tene begint te likert. In Milaam. Dat zou je eigenlijk aan de randing moeten noemen, denk ik. Wat daar gebeurt. Dat lijkt naar een heel beangstigende ervaring en het lijkt me ook de standaard ervaring waar iedereen je voor waarschuwd als je aan zo reis begint. Pas maar op. Hoe ben jij daarmee ongegaan? Ja, is dat niet gevaarlijk als vrouw alleen? Ja, zou je dat nou wel doen? Ja, ik kan inmiddels zeggen dat ik nu ruim bijna 11 jaar onderweg ben. En dat dat mijn enige naren ervaring met mannen is geweest. Dat heeft ook in perspectief te zetten. Dat was natuurlijk heel beangstigend, maar ik ben er ook gewoon van weggekomen, ben er gewoon weggerend. En dat was het. Het was in een soort bij iemand thuis situatie en soort koudservachtige situatie. En jij wordt zwaar z'n bedrijf die je boek heel rustig, eigenlijk heel bereideneerend en denk ik dat dit het moment ermee aan de deur te gaan. Ja. Ik moet nu even mijn gedijs te houden, want anders is het een loggerke en agressiefer reactie uit. Dit is de kans, de deurbouwging, wegwezen en fietsen voor je leven. Ja, ik heb dat altijd wel gehad dat ik in engen situaties heel rationeel kan zijn. En gewoon goed kan nadenken wat moet ik nu doen en die emotie die kompels later. En dan laat ik ook die schrikkelijaxie vergooien wat ik eigenlijk meegemaakt. Ja. Maar je zegt het is de enige ervaring en niet om te bakteriliseer, want het is een onzend vervelende ervaring. Maar eigenlijk betekent dat het voornamelijk positieve ervaringen zijn die je het meegemaakt. Ja, ik ben nu zelfs van mening dat het vrouw alleen gedeelte, maar grootste voordeel was. Want iedereen dacht, oh, Arma meid dat is toch gevaarlijk, ja, alleen kom maar bij ons. Wij zorgen wel voor je, kom bij ons binnen. En ik spreek was andere fietsers en als mannen dan aan het zo'n gezin of aan iemand vragen, mag ik ben je in de tuinslapen. En dan zegt iedereen natuurlijk, ja, natuurlijk geen probleem slaap maar in de tuin. Oh, wat is iedereen gastvrij? Maar als ik dat vraag zeg, ze niet, kom maar in de tuinslapen, ze zeggen ze, oh, we hebben binnen wel nog een bed voor je en etje mee vanavond. Wat ga je morgen doen, misschien kunnen we samen op pad? Dus het is ontszettend gastvrij maar op verschillende niveaus. En dan want ik een klein, blond meisje ben, ben ik geen bedrijging. En dan neemt iedereen me zo, me zo mee naar binnen. Maar je moet wel weer verder als ze zeggen, van kruis wel met je mee, of je mag doorwelen nachtje blijven. Het zijn natuurlijk allemaal weerhaakjes die worden uitgegroot om toch maar weer te gaan hechten in te zettelen. Ja, maar het zijn keuze. [muziek] vrij om daarop in te gaan. Ik ben vrij om een dag te blijven of twee of drie en als het niet goed voelt of niet klik, ga ik weer verder. En ik leef wel een beetje bij te vis. visieten en vis blijft drie dagen fris. Dat is heel mooi. En ik probeer niet te lang te gasten zijn. Dat is voor iedereen vervelend. Maar ik vind wel heel leuk als iemand me uitnodig om daarop in te kunnen gaan. Hoe is het verder gaan na die eerste fiets stort? Ik heb een jaar door Europa gefeest, een jaar door Australië en Indonesië. Ik heb die tocht gemaakt door mijn goole met een paar en ik heb meelende hond. En daarna is het losgegaan. Ik heb heel veel skit tochtes gehad, stort te gemaakt, nog meer gefeest. Misschien een plek extreem, haik- expedities, jage expedities, massij en rendi herde is. Een aand lojaag is. Stammen opgezogd. Ja, dat is geen eind. En dan ga je dus ook in Andermans levenijse meden. Dat vond ik interessant dat je in de dagelijks leven vegetarisch bent. Maar als nodig is wel gaat jagen. Ja. En dan je eigen prooi ook veel te een opheet. Ja, ik wil dat als meemaken. Ik was benieuwd hoe is dat mogelijk om echt helemaal van het land te leven of een soort romantisch sprookje. En voor ons was de vraag kunnen wij dat doen. Ik deed dat samen met Miriam ook een kleine meitaart Nederland. We zijn allebei vergetuin, hij is opgegroeid. Maar we wilden heel graag heel diep die bergen in echte wilden is in waar alleen dieren leven, waar mensen nooit komen. Dat is een ontzettend unieke ervaring. En je kunt onmogelijk voor drie maanden eten in je rugzak stoppen. Dus we moesten jagen en we dachten, nou, we gaan gaan proberen. En hoe is het dan om een dier dood te maken? Maar je moet al reerste raak schieten. Dat is al niet gegeven dat je hem ook echt hebt. Ja, het schiette zelf, zeg ik het makkelijkste. Het is moeilijker en het stalken is moeilijker. Dicht bij een dier te kunnen komen, zonder dat hij al groken gezien of bemerkt heeft en alweer weg is. Dat zijn vadergeede die je moet leren. Maar ik vind dat niet leuk. Ik vind het verschrikkelijk om een dier te doden. Je voelt een echt vroeging of verdriet. Ja, ik hou van dieren. Ik vind het zelf fantastisch mooi om zo'n prachtig beest in zijn natuurlijke omgeving te zien. Het liefstit ik daar met de verre kijkers heren dag naar te kijken. Die wil ik helemaal niet dood schieten. Maar het was onze doel van die expeditie om een roete heel deep door die berg te maken en net onder de gletsjes. En we moesten wel. En dan gaat er een soort van overlevings instinct aan. En ik denk dat het ook bij mensheid horten. We hebben door de miljoen jaren hen hebben we dieren gegeten. Je komt er ook bijna niet aan. Zelfs als je vegan bent is het lastig. En tot de soja-felde en de meisfelde. Worden jages ingeuret om de kansen van jouw soja af te schieten. Het is heel lastig om uit die cirkel te komen. Ik vraag ook af of dat een gezond is. Ik heb het ook echt wel nodig om energie. En genoeg energie binnen te krijgen. Ik word er daar nog steeds mee. Maar ik denk dat die expeditie wel een hele goede ervaring was dat ik weet hoe het voelt om een diert te moeten doden om je eten te jagen. Hoe doe je dat dan? Zeg je dan iets tegen jezelf of zet je je verstand even uit of hou je gewoon de trekker over en ik moet maak zien het wel. Ja eigenlijk is het jagen met een geweer in die ze nog het makkelijkst. Want het is inderdaad gewoon de trekker overhelen. Het is een soort van ver weg. Het is trumpt in je gewoon een knopje kan drukken en er is anders valt er een bon. Het is veel heftig er om voor een schaap te kilder. Het is nou ook gedaan. Daar stond ik echt met traden over me wangen. Ik denk dat of een kipslacht ofzo is dat veel moeilijker dan gewoon de trekker overhelen. Dat is directer, fisieker. Ja, je moet echt kracht zetten en het beest dat schok na en het is verschrikkelijk. Wat zijn de mooie momenten die wanneer betaalt het zich uit jouw avontuurlijke leven? Ja, als je zo drie maanden waren in die bergen in New Zealand. Dus je drie maanden, we hebben geen andere mensen gezien. Het is heel deep in die bergen. Alleen maar wilde dieren om ons heen prachtige natuur. Elk uitste het. Een uitsicht was nog mooier dan het andere om dat een keer te mogen ervaren. En de bonus daar was natuurlijk dat ik drie maanden met Miriam was. Wanneer in je leven krijg je naar de mogelijkheid om drie maanden met één person samen te zijn. Zonder enige afleiding van de buitenwereld. Geen boeken, welkein telefoon, geen spelletjes, echt met z'n twee en echt op elkaar aangewezen. En wat doet dat? Wat is daar de schoonheid van? Nou, een mate van verbinding. De mate van verbinding met elkaar. Ik niet kende uit het leven. Ik heb vrienden die ik misschien wel ook een dag spreekt of welke week spreekt. Maar dat is toch een andere soort van verbinding die je maakt. En zelfde met het landschap, met de bergen en de rivieren, met de regende wind. Het wordt allemaal een soort van onderdeel van jou zelf. En al die dat comfort en die zekerheden en die volle koolkast waar we zo aan gewend zijn thuis, dat misje ook helemaal niet. Je voelt je echt soort van oer, als of je er uit thuis wordt. Je zegt, als of het zelf wordt kleiner en het wordt één met de omgeving. Dus je verdwijnt eigenlijk in de groter geheel. En comfort, de hechtje daar niet aan. Als je dan dat drie maanden een warm bedoest met een lekker doestje ook krijgt of weet ik veel van bed. Ja, bed een zalene. Van centraal en verwarming. Ja, voor mij werkt de balans heel erg. Na dat je drie maanden in de wilden is bent geweest, is een toest natuurlijk heerlijk om een massage of een glaschampagne. Maar als je dat elke dag hebt, dan wordt het ook normaal met je zaaien. Dan is het dan verliezen ze waarde. Dus de ombering maakt juist dat een groot teruggeneugd te wordt. Ja, je hebt donker te nodig voor licht. Het is wel grappig. Het is een beeld van hoe te leven, dat zo haak staat op hoe de meeste mensen leven. Je doende dat in begin ook een paar keer van ja, ik had eigenlijk in die trein kunnen stappen. In dat geregelde leven doen wat van je verwacht wordt. Ja. Ik ben benieuwd hoe jij nu naar dat leven, naar dat niet gekozen pad kijkt. Ja, we leven in een samenleving in waar comfort heel erg belangrijk is en waar we allemaal ontzettend naar toewerken en we willen heel veel zekerheid. En dat is eigenlijk ziek maken, want dat betekent dat je niet meer zonder zekerheid of zonder comfort kunt leven en dat de kleinste dingen je is ons angstig maken, depressief maken, hoeveel mentale ziektes hebben we wel niet in een samenleving tegenwoordig, want het nergens meer tegen kunnen. We hebben heel veel stress, heel veel angst, heel veel depressie, wat we een uiting is van allerlei formen van te kort, gevoel te kort te schieten. Ja, het wil we echt te veel hebben. En agressie is er veel, dat is er weer een uiting van angst, denk ik vaak. Ja. En dat komt eigenlijk allemaal omdat we te veel hechten aan het comfort, dat zouden we kunnen loslaten. Ja, ik denk dat dat er een onderdeel van is, dus er zijn natuurlijk meer de factoren, het is gewoon heel veel onbewuste spanning en dat begint al met elke dag met een wekker wakker worden, het is natuurlijk hartstikke ongezond. Midden ijremp fase? Precies. Of je diepe slaap nog erger? Ja, vinden we normaal en dan ga je vorigste en filis staan, want natuurlijk heel irritant is, wat allemaal spanning opbouwd, vinden we ook normaal. Dan ga je naar een baan naar niet iedereen heeft de massel dat hij zo leuke baan had als ik had. Dus daar zit ook spanning in, mensen zijn ja, we doek hier eigenlijk, vinden we ook allemaal normaal. En dan als je een keertje ziek bent ofzo, dan ga je niet ziek meeld, want kom op je met Holland daar, we gaan doorwerken, dat is iets wat we in het samenleving vieren, dat is goed als je dat als je tot ziek naar je werk gaat, dat vindt nu een stoer, vindt het ook normaal en die zit er heel veel aspecten in hoe we het leven geregeld hebben, wat eigenlijk hartstikke ongezond is, ik vind het geen wonder dat mensen dat niet iedereen daar tegenkomen. Maar je zit natuurlijk ook vast omdat je dat leven in stand moet houden. Dus je hebt dat huis bij het huis hoort een hypotheek, bij de hypotheek hoort een baan, op bij die baan te komen heb je een auto nodig, voor die auto heb je een persoonlijke leening, voor die persoonlijke leening moet je nog een auto deel van dat salaris weer afdragen, je moet pakken kopen, want dat is de koden op dat werk, dat moet je uit eigen zak betalen. Dus je betaalt ook eigenlijk om die cirkel in stand te houden? Ja, vergeselijke, en dan hou je ook niet heel veel over. Het is was leuk om uit te rekenen met meeste mensen die werken denk ik 5, 6, 7 maanden per jaar alleen maar omdat in stand te houden en daarna bij heeft er misschien nog een beetje over voor iets anders. Dus je verdient geld om te kunnen werken ook voor vol? Ja, ja, ja, ja, ja, ik ga het zinig eigenlijk. En dan teken je voor 30 jaar, dan komt er een hypotheekadvisur met een leelijke jasje en die teken dan jou leven verletselijk voor je uit in een gerustelend grafiekje. Zeg het nou, je gaat langs hem aan, ga je hier naar toe en tegen 2018 heb je het afbetaald. Ja, dan gaan we allemaal huisje kopen en op de top van wat we financieel aan kunnen. Dus als er ook maar één kink in die kabel komt, is er heel veel stress. Veel mensen zijn twee jaar salaris van facement verwijderd of twee maandselaris. Dus als je een benen breekt dan beter eigenlijk al? Ja, voor heel veel mensen is natuurlijk een keuze, moet je echt dat hele dure huis kopen. En moet je echt die hele fancieauto is dat allemaal nodig. Maar die zijn genoeg mensen die geen keuze hebben, want het leven Nederland is gewoon ontzettend dure geworden. Hoe doe jij het? Want je hebt een geliefte uit Australië die ben je tegengekomen. Hoe combineer je dat in jouw reis in de leven? Ja, nou, hij is ook geen multimillionaire in de laatst, maar we hebben We hebben een mooi belands gevonden, we hebben een aantal jaar geleden. geleden samen een stukje land kunnen kopen op Tasmania. Dankzij het succes van mijn eerste boek. All die euro's hebben gespaard, hebben we in het land gestopt. Daar hebben we een klein huisje gebouwd, helemaal of de grit. En daar wonen we een soort van samen, als we dus zijn. En verder reizen we nog steeds. Dus de verandert verder niet zoveel. Hoe vaak zien jullie elkaar? Ik ben net vijf maanden bij hem geweest. Dat was mooi. Maar dat is het voor dit jaar. Ik ken hem al heel lang. Sinds ik door Australië fiets te daarbij kom om te moed, dat is al negen jaar geleden of zo. Toen hebben we een heel boeljaren een beetje aangelad, of een toezag elkaar is ergens. Toen kwam corona en Australië heeft er heel spassies op gereageerd. Alle grens gingen dicht, niemand kom er in, niemand kom er uit. Toen heb ik hem 2,5 jaar niet gezien. En dat is toen ik jou sprach. Met Camille rondleepd daarna heb ik heel eisland doorgelopen. En ben ik hele winter in de sneeuw geweest. En past toen de grens open gingen, zij die naam had ik toch wel. Ik ga gewoon willen zien. Ja, zij is er nog. En toen kwam hij naar het midden oosten en hebben we anderhalf jaar samen gereist. En dat ging ook heel goed. Dus we kunnen 2,5 jaar elkaar niet zien. Dat gaat prima anderhalf jaar. Ook elkaar elke dag zien. Dat ging ook heel lekker. En nu hebben we. Deze paar jaar is dat anders dat elkaar soms zien, soms niet. Het is ook weer anders, maar het maakt niet uit. De fundatie van Dessian is goed. Dus geen leiden aan gemis. Wat is voor jou een geslaagd leven? Goed vraag. Als je nu zou uitgleiden hierop de trap, het is glad. Roflam. En je komt het ziekenhuis en ze zeggen, die heb nog een half uur, want we kunnen niks meer voor je doen. Ik hoop toch wel. Ik heb een beetje spectaculair door op de einde krokoren. Niet hier. Niet een uitgleipend trap. Nee, oké. Maar vaak is het zo. Dat is een stukje sep in een douche ofzo. Ja, ja, zo goed kunnen. Ja, prima. Ja, en dat. Dan heb je soort van vreden van, ik heb het leven geleefd tot nu toe. Ja, absoluut. En ik voelde dat al toen ik na die eerste expeditie in Mongolia, ben ik met de trein door Rusland gegaan, die transiberie. En zat ik lekker uit de raam te kijken. En toen voelde ik al van wauw, ik heb gewoon leven geleefd. Ik heb fantastische avontuur op beleefd. Maar ook op die reizen heb ik heel geïnvesteerd in relaties, in mijn familie, in mijn vrienden. Ik heb een brief geschreven van mensen om excuses aan te bieden over excuses te vragen. Ik heb echt de soort van schoon schip gemaakt, ook in mijn emoties en in alle mensen om me heen. Ik heb gewoon hele goeie relaties met mijn familie, met mijn man, met vrienden, overal, over de hele wereld, met aadelijagers, met dieren. Ik ben gewoon helemaal tevreden, jo. En alles van nog komt is bonus. En het is een soort van heel gek om te zeggen als je was 39 bent. Hopelijk heb ik nog een groot teven vormen. Maar ik ben oké, als het ophoud nu is dat oké. Juist omdat je leeft zoals je wil leven, is dat dan oké, dan zit daar niet een grote vraag. Maar wat je noemt relaties met mensen? Dat wordt schoonen lij hebben? Wat is het geslacht te leven? Zit er daarin? Ja, een groot deel in verbinding. Het is natuurlijk de balans tussen vrijheid en verbinding. Daar zit het voor mij in. Mijn eerste boek had de ondertitel de zoek toch naar ultieme vrijheid. Die heb ik wel gevonden, denk ik. Heerlijk vrij leven geluid. En ik ben u bezig met de tweede boek. En we spelen met de titel verder dan vrijheid. Nou heb ik al die vrijheid gevonden en dan. Waar gaat dat nou eigenlijk over? Ja, en wat is vrijheid? Hoe definieer je dat? Wanneer ben je vrij? Ja, ik ben vrij natuurlijk in de zin. Ik heb geen kinderen waarvoor ik verantwoordelijk ben. Ik heb geen baas die op me wachten. Ik heb geen. Je hebt een kamel? Ja, ik heb een kamel die nu ondergebracht op een plek waar die 6 vrouwtjes heeft. En zich ontzettend voormaken is. In een soort kamelikresje of zo. Ja, precies, zo iets. Dus ik hoop dat er volgend jaar kleine eindsteins komen. Dus die heeft mij ook niet nodig. Niemand heeft mij nodig. Dus je bent ongebonden daarin zit vrijheid, geen verplichtingen? Ja. En tops waar je hypotheken getekend of vaste contracten of dat soort dingen. Dat is. Dat is vrijheid bij de afwezigheid van belemmeringen. Ja, ja, zo zijn ik een noem. Maar dan ben je nog niet bij totale vrijheid. Dat is natuurlijk ook een soort positieve vrijheid. Ja, ik ben nog wel achtergekomen dat vrijheid misschien niet het ultimedorendlevens. Want ik vind het ook leuk om verantwoordelijkheid te hebben. Ik vind het ook leuk om verbonden te zijn. En daar zie ik ook heel veel waarde in het leven. Als ik kom me voor het elk jaar nu terug bij de aalairjagers in Mongolia, ik heb daar hele diepe warme banden opgebouwd. Maar ik zie ook heel veel armhoed in dat gebied. En ik probeer elke keer als ik terugkom, is positief bij het te dragen. Dus ik ben een kleine stichting gestart. Ik neem Nederland of mensen van Overelen wil, het meeden naar toe om projecten te draaien, groente kastenbouwen, dierenonderkomers te bouwen, ziekenhuisjes te stenen. En daar zie ik ook heel veel waarde in. Dus in die zin ben ik iets meer gebonden nu. En heb ik meer verantwoordelijkheden op mijn schouder. Maar dat is echt een steppap. Het leven is nog leuker nu dat toe. Want want daar zit je noemt verbinding als iets belangrijk, maar dat geef je ook iets van de vrijheid op omdat je je angaiseerd. Wat voor verbinding wel weer belangrijk is. Wat doen aarde laarjagers eigenlijk? Wat is dat voor bezigheid? Ze jagen niet op aalalaars, maar met aalairs. Dus meestal rij je op een paard met zes kilo aarde laar op de arm. En dat is een enorme ding. En dan zoeken ze naar fossen en warmotten, soms op wolven, jaagse. Vooral voor de velle daarmaak ze warmen kleding van. Dus ze jagen eigenlijk alleen in de winter als die fossen echt een heel mooie, dikke winterfacht hebben. En daarmaak ze hoe de jassen en broeken van voor de lange koude winters. Het kan er wel min 50 worden in de winter. En die aarde laar is zo goed om daar op te jagen en die proi netjes af te staan. Ja, daar worden ze op getreend natuurlijk. Dus ze vangen die aarde laar met z'n aarde nest als ze jong zijn. Dan trainen ze zo. Dus wat er gebeurt als wij op zo'n pergrij met die aarde laar is. Ik zie een fosten. Dan neem ik dat leren kapje van die aarde laar af. Omdat ik die aarde laar vliegen. Die ziet die fosten ook. Die duikt er op af. Maar dan moet ik er als een gek aarderaan gealopeeren te zorgen dat die aarde laar die fosten niet helemaal een stukje scheurt. Dan is je velk op pot. Dus ik moet er. Ja, dat is een ideo het aarderaan. En dan hebben de aarde laarjagers. Wij badden een zakje met ander vlees bij ons. Dat we die aarde laar dan wel iets kunnen bieden, maar van die fosten af kunnen halen. Als een beloon en krijgt die wat ander vlees. En zeg je hoor je kom mee doen, vinden jullie het leuk of hoe werkt dat eigenlijk? Ja, ik had bedacht ik wel niet gewoon op bezoek. Dat kan je. Ik kan in een busje met een touristorganisatie mee en even hallozen zeggen. Zo'n aarde laar op je arm zette foto nemen. Maar ik dacht, nou, daar heb ik geen zin in. Ik wil echt in die culturedijk. Ik ga de taal leren. Ik ga leren paard rijden. Ik ga met mijn eigen dieren door dat gebied trekken om echt in de huid van een normaat te kruipen te begrijpen wat daar een beetje gebeurt. Dus ik kwam aan en ik vroeg kennen jullie iemand die mij een tijdje mee kan nemen met paarden en kan meelen. Maar alles kan leren wat ik moet weten voor over het rijse hier in dit gebied. En dat lukte wel, dat wilde ze. Ja, ik kwam bij een familie terecht, vanzinnige familie met aardlaarjagers. Die zijn inmiddels ook wel reelijk beroent, ze staan op timings magazineen. Maar ja, wist ik allemaal niet toen. Zo prachtig beeld, het ziet er echt vormidaal mooi uit. Ja, ja, alles is heel mooi daar. En die zei de jouw, ik ga je dat wel leren, kom er mee. En we hebben geen enkele vragen. Ik was een stadmeisje dat nog nooit op een paard had gezeten. Niks wist, niks kon. En er was geen enkel twijfel ook. Moet ze zeggen, wat was eigenlijk hun, of misschien is dat wester's gedacht, of wat was hun belang om jou op te nemen? Niet? Nee, dat zit gewoon. Of geen erositeit. Ja, dat zit zo in de culture in gebakken dat je elkaar helpt. Je stelt geen vragen. Dat merk ik ook nu, als ik met de aardlaarjagers samen tochten maakten. Ergens hebben we zin in T, we willen wat warm drinken of hebben onderdag nodig voor de nacht. En dat hele gebied zijn er geen hotels, of restaurants, of er zijn hier eens wegen. Dus al die normade zijn ontzettend van elkaar afhankelijk. Dus het is heel normaal dat je ergens aankomt. Dan zetten die normade een aardlaarjager op een steen op een stuk houd. Ik ben een paard vast en dan lopen ze gewoon ergens naar binnen. Ze kloppen niet eens aan op de deur. Ze lopen gewoon ergens naar binnen. En de mensen die dan thuis zijn, die vragen ook niet, oh, hoor je wat kom je doen. Maar die zei, oh hoor je, kom lekker zitten. We gaan T voor je maken. Wil je ook wat eten? Blijf jullie slapen? En daarna komt misschien een keert gesprek op gang van wat doe je die eigenlijk? Wat is hier aan de hand? Dus die gastvrijheid is in iederst voordeel. Dat uiteindelijk iedereen profiteert van elkaar's behulpzaamheid. Zoals een ander systeem minder egocentries. Ja, heel erg. Ja, ze hebben elkaar genoordig. Spelen dat soort vragen in jouw hoofd van gokom ik halen of kom ik brengen? Absolut. Volg je iets toe? En dan is het een leuke passport uit een land dat veel landen accepteren. Dus je kan makkelijk reizen. Andersom kunnen mensen uit die landen minder makkelijk hier daar toe komen. Dat is een soort onrecht. Dat vaak speelt met wereldreizen gurs. En jij komt op persoonlijke motiven van ik wil avontuur. Ik wil dit leven leven. Ja, dat is niet uitleggen en normaad en natuurlijk. Nee, maar het is ook een vraag van, heeft hier normaad er eigenlijk wat aan? Nee, dat is heel belangrijk een vraag ook. Ik zorg dat heel veel loon is. Dat is het leuk vinden dat ik er ben. Dat ik niet dat last ben. Ik heb ook altijd veel eten bij me om te delen dat ik niet hun voorraad op maak. En op een grote vlak en een in een, zeg maar, meer idealistisch perspektief, is dat een tema dat je obeisig houdt van wat breng ik eigenlijk aan de wereld? Ik vind het een onieerde ke vraag, want ik breng ook niks aan de wereld. Ah, nou, dat denk ik totdat het niet waar is. Maar ik kan me voorstellen, als je zo leeft in andere culturen met zo'n bewust zijn van het leven, dat je ook gaat denken in termen van Nalaatenschap. Ja, zeker, en dan schreef ik ook het boek en dan geef presentatie is een deel ik mijn verhaal graag omdat ik heel vaak terug krijg dat mensen daar ontzettend veel aan hebben, dat ze daar een beetje wakker van worden. Dat was een soort perspektiefwoord geboden aan mensen. Ja, en daarom ben ik ook de stichting daar begonnen. Ik zit een beetje als mijn Robin Hood project, niet dat ik stil van de rijke, maar ik neem wel donations aan van de rijke die ik dan naar de armen breng, zoals wij dat dan noemen hadden. Ja, wat is arm? Dat is toch een grote vraag, want er ben je rijk, want er ben je arm. Nou, dat is echt misschien wel de handvraag in het leven. Ik vraag iedereen die met mij op reis meegaat altijd wat heb jij nodig om je rijk te voeden? En er is nooit iemand die een volle bakrekening zegt. Dat zit echt in andere dingen, dat zit in verbinding en liefde en vriendschap in zingeving en sports. En die norma, daar waar ik, is dat het mee omga in Mongolia. Die voel is zich ontzettend rijk. Die hebben ze gegaan, maar kijken staan, maar ik won hier op de mooiste plek op aarde met amediere om me heen, mijn familie, alle kinderen die spelen met elkaar. Ik heb alles wat ik in het leef te wensen heb. Ik heb zelfs vrienden uit Nederland, zeg ze dan. Die voel is zich ontzettend rijk en dan komen wij aanzetten, gewoon wat zijn ze arm neemt. Dat is niet waar. Dat is een projectie. Ja. Toch verdwijnen heel veel culturen door die enorme reest die gecreëerd is, wie er wat wijt. Ja. De mobilisering maakt toch heel veel dingen hetzelfde. Hoog in de Himalaya kun je gewoon binnen met je pasje van de rabobank. Ja, in de middelse. In middelse ik. Hoe heet dat van Elon Musk? Die Starlink. Dat zie ik ook bij alle normaren opduiken. Wat je dit in de baken daar gebruikt van? Ja, er ligt daar nu ook gewoon in de winkels. Want technologie is verleidelijk, maar technologie is vaak een product van een soort capitalistische system. Dus uiteindelijk rolt dat de boel uit de oe, kijk je daar tegenaan. Ja, de onvermeidelijk. Dat valt niet te te. Je kunt ook niet andere hun modernisering afnemen zeggen, ja, maar u heeft een mooie normaade culture. Doe het niet. Nee, wat je nu ziet. Zon de paneeltjes met mensen. Ze hebben vaak een auto-batterij waar ze een lichtje mee kunnen branden. Ze hebben vaak autos. De auto's in de motoren, die neemden we de paar over. Ze hebben nu geweren in plaats van Adelaars. Maar het is ook vaak tijdelijk. Ik zou bijvoorbeeld volgende week naar Jordani gaan. Ik heb ook een vriendschap ontwikkeld met z'n bedewinnenfamilie. Maar eerst komt corona naar de overheen. Nu de oorlog. Dus het hele turisme is daar ingeklaapt. We kunnen ze niet meer van op aandien hebben. We hebben eigenlijk geen inkomen meer. Je ziet dat ze dus allemaal weer schapen en gijten gaan kopen. En meer kan meelen gaan broeden om weer terug naar die ouwe leswijs te gaan. Het werkt er eigenlijk wel. Ja. Komers, dan nu achter. Ja. Nou, je hebt geen andere keus. Het is wel interessant als je hebt over wat er goed leven is en wat een samenleving is. Hoe zou je dat eigenlijk kunnen incorporeren, zonder dat je meteen afvonturier wordt? Oh ja. Zonder dat je het meteen helemaal op jouw manier doet. Maar hoe kijk jij naar de vrienden van vroeger of de familieleden die gezet ontzijnen, die hun leven leven? Ja. Heb je daar een blik van een inseptiede veranderingszij je wel iets meer vrijheid kunnen incorporeren? Ja, zeker. Ik denk dat het heel erg gaat om bewust leven. Dat jij bewust bent van wat jij nodig hebt, wat jij belangrijk vindt wie jij bent. En dat kan natuurlijk ook op heel veel manieren. Ik probeer altijd een beetje te prikken. Natuurlijk vraagt iedereen van gewoon, zou je ook voor vroeg met pensioen kunnen misschien. Of zou je misschien wat minder kunnen werken? Heb je het zoals uitgereekend? Zeg je? Heb je echt dat huis van 1 miljoen nodig of kun je ook een huis van een half miljoen wonen? En maar drie dagen per week werken bijvoorbeeld. En die andere dagen, iets invols besteden of instrument spelen of meer tijd met je kinderen doorbrengen of wat dat dan ook is. Dus er zijn voor heel veel mensen denk ik wel opzies. Dus eigenlijk zeg je je zou andere keusers kunnen maken, maar je kieist voor een soort beeld van comfort of luxe of status of wat dat ook is? Ja, en ik ben alleen benieuwd. Heb je dat bewust gekozen? Heb je er echt goed overnage dag toen je die hypotheek afsloten? Of is dat gewoon wat iedereen doet? We zouden toch gewoon eigen raasje willen. Oké, dat begrijp ik, maar zie je ook wat dat je kost. Hoeveel jaren je daar wel niet voor moet werken en of is dat het wel waard? Wat heb jij moeten laten voor jou leven, scozes? Welke gemiss is er achtergebleven? Bij het word gemist denk ik alleen maar aan mensen. En natuurlijk het gemis van mijn vadertje om mijn heen. Dat is de prijsje je bedist betalt. Ja, en in het kant wel, aan de andere kant denk ik ook ja, ik kan onmogelijk natuurlijk maar in Nederland dat leven leiden omdat ik dicht bij mijn vader wil zijn, dat zou ook niet werken. En twee jaar geleden had hij een hard aanvall. Dat was natuurlijk mijn alle grootste nachtmerrie. Ik ben aan de andere kant van de wereld, ik was een tasmaanje. Het gebeurt, dit is het moment, nu is het mijn nachtmerrie waarheid. Maar ik heb toen het eerste ticket gebookt dat ik kon krijgen. Ik was 24 uur later, stond ik naast de bed in het ziekenhuis. Ik heb me mee naar huis kunnen nemen en ik ben nog, want is het 6 weken of zo iets thuis geweest om voor me te zorgen? En ik had die vrij, ik had die tijd. En toen dacht ik ja, dit is waarom ik mijn leven zo heb ingedeeld, dat ik dat gewoon kan doen. Want mijn broertje, mijn tweling broer, die woont in Duitsland in Passo. Die moest vrijvragen van zijn werk. Die is naar Nederland gereden, die was er later dan ik. Het tasmaanje kom. En die kom maar een dag blijven omdat die weer aan het werk moet, omdat die anders uur niet kan betalen. Ik was wacht even, volgens mij heb ik het toch wel goed gedaan. Dus dat zit eigenlijk anders, je zou zeggen, de grote avonturier die mist dat belangrijk een moment in de familie, maar de karriere tijger zit meer vast op dat moment. Ja, dat was een heel erg gezand. Aiopender. Veel van wat je zegt gaat over verbinding. Beteekend is vol een momenten met iemand samen. Dat je lange periode echt iemand heel van daarbij mee maakt of dat je er bent of ook met dieren, ook met plekken. Al dat soort dingen. Hoe kijk je dan aan naar de wereld waarin zoveel verdeeldheid wordt gezijd? Waarin achter hele tijd wordt benadruk dat er zoveel verschillen zijn die onverenigbaar zijn. Ja, zonder. Dat is echt best wel raar, want als ik jou hoorde, dan kan dat vastoor culturen vrijmakkelijk overbrugd worden. Ja, als ik beste vrienden kan zijn met een aarde waar jij giermogolie hebt, betekent dat we meer overeenkomst hebben over verschillen. En dat zie ik ook, elk jaar, neem ik een groepen mee naar Jordanien waar die bij de wine gaan met Kamelen, de woestijnen in. Ik heb al zo'n jaar gehad in corona-tijd met anti-faxers en gevaccineerde mensen, met vegans en fleseeters en die bij de wine die slachten dan een schap voor ons. Met extremen moslims zijn heel erg religieus en wij zijn natuurlijk allemaal niet zo religieus meer in Nederland, of ze spiritueel worden voor bedan ook zijn. We waren enorme verschillen in die groep die normaal gesproken echt wat tot botsing zouden kunnen leiden. En wat ik daar in de woestijnen merkte was dat dat helemaal niet meeteld. Dus als je het leven helemaal terugbrengt naar de insensie, we moeten gewoon lopen, een slaplijk vinden, moeten vuur maken, moeten brot gebakken worden, moeten afgassen worden, dan Kamelen moeten bepakken worden. In die week was er zoveel begrip voor elkaar, iedereen luisterde, er was ook tijd, er was natuurlijk geen afleiding, wat er geen telefoon bereiken. Er werd echt nou elkaar geluisterd met echte interesse aan gehoord van goede, hoe doen jullie moslims? Dat waren waarom zien we die vrouwen eigenlijk nooit, waarom zitten die winnen, die moeilijke vragen die konden gesteld worden. En dan kon ze zo'n prachtige openheid, acceptatie, en dan, wow, dit kan dus gewoon, dat kan ik een week je creëren. Ik hoop dat die mensen dat allemaal mee naar Nederland nemen. Maar dan gaat het ook veel over samenwerken. Toen ons systeem gebied dat we met elkaar moeten konkureren, dat het soort wedstrijdje is. Ja. Er kan er maar één de promotie krijgen, er kan er maar één dat mooie huis kopen. Je moet winnen of je moet verliezen, je hebt succes of je faalt. Dat soort vragen domineren ons leven. Ja, ik vind het interessant dat dat in het westen van Europa zo is. En sinds ik rij zie, ik ga eigenlijk dat dat in het grootste deel van de wereld helemaal niet zo is. Heel Afrikawerk niet zo, heel A-ZU-werk niet zo, heel Zuid-America-werk niet zo. Je meeste mensen die doen het samen, dus zijn natuurlijk heel veel samenlevingen waar je niet eens echt een individue bent. Maar de eerste vraag in Mongolia is van welke klennbenje, van welke familie, uit welke gebied kom je. Waar hoor je bij? Dus je hebt niet zo'n individualistische. Ze meer collectieve beschouwing. Ja. Hoe zie je de rest van je leven voor je? Hoe ziet voor je om oude te worden bij voorbeeld? De leeftijd dat het wat stramer wordt. De kwaltjes, ik kom er een moment dat je toch gaat zetten, de min of meer of hoe denk je daarover na? Nou, daar ben ik nu een beetje mee bezig. Daarom heb ik hem met het land gekocht, huisje gebouwd, ik heb mijn eigen moestuin, ik kan mijn eigen eeten verbouwen. Ik drink water uit de lucht, vang het regelater op. Ik heb een houdkageltje en een enorm bos met genoeg houd voor de rest van mijn leven. Dus ik ben er eigenlijk al, ik ben klaar voor het oude worden. Voor een voorstorteerd, voor een heel informatie. voude geleven zoals dat klinkt. Ja, heerlijk. Je bent ook echt getrouwd. Ja, twee keer zelfs. Twee keer, één keer voor de wet, één keer voor de kerk? Nee, niet voor de kerk, maar één keer in Australië, een snel en soort van fiesembruiloft. Ja. En één keer, te zijde alle laar jagers in Mongolia, hallo en wijden. Zullen we een echte kazakbruiloft voor je organiseren? Wat hebben ze gedaan? Wat een norm. Wat is een kazakbruiloft? Hoe ziet er uit hoe georgat dat? Ja, we kwamen aan in West Mongolia. Was de eerste keer dat Dave, mijn man, ook de adelaarjager, zou moeten. En mijn beste vriend Elpen is daar had wel iets gezegd van alwege aan een bruioft voor je organiseren leuk, maar je weet bij hem nooit of hij het meent of niet. Dus hij had een grappige maker. Ik had zoiets gezegd, wij hij als goetor, whatever. Zullen we wel zien. En we kwamen daar aan en zouden prachtige op maatgemaakte kleding. En dat is daar enorm extreemd. Dat zijn ontzettend prinsesse juurken met een hele hoed, een enorme slijer en zo'n prachtig pak voor Dave gemaakt met allemaal handgebordeurde stiksels. Zou'r fantastisch uit. We werden naar zo'n foto de studiotje gesleept. En die avond zat de geerde juurt. Hij zat helemaal vol. En allemaal mensen die ik in de afgelopen vele jaren dat ik daar kom heb leren kennen. Iedereen kwam daarop af om even iets te zeggen, iets bij te dragen. Zelfs de ziekenhuisdirector, de schooldirector, de burgemeester. Iedereen was daar ook even een dankbaarheid uit te drukken voor alles wat we in de jaren voor dat gebied betekent hebben. Ik kwam allemaal een cadeauze, wat veel muziek en dansen en toestanden. Dus dat was een veel spectaclere bruioft dan dat kleine ceremony, dat vindt in Australië hadden. Wat aardig en wat liefbaar het laat ook zien dat je echt wel in die gemeenschap gebonden bent, dat je daarbij hoort. Ja, ik ben daar vaker dan in Nederland, ik zie ze zelfs vaker dan mijn eigen father, ze is de soort van twee de thuis geworden. Is trouwen, staat dat haks op vrijheid? Nee, nee. En gebonden willen zijn en niet willen vastleggen en dan wel een ringdragen. Ja, daar gek genoeg niet. Dat heb ik wel lang gedacht. Ik dacht dat ik ben door helemaal geen girlfriend material. Is toch niemand die met mij niet wil beginnen? Met iemand die altijd weg wil. Ja, die gewoon lekker zijn eigen pad doet zonder alteveel compromissen. Maar met Dave werkt dat dus heel goed. En eigenlijk wat tot gevolg heeft is dat ik inmiddels dus ook een fiesem voor Australië heb. Wat meer vrijheid geeft. Ik denk jouw als in Nederland of in Europa de pleuren zijn uitbrekt. Dan ga ik er gewoon lekker naar Australië of als het in Australië misgaat. Dan ga ik toch lekker terug naar Europa. Ik ben eigenlijk nog vrijer geworden. Er zit ook een zeker priviletje in. Dat je dergens echt de last per se hoeve te dragen. Als de dijk doorbrekte en je weet nog weg te komen dan heb je nog een ander land. Als de hitte daar onder je grond vandaan schroeid dan heb je weer een ander land. Als de bomb gehad. Ja. Dat is een priviletje. Dat is een ongelofelijk priviletje. En dat reliseer ik me meer en meer. Sinds ik rijst natuurlijk dat ik verzichelijk verwend ben. En heel veel masso heb gehad dat ik hier geboren ben met die mogelijkheden. Dat geldt ook voor ieder ander. Dat is een perspektief dat je niet hebt. Maar als je een akademische baan hebt in Nederland dan hoor je al bijna van zo spreken bij de reikste 1% van de wereld. Absoluut. Er zijn miljoenen miljoenen mensen die wel in jouw schoenen zouden willen stappen. Ja en maar klagen. Dat is echt een perspektief dat volgens mij ontbrekt. Maar tegelijk leef je jou leven met jou op sterk. Dus je hebt ook redet tot klagen. Dat heeft iedereen. Klagen jij wel eens? Klagen je nog wel eens goed? Nou vrij weinig dus. En treinen heeft vertraging of je kan miljoen gaat niet hard genoeg of of iets. Moepen je nog wel eens? Nee ik ben een heel relijkstvrolijk mens geworden. Niet niet stres. Een heel weinig stres. Maar vooral eigenlijk omdat die comfort zonder zichzelfd uitgebreid. Ik ben niet zo snel meer ergens van onder de indruk. Als het heel koud is denk ik na ja ik heb in min 35 geen tent geslaap. Wat je dat zal wel. Volgens ik honger heb denk ik dat ik heb wel eens drie dagen geen eten gehad. Dat kan ik wel hebben allemaal. Het maakt je veel ontspannen meer. Maar vooral dat ik me gewoon realiseer van ja wat zoude mijn normade hier van denken. Ik ga hier echt niet overklagen. Dat kan ik niet uitleggen. Of tel je wel eens hoe mensen hier klagen als de bus 3 minuten vertraging heeft? Ja dat valt niet uit te leggen want daar gaat de bus maar enkeer in de nou paar dagen als die al gaat. Ook het derde dienst nog van de maand. Ja precies en dingen als stres of een burn out heb ik was probeerd uit te leggen. Nog erger een boer out. Hoe leg je dat uit aan de normade? Ik ga even ze helemaal niks van te leggen. Heb je het probeerd? Ik heb geprobeerd maar schamelijk maakt natuurlijk ontzettend voor. En wat ik leuk vond in Jordani vragen waar die baby winnen natuurlijk had het heel veel over hun leven in de woestijn en dat extreem moslim de religie die ze hebben. Daar willen natuurlijk vanaf zo verweten. En ik vraag ze ook wat vonden jullie nou eigenlijk van ons. Ik kom daar met allemaal vrouwen en mannen die zitten allemaal aan elkaar. We knuffelen elkaar allemaal. Dat wil elkaar nog helemaal niet kennen. Hun niet eens een hand kan geven. Wat zie je nou eigenlijk in al die mensen die ik meenem naar Jordani. En zijn antwoord vond ik zo mooi. Hij zegt nou, tam maar wij hebben een beetje medenleiden met jullie. Want jullie moeten allemaal zelfs schrikkelijk hard werken. En dan komen wij als Hollanders daar in de woestijn om even één week je per jaar te ontspannen. En dan bedanken we hoe zijn, als onze chef, een dankuw die allemaal zo enorm dat hij even lekker een weekje voor ons koelt. Dat is dan echt het hoogt de punt van die jaar. Dat vond hij onacceptabel. Dus jij kijkt er echt naar wat voor Red Race zijn jullie verweekend? Ja, waarom en waar is de tijd met je familie? Ga je jullie nooit even camperen met elkaar of zo? En jullie stoppen je ouders in bejaardere tehuizen. Dat vind ik natuurlijk ook onacceptabel. Zit er gewoon het verschillende. Hebben zij je stres? Ja, ongeveer twijfelt, ja. In Mongolia worden de hele tijd dieren door de wolven aangevallen. Heb je eigenlijk een paar, dat is je grootste welvaart. Hij heeft de wolven weer opgevrooten. Dus er zit stres, maar je merkt dat niet zo daanig. Dat is er niet zo uit zoals wij. Ik zie eigenlijk nooit mensen uit een slofschieten. Ze zijn allemaal ontzettend vrolijk. Het is net zoals het allemaal kleine kinderen zijn, om al heel hard lag om scheten, gappjes en zomaar eegselige bedoeling. En dat zit er natuurlijk ook in dat het heel collectief is. Ze dragen het met ze alle. Zoals ze iemand uitvalt, als iemand ziek wordt of moeite ergens mee heeft. Dan vankt de rest dat op. Dat is vanzelfspreken, dat je doet iemand dan ook niet. Gunst die laat er weer terug betouwd moeten worden of zo. Ze doen het gewoon met ze alle en dat is een groot verschil. Dat dem zielstres weg als het niet individuele strijd is. Ja, als ik het even niet aan kan, dan varkt iemand anders dat op. Het was een groot genoeg om met je te praten. Ik ben heel veel succes met alle volgen avonturen. Dank je wel. En dit was het uur voor deze week. Volgende week is er weer een aflevering. Het uur wordt gemaakt door meer of van Baalweg van door. De mijn naam is Peter van der Bieden tot volgende week. Ik ben Kees, vriend van investico. Ik wil leven in een land waarin feiten het winnen van meningen. Daarom steun ik de onderzoek journalistiek van investico. Samen met meer dan 10.000 andere. Wordt ook vriend en laten feitere gereeren, ook als ongemakkelijk zijn. Je steun te recht staat af van af 1 euro per maand. Wordt nu vriend op platformstrepjeinvestico.nl.