T1. E11. IA transformadora y tokenización de activos by Petland & Lipton

Kan jij buitenbereik van kinderen al? Wij zijn eeuwalt en elke. Wij maken een podcast met echt tevraal over het ouderschap. Het verschil is, mijn kinderen staan op en die kiezen voor geweld. Wilt je wel het probleem is met smart school? Nee. Ik moe meer vorig varen van rechts beginnen geven met mijn bakwies. Buitenbereik van kinderen aan podcasts over ouderschap en zonder advies. Tof zei ik er ook geluk. Nu in je favoriete podcast appen. MUZIEK. Hallo, ik ben Pieter, war relas. In relas hoorde je waar gebeurde verhalen en die worden verteld door de mensen die ze zelf hebben meegemaakt. Hoe hard kan je voelen wat er echt doet als je iets kwijt bent? Daarover gaat het relas. Over een familie, een soortje ongeregeld, maar als het moet een perfect geolide machine. Deze aflevering hoorde langs zijn onze vriend van de show Lin. Voor een klein bedragpormaant zorgen mensen zoals Linervoord dat wij deze verhalen kunnen blijven maken. Wil je ook mee mogelijk maken wat je hier hoort? Ga naar vriend van de show Linervoord. Hier is het vrouw Vankaat. MUZIEK. Hoewel je morgen allemaal? Mijn naam is Kaat. En mijn verhal speelde zich af in de paasvakantie. Het is ook een skiverhal, maar een heel anders skiverhal. We gingen voor de gepaasvakantie met hele familie gaan skien. En de familie dat betekend, onze kinderen, onze schoonkinderen, alle klein kinderen. En dit jaar hadden we ook een bebetje mee van drie maanden. Dus 15 persoonen en dit jaar ook 200. Dus allemaal in de paasvakantie gaan skien. Daarvoor huurden we altijd een groot appartement. Want met zoveel mensen heb je zeker zeven slaapkamer nodig. Voldoende badkamer en toilet. Een skivakantie is altijd een heel gedoe vooral als de klein kinderen, ski les volgen. En morgen is heel vroeg kwart voor negen. Op tijd in de les moet zijn voor zing van. Zon de krein, de skihel, skipak, skibrou, skipat, hanschoenen. Op tijd naar toilet geweest liest voor je skipak al aanhapt. De smorgens is altijd een hele grote warboe. Daarom hebben we ook veel ruimte nodig. Die honden lopen daar ook allemaal tussen. Dus we zijn altijd blij als ze weg zijn. Gaan het ski hem, als we de laatst begonnen. Als wij eventjes ergens hebben. Dus we ski je ook allemaal. En nog eventjes om dat over het appartement te spreken. Dus een appartement met zeven slaapkamer bevindt zich meestal op twee verdiepingen. Het eigen naardege van het appartement dat we dit jaar hadden was, als je binnenkwam door de voordeur kwam je onmiddellijk in een gang met alleen maar slaapkamer en badkamer. En dan moest je een trap op om tot in de living te graken, de de living en de keuken en nog een klein hangetje met de rest van de slaapkamer en de badkamer. Dus de kamerverdeling was zo. De grote kinderen die sleepen beneden. Dus op het niveau van de voordeur. En de kleinere kindjes die sleepen in de slaapkamer dichter bij de ouders. Wij de oom en de opa, we hadden een kamer naast de living. Dus goed iedereen heeft zijn kamer. Alles is mooi verdeeld, alles is goed op weg. De eerste zonda, een skillassen waar begonnen, saavonds en de nammets, de skillassen waar gestopt en de liften waar gestopt. Iedereen hadden hele dag heel lekker en leuk gescheet. Dat was allemaal heel fijn. We kijken nog een hele familie in de vooravond naar een spannende voetbalmatch. Nog even een stukje avulevering van de mull, denk ik. En de kindjes gaan na het avond eten, op tijd en bed. Je moet weten ook wat dat is nachts gebeurd. Savonds sleutelijden voordeur, maar we laten de sleutel er opzetten. Want we zeggen er als het brand moet we toch zo raakt mogelijk hier allemaal buiten geraken. Dus sleutel op de voordeur, voordeurs is loot en alles in het hart. Dus na het avond eten gaan de kindjes gaan slapen, de volwassenen gaan iets later. En om midden nacht is alles muistel iedereen slaapt, alles is te. Op eens gestommel in onze slaapkamer, er komt een kind binnen in de pikkend honger. En dat kindzacht. viktor is weg. Wij worden wakker, dat kind zegt dus, 'viktor is weg'. We worden wakker en we hebben 'ja, ma, jij bent dan slapen oskaar, je broer is niet weg'. Nee, 'viktor is weg'. We moeten weten, 'viktor' is een kindje van 12 jaar en 'viktor' slap wandelt. Nu, we komen in de living en daar staat mijn oudste zoon, de papa van 'viktor'. De venen in zijn korte piano broek. Ja, 'viktor is weg, is weggelopen'. En ik ben buiten geweest en er is zo veel mist. Ik hoorde hem nog altijd zeggen, er is zo veel mist buiten. En er was vertrocken in zo'n boxerschort, op zo'n blote woeten, buiten in die vristenpratuur, na binnen nacht in die mist. Dus wij zonder denken en mijn man die schiet zo'n boetzaan in zo'n korte piano broek, want we zijn nogal warmen familie en iedereen slapen in korte broek met de winter. Verstijken niet, maar komt er zo. Dus mijn man schiet zo'n boetzaan, zo'n ski-vest aan, tot stort na buiten. Ik doe het zelf met pattoffes aan, met piano had ik aan. Dus mijn ski-vest en ik ritts nog vlucht, gelukkig met geëzemming en ik vlieg na buiten. Ook mijn andere zonen doen dat iedereen halve die iemand blijft voor de kinderen, zorg 'iwa, meel, jammer na buiten'. Het was stormende appartement complex naar buiten en enige wat je hoorde in die mist was overal stemmen, victor, victor, victor, maar van victor geen enkel spoor. Ik moet ook weten iemand die slaap wandelt en zeker victor die kan lopen, sneller dan de rapste adlet. Dus die was in geen velder en wegen meertem bekend. En ik kom buiten en moet weten onze appartement bevindt zich helemaal boven in valtoorans in een doodlopende straat. Het is ver het laatste appartement. En als je naar links ging, 50 meter verder, eindigde de weg. Er was er alleen maar sneeuw, eis, rotzen en duisternis. Dus ik kom buiten en ik ga die kant eerst, ik is, kies is, die kant. En ik dacht, als je maar niet langs hier gegaan is, want ik durde niet denken wat er kon gebeurd zijn of wat er aan het gebeuren was als je die kant op gestormd was. Dus ik zit daar in het donker te lichten met het zaklampje van mijn geërzem, maar ik zie natuurlijk niets. En ik weet nog op dat moment dacht ik, dus wij een familie met een vermist kind. En ik ga terug in de richting van het appartement en ik kom ook mijn andere zoon tegen ook in zijn pjame op zijn blot te voeten die waar ook aan het zoeken. Onder tussen, dat heb ik dan achteraf gehoord. Het was mijn man bijna voor ongeluk, hij was aan het zoeken en lopen en kijken naar mijn andere zoon. En hij is pat met een zon schiesstandaart. Op de overgeval, die hadden we onder aan zijn knie, waar wij voeten die allemaal niet. We waren maar aan het zoeken. Victor, victor, victor. Op een gegeven moment kom ik mijn zoon en ik, die scoteek hangers tegen. En we vragen hem, heb je een jongetje gezien in zijn boxershoort. En hij zei, "Oh ja, we zijn een jongetje tegengekomen in boxershoort en die ging richting van het dorp." En op dat moment denk je dan toch, maar waarom hebben jullie hem niet tegengehouden? Van jaren dan normaal, dat daar midden in de nacht een jongetje van 12 jaar in zijn ondergoed op zijn blote voeten door de straat en de woud. Maar ja, we hadden het gegetijt om te discusseren. En ik was eigenlijk al blij dat hij in de richting van het dorp gegaan was. Dus wij gaan de weg even naar beneden en komen op een skipiste, de skipiste die door de dorp ging. En ik zie in de sneeuw, zie ik daar blote voetaf de rukken en ik zei, "Ja, ik heb hem gevonden." En ik begint die voetstappen te volgen, begint die voetstappen te volgen. Maar achteraf hoorde ik dan dat de blote voetstappen. waarin we in oud seizoen de papa die ook al heel die schiptjes te afgezocht was. En met dat moment komen wij de mama tegen met schoondachter en die zegt ja kijk, ik heb me geëzen vergeten in het apartement kan je de politie opbouwen. Oké, ik doe dat. Ik had nummer 112, had ik nog nooit gedaan en ik krijg een ja, de spets van de politie aan de lijn en ik probeer in mijn zo rustig mogelijk, want ik stond de trillen van de zenuwen, zo rustig mogelijk in mijn beste frans uit te leggen wat er gebeurt was. Eben ik wil zeker niet hebben dat die politie er geen dacht die je zat of die je schek, dus ik probeer in mijn beste frans te vertellen, onze kleinzoen is verdwenen, hij is uit het apartement gelopen, we weten hier waarin naartoe we zijn allemaal aan zoeken en die politie gaan maar vragen stellen ja en hoe heet hij en hoe ziet hij eruit, aan hoe oud hij en wie ben jij en waar logeren jullie en waar romm is hij weggelopen. Want ik heb daar achteraf bezeft, misschien dacht hij politisch en er was de ruzie of die mensen waren allemaal zat en die jongen is weggelopen, duizenden vragen, duizenden aan te worden. En op een gegeven moment zegt hij politisch ja gijnd kijk mevrouw, we gaan ons informeren, blijven aan de lijn, van als we iets meer weten, gaan we contacten. Dus ik blijven met mijn gegeven moment samen met mijn zoem, op die schipiste en mijn zoem is het piano met een bloot de voetingsie, om na halt het staan en na alle lange minuten, ja het waren misschien 5 of 10 minuten, want toen waren we zeker, wiekt daar al, ja, denkt al een halveur kwijt, komt er een bericht van de politie, ja, want ik probeer de heel te uit te leggen, hij heeft geslaap wandelt, maar ik kon op het woordje som na een boel niet komen, dus ik was heel te maar van vertellen, je lepartie on door maan, en ze vonden dat blijkbaar heel verdacht en op inzacht die politieagend, ondat hoe we een gaaf song, je leart hoe boeling, we hebben een jongen gevonden en hij zit in de boeling. Ik wist nog niet eens dat er in dat dorp een boeling was en die politieagend die geeft mij het adres, die heeft mij het adres op van de boeling en mijn zoenen en ik wist over die schipiste over dat geladde eis, maar het was hoewel dat ik mijn benen niet gebruiken ben, ik weet het nog altijd niet, langs eis de trapen naar beneden, naar de centrum van dat dorp, naar die boeling, iemand die hadden de tardres opgegeven, we stonden daar die boeling binnen en die zien we daar zitten, onze victor en mijn man zat er al bij, want achteraf heb je dan ook gehoord, mijn man en iedereen was in de dorp aan het zoeken en mijn man had ook mensen aangesproken die op een bal kon aan het feest te waren, dat waren tevallen, we stvlamingen, we zijn iemand kwijt, kom je helpen zoeken, dus hele boel mensen waren eigenlijk al in de dorp aan het zoeken, naar victor en dus wij komen daar benen gestormd, er waren ook polis, polis, jagenten, binnen want mijn man had een polis patrouille gezien en gevraagd of gezegd ik ben een jongen aan het zoeken en die polis patrouille was op dat moment op weg naar die boeling, want hij had een berekt gekregen van die boeling dat daar een jongetje aangekomen was, want het verhaal van victor was ook zo, heeft dat achteraf verteld, ik was aan het slaap wandelen en ik was ergens aan het lopen en ik ben door een beek gestrompeld en gevallen op mijn knien en ik zat er op mijn knien en toen ben ik wakker geworden, ik ben dus in die beek gevallen en wakker geworden op mijn knien en toen heb ik ja ik wist niet waar ik was, heb ik zet een bedden en victor is niet geloven, dus heeft ze een bedden en toen zag je daar die boeling en dat was ja, om er tussen was het al halveeen waarschijnlijk en die boeling was open en ik ben daar binnen gestapt en mijn boxers short op mijn blot te voeten en ik heb een beetje in de zeggen 'Help me, help me' en die mevrouw van die boeling heeft daar maar middelijk onder haar hoedig genomen, want toen wij daar aan kwamen gestormd, ja ik ken ik, ja ik heb een piano, ik hoef mijn pantofels met mijn raar kleren, dat was dat victor daar met een raar jasje aan dat ik nog nooit gezien had en achteraf was dat het jasje van de eigen rest van de boeling en raar is goedjes, je oor nog nooit gezien had en dat was een boeling schoenen, wij zijn opel op het bank, ik had nooit vergeten en ik kom daar binnen gestormd en 5 minuten later kom er nog een nonkel binnen gest ook, maar raar kleren aan het zoeken en die politie, politie agent is die wisten niet wat ze zagen, dan kan er allemaal mensen bij mijn raar kleren, dan een hele groepersvlamingen die ook victor gezacht hadden en dat was daar zo een blijweer zien, om er tussen ga ik al gebeld naar de mama, is ja dat, is gewonden, die mama is heel praktisch, hij was vlieg naar taartement gelopen, achter een dikke jas, achter dekenes voor victor, dus we staan daar allemaal rond onze victor en die politie was zo gescharmeerd dat er zo veel mensen zo bezort waren omdat kleine kind en als iedereen bekomen was van de schrik en iedereen elkaar om helst had, zij die politie agent, oké, iedereen oploten voeten. In de kombie victor in kluis, we voeren hierin naar taartement en al de mensen die beter geklet waren, we zijn al lachend en zengend weer heel die weg naar omhoog gaan, langs die eizerentrappen over die gelad de skitpisten weer naar taartement, waar we dan natuurlijk nog een heel lang, heel lange tijd, want van slapen was geen sprake, wij zaten vol aarderen lalinen, nog iets terkzudronken hebben en we alles vertelk wat we gevoeld en gedacht hadden, maar we waren zo blij dat we onze victor teruggaden. De volgende dagen hebben wij onze voorhurge balikadeerd, met al snoboers die me maar kon te vinden, want nou weet dat victor nog stok kunnen om te snapen zonder helst kapout te maken waar me allemaal mee wakkerzoldig worden worden. En een klein die tij zet er tien heeft victor nooit meer geslaap gehad, maar we zijn zo blij dat we hem teruggaden. Dank je wel voor. Dat was het relatie van kaat over een nacht waarin alles tegelijk gebeurt. Panic, adrenaline, gaals, maar daarna ook een soort van zelfs breek in de solidariteit omdraal kaart. Iedereen die naar buiten stormt, ik zie het zo al vormen half aangekleed, zonder te denken gewoon omdat er iemand verdwenen is en dus gemist wordt, het is een beelddijk zo voor me zien. En je weet pas hoe sterk het geheel is op het moment dat er een deel ontbrekt. Bedankt om te luisteren en merci aan Lin, onze vriend van de show. How we doet.