Sven unik-id

Het is Fernandie Kai Die. Welkom in de podcastrieks. Stamen over psychosen. Dit is een podcast die tot stand komt in de samenwerking. Het is een universiteitgent waar ik voor werk. Maar ook psychosen in het visetwee. En Dr. Gisleem isium. Het gaat een universiteitsmuseum. Het is een podcast met een hele helder invoudige opzet. Ik heb talke z'n man te gast die een boek van blog geschreven heeft over psychosen, over eheimsigoten en ervaringen. Dus otoers vertellen over een ervaring waar de plot de realiteiten de werkelijkheid zo veriemd wordt dat je ook zelf niet meer herkend. Mijn naam is Steen Van Hulum. Dat weet ik. Ik ben als gegeleerd, verbonden en universiteit gehend. Ik zal vandaag met jou dit gesprek hebben over het feit dat je ook een boek geschreven hebt over psychosen en over psychosen ervaringen. Ik heb hier het kort toelicht voor de luisteraar. Dus je bent de landschapsargetekt en concept wil kunsten haar. En in 2016 blees zeerden je samen met Geert Magiel's het boek ingewikkelt. Waarin je onder andere getuigd over de eigen ervaringen van psychosen. Je hebt ook ben ik een heel prachtig documentaire gemaakt met dezelfde titel ingewikkelt. Dat is een documentaire die mijel getoesheerd heeft omdat hij echt gemaakt is op een manier die iets van dat indringende van een psychotische ervaring ook laat voelen aan de keiker en documentaire die te bekijken is via de website van psychosen uit Baalhjennem. En je bent zwemmen in mijn ogen de maak er van heel veel boeiende kunstwerken waarbij je onder andere ruimtes en objecten transformeert. Waaken opdracht van voorzieningen of organisaties en meer de keer naar puwkaldingen gedaan met een voertige gek. Zoals onder andere project waarbij je zo fantastisch een mut maakt voor de boeveste bouw van het atomium. Dat soort verrassende zaken maar ook andere zakenen. Dus transformatie en inrichtingen van speeltunnen, waterpartijen, plekken groen, parkings die plot er anders beginnen uit te zien met objecten en zo. Kan dan moeilijk heel veel voornuelden waar even, maar ik vind het wel de dingen die je maakt. De neocreatief dus van welkom vandaag. Dank u, dank u. Dat keren meiaan tafel, maar ik zie het niet in de studio. Ik kan er niet veel aan toevoegen aan wat wij daar hebben beschreven. Als ik het zo oord vertellen door iemand anders. Een klinkt dat ook altijd heel speciaal. Maar ik stel nu niet zo bij stil. Ik doe dat ook gewoon denk ik. Maar als ik het oord vertel, dan klinkt het ook wel een stuk waarom ik het doe. Er ken ik dan wel dat het feit dat wel begeesterd ben om geving te veranderen. En daakkeer dan ook wel terug naar een stukje de oorsprong. Wat er testhets mij zo overkom, dingen die ook heel helke dag andere mensen overkom. Dat is als het niet meer begint te lopen, zoals het gaat. En bij mij was dat ook psychische of psychische gevoeligheid. Maar daar heeft mij mij later altijd bij verteld dat het waarschijnlijk ook mij om geving zal geweest zijn. Die ervoor gezorgd hebben dat die psychwozen wakker geworden is. Dat is echt wel iets dat ik heb meegenomen. En als ik uw dingen zou vertellen van wat ik doe, is dat dan toch wel waar ik in geloof. We moeten niet in die omgeving waar we ingenworp worden blijven zitten. We kunnen die veranderen want die omgeving waakt ons wel. Dat is meteen hoe je het opstaart, hoe we het over gaan hebben. Want vandaag vertrekken van boek die er maakt, dat ingewekkelt. En ik heb jou gevraagd om twee passages te selecteren. Een passage waarbij je iets beschreven hebt, hoe u ervaring van psychozen, wat te doen gebeurde. En andere passage die meer gaat over herstaal. Wat daarmee dan te doen. Zal duidelijk beuud dat de link daarmee creativiteit en transformeren daar heel sterk zitten. En ik heb zelf ook twee passages gezegd uit het boeken. Dus wat we gaan doen is eigenlijk die passages voorlezen en dan naar overpraten. En ik geef u de eeuw om te starten met de eerste passage. Dus die passage eigenlijk over psychotische ervaring. Dus leest misschien eerst voor. En dan gaan we zo wat bespreken hem. Voilà. Zo zat ik dan uiteindelijk toch naveel twijfelen in het appartement. Alleen. Tot Christel zou thuis komen. Ik voelde me daar letterlijk uit elkaar vallen en ik moest iets betenken om het te beschermen. Een beeld of een handeling, een bezweren tritueel. Ik ging naar de apotheker in de buurt om windeldstekopen. Ik kocht massaal veel verband, want dat ouderwetsclassieke van gebroken witte stof met een rode bieze. Het zou me kunnen beschermen. Me verzorgen. Het zou me om armen. Elke middag als ik in het appartement toekwam, want ik me helemaal in als een mummy. Ik pakten me in van kopp toteen met de windels en kroop dan onder de rode tekhoes van de oude twee zitter in de living. De windels heelde me bijeen. Anders zou ik uit elkaar vallen. Ik set een wekkerche op drie kwartier voor Christel zou thuis komen. Zo kon ik op tijd terugkeren in de wereld. Klettsnod van het angstsuit uit mijn sarcovagekruppen en mijn helemaal ontwinden. Op een keer was ik de wekker vergeten te zetten en vond Christel me zo in mijn sarcovage van angst. Ze heeft me voorzichtig helpen ontwikkelen. Het was al die tijd mijn geheim rituel geweest en het had me heel gehouden. Nu zij het gezien had, moest ik het geheim niet meer bewaren. Het was ook een opluchting. Hoe wel natuurlijk eerst de angst opwelden. Wat zou zij daar niet van denken? Amai, dat is een heel trefende passage toen ik het boek las. Allee, is die passage me ook heel starcovgevallen. Dus Christel, dat was jouw vriendin, dat is tijd. En nu, vrouw, klopt. Dat is inderdaad van vriendin naar vrouw en nog altijd ook vriendin. En ik had het, ik was op het moment nog opgenoemd in het psychiatrische kunnus van Kortenberg. Waar ik al een ja, was ook veel al twee jaar ziek, maar alleen of was ik dan hoort me gebruiken. En Christel was een meisje die opbezoek kwam. Ik kwam een jongen van een andere afdeling bezoeken. En zo hebben we elkaar in die lange gangen van Kortenberg. Meneer ik, enig. Maar ja, ik heb gecelekteerd om na, ik was op dat moment al vrij ver in het bebest zijn van wat er gebeurt, zou kunnen zijn, maar nog met die zijn en kunnen er tussen. Dus allemaal nog wat onduidelijk ging ook over. Een Zwitsersformatut is bedrijf. Waar ik heel erg op mijn hoeden voor was, omdat ik ook echt heb gedacht dat die er waren. En op dat moment wist er wel ogeveer dat het misschien zou kunnen, dat het een verzinsel was van mijn brein. En het toevall wil dat ik dus Christel en die jongen die Bart heen, ik kende die ook al heel lang natuurlijk. Voor mij was die ook zev, die had niks met die Zwitsers te maken, dacht ik. Maar ik heb hen dan in de Cafetaria van Kortenberg ontmoet ik, alleen bijna onderschept om het zo te zeggen, ik ging naar een tafel, een visieke actie, die je dan ondernemen van punt A naar punt B, waar punt B dat tafeltje zou zijn. Maar ik was dan op een meter of drie, vier van dat tafeltje toen ik horde dat ze me elkaar duizant praten waren. En dat was voor mij opnieuw een bewijs van Lapp, de Zwitsers, zijn hier. En dat toen ik wordt op een bepaalde moment begint me elkaar te ontmoeten, Christel komt nog eens langs. Ja, de liefde komt dan ook of wordt wakker. En op zo'n manier dan toch ook wel bewustbund van, ja, we moeten ik nu doen, moet ik dan nu toe laten of moeten ik bestekker hieruitrekken. En tijdelijk heb ik je toegelaten en zijn wij een kopel geworden, maar ben ik. ik heb altijd heel erg op mijn hoeden en daar ook op dat aparte mensen kwam dat heel erg daarboven. Ja, de passage laat meets horen over fragiliteit die je toen voelde. Laterlijk dat u lichaam fragil was en het mekaar zou kunnen vallen. Je probeert dat samen te worden met die windels, dat wordt dan ontdekt. En daar is dan eigenlijk zo wel die diepe ervaring, denk ik, van dat risico van het mekaar te vallen, dan lek ik me zo entrinkend om daar mee te maken. En dan anders is het zo, als iemand dat dan zit, op je meest gevoelige punten, dat dat ook. Nevident is omdat te toren of om daar in een andere getuigd te laten van zijn. Er zijn een aantal niet-evidente dingen naan. Als ik dat zelf zo teruggelees, dan denk ik ook van de God. Ik heb er echt gestaan met dat gevoel van, weet je dat dat per te mensen was. Er stond een witte tuintafel, twee plastikentuinsdoolen en een oude twee zit, drie zit. Dat was alles. Voor mij was er nog meer ook een bewijs dat die zwitte zult daar vlucht geheurd hadden. En zelfs een tijd nog niet hadden gehad om in te richten. Dat was natuurlijk niet waar. Christel had tovallig net dat dat per te mensen geheurd en ze had nog geen meubelen. Maar ook het feit van daar dan de staan alleen in die naam. Die aan de middag voelde ik echt. Ik heb ook biologie gehad. Ik weet dat die ribben vastdangen aan dat borst ben. Maar ik ben ontacht echt het gevoel te krijgen dat ik uit elkaar begon te vallen. Ik kon waarheid niet meer koppelen aan feiten en ik had geen vastkader. Ik niet meer terwijl ik wel bevoelen dat voor Christel en daar mij goed wij voelen. Dus ik wou dat ook niet kwijt speelden, omdat ik bevoel had. Misschien is dat wel een nie begin. Voor mij was dat na twee jaar heel bevrenend om op een heel gewone aparte mensen te namiddag. Dat is de eerste namiddag. Naartemogen zijn. Ik voelde dat dat niet ging lukken. Dus ik was bang van, als ik nu niks doe, en Christel komt thuis van haar werk. Ja, dan loop ik misschien fouten, dan ben ik z'n kwijt. Wat moet ik doen om mij bij mijn kaart houden? Ik heb daar. Dat is ook geen marketing-campagne die vooravond bedacht werd. Dan later daar is een boek en dan een doke film over te maken. Dat was bij mij het enige waar ik op de moment opkom, van ik ga dan nu doen, per bandjes kopen en daar gaan we wel werken. Dus letterlijk, jullie gaan zo goed. En wikkelen? Zo goed was het dan klaar, want dat ze zelf goed doen. Van samen hangen, daar door te krijgen. Een beelden de installatie maken die waarin gegeloofd. En dat was ook zo we, want dat heeft echt wel een tijdje geduurd. Dat dan die tot op het moment de batterij van nou wekertje hadden begeven. En Christel mij zo gevonden heeft. Even dat heeft bij mij echt het gevoel gegeven, wat ik van dat verband had verwacht. Hamelijk verzorgen. Dus nu, hoeveel jaren later, klinkt. Klinkt dat voor mij ook wel vreemd en raar, dat ik dat gedaan heb. Maar ik herinner het ben nog wel heel goed. Ja, ik vond het meest een beetje een dubbel-innerheid. Als ik dat zelf niet gevoel heb, klinkt dat een beetje een absurd. Maar andere is, klinkt er ook wel iets door van de wond. Van, je moet er maar opkomen om dat te vinden en als het werkt, ja, dan is het perfect. Ik had ook wel zo in die periode begonnen, misschien ook door de creatieve terapidik in Kortenberg gekregen. Hadden ik ook wel gemerkt dat psychrooze niet zo iets groot, zo iets overwelijend. Dat moet geen niet meer een klein koffie lebeld zijn aanpakken. Dus dat is misschien ook wel treedend, ik met zo'n interfensie uit de kast ben gekomen om dat te doen, om dat ik weet van, oké, we gaan hier neer aan het toe geven, we moeten niet doen. Dat sterk genoeg is om hier een kontragebied te beeden. Want ik had geen zin om ook vooral tijd in die gedachten te blijven. Dus ik. Ja, het is echt zo gelijk dat je nu beschreft. Echt was op een kantelmoment in een leven, maar dat je voelt van, er kan er iets van een liefde ontstaan, maar je moet weg te hebben, je moet over iets eraken en dan heb je een act gesteld hoog. En dat creatieve dat. Ja, en ik ben dat daarna nog meer andere dingen gaan doen, omdat ik daar ook van over tijd ben geraakt dat buiten de klassieke verzorging die mij geboden werd. Dat er ook andere manieren zijn die kunnen zorgen dat je er stelt of dat je kunt accepteren en dat je betiep zich wozen, erder kunt. Ik weet niet of ik die gedachte toen heb gehad, maar de vormingdag gebracht ik dan ook door in Kortomberg. Ik wist in de naam je dag mag ik naar de partementen van Christel tot de avond en de bracht zijn mij weer terug. Ik weet in de vormingdag is dat ik al idee en of gevoel is dat van dat ga waamoilig. Dan wist ik straks wiekel ik mijn en dan is het oké. Zo was misschien een medicijn neemt waarvan je niet weet of het werkt. Ja, maar mij gaf dat al was dat gevoel van straks komt dat goed. Ik ruip in die sarcovagen en kom daar beter uit. Dus dat heeft mij gewoelpe. Natuurlijk, die nu vraagt daar net het andere deel dat ik ook bevremd is dat daar een jong mensen was afgestudeerd, was enkele weeken of maanden aan twerk. Die begint aan haar leven, die je leert in de jongen kennen, haar houders zijn benieuwd, die hebben die jongen nog niet gezien. En die vindt hij dan in gewikkeld op haar apartement. Ze weten wel, ik heb die jongen leren kennen in de instelling dus het is niet ook niet dat het in een bloemenwinkel was waar ik de vleur uiting. Maar toch moet dat voor haar ook wel heel speciaal zijn geweest. Dat die een oeie ik zelf nooit gehoord. Dat is. Ja, dat was meer iets van ik zal wel het de verpaantjes eraf talen. Neemt je handen er dan een doos, ik zal aan het eten beginnen want we moeten verder straks, moet jij terug naar kort te bereken. Dat was meer zo iets dus ik vond dat ook heel raar. Dat is heel down to earth in her. Dat is omdat ze voor de Zwitsers werkt. Dat breven ook wel altijd. En aanwezig, maar dat is langzaam aan dan wel. Begin een afbrokkel en ik ben dan ook te weten gekomen dat de jongen die Christel kon bezoeken in kortenberg, die een part. Dat iemand was bij een Rasmusproject in Heidelberg, samen aan het studeren was en dat ze de gewoonte hadden om het uit te praten. Dus dat kreeg waarheid. Ja, ja. Dus een goed blijving begin zeker wel. Ja, daar blijven we wel afraagdeken, ik denk bij haar ook. Ja, bij mij ook. Prima. Als twister jouw hankerke knukken passage voor lezenen, dan heb ik een boek te benemen. Dat is dat in de tijd zich vroeger bevend wat ik er voor lezenen. Dus wat je eerst beschrijft in het boek is dat je een antibute komt neemt, jongensporter, ontsteking, antibute komt nemen. Dat het verloopt van de aandoening die je wilt best rijden met dat antibute komt niet zo goed loopt. En daaront is het dan een moment de verkeering met een buurmeisje schrijf je en ero other zijn arts. En zo wordt er iets opgezocht rond de medeke moment. En nu lese ik voor. Zo begon het complot in mijn geest de groeien. Want er tussen wil de haar vader me wel helpen. Hij vroeg bij de firma Huchst, die het geneesmiddel fabrisseerde, de pharmacologische informatie aan om meer te weten te kunnen komen over de werking van het middel en de nodige formulieren om bijwerkingen te kunnen rapporteren. De vroeger mijn leeftijd en initialen op. Toen wist ik, zoeken mij. De paniklai de hoog op, de angst davert door mijn leven. Ik was bang dat ze me zo te vinden. Ik sliep niet meer. Ik was nergens meer veilig. Ik zag overal onraad. Ik verschwel me snacht bij mijn buren. Daar wil ze me niet kunnen vinden. thuis, maar ik niet veilig. Ik werd panisch van angst iedere keer als er nog maar een bestaalwagen voor ons huis stopte. Ik zat in een film, ik was de film, dat kon elke seconde afgelopen zijn. Het was niet meer zoals in een spannende film, dat was echt. Die ervaring is heel traumatisch geweest. Alle props in die film spelen naar al de jaren nog altijd een groter rol. Zomogen kan ik nog altijd niet opnieuw toelaten in mijn leven. Ik heb ze met te veel vallen en opstaan leren kennen en hanteren om te overleven. Ik heb ze zelfs leren manipuleren om ze te beheersen. De psychoze maide alles weg. Ik werd helemaal leeg. Alles wat mij, tot mijn maakte verdwen, mijn identiteit, alles waar door ik zwend was, werd weggeweegd. Het was als of mijn hart is geef helemaal geformatierd werd. Daar bleef niet over. Ik bezijf nu dat ik later toen ik beter werd. Opnieuw mijn identiteit ben moeten we beginnen heroboen. Dat is de passage. Ja, dat vond ik ook zo toezieren toen dat je daar beschreft. Dat er een onveiligheid en een paniek binnenkomt. En dat er echt zo die binnenkomt, dat je vast meer kunt ervaring nog in jezelf nog wat er ontdue gebeurt, dat je beschrijft met die film. Dat zo ja dat je terugkomt in een traumatiseren scenario die je niet snapt. Ik kerinner mij dan ook heel goed. En vooral ook dat dat zich begon om manifesteren in mijn eigen veilige omgeving. Er waren die buuren, die zeker waarde helpen en ik kerinner mij nog die bruinanvaloppen die dan toegestuurd kwam, waarin dat die initialen stonden, de documenten erop naal is. En dat was eigenlijk echt wel het punt waar ik in dat verhaal ben gestapt van hier zit iets achter. Ja, dat was een gegeven moment. Ja. En dat werd ook alleen maar sterker en sterker. Blendur, alleen. Om teken ik ook met mijn eigen ouders nog die firma werkte, dus dat werd achteraf als je daar leest, kringt dat zo gek. Maar dan het moment was dat gewoon een associatie van een vaststelling van feiten van te klopt. Zo was je de potconviteur leest dat het verval dat er een dichterbij komt. Zo erinstigend, die ik bij. Zo voelde dat ook. Dat was smaakend dat ook. Maar dan waren eigenlijk ook bijna de boodschappen en de woorden rondom jou dat die allemaal zo heftig binnen kwamen en zo destructief negatief waren naar waren. Ja, dat is alleen dat die stok en daar lijst ook wel de vrijste snelgegaan. Ik ben letterlijk in dat verhaal gestapt. Ik te veel wist van dat switchers waarma's het is bedrijf. Achteraf bleek toen geert, geert magillis aan de niket boekend maken waar dat duihogst helemaal zelf geen switchers gedrijf is. Dus daar moet ook ergens iets nog zijn tussen gefeest. Maar ja, dat was zo verhaal. Dat was op de neur echt ook. Overal en die betrijging zoals je naar de bioskoop gaat om een goede film te zien met een moetplot. Daar zat je de midden in. Prima, klik met tijd om over te slapen in dat die passage die meer gaan over de draad op nieuw ergens te kunnen oprappen in uw leven. Je hebt nog een eerste passage te lezen. Ik begon op nieuw iemand te worden met twee benen om op te staan met vaste grond onder de voet. Tot 13 uur werd ik bij macro. Daarna was het al tuinen wat de kloksloeg. Bij macro had ik mijn plek gevonden. Ik was in tussen overgeplaatst van de afvalcontainers naar de tv-afdeling als vaktignis medewerker. Iemand die de klanten kon adviseren en de stokse aangullen. De indringende kracht van de televisie was nog altijd iets wat door mijn hersenen spookten en die ik onder controle moest zien te houden. Ik wilde de beeldschermen kunnen beheerzen en afhankelijk van de shift waarmee ik stond, zogde televisies aanzetten of ze saavers weer uitzetten. Het ritueel van het aand en uitzetten van de televisies werkte terap uitisch en heeft die jaar al lang goed gewerkt. Ik bleef dat nodig heb je naast de rust en de kracht die ik pute uit de tuinwerk. Ja, en ik hier wat waarmee heb je die passage gekozen. Omdat dat in mijn verhaal waren en die is ook maar mijn verhaal. Dat verhaal van alle andere even veel mooie verhaal was er zeker zijn. Maar voor mij dat die recht wel een punt waar ik al wat er de psychose kan soms ook de dingen wat blokkenen of maken dat gebang zet om de volgende stap te zetten. En hier had ik opnieuw iets voor mezelf en dat denk ik nog voor mezelf gevonden. Wat wel, ja dat werkte wel. Waarom televisie op een bepaalde moment is afvraal met die zwitsers wordt dat zo eng. Dat ik op een bepaalde dag der achterkom, dan misschien mijn ene gerending nog is dat heel dat verhaal gepracht zou worden bij schalaxeruiters. Een programma dat toen helemaal niet was op de televisie. Dat was een ene programma met Tom Lenaert en Bart de Pau. Ik zat daar ook in het vaste publiek. Dus ik moeg binnen gaan in de vertee. Voor hen was dat toen ook. Zij waren nog niet die jaller grote televisie makers. Dus die waren ook heel nervuizend. Die liepen ook rond van als geniet de hebt. Hier zijn onze nummers, deur maar iets. Ik had die bestokt ook met een reddende idee van als jullie een uitzending maken over de zwitsers. En daar komt op tv dat dan ben ik gered en gaan zij mij niks kunnen maken. Maar ja dat is natuurlijk helemaal niet zo gelopen. Ik mocht dan ook op een duur de verteen niet meer binnen. Dus het was ook duidelijk dat de zwitsers de vertee onder controle. Dus dat beeld van televisie was zo krachtig. Vernieuze gehoorde naar mij toe. Ik ben in de macro waar ik ben gaan werken toen ook nog opgenomen was in kortenberg ook. Na een tijd ze ook alles gedaan op om in die tv al verdeling te kunnen gaan werken. Om daar stonden 130 televisies. En ik kan het niet meer staan in zo'n moment televisie. En het is al zelfs de dubbelen muur. En ik wist van als ik nu bepaal van eer zijn mogen opgezet worden of uitgezet worden. Dan gaat dat mij helpen. En dat deed het ook maar andere kant in de fragment. Zit ook in die tijdspazen dat ik ook dingen ben beginnen op ik je waar ik al mee bezig was voor dat mij en wereld is veranderd. En dat is ja liep buiten omgeving. Dus ik was onderdussen iemand die ook een btt-nummer in bijberoep had aangevraagd en daar buiten langzaam aan terugmeneweg kon vinden. Ja. En dat is dan die tuinen waar je over gaat. Ja, dat is een die tuinen tuinen. In begin was dan heel heel terugkeren toek naar vroeger in de zin naar mijn ouders waren zelfstandig die onder in de grote villa met een veel te grote tuin een jaren 70 project met een enorme tuin met een enorme haag. En op een of andere manier ben ik daar alleen jong gevraagd geweest om die tuin onder andere te nemen. En ik denk dat ik nog geen twaalf was. Ik met de haagscher al de buke haag. onder andere man en een paar jaar later was ik daar zo vier op. Ik had die was enorm lang op. Parhonderd meter lang. Ik had die kaarsrecht ons neuën. Mooi strak. Ja. Daar stond het monument. Ik was er ook echt vier op. Maar bij psychoze wordt er even ik wel weggesnoeid heb je toch gevoel en ergens had ik het gevoel dat dat nog niet helemaal weg was dus ik ben na Kortenberg met mijn haagschar op pad gegaan om verloederde en overzorgde hagen mooi terug strak in het pak te krijgen en dat is beetje bij beetje gelukt en die is ook op gepiekt en ik heb daar misschien toevallig om mijn gedezer nog toevallig de kans gaat om een keer een haag te snoeie voor iemand die dan voor een bedrijf werkte dat niet eengebouwen had in twee gebouwen maar tientallen gebouwen en ik heb via de kans gaat om er in zo'n kantoren parken van middelmatig naar zorg te kunnen brengen en ja dat gaf mij ook wel echt het gevoel dat ik er terugbij hoorben maar met die haagschar dat is ook een beetje een wapen keren er mij dat toch nog wel heel sterk dat ik dan als ik door die plan zoenen moest bloederen want als er een mooi groeie seizoen is dan planten die staan die stil die gilles of veren die dat was arbeid dat was echt afzien soms op een zitten moest ik 120 uur snoeie om er door te graken maar ik werkte nog nog partij in de macro dus dat waren wel heel lange dagen maar die haagschar die daar dan ik met handen dat die gaf mij ook gevoel ik het verleden wakker weg snoeien en terug wel perspectief krijgen maar ik ben al letterlijk en dat ook weg snoeien het weg snoeien van de takjes van de haagbuk maar ook het weg snoeien van bepaalde negatieve zaken die die kip daar me heel was was zeert waarin die belevings wilt en al letterlijk het handelen met de haagschar u helpt om te parken en te concentreren op mepaalde kern waarin je me verder wil ik weet het het allerheest waar ik dan helemaal alleen moest zorgen dat het mooi bleven mooi werd dat was in een heitiepark in kondig en ik moest ik betrapt hem er soms op dat tijdens het snoeien waarschijnlijk ook luid op moest bevloekte bemoest met dingen afgevraagte waarom en terwijl door die takken en door die twijks noemen dat ik ook besefte van hoe die mensen zitten nu in kan door die zijn misschien of een toenermijnd kijken ik moet ik moet ik moet ik moet het wel binnen zijn houden ja ja dus dat was wel heel intens de gedachte wereld die wel weg doen ja betje voeldoende voor jezelf maar aan een andere kant kwam ik ook op newin een soort leven wereld mijn houders waren zelfstandig ik heb het woord factuur ik ken dat woord maar ik mocht nu ook factuur beginnen maken er werd geld gestort op een rekening die ik had geopend en ik ben daar ook letterlijk echt wel mee samen met cristel aan het toekomst mee kunnen gaan bouwen met die sind het was niet alleen alleen was duppel was het was een ontzettende oefening om onder door te geraken door die beplantingen maar als het aan af was dan was dat ook als of ik een of andere grote wieler ronden het gefeest en ik was aan de eindmetade en dan wisten ik ook van oké ik mag nu mijn factur turen en we gaan weer stapje verder ja ook het geld om om me leven doen ja want geld is niet alles maar in deze wereld is al wel een middel dat we nodig hebben om om te leveren en je kunt al zo beperkt maken hoe gewild maar je hebt al het wil al iets nodig om middelen en dat begrepen kookt dat daar misschien wel een oplossing in had als ik daar mijn best zou doen katomacro die betaalde ook elke maand kutten was nog in belicefrang ze zijn 20.000 belicefrang en en en ik had dat aan de handen ook dus ik had ja zou een twee sporen beleid dat dat mij heel op ja en dat is die fase eigenlijk niet als ik voor las dat is daar dat punt waar ik ook helemaal nog niet bezig was met concepten bedenken of kunst of omgevingen veranderen het was eigenlijk vooral nog mijn eigen omgeving die ik daar in handen nam ja prima ik kan nu ook een passage lesen die opnieuw een klein beetje vroeger denk ik is in de tijd maar koop dat ook een babel aan het verdroeven de creativiteit ik werd opgenoemen en behandeld en verschillende etappes ik verblief op verschillende plekken in de loop van twee jaren het eindelijk ben ik in de knik van kortenbare beland ik erum me nog goed met psychiater die heel zacht praten altijd en zwart gekleet ging en heel goed kon luisteren ik kon mijn vertrouwen winnen ondanks het weet dat ik nog steeds heel erg op mijn hoedde was voor het complot in de psychiatrie en de pharmaceuticals industrie waarom vertelde ik hem niemand trouwens nog lang niet alles het psychiatrie sickenus was een bevriendend omgeving waarin ook andere mensen heel speciaal ideeën hadden een handerpatiënt treinde bijvoorbeeld duiven om tijdens de zegen van uurbiet orbiet de ogen van de poos uit te picken de kamers van de patienten lagen lang zijn gang die een vierkant vormde centraal lag een binnen te en dat was niet meer dan een afgesloten open ruimte troosteloos en slechts begruut door wat spaarzaam gras de doctor vroeg mij of ik daar geen ontwerp kunnen vormaken en vroeg dat heel behoeftzaam het moest geen tuin ontwerp zijn zoals ik dat op school gemaakt had ik zou er in kunnen verwerken hoe ik me voelde zodat het ontwerp iets overtellen hoe verwater met mij was gebeurd dat is die dat dat we me denken aan een goede ontmoeting met een hoop verlener die je daar gehad hebt en die tijd lijkt het u absoluut ook in uw creativiteit heeft dat gesproken ja dat was dr vermoten binnenbaar voor een stuk toch een beetje dankbaar voor die heeft inderdaad een stuk van wat er was en wat er is en wat er nog was in mij aangesproken om iets te doen maar hij vorm u er gaat daar een vormule naan die het toch wel wat anders maakt en en ik weet dat je in begin was ik was ook niet meer me met tuin architectuur bezig ik zat daar in Kortumberg Zwitsers de Zwitsers ik was gewoon bang aan serne nieuwe patient kwam of een nieuwe verpleester begon dat die er misschien niet met te maken dat wat toch ben ik op zijn vraag hier gaan en ik herinner mij dat was ook een hele bijzonder een binnentuin kwam vorm was geen strakvirkant er zat een soort halve te een moeilijke vorm dus ik wat er genaal weet als ontwerper is voor dat hier gaat beginnen moet een grondplan hebben dus ik ben dan met een vou meter ben ik op mijn knie die dat tuin ze beginnen opmeten en misschien dat misschien dat ik daar al een stukje terug de realiteit in handen krijg was het een zeker en dan ben ik dus ook aan dat ontwerp begonnen maar met die vraag doe het niet zoals een tuin architect kijk hoe dat grijven zorgt wordt wat er mee is gebeurd dus dat werd een heel heel bijzonder ontwerper dat ik dan ook aan hem en aan de zuster van kortenberg zuster te vannen mocht twee voor drie keer zelfs hebben mogen voorstellen en het grappig niet ik ben een paar weken met dat tuin ze met dat ontwerpen bezig geweest dat dat ontwerpen was klaar en het is dan ineens ook bezetten van hoe ik heb er twee, drie weken niet meer aan die zwitsers gedacht echt waard was dat was eerst zo van hij shit hoe je wat nu want dat is vrij snel omgeslagen naar iets van wacht die meer al toch heel veel jaar lang heel wat met die kasi dat zal wel wel helpen maar dit gevoel heb ik nog nooit verkregen met die met die zijn dus als er iets nu zou zijn dat opnieuw zou kunnen er al misschien heb ik dan benegen met die zijn bedacht maar natuurlijk ik zat in kortenberg gekraakte daar ook niet zo maar weg maar Maar dat is wel iets na dat ik dan kristelle pleer ik ken en wij om ons eigen avontuur zijn begonnen. En mensen ook begonnen te horen dat ik terug wil, wat bezig was. Kwaam ook die eerste vragen om een twerp te maken. Dan ben ik ook wel als er die vragen kwam. Die mensen ook zo gaan uitleggen. Want ik ga niet zo maar iets verzien. Ik ga niet zo maar iets ontwerpen. Ik ga heel goed naar u luisteren wie jij bent. Wat u identiteit is en ik ga daar mijn ontwerp opasseren. Wat ik er nooit bij vertellen was als ik dat dan kan doen, dat gaat dat mij helpen. Ik vertelde het vooral van kijken, ik ga voor jullie omgeving veranderen. Maar in die omgeving die ik verander zit in jullie, telkens ook in het vergrootje contactoppergelijk met de wereld. En zo ben ik eigenlijk langzaam aan. Dan hagen, scheren, naar omgevingen veranderen. Kun je gaan. Als je die stap beschreft dan lijkt dat echt wat de stap te zijn, naar een ontmoeting, en een ontmoeting waarbij je energie is, daar klust het naar een ander. Een ander heeft er ook iets van jezelf en je ingreatie te denkprocesen. Laat wakker worden, via die ontmoeting met de andere. En daar heeft iets creëert. Absoluut, ja. Het is echt dat je ingeraven in wie is die andere, die identiteit, die ziet ze heel uniekse. En als je daar dan mocht door gesprekken en door dichter bij te komen zelfs, je leven mocht aankomen, dat alleen al vind ik heel fascinerend. Maar het is echt ook vertrekken van wat daar zit als uitvansbasis voor wat dat je er mee gaat doen. En dat vind ik nu nog, telkens opnieuw een eer, maar ook een verrijking voor mezelf, en voor Christel, want we werken samen onder Juni Kijdie om die kans te krijgen om zo'n anders slag te mogen gaan. Maar er wil ook zeggen dat je dan eigenlijk toch wel een beetje moeten leren, en je hebt om te vertrouwen op je en association die je dan maakt in die ontmoeting. En die te zien als. Als creatieve kracht en niet als een ver van mij dachten om ons te boeren. Daar heb ik. Ik heb, denk ik, daar ook vaak de natuur als bondgenoot, en de natuur die kunt geniet manupuleren, die doet daar eigenlijk je ding. Dus je moet daar ook mee aan de slag in, dus dat maakt ook dat het don to earth moet blijven. En het niet te hoog moet zoeken. Oké Sven, dat was een heel tofgesprek die we hadden. We had hier afronden. Ja, ik denk dat je verhaal bijzonder inspireren kan zijn over de rol van creativiteit en hoe dat eigenlijk opestaven om te moeten en werken met. Je ontmoeting met je wereld en zo zoeken naar een nieuw perspectief hoe dat eigenlijk iemand kan helpen om uit een psychose te raken. Ik dank je van hart om daar op een hart te over te praten. En vooral ook om ze veel toffe werken te maken die. ons allemaal in onze samenleven van verdenigd in de natuur met een contact komen natuurlijk. Ook echt wel stimulerend en inspirerend om. ja, oude of de box te denken. Dank je daarvoor. Dank je dat ik hier moet vertellen. Ja, dat is ook morgen vroeg. Daak weer op. En de dagert nou ook maar dat stijnt je de dingen die me bezig oude. Dus ja, ik zal met haar verder meer blijven ambuserig. En samen met andere omgeving veranderen. Ja, vijm. Dank je wel. Stijn.