Στην Ελλάδα η εργασία αντιμετωπίζεται ως επαχθές κόστος

Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική οικονομία αναπτύσεται με γεθήνεται, όπως σωστά ας που με έβαλε στην διάκρση. Παρόλα αυτά αυτή η μεγεθήνση δεν φτάνοι στο πόρτο φόλιο του εργαζόμενου. Πάρκει αυτή τη δυσσαρές και ξέρωμε πάρα πολύ καλό, ότι αυτή τη σαρές και είναι και το υπόστρομα, όλοι σαυτή τη σαρές και σπου υπάρχει με το πολιτικό σύστημα. Για πιο νόγο υπάρχει αυτή τη δυσσαρές και με το πολιτικό στιμείο, υπάρχει ένα οικονομικό υπόστρομα, το οικονομικό υπόστρομα είναι ότι πραγματικά ενώ βλέπεις την Ελλάδα να με γεθήνεται σαν αέπ. Έχει φτάσει αυτή τη μήμη σωλόγικά, να ανταγώνει ζετε τη βουλγαρία. Γεια χαρά, είμαι ο Θανας Καμμαγιάνης, είναι το πόντικά στη δικαιωσήνη για τον Ιζικο-67. Και αυτή την ευδομάδα επιλέξαμε να συζητήσουμε για την εργασία. Το ιστορικό σύνθυμα του εργατικού κυκνήματος είναι ότι οι 24 αιρυσορες του ανθρώπου θα πρέπει να χωρίζονται σε 8 ψήπνο, 8 ψεργασία και 8 ψχόλοι. Διασκετάς, οι δράστηριότητες, έρωτας ό,τι θέλει μας, περίτωση ο καθένας. Αυτές οι 8 ψήπνορες μιας σήμερα αλλονλίγες, μιας και τις τελευταίες δομάδες πριν από κάποιους μήνες πλέον, η ελληνική κυβέρνηση, νόμοθετησε και επίσημα το 13 ώρος των ίδιο εργοδότη και αποφαρμει αυτή τη συζήτηση και τη συζήτηση για τις λοίκες συμβάσεις, αλλά και τα ζήτηματα της εργασίας που πραγματικά πειάζουν ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της Ιωής Ωόλων μας, επιλέξαμε σήμερα να συζητήσουμε με το γιάνικου ζή που είναι ο μότι μας καθηγητής στο πάνιο πανεπιστήμιο για τα εργασιά καθέματα για να σε φάρυσουμε πάρα πολύ για την παρουσία σου εδώ περάσεις τα θάλαση για την προσκέση. Ο γιάνις οκουζίς είναι συγγραφέας προσφατά ενός βιβλίω έχει μια πολύ χρονή εργασία στις χέσεις με τα εργασιά κα, γνωρίζει πάρα πολύ καλά, την θεματική την οποία έχουμε πλέξει. Το τελευταίο του βιβλίω είναι έχει τίτλο η μεγάλη εργασία και απορύθμιση και κροφορία από τις εκδοσεις τόπος και θέλω να ξεκινήσουμε ακριβώς από αυτό, από αυτή τη μείνια, από αυτή τη λέξη, τη λέξη από ρύθμιση. Παλιά μιλάγαμε για ευελξία, θυμάμαι δηλαδή όταν ήμουν αεγώ στην νομική σχολή, δεκαητία του 90 στες αλλονίκοι, συζήτησης η βασική στο εργατικό δίκιο ήταν το ζήτημα της ευελξίας. Πλέον έχω την ενδίπωση ότι έτσι το περιγράφεις και σύτηματικά σπούμε στα διάκά στο βιβλίο σου, και έχουμε φτάσει σε ένα απόλιο ξερύθμισμα, έτσι μια απόσά άρθρωση των εργασιακών σχέσων και των σχετικών, νομωθετικών προβλέψων που προστάτευαν την εργασία. Θέλεις να μας περιγράψεις λίγο εξαρχής καταρχάς αυτή τη διαδικασία. Ναι, όντως η εργασία και απορύθμιση συνδέεται με την ευελξία. Την ευελξία στις εργασιακές είχες, η οποία ανέκαθεν υπήρχε, να δει δει να είναι ένα κενούριο φαινόμενο, ακόμα θα μπορούσαμε να τρέξουμε σαινόμους του 1920 και να δούμε παρεμβάσεις για ευαλίτες μορφές απασχόλες. Η διαφορά έγιτες του, μια σηρά από λόγους, τίες τυλευταίες δεκααιτής και θα μπορούσαμε να πούμε από την. στον ευρίτο ευρωπαϊκό χώρο από τα τίλυτα κατήες του ευδομύντα. Στην ελλάδα με μια σηματική καθυστή ρυσική για λόγους που θα μπορούσα να τους εξηγήσει, να δει πάρουν παντεξηγήσεις από το 1990 και μετά. Αυτό που παρατηρείται είναι το πλαίσιο το οποίο διαμορφόθηκε κυρίως στον ευρωπαϊκό χώρο. Ενώ η ψηλό θα μπορούσαμε να πούμε ένα σηψηλός δίχτης προστασίας για την εργασία, να αρχίζει να αποδιαρθρώνεται εν ονομάματι της ανταγωνιστικών των επιχερήσων. Αλλά οι διαρτυσάρχες φιάγκους ενενίδας στην Ελλάδα. Απνη Ελλάδα έχουμε τη σηστηματική παραεμβάση προς την κατέθεση προς το ευβέληυτο εργασία κόπροτο που έχει κυρίο αρχίσει σήμερα με την και τι γίνεται έρχονται από το παραλθόν. Μια σήρα από εβέληθες μορφές εργασίας, η οποία δύσκολο στον περιθόριο και με πολύ περιορισμένοι εφαρμογή και αυτό το οποίο συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, βοηθούσεις και τις νομοθεσίας, ενθαρίνει την ανάπτυξη μια σήρας εβελίξιών σε ένα ευρίτα του φάσμα των εργασίας κομσχέσων, στα θέματα του χρόνου εργασίας, στα θέματα του περιεχωμένου, το νηδό, τα διάφορα ήδησύνβασης εργασίας, στα ζήτηματα των απολήσων ειβελίξίας της απολήσεις και βεβέως παρεμβάσεις, οι οποίες γίνονται σε ακόμα και περιλαβάνουν και τον δημόσιο τομέα σε μια κατέφθενση τέτοια σύγκληση στον δύο εργασία κόνσκαι καθεστό των ιδιωτικού και δημόσιο, αλλά με όρους του υλικές υποβάθμισης. -Καλή το μηχρονικά εκτός ατοχεία εκείνη 90 σε αυτή την πορία υπάρχει κάποιο άλλο μεχρονικό σημείο στο οποίο επιταχύνεται αυτή η διαδικασία. -Ται, πάρτα πολλά να διαυκρινήσω ότι όταν μιλάμε για απορύθμιση, αυτό πώς μπορεί να το δει κάποιος σε συνάρτηση με το γεγονός ότι βλέπουμε μετρά τα οποία ονομάζονται με τα ρυθμήσεις. -Ται, είναι εσορυθμήσεις. Πρόκειται στην ουσία για είναι εσορυθμήσεις, επαναρυθμήσεις, θα λέγαμε, υπάρχεται για επαναρύθμήσεις του παλιότερου ισχύωτος καθεστότος με όρους απορύθμήσεις. -Ται, και τώρα στο ερώτημα που θέτεις, πότε έχουμε αν έχουμε σε αυτό το διάστημα που το 90 μέχρι σήμερα, η διέτρες περιόδους αυτής της απορύθμήσεις βεβαιός από την δεκαετία του 90 και 20 χρόνια. Έχουμε μια πορία προς το εβέληκτο εργασιακό πρώτηπο και στα διακόν απορύθμήσειων σε τα κτά χρονιακά διασδύματα, βεβαιώσα φύνοντας με άλλο περιθόριο για περετερό θα λέγαμε παρεμβάσεις. Η μεγάλη ευκαιρία δίνεται ευκαιρία, διότι αυτό το όρος που χρησιμοποιώ, γίνεται στα χρονια του μνημούνιο. Οποϊκή είχαμε μια τέτοιο κατεγισμό που κυρίο λεχτικά μπορεί να πει κανείς αλλάξε το τοπίο και αυτή ήταν και κατεύτην σε άλλο στεί. Αλλάξε το τοπίο των εργασιακών σχέσων στην Ελλάδα. Άρα λοιπόν ενώ τα μνημόνια αυτό που λέμε, ας μου μετά το 2010, εμφανίζονται με αφορμή μια κρύση χρέους, έχουμε αυτή την κρύση χρέους να χρησιμοποιείται προκειμένο αυτή η φάση της ευελικσίας και της αφορήθμισης της εργασίας να φτάσει και κατεδάφηση θα μπορούσαμε να πούμε ο λόκληρον έτσι εργασιακών κατακτύσεων. Κυρίο λεχτικά κατεδάφηση και μάλιστα αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε είναι ότι δεν περιορίζεται στα χρονια του μνημούνιο αλλά κοιμετέπει τα περιοδος, λεγώ με μια μεταπτιμνημονια κοιπαιρίοδος των θα λέγαμε αυτά χρόνον έτσι που ακολουθεί τα μνημόνια είναι μια περιοδος συνέχους απορύθνισης, δηλαδή αυτό που μπορεί να πει κανείς και το βλέπι και στα ίδια τα μνημόνια κακή με ένα για τη μετέπειτα μπορία, αυτό που μπορεί να δει κανείς είναι ότι αυτό που συμβαίνει και τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα είναι στο πλέσιο ενός με τα μνημονιακόδικου χάρτη για την μπορία της οικονομίας, η οποία θα ελέγχεται για 40 τουλάχιστον χρόνια, έως την αποπληρωμή του 25 στον χρέους και αυτό είναι κάτι το οποίο μπορεί να το δει κανένας μέσα στα μνημονια κακή με αφαιτηρία κυρίως το δεύτερο και τι συνέχεια από τα μετέπειτα, με τα μετέπειτα μέτρα και που βλέπουμε, αυτό που συμβαίνει κατά την άποψη μου είναι μέσα σε αυτό το πλέσιο που αρέφερα προηγουμένως του με τα μνημονιακόδικου χάρτη, καλόντας επειδή η Ελλάδα κατά τα ψέματα σε αυτό το με αφορμή την κρίση χρέους κατάστη απικοί αχρέους. Και αυτό που το οποίο έχει συμβεί είναι ότι έχει επιβληθεί ένα πλέσιο εργασιακό τέτοιο, το οποίο με παρά τις όπες διαφοροποιήσεις μπορεί να έχουν στην πορία αυτόν τον χρόνον. Η κυβεργή σας που ασκούν εξουσία το πλέσιο αυτό θα πρέπει να κοινείτε σε αυτή τη κατέθεση για τη Ελλάδα θα πρέπει να είναι μια χώρα αυτοινή εργασιακόντα. Αυτό είναι πολύ ενδιαφερό μου. Λέζει και τις στήμαματικότες τα περίεραψουμε μια κατάσταση, που δείχνει στα μνημονία. Αυτό που περιρέφει στα τελευταία αυτά τα χρόνια είναι μια κανωνικό πιήση του μνημονία. Ο οποίοι πλέον έχουμε συνηθήσει το καθεστό της φτυνής εργασίας, αυτή είναι και αναπτυξη την οποία έχουμε τα τελευταία χρόνια. Αυτό είναι έναν κύπτη πραγματικά από τα νούμερα αλλά θα θέλω να δούμε πιο σινό μηχανισμός αυτής τη στήνή εργασίας και έχω την εδίπωση ότι αν θέλουμε να μιλήσουμε για το πιο συνοτρόπο με τον οποίο μια χώρα αναπτύσετε. Αλλά τελικά δεν φτάνοι αυτή η αναπτυξη την τζέπη του εργαζόμενου πολίτη. Βηλανάζει αυτό το πράμα που λέμε, που το λέμε, πιτό λέει πάρα πολύ σκοσρός, το στις 20 μέρες του μήνα, δεν φτάνον από ένα σημείο και πέρα τα λεφτά. Πώς γίνεται ας που με να μιλάμε για αναπτυξη προσφάτα είχαμε και την εκλογική των διορισμόηβας περιτώσει. και εξαιρετικά, εξαιρετικά. μεγάλο σπανηγυρίσμό, όσο ότι το πέρα έχει ξεπερα στη κρίση, παρούλα αυτά αυτό το ξέπερας να τις κρίσης, ο εργαζόμονος πολίτηθηται τον νιώθη στο πρωτοφόλιο. Και νομίζω ότι εκεί πρέπει να μελίσουμε για τις λουήκες εμβάσεις. Λα δει, οι λουήκες εμβάσεις ήταν επαλίότερο ο μηχανισμός με τον οποίο νέλεγε σώτι, αυτός ο πλούτός, ο οποίος παράγεται, με κάποιον τρόπο μηράζεται. Τι έγινε με τις λουήκες εμβάσεις, σχεσμέσεις την Ελλάδα, τι σήμαναι η έλευση των νημονιακών μέτρον και η κανωνικό πίση τους μετά τα μνημονία στο καθεστός του, πως πάει κάποιος να πειάς μια δουλειά. Ο καθεός μας έχει πάει να πειάς μια δουλειά πως διά πράγματε δετε. Ποιες είναι οι συνθήκες με τις οποίες θα πειάς δουλειά, πια είναι τα χρήματα τα οποία θα περνει. Πώς εσόρες θα δουλεύει. Αυτό μας λίγο αυτή την εικόνα που νομίζω την εκκρήσει. Αυτό που έχουν βιώσει το πόρτι πρότι ερικατάσταση, μιλούσαμε ακόμα για όρους εργασιακούμεσεων και πριν από τα μνημόνια σε κάποιες περιοχές του τον εργασιακωνσχέσιο. Αυτό που έχει γίνει βεβαιώ σόμως στην έχει με τα μνημόνια και μετά έχει γεννικευτή. Ακριβώς. Αυτό που έχει πολύ μεγάλη σημασία το ερώτημα στο οποίο ανέφερες που σκετήσετε με τις συλλοίκες συγβάσεις, έχει να κάνει με τις τόχευσί οι οποία αποσκοπούσε στην σημαντική με βάση τα μνημόνια κακή με ένα μίωση των δαπανών για την εργασία του από καλούμενου μοναδιαουκός τους εργασίας. Έτσι έλεγα τα μνημόνια κακή με ένα όπου μια βασική παράμετρος ή βασικότερη θα λέγαμε ο πειρήνας είναι η μισθή. Και όλα τα άλλα ακόλυθούν τους μιστούς. Για να μπορέσουν λοιπόν να περάσουμε σε ένα επίπεδο χαμηλών μιστον και στην κατέφτηση το ότι η Ελλάδα θα πρέπει να είναι μία χώρα έτσι όπως την περιέγραψα προηγούμενος. Είμαι ευτοί νύσσε εργασίας, θα υπρώτη παρέουβαση που έγινε να θυμίσω που ήταν το 2011 στο πλέσω του δέφτερου μνημονίου. Είταν υπαρέουβαση που σημπίσε τον τότε γενικό κατότατο μιστοκτα 22% και η σήγα γε το μιστογια τους νέους μέχρι 25 χρόνος. Και έτσι λοιπόν με αυτό το τρόπο μέσα σε μία μέρα αυτό που έγινε ήταν να συμπιστεί κατα 32 συνολικά τα εκατογιαγικός κατότατο μιστοσ και να υπάρχει άλλη αφετυρία των μιστον από εκεί που θα ξεκινούσα η μιστοι. Τι άλλο έγινε με τι άλλο συνδέθηκε αυτό. Με τις σημαντικότατες παρέουβασης στο σύστημα των σηλογικών σηγμβάσεων εργασίας. Ο οποίες ο σκύριο αντικείμενο μέσα αυτό που ορίζουν είναι η μιστοι και βέβαια και τα άλλα εργασία καζητήματα. Λοιπόν αυτό λοιπόν που έγινε με το σύστημα, στο σύστημα των σηλογικών σηβάσεων και όχι μόνο των σηλογικών σηβάσεων αλλά και τις επίλυσες των σηλογικών διαφορών με τη διτησία. Υπάρχει ένας τολί βασικόν αρχόν που διέπουν τις σηγμβάσεις όπως οι αρχίτησε τις επεκτασυμότητας. Οι αρχίτης έβνηας αλλά και το σύστημα της μετενέργιας των σηλογικών σηβάσεων αλλά δητήσει βένει μετά τη λίξη τους και την εξατομή και ευσαινό πια εφασονονή υπάρχει νέα σκλογική σηγμβάσεων οδηγούν την εξατομή και ευσαινόγεων. Και σε συνδιασμό με το γεγονός ότι απορυθμίζεται και το σύστημα της βιδιετυσίας όπου η αδιαλαξία της μία σπλευράς στο πλέσω της διαπραγμάτευσης που δεν καταλίγει κάπου. Υπήρχε το θα μπορούσε να πει κανείς το αέσκατο μέσω που θα ήταν η λίση της διτησίας. Ακριώς. Ω, μέ, ω, μέ, ω, μέ. Ω, εξηδίσεις με. Λοιπόν, προσέφευγαν έτσι, είτε εγεργονδότες είτε εγεργαζόμενη διάτων σλογών σοργάνων για να βρεθεί εμπας περτούς μιαλής. Νιαλής και βεβαιώσεις είναι αυτό νόητο, είναι βνόητο μάλλον ότι αυτή που κυρίως προσέφευγαν ήταν αυτή που είχαν ότι μεγαλύτερη ανάγκη να προσφυγούνε. Για να μην εωρείτε μια σύλογη και διαφορά και η μισθή εμπροκημένο έμενα με τεωρεί και καθιλομένι. Αυτά ήταν αυτές τα νεκολοί σηματικές παρεμβάσεις και θα μπορούσε να πει κανείς ανανατρέξει στα κείμενα. Ελδοί τί πυρετούσε αυτό το στόχο, έτσι ανατρέξει κανείς στα μημονιακά κείμενα. Εκεί υπάρχει ρητή αναφορά, ότι η Ελλάδα στο πλέσιο της αναπτυξίας κύστης πορίας και εδώ να ανοίξω μια παρένθεση, όταν μιλάμε για αναπτυξη, δεν μπορεί να υπάρχει αναπτυξη χωρίς κοινωνικό προσύμου. Είναι μόνο και αυτά τα δίγματα που έχουμε και αυτή η δίκτες μάλλον που τις παρουσιάζουμε δίκτες αναπτυξης αύξης του Α΄. Είναι με γέθινση και όχι αναπτυξη. Απτυξη έχει κοινωνικό προς σημαίνει κατά συνέπια, η ανοιπάρχει μηγέθινση μεγάζη του μένου, είναι πώς αυτό θα κατανομιθεί το πρωίω του πλού του που παράγει. Και αυτό δεν ενδιαφέρει. Ενδιαφέρει μόνο και μόνο. Το πώς θα υπάρχει μια αναπτυξη εκεί πορία με τους σώρους που αναφέρα προηγουμένους και αυτή η αναπτυξη εκεί πορία θα στηρίζεται σε μια εργασία χαμηλά με η βόμηνη. Είναι τελίποντι έγινε στο πλέσιο του δευτερού μνημονίου για να μην το ξεχνάμε και το οποίο μας ακολουθεί σήμερα. Ακόμα και σήμερα. Και θα εξηγήσω πώς αυτό το πράγμα γίνεται. Η Ελλάδα ο φίλει να ακολουθεί με αφαιτυρία του ζυενικούς κατάτατος μιστούς τα αντίστηχα σημβένωντα στις ανταγωνίστριας χώρες και τις ορίζει το μνημονιακοκημενο. Ποιες είναι αυτές. Εύφασης τις χώρες της νόττιο ανατολικής Ευρώπης, επειτησουσίας, η μισθή στην Ελλάδα θα πρέπει να βάλ κανείο πίθουν. Και έτσι βλέπουμε, έτσι βλέπουμε, στην τελευταία 15-2 το χάσμα το οποίο υπήρχε μεταξί της το μισθός στην Ελλάδα και το μισθός στην Βουλγαρία, Ιστη Ρουμμανία, μην μπορεί να λεσχώρες. Πώς ταχύτατα μιώνεται, ακόμα υπάρχει μία διαφορά, αλλά αν θα δικανείς ότι με δεδομένο ότι για αυτά χρόνια ο κατάτατος μισθός στην Ελλάδα παρέμενε παγωμένος και συμπιές μένους μέχρι το 19. Και έτσι μισμένος με κρατικό νόμο πιλαιο. Στο εξής νέ. Για πιο λόγο, για να υπηρετεί το στόχος που ανέφερα προηγούμενος, πρέπει να μην αφεθεί στη σλούγη κυδιαπραγματευση, να είναι το κράτος το οποίο ελέγχει την μπορεία του, την εξελίξη του, και ταυτόχροα το κράτος τα ελέγχεται από τους δανιστές. Και κυρίως από την Ευρωπαϊκή και τρική τράπεσ. Για να το εξηγήσουμε αυτό το πράγμα τώρα και για το κόσμο γιατί υπάρχει κόσμο σωφείως μας ακούει και δεν του λίκτυποτα. Πραγματεύεται με τον εργοδό του του πόσα πως ο χρόνο και τα λίπα του εγγεγονός ότι υπήρχε ένα δίκτη, ότι εδώ πέρασε κάθε κλάδος, κάθε το μέα, υπήρχε μια συλλογική συμβαση και άρα μπορούσε να αναφέρε το εργαζόμενος στις συλλογικής συμβασης που έβαζε τα κατοτά τα εβαζέ το οραριο, Βαζε το οραάριο εβάζε μπας πρέπει να δηλαδή φωτά, αυτό το σήστημα το οποίο καλυπτε ένα ευδομήτα 80% των εργαζόμενων, έτσι στην πριν τα μνημονία καχερονιά, που και τότε ήταν δύσκολα. Πάρα πολύ σωστά το βάζεις, πλέον ως το έχος επετεύχθη, το κομμάτι το οποίο καλυπτεται από τις συγκεκριμένες συλλουγικές εμβάσεις, είμαι ποιο να έβλεπα τα τελευταία νούμερα, είπλε να είπλε στο ένα πέμπτο του εργατκούδου. Είκως είμαι 25 τα εκατο. Και επετεύθη αν γυφθεί υπόψητο, όπως ακριβώς είπε σπίδο με ενός ότι από την εθνική γενικη συλλουγική σύμβαση εργαζερία, που είχε καθολική εφαρμογή και αφορούσε τους πάντες, είχαμε κατό τις εκατο. Κάληψη, έτσι, αλλά αν εξάρτητα. Αλλά τα με το μήνιμο μάσουμε αυτό που είχαμε. Αλλά επίπεδο κλαδικών συμβάσεις, λοικοσυμβάσεις είχαμε μια καλύψη της τάξης του 80%. Σήμερα αυτό που έγινε στην περίο των μημόμων, αλλά αυτό που είμαι στην περίο των μημόνων έπρεσε 155. Και υπήρχσε μια κατά κάποιο τρόπο διλί, έτσι, μέχρι το αφηδολί θα μπορούσαμε να πούμε έτσι, αύξηση που είναι κοντά στο 2025. Και γι' αυτό ακριβώς τον λόγο αναγκάζεται η κυβέρνηση στο πλέσιο μια σκυνοτική σχοδηγίας, που έχει ψηφησεί το 2022 να και αφορά τους επαρκής μηστούς, η οποία αυτή που η επαρκής μησή δεν αναφέρω δεμόνο στο γενικό κατότοτο μηστό, αλλά και στις κλαδικές σιβάσεις τα όλα τα άλλα ήδη των σκληκών συμβάσεις. Και πρέπει να πάρει μέτρα στο πλέσιο ενός διαλόγου κοινωνικού γιατί αυτή είναι κατεύθυνση, προκειμένου να αυξηθεί αυτό το πως στο όστοού το σώστε δύο πράγματα μάλλον να συμβούν. Αυτό συνοστόχος. Πρώτολ να υπάρχουν επαρκής αξιοπρεπίσμηση, όπως και αυτό έρμει, όπως κανέρι μην έβαιδε κάτι τέτοιο, και το δεύτερο είναι, η να μιωθεί, η να μιωθούν οι μιστολογικές ανοισότητες γιατί υπάρχουν και πολύ μεγάλες όταν δεν υπάρχουν συλλογικές εμβάσεις εργασίας και κυριαρχή η ατομική σχέση εργασίας, η ανοισότητες, Είναι φαλεγαμε στον κομμό. στο επακρό. Έτσι, άρα λοιπόν θα πρέπει ασμένος η κυβέρνηση να κολουθήσει αυτή την κατέθυση που είναι μεγάζητούμενο καταπόσρο αυτό θα μπορέσει με τον τρόπο με τον οποίο το χειρίζεται μέχρι τώρα να γίνει πραγματικότητα. Εγώ, μίζω ότι μιλότητας για τις λογικές εμβάσεις πραγματικά ανακαλύπτει στο κλειδί έτσι του για πολλά πόλων πραγματων έτσι του για πιο λόγο όλο αυτό το χρονικό διάστημα που μιλάμε για να απτύξει. Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική ονομία αναπτύσεται με γεθύνεται όπως σωστά ας που με έβαλε στην διάκρση. Παρόλα αυτά αυτή η μεγεθύνηση δεν φτάνοι στο πόλιο του εργαζόμενο. Λοιπόν, το πόστρομα είναι ότι η πράγματικά ενώ βλέπεις στην Ελλάδα να με γεθύνεται σαν αέπ. Έχει φτάσει αυτή η μεγεθύνηση ολογικά να αναδагώνει ζετε τη βουλγάρια. Άμα δίκανει στο γράφημα η βουλγάρια οριακάσε λίγο περνάει. Φτάνοι Ελλάδα να έχει τον μισθό το μπαλιό της βουλγάρια. Είναι γίναμε Ελλάδα πλέον, να μη λάστο εκείναμε Ελλάδα δεν ισχύει αυτό το πράγμα το πίδο. Ακαιρινός το εκείναμε Ελλάδα το λένε στην Ευρωπαϊκένωση πλέον το γίναμε Ελλάδα είναι ότι αποκτύσαμε πολύ φτινους μισθούς. Έτσι γίναμε μία οικονομία έτσι η οποία αναπαράγεται μέσα από ένα πάρα πολύ φτινό εργασιακό κόστος. Αυτό λοιπόν το πράγμα τώρα πλέον έχει καταλίξει να είναι ακόμα και προβλήμα είναι οικονομικούς όρους. Και ήδαμε και θέλω να μας τους χολιάσεις αυτό λίγο να το αποκρετογραφήσουμε μια σναντυση που έγινε πρόσφατα από ανάμεσα στις υποργασίας και τους κοινωνικούς εταιρούς, και ο πρόεδρο της γεσέκια των πρόεδρος της εμπροκημένος, αφτούμε κάποιο τρόπο κάπος να αποκατασταθεί. Φτάσαμε τόσο πολύ στο μπάτο που η συζήτηση είναι ότι κάπος θα πρέπει να ανέβουμε. Έτσι όπως λέει, υπάρχει και μία ευρωπαϊκή οδηγία ότι το πέρα να ανέβει το κομμάτι των εργαζόμενων που καλύπτεται από τις συλλουγικές εμβάσεις. Δόσμαστε λίγο γιατί περιγράψαμε το πρόβλημα, αυτό θα το απαντήσει, θα τα δελτυώσει, θα πράγματα. Γιατί πρέπει να πω λίσπανογηρισμός, έτσι συνέχω γεννότι, απ' τα πράγματα πολύ πανηγενικά. Ή είναι αρκετό, έτσι και δώσμασμια εικόν. Πρώτα από όλα θα πρέπει να διαπάτησει σκετίζεται και με τις προθέσεις. Δηλαδή και οι οποίες προθέσεις συνδέονται άμεσα και την μετυνεπινικνωνιακή διάσταση. Γιατί το λέω αυτό, γιατί αυτοί οδηγία που ανέφερα προηγωμένω σνόδι για το 202. Και πέρασε στην Ελλάδα εφαρμόστηκε σηστάδια. Ήποτε το πρώτο στάδιο ήταν ο τρόπος στο εξής, πώς θα ορίζε το κατώτος με το μερύφ μου αργόρυφ μου. Αυτό ήταν η μία πλευρά. Εμένε και το θέμα των σηλογικών σηβάσων στο πλέσιο αυτού που αναφέρεμε προηγωμένος. Δηλαδή πώς θα ανέβει το πόσο στο καλύψη στο σηλογικό σηβάσων. Εκεί είναι πολύ, θα λέγαμε διαφουτιστική, τοποθέτηση της υπουργασίας. Όταν εγγυνόταν ελόγος για το θέμα των σηλογικών σηβάσων πρέπει να πω ένα μισυχρόλο, ήταν έλεγε ότι ο σπροσταθέματα των σηλογικών σηβάσων είναι αρκετά η κανωπήτη κότος σηστιστημα που έχουμε. Και εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσω ένα πράγμα. Το ότι έγινε ότι έγινε στα μνημόνια, στα μνημόνια, αναστάλθηκ, έγινε αναστολή, αναστάλυσαν βασικές αρχές των σηλογικών σηβάσων. Επανίλθαν προβλέπω τα νύδια από τα μοιμόνια, απ' τα μοιμόνια, επανίλθαν αυτομματα με την επίσημη λίξη τους. Αυτό που εγίνεται από την νέα και βέρνειση με τον αναπτυξιακό νόμω του 2019, του 2011-2019, ήταν ότι αυτές τις αρχές της διατηρήμεν αλλά κατακραουργημένες. Με αποτέλεσμα, η αρχή της επεχτασημότητα, η αρχή της Εύνειας, η αρχή της μονομερούς προσβίγες της διετυσίας, αρχή ημέν αλλά να είναι τόσο δυσχερίς η εφαρμογή τους, πως την ουσία είναι αμήλοι του Βούν. Αυτό απέναντι, λοιπόν, σε αυτό επιχειρήθηκε τώρα από την πίηση που ασκύθηκε, ώστε ότι δεν μπορεί με αυτούς σωρούς να φτάσουμε ουθύτογδόντα της εκατοκάγυψης, αλλά ούτε το 30, ούτε το 30 εκατο, έγινε αυτή η συναντήση που έδωσε ένα αποτέλεσμα μεν, αλλά είναι ανεπαρικές τατος για να δώσει απαντήσεις στο πρόβιμα. Καποίδιά, βοζω ότι εκτιμείς εσύ είναι ότι θα νέβει ένα 10, 15, 100 δηλαδή, είναι πολύ μικρό, σπουμασες χέσουμε το πόσο καμιλά, έτσι φτάσεις αρχή της Ευκαιρίας, και ακόμα και αν δώσει ένα αποτέλεσμα ως προστηκάλιψη των σκλογικών συμβάζον σε αυτά ταποσοστά για το ασταωπία να φερόμαστε, δεν ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί εξατομή και σητονόρον εργασίας και κυρίως, η υπάρξη, η δυσχερή σε φαρμογή της αρχής της Ευνίας, αλλά διάναχουμε δύο συλλογικές ευβάσεις να αισχεί καλύτες. Η ευνοϊκότερη, έτσι, βασική αρχή του εργατικού δικού δικαίου έτσι αρχή της Ευνίας. Αυτό δεν εισχεί και υπερισχεί πάντα η τοπική και επιχειρησία και συμβαση. Έτσι, λοιπόν, με αυτό το τρόπο θα ενισχηθεί ή θα διατηρθεί μάλλον ή ένα άλλο προβλήμα το οποίο συνδέεται και με τους στόχους, γιατί με το οποίσιο του με τους στόχους της κοινωτικής οδιίας, είναι οι ανισότητες στους μιστούς. Δηλαδή, πάνει θα υπάρχει ένα σοβαρό ζήτη με εφόσο το θέμα της Ευνίας δεν αγγύχθηκε καθόλου. Και θα λέγα ότι εξίσου ότι υπήρχαν πανιγίρισμοι, χειρίως από την κυβέρνηση ότι καταργήθηκαν μνημονιά κάμετρα. Δεν καταργήθηκε ουσιαστικά τίποτα, ελάχιστα καταργήθηκαν. Δηλαδή, η μετενέργεια, αντί εκεί που στα μνημόνια καταργήθηκε μερικός, επανήρθε πληρίς, αλλά σε ό,τι αφορά την παράταση, που είναι πολύ σημαντική για τα συνδικάτερα που διαπραγματεύονται οι σχείως της συλλογικής εμβάσης που έλειξε και που έγινε ήταν εξάμενο και στα μνημόνια είναι τρήμενο και διατηρείται το τρήμενο, ασκύ πολύ σημαντικές πιέσεις τους εργαζόμενους να κάνουν τι, τα συνδικά τα μάλλον να υπογράψουν μια συλλογική σημαντική σώρους, με τους σώρους της εργοδωσίας γιατί μετά με την μετα ενέργεια θα πάνε σε εξατομικευμένους σώρους εργαζόμενος. Υπάρχει συγγίσουμε αυτές τις λέξεις γιατί είναι σημαντικές, ακούγονται ασφού με τεχνικές αλλά είναι πάρα πολύ σημαντικές για το σύστημα αυτό που λέμε σημαντικές σημαντικές, με την εργία, πάει να πει ότι λίγη μια συμβαση, υπογράφεται ασφού με για ένα χρονικό διάστημα και οι αρχίτης με την εργία σημαντικές ήταν ότι θα εξακολουθήσει να ισχύει ασφού με για ένα χρονικό διάστημα μέχρι να υπάρξει η καινούργια σύμβαση, αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικοί, οι επεκτά σημότητα, το γυγονός ότι θα πρέπει ότι μπορεί να επεκτείνεται και επεκτείνεται η σύμβαση για όλες τις επιχειρίσεις τους συγκεκριμένου κλάδου, όλες αυτές οι ρυθνήσεις πέτσο κοφτήκαν με στην πραματικότητα και έτσι φτάσαμε από το 80% ας που με, εβδομητα 85% ας το 25% που είμαστε σήμερα και λες για να οι εκθείμιση που κάνεις είναι ότι αυτή η σύμφωνία η οποία περιμένουμε να αποτυποθεί και σε κάποιον ονομικοί, να δούμε και πώς θα αποτυποθεί και όμως αιτσι κοκείμενο έτσι δεν προκέται να αλλάξει ερυζικά το συγκεκριμένο παιδίω, είναι αυτό που λέμε ένα πολύ δηλό δημα, έτσι προς την κατεύτην σε επαναφορά στον συλλογικονοσυμβάσιο. Μπορούμε να πούμε ότι ενισχύ την προοπτική της επέκτασης στο συλλογικονοσυμβάσιο δίνει κάποιες δυνατότητες για να μπορεί να επεκτίνετε η συλλογικη συλλογικη συμβασίες και σχέση με τους ασφυκτικούς περιορισμούς που είχε προηγούμενος αλλά αυτό απομόνο του δέναρκη γιατί είναι μεγάζη τουμένο με ποιος όρους θα γίνονται η συλλογικη συμβασίες και ας λάβουμε υπόψημα σω ότι με τον τρόπο με τον οποίο έχει διαμορφωθεί ένα πλέσιο εξατομικευμένον εργασιακόν σχέσης στοχευμένα παράλληλα με την απόδιοργάνωση των συλλογικών συμβασίων το παράλληλο θήμα θα μπορούσε να πει κανίσσενε και τα συνεδικάτα γιατί όταν ο ρόλος των συλλδικά του ειποβαθμίστη και τόσο πολύ σημαίνει ότι θα πρέπει να μην σε μια νέα φετυρία και τι χρόνος τα πετυθεί προκημένο να έχουμε μια νέα κατάσταση και άλλους όρους συλλογικής διαπραγματευσης. Ξάχνω τα στήλή ελήγορα κάποια νούμερα στο πλέσιο της προετοίμασίας της συμμερνής της ίδισης και χωρίς να θέλω και νομίζω ότι ποτέ δεν θα πρέπει να εξηδανικίβουμε την Ευρωπαϊκή ενώση γιατί το Ευρωπαϊκόνομο θετικό πλέσιο γιατί πολλά από τα πράματα αυτά έτσι έχουν ως πηγίτους έτσι την Ευρωπαϊκή ενώση και το Ευρωπαϊκόνομο θετικό πλέσιο για να καταλάβουμε ποιον το διακύβευμα της Ιδισης που κάνουμε διαβάζω τα ισοδύματα της εργασίας σημετέχουν στο αέπιμο 83% με εκατομμύρια και τα κέρδη με 119% με εκατομμύρια. Αν τα μερίδια ήταν στο μέσωόρο της Ευρωπαϊκής Ενώσης, αυτός ο αριθμός που αφορά την εργασία, δεν θα τα 83% με εκατομμύρια, θα τα 114, θα τα στην 302 λαδίση. Και αυτός ο αριθμός που αφορά τα κέρδη θα τα 90-90% με εκατομμύρια, θα ήταν 1,2% με εκατομμύρια. Αυτό το οποίο συζητάμε είναι ότι έχει μην υπολήπησω η εργασία και το ποσό του αέπτο που πηγαίνει. Στην μεγάλη την εργαζόμενη πληροψηφία και έχουν εξεφίγει έτσι, έχουν εκτυνακθεί τα κέρδη που αφορούν μια αφορά. Είναι μικρή η ψηφιακή εσάφτο, η Ελλάδα πλέον είναι ο σιωδός διαφορετική από τον μέσωόρο της Ευρωπαϊκής Ένωση. Είναι, δηλαδή, η σχή πάρα πολύ αυτόν τον πράγμα το οποίο μας είπε στην αρχή ότι εδώ έχουμε χαρακτηριστικά η δική σκονομγίζονης. Ακριβώς. Αλλά και πολύ σωστά το επισημένοις ότι. Μέθε ωραίο ρούμε ότι αυτά που συμβαίνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σε θετική κατεύθεση γενικότερα. Γιατί αυτό που βιώνει ο εργαζόμενος ο Γερμανός, ο Γάλλος, ο Λανδός, ο Βέλγος και λοιπόν. Δεν έχει καμία σχέση με αυτό που βιώνε πριν από 20-30 χρόνια. Η απορήθμηση είναι γενικό φαινόμενοι. Είναι γενικό φαινόμενοι. Με μόνοι διαφορά ότι υπάρχουν άλλες ασφαλειστικές δικλίδες που δεν έχει φτάσει σε αυτό τον εκτραχισμό θα μπορούσαμε να πούμε που υπάρχει στην Ελλάδα. Και θα έλεγα μάλιστα ότι με αφορμένα μνημόνια που είχαμε την κατεγίδα κυροελεχτικά τον μέτρο. Δηλαδή αυτά που έγινας τα μνημόνια είναι προτοφανή. Αυτό που μελετώντας έτσι και τη διεθνή, έτσι πραγματικότητα, έργασια εκεί πραγματικότητα, σαν μέτρο δεν υπάρχει ούτε ένα του μέτρο του μνημόνιου στην Ελλάδα που να προτοτύπισε. Ήταν όλα μά όλα μηδενός εξερουμένου το οποίο αδλήθηκε σαν εμπειρία από διάσπαρτα από τον ευρωπαϊκό χώρο. Από διάσπαρτας ευχαριστώ και από μία μνημόνια μνημόνια χώρα έτσι. Αλλά ήταν εμπειρίας καλές πραγτηκές έτσι όπως της ονόμεας αντότες, ο οποίες αδλήθηκαν από εκεί και έρθαν στην Ελληνική πραγματικότητα και μάλιστα υπροτοτυπία, δεν έγιτε στην προτοτυπισετες την Ελλάδα, ο σμετρος περιεχόμενο, αλλά υπροτοτυπία έγιτες το ότι μέσα σε ένα τόσο σύλληλο δομόσο χρονικοδιάστημα τόσο από λαμετρα ήρθαν σε μία χώρα. Υπάρχει τα σητή και σε εργαστήριου. Εγώ έγινε ένα εργαστήρι, αλλά δώσο να φορά τα εργασιά καμέτρα και το πόσο πολύ μπορείς να τραδείξεις την εβελξία. Μιας και το συζητάμε το 13 ώρο στον ίδιο εργοδό, τίπον ομοθέτσι τώρα η κυβέρνηση είναι ένα τέτοιο μέτρο γιατί έχω ακούγοντας και τι είναι η προγωριασία στην κυρία κεραμέωσα, αλλά και δηλώσεις του προθηπουργού. Υπάρχει την εργασία της εργασίας της προθηπουργούς, που έλεγε ότι κάποιοι άφροποι επιλέγουν να βουλεύουν 13 ώρες. Γιατί επιλέγε κάποιος να βουλεύει 13 ώρες, αλλά είναι επιλογή, είναι η λέφτερη βούληση. Λίγο να το πούμε αυτό για το 13 ώρες. Λέφτερη βούληση του προσθέτου με μια ώρα απέναντι σε μια απαρά δεχτηκατάσταση που και πριν από το 13 ώρο αφορούσε στην Ελληνική, τον ελληνικό πραγματικό εργάση μου χρόν. Ήμαστε μακράν, πριν το 13 ώρο η χώρα, η πρώτη χώρα σε πραγματικό χρόνου εργασίας. Δηλαδή περίπουται τρακόσε 20 ώρες παραπάνω πραγματικό χρόνου εργασίας από το αμειάς οδορπαϊκό επίπεδο πριν το 13 ώρο. Αυτό που γίνεται λοιπόν με το 13 ώρο και θα έλεγα ότι είναι ένα επειπρόσθε το μέτρο που σε σχέση με το μέτρο που πάρθηκε επει ηπουργία σχανζιδάκη, που εκτόξευσέ τις υπερορίες, λαδί το αναριθμό των υπερορίων που μπορεί να κάνει να σερκαζόμενος μέσα στο χρόνο. Εξαιρετική, εξαιρετικά πρωτότηπη σε εις άγγογη κάτέλος πάντων εμπειρία. Προστηθετε τώρα και το 13 ώρο και μια ώρα παραπάνω. Οόνδος το επιχύριμα είναι η αντίληψη η οποία κυρίο αρχή. Είναι το παραπολληνόμι η οποία έχουν αποριθμιστικό περιεχόμενο και είναι ενάνδια στην εργασία. Οι νόμοι για την προστασία της εργασίας. Και το συγκεκριμένο μέτρο παρουσιαστικοί, ο σένα μέτρο που δίνει την αντώντας τον εργασόμενο, να συμπληρώσει το ισόδημα του. Βαβαιώς, τι θέτε απλά το ερώτημα και γιατί δεν δουστάει στο 8 ώρο το ισόδημα του, να είναι παρκές και αξιοπρεπές και χρειάζεται να δουλεύει 13 ώρες, με ό,τι αυτός είναι πάει γιατί δεν είναι μόνο 13 ώρες, είναι προβλέπετε στο νόμο ότι είναι μισή ώρα η προπαρασκευή, η προεργασία, δηλαδή του εργαζόμενοι, προεπένε μισή ώρα πριν, στην εργασία του ηγια να πιάσε δουλειά και μισή ώρα μετά για να αφήσει το πόστο, του και ό,τι αυτό σημαίνει για την αποχωρηση του. -Κυλάρα! -Κυλάρα! -Κυλάρα! -Κυλάρα! -Κυλάρα! -Κυλάρα! -Κυλάρα! Άλλον τον άνθρωπο που μας ακούνε αυτές τη μέσα. -Κυλάρα! Βάλε για την μετακύμση. -Κυλάρα! Άλλον τον τεκατριαόρο, δεν δεν είναι τριαόρο. Και εγώ μας σε αυτό που έχω για την συμμερινήρμα σκουβέντες, που λέει στις 8 ώρες και 8 ώρες. Μα πτύο 8 ώρες αυτές που να μοιραστούν, στην ουσία είναι μόνο και μόνο να πηγαίνει σκένα ταβλώνες. Σένα στο καναπέ και να αντίγια δημουργικό εργάση μοχρόνο να αποχαυλώνες σε δυστυχώς σε αυτά που μας παρουσιάζει κάθε μέρη. -Κυλάρα! Ήταν μέσα και λοιπόν. -Κυλάρα! Υπάρχει η συζητυση. Ο οποία γίνεται με όρους ηλεθερίας που εργαζόμενουν να υπλέξει. Ακρυβώς έτσι όπως το λέει σύδικά. Με αυτό που λέμε εγγύγε οικονομία της πλατφόρμα στο γεγονός, ότι λέων πάρα πολύ εργαζόμενοι δουλεύουν σε συνθήκες που δεν είναι εργαζόμενοι με εξάρτημένη εργασία. Αλλά εμφανίζονται όσες επιχειρηματίες του αυτούς όσες ελεύθερια παγγελματίες, οι οποίοι συμβάλονται με μια πλατφόρμα οι οποίοι ασυμβάλεται με το κατανολοτή και στην πραματικότητας του συνδέι. Ή υπάρχει επιχειρηματολογία ότι αυτό είναι πιο ελεύθερο. Είπασε περιτώσει για τον εργαζόμενο μπορεί ο ίδιος να προζειωρίσει πότε θα δουλεψει τι ώρες θα δουλεψει και ούτε και αναλογάς που με πια ηντατικότητας. Στο τέλος της ημέρας και θέλω πραγματικά να το δούμε αυτό το πράγμα με τους όρους που το βιβλίως. Γιατί μιλάς για μία τριακονταητία στο βιβλίως. Ενώ, μίζω ότι ο τρόπος με τον οποίο κάποιος μπορεί να βεί, έτσι πιο ονοφελή, μια πολιτική είναι να δείς αυτό που λέμε το πιο ονοφελείται, το κουημόνο έτσι πιο ονοφελείς τελικά αυτή η απορύθυμηση. Με μεγάλους ορους έτσι, ο θελήθηκαν οι δυνάμιες της εργασίας, ο θελήθηκαν οι δυνάμιες του κεφαλέου από αυτήν την διαδικασία της απορύθυμησης. Γιατί αγειός δεν μπορείς να το μετρίσεις, τι θα κάνεις, θα κάνεις, θα κάνεις σας που με μία δημόσκόπηση και θα πεις αν θέλει ο κόσμος να δουλεψει περισσότερες ώρες, και θα πεις και αυτό που είπε και ο προφυπουργός μας, κάποιοι θέλουν να συμπληρώσουν να το εισοδημάτσ, και θέλουν να δουλεψουν δεν είναι λεφθαιριβούληση, αυτό ποιος ο θελήθηκαν οι δυνάμιες της εργασίας. Ξέρεις πολύ καλά και λόγο και τη συνδιότητά σου, τι σημαίνει η ελευθερία του συμβάσιο. Υπάρχει αντίστηχη εικόνα όχι σε τέτοιο μέγεθος, έτσι από πλευράς, που είναι η ελευθερία του συμβάσιο, ο ελευθερία του συμβάσιο, ο ελευθερία του συμβάσιο, ο ελευθερία του συμβάσιο, ο ελευθερία του συμβάσιο, ο ελευθερία του συμβάσιο, ο ελευθερία του συμβάσιο, και σε συμπόλοι πες χώρες, αλλά δηλαδή είναι κοινός τόπος ότι σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο έχει υποχωρίσει περίπου καταήκος εμονάδες εκατοστίας, το μερίδιο της εργασίας, σ' εσχέση με αυτό που είσχει πριν από 40 χρόνια. Έτσι, αάρα λοιπόν επειδή, όπως είπαμε προηγουμένως, το φαινόμενο της απορύθμιση είναι ένα γενικότερο φαινόμενο και που, η Ελλάδα ακολουθεί με τη δικιάτηση διατερότητα και με τους ίδιικούς της κανόνες τέλος πάντων, μπορούμε να πούμε ότι είναι ένα φαινόμενο που συνολικά υποβαθμίζει την εργασία, υποβαθμίζει την εργασία και που δεν έχει να κάνει με πάρα πολλές πλευρές παράδειγμα. Μιλάμε για την εκτόξευση από πλευρά σε φαρμογης, σε σχέση με το παρελθόν, το λεγόμενο εβέλη των μορφών εργασίας, παρτάει με μπαυρσόρινες εμβάσεις, δανισμός εργασομένων, ιδιαφορες εργολαβικές μορφές και λοιπάτων και η κακόνομη με τη δελή με τους αλλαφτερούς τέλος πάντων, παγλυματίες και λοιπά, υπάρχει μια τεράστη απικηλία εβέλη των μορφών εργασίας. Δεύτερη σταχήτητας δικαιωμάτων και αμιβών, μην μπορεί και τρίτης γιατί υπάρχουν και διαβάθμήσεις εκεί πέρα μέσα. Αυτό τι έχει να κάνει με το εξής, ότι πρώτον, αραπτήσετε αυτή η εβέλη της μορφές εργασίας για πιο λόγο προκημένο να αντιμετωπιστεί, το βλέπουμε στο κείμενο της Ευρωπαϊκής ενώσεις καθοριστικό του 2009-1993 στο περίφμο λευκό βιβλίο για την απασχόλη σε ανταγωνιστικό του Αραπτής. Χρειάζεται μια ρίζη, κύμετα ρίθνη της αγοράς εργασίας, μέσω της ευελίξίας. Και εδώ λοιπόν βλέπουμε το εξής, βλέπουμε ότι δεν είναι μόνο το, ότι αναπτήσωται αυτές η μορφές εργασίας δεύτερη σταχήτητας από πληβράστη και ομάτων και αμιβών, αλλά αυτή η διέτέρια να απτύξει, συμπιέζει και την εργασία. και έλεγα με την εργασία και την ευελικία που λέμε πληρικες σταθερία πας κόληση. Ο οποία σήμερα συμπιέζεται σημαντικά από αυτή την ανάπτυξη της ευελικίας. Έτσι και να μην μπορεί ότι υπάρχει και ο άλλος ευεδρικός σταθμός των ανεργών, και έχουμε να κάνουμε πολλά πλέσεις υπιέσεις, ο οποίες ασκούντι πάνω στην εργασία συνολικά, που υποφαθμίζεται συνολικά εργασία, και εδώ πέρα μπορούμε επίσης να προσθέσει κανείς, και το γεγονός ότι αυτό το αυτή η πληρισμάλων και η σταθερία πας κόληση είναι και αυτή η οποία δέχεται σημαντικά πληγγματα επισφάλεια. Γιατί η επισφάλεια και η επισφάλεια σε εργασία δεν περιορίζεται μόνος της δεκόμενες ευελικές εργασίας, αλλά γιατί επίσης επεκτίνεται και στην σταθερία πας κόληση, δηλαδή της σύμβασης εργασίας αόρες τις διάρκες, γιατί, γιατί απλούστατα κυρίως από τους μνημονιακούς, την μνημονιακή που έχει και μετά, έχουν εγγυνει τόσο πολύ εύκολεσοι απολήσεις, οπότε και αυτός που έχει την πληρή και σταθερία πας κόληση δεν έχει καθόλου ασφάλεια για το μέλλον. Και είναι πάντα υπό την πίεση του τι ακριβώς μπορεί να προκύψει και να βρεθεί εχτός εργασίας πως ο μάλλον που στην Ελλάδα έχουμε και μια άλλη θα λέγαμε πρόκια, το ότι η καταγγελία των σιβάσων για πολύ σε δηλαδή είναι ανετιολόγη. - Ανετιόδης, πρέπει να είναι πραξιά. - Ανετιόδης. - Και μιάς και αν έφερες για τη θάτα, είναι πραγματικά παρά λίψη να μην το πούμε, μιάς και αν έφερες τις πολλές βαθμίδες που υπάρχουν, και να βρεθεί την επισφάλεια, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε και την απολήτως μάβρια εργασία. Έτσι αυτό που λέμε ότι το πέρα έχει σε ένα εργατικό δυναμικό, το οποίο δεν εμφανίζεται κάν, τις περισσότερες φορές είναι μεταναστευτικό. Έτσι είναι παράνομο εργασία. Και και πέρα να καταλαύουμε ότι αυτή η συζήτηση, η συζήτηση για την παρανομοποιηση ανθρώπων και το κοινήγι των παρανομών και ούτω καθεξής, που γίνεται με πολιτισμικού σώρους, η συζήτηση αυτή η έτσι στα μέσα μας γυσαινημέρωση, στη δημόσια σφέρα έχει ένα πολύ συγκεκριμένο υλικοαντικρισμα. Ένας άνθρωπος ο οποίος είναι παρανομούς, ο οποίος δεν έχει χαρτιά, προφανέςτατα, δεν μπορεί κάν να διανοηθεί ότι θα συζηθήσει για δικαιώματα, πως ο μάλλον να συζηθήσει για σπλογικές εμβάσεις, για όλα αυτά τα πράγματα τα οποία λέμε έτσι, αρα έχουμε λοιπόν και αυτό το κομμάτι της μάβρια εργασίας που είναι η κατώτερη βαθμίδα σε αυτή την επισφάλεια, η οποία αφυσικά συμπιέζει όλη την αλλησίδα των εργασίας ακόμη σχέσων προς τα κάτω. - Εκκριβώς. - Στο έπακρο της ευαλλοτώτητας. - Έτσι, εκκριβώς. Το πιο ευαλλοτωκομάτιας που με τον εργαζόμενο. Η συζήτηση, την οποία κάνουμε είναι πάρα πολλές φορές, εμφανίζεται στο δημόσιο λόγο, έτσι γενεακά, δηλαδή να πούμε η γενιά των, κάτω των 40-45, που μου με όλο ένα και περισσότερο, έτσι έχει την έσηση ότι έχει μόνο θα ζήσει χειρότερα από τους μεγαλύτερους. Έτσι έχει και το παράπονο ότι πως αποθησαβρίζανε, παλιά για άνθρωποι, πως καταφέρναν να αγοράσουν, να σπίτει, να πληλώσουν τις δώσεις ενός δανίου και πραγματικά είμαστε πλειών σε μια φάση που ο νέος εργαζόμενος δεν τα διανωήτε αυτά έτσι. Και αυτό το λόγο έχουμε και πάρα πολύ μεγάλο προβλήμα στο πως μπορεί να κάνει ο γέμιες τόστος τεγαστικό, το δημογραφικό, έτσι όπως εμφανίζεται πολλές φορές, που είναι ένα βαθιά υλικός ζήτημα του Αντανέας Ευγάρια μπορούν να κάνουν περισσότερο από ένα παιδιά ανοχιένα. Έτσι αυτούς είναι ο τρόπος με τον οποίον εμφανίζεται η συγκεκημένηση ζήτηση. Τι θα είχες να πίσαισσει σ' αυτούς τους νέους εργαζόμενους, που αντιμετωπίζουν ο λένα και περισσότερο, έτσι αυτό το νέο εργασιακό καθες τός. Είδικά στις σχέσης με τα σωματία θα έθελα να εινει μικιο τρόπος με τον οποίον να ολοκληρώς με αυτή τη συζήτηση. Έτσι γιατί τα σωματία ήταν ο μηχανισμός με τον οποίον κερδιθήκανε αυτά τα εργασία κάδι και όματα. Τι έχεις να τους πεις έτσι για το πως αυτά τα πράγματα μπορούν να εραξαακερδιθούνε, πως τα βάλουμε ένα πάτο στο βαρέλι και πως αρχίσουμε να εξανασυζητάμε προματικά για εργασία με δικομματική με αξιοπρέπεια. Δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι καλό θα είναι ανατρέξει κανείς στις πίγες για να δει αν το μέλλον, το οποίο έχει διάμορφωθεί, είναι ένα μέλλον με ανοιχτους ορίζοντες ή είναι βαθιά κλίστω. Δηλαδή με λίγα λόγια θα πρέπει να βγούμε από μια άχνη α της πραγματικότητας ότι όλα τελειώσανε πως ο μάλλον ασαιώσους διατύνοτε ότι τέλειο σαν τα μνημόνια και μπορστά έρασο ρίζοντες ανοιχτός, να δείξει κανείς την πραγματικότητα γιατί αυτά τα οποία έχουν προκύψει από τα μνημόνια όσο με τα μικρό χρόνια με τα μνημόνια εκεί εποχή θα διαρκέςει για πολύ μεγάλο χρόνια κοντιαστήμα. Κατάσυνε επία όσο και θα μπορούσε να πει κανείς είναι μια δύσκολη από την πλευρά της αντιμετώπησης, μιας αρνητικής κατάστασης η γνώση είναι δύναμοι απένα της την άγνια. Το πρώτο πράγμα είναι αυτό. Όστε να ξέρει ότι έχεις ορίζονται πολύ εκκληστούς, αλλά όχι όχι ότι δεν υπάρχει και βάθος στο Τούνελ. Αυτό έκαινο ενίες στα τουρούν, κάποια στιγμή. Η διέτερα για τις νέες γενιές και το ερώτημα για τα συνδικάτα γιατί αυτά που γεννιμαζή, η ελπίδα δημιουργείται και με την επάνωδο στις λογικότητας και την αλληλεγή. Ο ατομισμός έχει δώσει τα αποτελέσματα του, έχει εξανδλίσει τα περιθωρια του και έχει οδηγήσει τις κοινωνίες εκεί που τις έχει οδηγήσει. Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά γεννικότερα πόσο μάλλον ότι αυτό το οποίο μιλάς, με λίσσαμε γενικά για την Ευρωπαϊκό χώρο, δεν είναι μόνο στην Ελλάδα ότι μιώνεται τα τελευταία τριατά 35 χρόνια ή συνδικά λιστική πεικνότητα, αντίστοιχο, αντίστοιχο, πόσο στο καταήκο συμπερίπου μοναδες, μιώνεται σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής. Άρα είναι ένα γενικότερο φαινόμενο αυτό και εδώ θα μπορούσε να πει κανείς ότι, εάν δεν υπήρχαν τα συνδικάτα θα έπρεπε να τα εφεύρουμε, οι διέτερα για τις νέες γεννές. Με μόνοι διαφορά ότι επειδή ο συνδικά λισμός και η συνδικά λιστική πεικνότητα έχει υποχωρίσει για μια σήρα από λόγους εξογενής των συνδικάτων, αλλά και ποσοβαρές ευθύνες και από τα ίδια τα συνδικάτα με πράξεις και παραλήψεις τους. Έτσι σημαίνει ότι εδώ θα πρέπει να δημιουργηθούν και κυρίως από τις νέες γεννές, όρι για ένα νέο συνδικά λιστικό κύνιμα αναγενημένο με επάνωδο στις αρχές, οι οποίες έδωσαν εξαιρετικά θα λέγαμε κυρνικά από τελέςματα σε προηγούμπενες υποχές, αλλά και αυτή επάνωδο σι επιστροφίδηλα, τις αυθές σε κυστές αξίες, να γίνει βέβαια με σίκρονους όρους, αλλά αυτές είναι οι θαμμούρσαν να πει κανείς το πόδηγός για το μέλλον. -Το μίζω ότι αυτή είναι η απαρέτητη προϋποίθηση, προηγείμενο πραγματικά, να αρχίσουμε να ξανασυζητάμε για δικαιώματα, για μια εργασία με αξιοπρέπεια, είναι πάρα πολύ σωστό αυτό που πιλέσω, την γνώση είναι δυναμή, από αυτή την άψη και η δικές σου υπαρενβάσεις και το δικό στωπρός, το βιβλίο είναι ένα βιβλίο το οποίο μπορούνε να το προμηθευτούν, να το βρούνε για κορατές και ακορατρίας μας, και να σε ευχαριστήσουμε για την παρουσία στους σήμερα, σε αυτή είναι το τη σηζήτηση και για τα φοτα που μας έδουσεις. -Τι ευχαριστώ και έχω πολύ θένα. -Απρος να υπάρχει δικαιωσή είναι η χωρίς εργασία με δικαιώματα, αλλά δεν μπορεί να υπάρχει εργασία με δικαιώματα, χωρίς λογικότητα, χωρίς λογική δράση, χωρίς οματίας, το καλύτερο με το οποίο θα θέλαμε, να κλίσουμε για να κρατήσω καθένας και καθέμια που άκουσε αυτή η σηζήτηση σήμερα. Είναι ότι τα ζητήματα στην δουλειά δεν είναι ατομικά ζητήματα, δεν θα πρέπει να τα βλέπουμε σαν ατομικά ζητήματα, είναι η σλογικά ζητήματα, πρέπει να βρούμε την καλύτερη σησή του εργάνου στο σοματίο που υπάρχει στο χώρο μας. Αυτό είναι ένα μήνυμα που όλη θα πρέπει να το λάβουμε και όλη θα πρέπει να το βάλουμε μπροστά, για να ξανασυσητήσουμε για εργασία με δικαιώματα, για να συζητήσουμε για καλύτερος μιστούς, για να συζητήσουμε για δουλειά με αξιοπρέπεια. Είμαι οθανάς καμπαγιάνης, ήταν το πότε καστηδική ωσύνη για το νιούζικο σέρα ευτά, την επόμενη δομάδα θα συζητήσουμε για μια αλληθαματική για το δικαιωσύνη και της ανθοραφής της. [Σουσική]