Sør - Deel III

Als ik Ronald Seurense plus protesteert in type op Google vind ik dit. Seur heeft een pet achterste voren op zijn hoofd een grote handschoenen aans een proekrime los. Hij staat in het cantoor van leefbaar Rotterdam mee te reppen met de beledigende teksten van Toepa. Het is een protest tegen de subsidie voor een pop-podium waar ze urban muziek programmeren. Dat de gewone hardwerken Rotterdamer voor dit soort muziek moet betalen maakt Seur woeden. En zo is altijd, is Seur als hij boos is op ze best. Dit is Seur en ik ben Morelijn van Heemstra. ♫ Misschien is het niet toevallig dat Seur dit nummer uitkoos voor die klip, Hiddemap van Toepaak. Dit nummer was in de jaren 90 een grote hit op de wolverd. In de gangen van de school liepen jongens met rode shaltjes, precies als Toepaak schuin op hun voorhoofd geknoopt. En we dan stopten dit nummer op de schoolfeesten. Het zwetigeren Rotterdamse tieners uit meer dan 70 verschillende culturen in één propvolle aula. Die aula, waarvoor mij, twee punde puwer, het echte samenleven begon en waarseur het samenleven mislukte. ♫ Ik ben nu op mijn oude schoolplein, die hekken staan er nog. ♫ Vandaag ben ik terug op de plek waar het allemaal begon. Het grote, rode schoolgebouw van de wolverd. Op het kruispunt van het verpaalperde Rotterdam West en het keurige Blydorp, 200 meter ongeveer naast het oude huis van Pimfortuin. Hai, goeiemorgen. Hallo. Ik wandel door de hall naar het trappenhuis. Ik ben op weg naar lokaal 2001, waar ik heb afgesproken met Arthur Rosa. Kijk, als mij was dit mijn lokker, vier, vijf en vijftig. Voor de rest is alles weg. Rosa was in de vierde ook mentor van mijn klas en onze docent Nederland. Dat Nederland's mijn favoriete vak was kwam groot en deels door hem. En net als seur heeft hij de wolverd zien veranderen in de jaren 90. En ik wilde van een andere docent uit die tijd horen hoe hij zich die school van toen herinnert. Oh ja, de binnenkomst in Rosa's lokaal heb ik niet opgenomen. Hij had van het voren aangegeven dat hij eigenlijk niet onder record wilde praten. En ik moest hem nog even overhalen. Hij gaat akkoord, zij het met lichte tegenzien. Mijn geurige werk blijkt maar erg slecht. Ik ga wat dat niet zo goed voor de geest halen dat wij een zwarte school aan het worden waren met alle problemen van die er mee uitmaken hadden. Hij denkt er nog even over na. Misschien zegt hij, was hij te weinig bezig met het schoolbrede plaatje. Hij focuste zich op zijn eigen klasse en in zijn herinnering deden zich daar geen conflicten voor tussen leerlingen met de verschillende kulterele achtergrond. Maar dan schieten hem toch wat voorvallen te binnen. Hij zag dat niet per se als ouding van een structuriel probleem, maar het heeft voorbeelden van botsende culturen, zegt hij. Hij herinnert zich de affaire met de schoolbrothers, die ik in deel twee al noemde. Hij herinnert zich een docent die niet meer durfte op de treeden tegen alochtaan jongens. En hij herinnert zich een leerling, die probleemen kreeg, omdat ze een relatie had met een markaanse jongen. En die leerling, dat was ik. En ik kom op een welere sprekker in er, dat we samen hebben gevoerd en toen heb je heel duidelijk verteld dat je wel de indrukwad dat je in een moeilijk situatie terechtgekoom was omdat je deel uitmaakte van die kleine witte aan klaven. Ja, je was zelf treedig. Ja? Omdat ik het gehaald. Ja? Omdat ik het gevoel dat ik niet meer plek kon vinden heerlijk. Nee, je had een relatie met Souffian heet hij. Ja. En dat werd eigenlijk een beetje als niet gepast gezien met name door de omgeving van Souffian denk ik he? Ja. En je wilde dat zelf oplossen. Ik weet niet meer hoe je dat opgelost hebt of dat het opgelost is. Maar ik weet het wel niet. En alleen maar dat het uit is al heel lang. Ja, ik kan me, ja, als je het zo zegt dan denk ik, oh ja, maar dat gevoel kan ik me niet voor de heergestaanen. Dus ze gaat dat. Ja. Zo gaat dat. Deze hele zoektocht begon met de vraag hoe het mogelijk is dat Souffian en ik zoek andere herinneringen hebben aan dezelfde jaren op dezelfde school, maar nu ik hier zo sta en Rosa's verhaal hoor. Vraag ik me af van welke herinneringen aan de wolverd ik eigenlijk echt zeker ben. Kan zijn. En dan weet ik het. Ik vraag Rosa of hij meevul lopen naar lokaal 16. Dat lokaal waarsuur leschaf voordat hij leefbaar Rotterdam opricht. Voordat hij bevriend werd met Pim Vortuin zich aansloten bij de PVV. Het lokaal waarin die lesplaatsvond die ik nu aan een paar keer genoemd heb, over hoe belangrijk het is om andermans uitzicht te bekijken omdat je zelf nooit de hele werkelijkheid kunt zien. Als ik me één ding tot in de taai herinner, dan is het die les. Een zonige dag, mijn vriendin Hanina naast mij seuren ze die al praten naar het raam loopt dat precies uitkijkt op het verblijf van de olivanten en hij wijst naar die olivanten. Ja ja. Dit moet het zijn. Oh ja. Ja. Hè? Ja, dit is een lokaal geweest. Dat is nu omgebouwd. Nee ja. Maar je hebt er staat tegen je aan gekeken. Gekeken. Maar dat is geen olivanten verblijf? Nee. Nee. Nee, waar je gezeten moet. Ja. Je hebt wel zo gekeken wat wel, maar. Nou, ik dacht dat hij dan hier stond. Ja. Ja. Maar dit is gewoon de dienst ingang van Blijdorp. Jij hebt er een duidelijk verhaal in geweld. Nou, dat zijn er hier naast gezeten, toch? Ja, maar daar zijn ook geen. Was dat zein lokaal? En dit? Ja, dat lokaal van van gewoon. Ja, dat denk ik ook. Ja. Oh, was er een oninspireerend uitzicht? Ja. Ja, dat is een inspirerende duizend. Ja, dan maak je er wel eens. Dat wordt een gruisgrots gecompenseerd. Wat grappig, maar geen olivanten bekennen. Nee, en ik denk zelf dat als je naar het lokaal niet naast gaat dat je. Of niks ziet. Nee. Want dit is de dienst ingang, dus het leven van siers of zo, die hier binnenkou. Kijk, daar komt iemand iets afleveren. Misschien wel eten voor de olivanten. Ja, maar dat kan. Misschien niet aan het verhaal. De schrijfer William Maxwell schreef ooit over de herinnering. Dat het eigenlijk een vorm van vertel kunst is. Waarin het verhaal steeds weer wordt aangepast. Om het te laten kloppen met het verhaal dat je van het leven maakt. En zo verdwijnt een hell bij op school uit je geheugen. En een rinner je olivanten waar een dienst ingang was. Ik begin nu zelfs de twijfelen of seur die les ooit echt gegeven heeft. Of ik heb in mijn herinnering niet veel tolleranterep gemaakt dan die was. Of hij überhaupt wel veranderd is. van ruimdenkende leraar in een star op politicus. Ik vraag Rosa wat hij ervan denkt. Maar hij vind dat het opname apparaat nu wel lang genoeg onder zijn heus heeft gehangen. Ik loopt de wolverd uit met in mijn hoofd een andere zin van William Maxwell. When talking about the past, we lie with every breath we take. Wat er gebeurde ben ik vergeten. Wat ik mijn herinner is niet gebeurd. Alltans niet zoals ik dacht. En dan, kort daarna, is er een nieuw uitzicht dat mijn verhaal oplossen schroeven zet. Het uitzicht van Lottvi Elhamidi, die een paar jaar na mijn na de wolverd kwam. En ook les dat van seur, maar dan in een mafelklas. Hij gaf de geschiedenis. Dat was een van mijn favoriete vakken. Ik heb een bed op laten gaan studeren, maar niet vanwege seurissen. Maar de keeg van hem gezien is in de geval een pook. Er is nog geen tot geschiedenis, want vaak liep het vanuit de hand in de lesse. Via Via kwamen we in contact over deze podcast. En nu zitten we in een Amsterdamse binnentuin. Een stille plek dacht ik, maar dat dacht ik fout. Er is helaas nogal wat wind en omgevings geluid te horen. Sorry, daarvoor. Marielie, moeilijk. Je wel. Waarel lastig. Dus we luisteren dus slecht waarin het geïnteresseerd in wat hij te verteld had. En los daarvan hadden we ook niet het idee dat hij dat hij daar wil te zijn. Dat hij voor de klas wil te staan. Die inderdaad wij ook niet. Dat was voor de wisselweking, ook wel. Nee, die suurpreim weer, weet je wel. Dan ging we zo de les in, dan moest je loep pak je schriften. Dat zag je wel voor de klas. En het waren vooral de Moroccanen waar zeur problemen mee had, zeg Klotvie. Nee, hij sprak in termen als Juli. In de zin van, het is altijd het zouden verhaal met Juli. Of ik ken Juli soort. Zo praten hij speelde van alles op de achtergrond. Wisten van fortijnen, we wisten van de Tweede Intivada. Er kwam letelijk echt de school binnen, want het was de opkost van de gratiskranten. De metro, de spits, ik weet niet of de pers had er al was. Er waren al drie gratiskranten in die periode. Dat waren de gratiskranten. Die moeten het hebben van juistieverhalen, spanne sensatieverhalen. Het is heel vaak dat bijvoorbeeld de volpagina een grote foto had van een opgeblasen bus en New Zealand-ergens. Dat komt in jouw feest binnen, dat gaat toch wel minder over jaren over je geval. Lotvie werkt inmiddels bij een krant waar je gewoon voor moet betalen, het NRC Handelsplatt. Maar twintig jaar geleden zat hij dus in één van die klassen waar zeer het over heeft in Interviews. Eén van die klassen die ik men niet herinner, vol kinderen uit de verloederde buurt aan de andere kant van het spoor. Je zag betekent onrecht de ander dakpositie van die palestijnen dat er niet indedificeren in je mee. En ze leek een beetje op jou, en ze hadden van die naam die ook op jouw naam leken. En dat is één plus één, twee. Alleen hadden wij nog niet door dat terroger de andere kant was, of dat het ook in Impact heeft op een ander deel van de bevolking. Lotvie had op de wolver duidelijk een ander uitzicht dan ik. En zijn erineringen aan die school lijken meer op die fanceur dan de meinen. De uithuwelijkingen, de invloed van imaams, het anti-semitisme, dat grootendeels aan mij voorbijging, erin het huisig wel. Opkors van voor tijd, want dat was heel belangrijk, maar die was heel erg zichtbaar in de media. Dat speelde dan gewoon die maatschappelijke ontwikkeling speelde ook gewoon in de klas. Een blijkbaar achteraf, dus ik was door dat cirussen, dus daar in de deel van was, is het wij niet. Maar je was misschien wel de inspiratie voor zijn patiën? Onan, ik denk, ja, het is echt letterlijk zo, hè, dat die zonder die ervaring op de boervert was. In het eerste deel van deze podcast kijkken Hanina en ik met Wee moet terug op de jaren 1990, waarin die hele multiculturele samenleving, in elk geval voor ons, geen ischulek te zijn. Maar Lotvie is blij dat die tijd voorbij is. Ik kan me de jaren 1990 goed herinneren, aan de ene kant heb ik natuurlijk een vast nostalgisch beeld van de jaren 1990, namelijk speelde allemaal op straat en we kennen elkaar. Het was gezellige leuk, maar het gelijkte in het week nog heel goed hoe het eruit zag, namelijk verloederd. Soms bijna analistisch zou je kunnen zeggen dat ze zacht voor het troepen op straatlag. Deel groepen jongeren, voor jongen mannen ook heel vaak in Dan West, die op straat hingen en zijn naare sfeer, ook voor vrouwen. En achteraf kon ik me voorstellen waarom voor het tijd en ook de serussen dachten van dit gaat een paal de kant op. Of dit is als totaal verkeerd gegaan en dit moeten anders. Dat begreep ik achteraf wel en dat serussen dat verbond aan wat hij op school zag. En anders dan Hanina en ik herinneren het lotfieze geen verbazing over seur's over stap naar de rechtspopulistische politiek. Eenerzijd omdat hij voor hem niet die grappige bevloog leraar was, die hij voor ons was, maar ook omdat hij hem eigenlijk wel begreep. Die klas waar ik in zat, dat was voor hem niet zo maar een klas, nee, dat is een symbol voor iets groters namelijk en soort maatschappelijk ontvrichting. In Rotterdam, maar in Nederland, maar Rotterdam is dan soort Gown Zero, daar is het populisme geboren, zou je kunnen zeggen, met serussen. In mijn klas, ja, ik denk dat onder andere mijn klas, ik denk dat hij, dus wat op die school gebeurde, stond voor iets groters. En daar geloven hij in, achteraf kan, zie ik wel in waarom hij dat zo zag. En als leraar heeft lotfie misschien niet veel gehad aan zeer, maar als politicus gappen genoeg wel. Want het besprekbaar maken van de problemen in Rotterdam was niet alleen heelzaam voor die vergeten Rotterdammers, maar leefbaar zo graag voor in de presspring. Maar het heeft ook iets opgeleefd voor laten we zeggen, mijn generatie, de Marokkaanse Turkse Kaapferdis, doen ze wel op Nederlanders, Nederlandse jongeren, vooral. Wij moeten ook voorbal weerbaar gemaakt worden. Wij moeten ook nadenken over onze rol in die stad. Egens ben ik ze daar wel dankbaar voor, maar bij Rotterdam denk ze dat daar een hele strijd gaden is tussen bevolkjes groepen. Zo ervaren ik het niet, zo heb ik het ervan niet ervaren. We zijn allemaal mondige geworden, maar ook in particepeerende zin, dus jij is rotzend geworden op die stad. We vonden ons onderdeel van die stad, ondanks die verschillen, ook die politieke verschillen. Ze ergens op een gek genoeg hebben ze zeer, laten we zeggen, voor duimseuren ze hebben ons eigenlijk ook meegenomen in het voorwassenwoorden in die stad. En er was niet gebeurd, denk je, als zij niet waren gaan spreken? Ik denk het niet. Ik denk dat het dan eigenlijk was geworden. Ik denk dat je dan echt. Wie had dat gedacht? 20 jaar geleden. Dat ik via Lottvi het uitzicht van seur beter zou begrijpen. Voor we afscheid nemen zei Lottvi nog dat seursverhaal over de mislukte milticulturele samenleving, wat hem betreft een oud verhaal is. De nieuwe generatie waar Lottvi onderdeel van is, bakte dingen anders aanzicht hij. Niet alle problemen zijn opgelost, maar de jaren 90 zijn definitief voorbij vogezemd. Het is tijdzegd die dat zeuren ze het verleden loslaat. Maar om zeurs uitzicht nog beter te begrijpen, wil ik juist terug naar het verleden. Zijn vroegste verleden. Je schilkelaar? Heb je die meegemaakt? - Heb ik meegemaakt? Heb je die lekkere? - Ja, ik ben heel lekkere mannen. Ik heb het gewonnen bij de vliegende Lottviën, maar dan moest ik al wat smaak opgeven. Maar ik heb daar nog niks van gehoord, dat heeft de vliegende Lottviën gegeven. De vliegende Lottviën. - Hele lekkere, ja. En slaaf vrijgeproduceerd. Dus ook nog goed op je dag. Goed voor de wereldseer. Dat zeer en ik ons zo'n andere school herinneren, komt door dat we andere dingen zagen, natuurlijk, maar ook door dat we andere herinneringen op de vorgrond plaatsden. Belangrijk maakte in ons geheugen. Bij mij zijn dat de hoopvoll herinneringen van de zorgeloze na ieven pupper die ik was, misschien nog steeds ben, eigenlijk. Bij seur zijn het de herinneringen die hem quaatmaakte. Ik wil begrijpen waar die voeden van daar komt. En ik denk dat ik daarvoor terug moet naar dat gene wat hij mij vorige keer niet wilde vertellen. Hij vertelde over zijn ruige jeugd in Rotterdam West over het fouten verleden van zijn vader, maar de echte reden dat ik van mij op leren af bijtezaai heb, heb ik nooit met iemand gedeeld. Als snel ons alleen laat, vragen ik ernaar. Wat is dat verhaal dat we vorige keer lieten liggen? Dat hebben we dan nooit daar iemand gestaan? - Nee. Maar ja, het beloofd dat we dat ook niet hebben. - Ja, dat heb ik zeker beloofd. Maar ik ga het natuurlijk nu toch vragen of je niet je iets kan vertellen wat ik wel. Seur twijfelt en ik durf niet meteen door te vragen. Ik wacht en dan begin die langzaam te vertellen. En hij veranderd als hij hier over praat. Zijn stem wordt zachter, zijn ogen worden vochtig. Hij vertelt over het gezin waar hij een opgroeide, over zijn vroeger jeugd en de schadeel die daar overheen hangt. De schadeel van iemand die hem van jongs af aan terroriseerde. Fisiek, verbaal. Hoe hij opgroeiend altijd op eieren moest lopen. en hoe het geweld niet alleen hem bedroof, maar ook de dingen die hij lief had. Zoals zijn kat, die werd vermoord door zijn kwelgeest. En dan vertelt hij me wie het was, die hem zo systematisch naar me needen halden. Maar hij zegt er ook meteen bij dat hij dat absoluut niet in dit verhaal wil hebben. Het is te dichtbij, zeg hij. En misschien is het fout, maar ik probeer hem over te halen om toestemming te geven om toch het hele verhaal te delen. Je zegt heel vaak tot hier niet verder. Het gevoel dat je ruimte wordt ingenomen. En ik vind het heel interessant dat je dus ook vertelt dat één van jouw oudste verhalen eigenlijk is dat die ruimte wel wordt overgenomen, of er over jouw grins wordt. Ja, nou dat is wat we doen, dat is heel knap als je wachtig. Maar ik vind het heel erg moeilijk, dat is maar kinderen die kennen ook te heeft gehad, het aan het niet van het is. Nee, ik heb dat de splintje waarom hij zo is om uit te beschermen. En als je opgroeit dan dan ik wil dat niet. Nee, ik wil dat niet. Het geeft namelijk zo'n voornjennig beeld. Ja, maar je mag er wel iets voor je. Ja. Ik moet er heel koud uit. En zou wel mogen zeggen dat we iets in het gezien is voor het vallen, dat je je ruimte moet bevechten? Ja zeg maar dat ik me in mijn gezien ben opgroeit, heel snel bewust was dat ik mijn ruimte moet bevechten. Dat mag je rustig zeggen, ja. Maar dan heb je kans naar houden. Ik ben al niet meer zo'n interessantje, dus dan gaan ze niet doorvraagden. En het is dus eigenlijk voor jou nog steeds zo'n bijnukverhaal. Ja, natuurlijk. Niet te delen. Nee, ik delen het zelfs met mijn vrouwen kinderen niet allemaal, wat er gebeurt is. Maar ja, dat is een groot recht natuurlijk of niet alles. Hoeveel niet daarom zei ik ook toen begonnen, je hoeft niet altijd eerlijk te zei. Weet je dat? Ja, dat weet ik ja. Maar dit is wel, ik zie dat ook aan jou dat dat een heel belangrijk verhaal is. Ja, dit is een verhaal dat mijn enorm gevoel van het heeft. Als jij opgroeit met een levensgevaarlijk ding om je, was dat ook nog eens een verkeerstuk, geldt en een stuk sterker is. Dan had je van deur ontrekeningen, van deur ontopletten, van deur en dan weet je krossen altijd rollen op. Maar ook een moment dat je niet rollen kom om. Ja, dat je heel beloos voelde denk ik, of was dat? Ja, wat je het de gemeente had, was het niet anders gezien. Ik weet waarom ik even dat ik net naar vroeg heb. De volgende dag zal Sermay meelen dat het verhaal wat hij vertelde geen invloed heeft gehad op zijn politieke keuzes. Politiek en privé heb ik altijd gescheiden gehaaldeschrijfdheid. En ze werelijk die meel lees vraagt ik me af of dat bestaat. Of wat privé is niet altijd linksom of rechtsom doorzijpeld in je publieke leven. En ik denk aan hoe we allemaal in onze jeugd worden opgezadeld met een specifieke wapen uit rusting, waarmee we de wereld betreden. En ik denk aan de veiligheid van het gezin waar ik uitkom. En hoe ik rondlip op de wolvert. In mijn onzichtbare panzer van vertrouwen in het leven en in een goede afloop. Zo anders dan zeer. Ik snap echt dat mijn nijging tot psychologiseren niet de enige uitleg is voor de afslag die zeer nam. Ik zei het al, ik snap dat hij dingen zag op de wolvert die aan mij verbijgingen. Maar terwijl zeer aan zijn etaafel verteld over die eerste wangkele jaren van zijn leven, zijn blik op zijn handen. Heb ik even het gevoel dat in het hart van de vulkan kijk, waar het vloeibaar is, kwetsbaar. En dat ik iets begrijp, wat ik eerder niet begrijp. En ja dat klinkt hartstikke dramatisch, maar zo voelt het ook. Maar het blijft lekker zien er. -Ja, het blijft wel zien er. Het is jammer voor je er komt tot de kernen en dan mag het er niets hebben. We praten nog even verder over de school, ik vraag hem naar de les die ik me zo goed herinner. Je vertelde dat je dus uit verschillende ramen moet kijken en ander man's uitzicht moet bekijken om de werkelijkheid in zich geheel te zien. Kan jij herinneren dat je die les gaf aan ons? -Ja, ik weet het wel. Dat is gewoon een beetje. Je bent voorbereidigd dat we de schap konden waar ze schijven. Dus je laat er een klein beetje zien en merken dat je als historie kunst alle visies bij je moet nemen. Dan moet je wel alle bronnen hebben en dan moet je ook kunnen bekijken van een uit verschillende kant en dat deed je op zo'n manier. Zou jij nu nog kunnen voorstellen dat jij in die klas staat en die les weer geeft aan een volgende generatie? -Ja. Ondanks je pessimisme? -Ja. Jij stond vanwege mijn pessimisme. Want het is een hoop voor een les. -Ja, maar het is ook gewoon een les. Het is een les in verschietwijdenschappen, feiten. -Ja, maar het is ook een les in Inlever. En in Notre Dame. -Ja, Notre Dame. Een paar decennarees voor iedereen is er wel eens nodig. Weet je nog hoe je die les vertelde? -Nee, dat werkt niet meer. Nee, ik heb de tweede het realisse. -Mhm. Ik vond het al heerlijk hartelijks schuiw. Ik kijk naar mijn oude geschiedenisleraar en weet eigenlijk nog steeds niet of hij nou echt veranderde van een bevloge docent in een starrapoliticus. Of dat het de wereld was die veranderde waardoor dezelfde man in een ander licht kwam te staan. Wat ik wel zeker weet, is dat hij een stempel drukte op Lotvie, Hanina, op mij, op al die andere leerlingen die op de Wolford zijn geworden wie ze nu zijn. En ik weet zeker dat wij een stempel op hem drukten. Ook laat hij sommige van ons weg uit zijn verhaal. Ik weet zeker dat ik de Wolford een geweldig school vond. En hoe wil ik mijn uitzicht vol olivante herinner waarin werkelijkheid een personeel ingang was? Weet ik ook zeker dat zeer mij in locale 16 iets waardevols leerde, wat mij altijd bij bleef. Waarvoor dank. Ja, ik heb geef het altijd nog, ik geef nog steeds leerde, maar waarschijnlijk. Misschien het voor de klas staan. Ik heb het al in het begin ontzettend geweest, nu was ik ook zo zo gepensioneerd geweest. Ja, dat kan je nog wel missen. Ja, een beetje maar een klein kinderen die leiden ze nu onder. Dit is die moeders aan de open. Alle vallen rost en alle platjes. Ja. Ja, het is niet anders. Ja, volgens mij. Hoe laat ik nu je kinderen op aan? Het zes, dus ik moet wel graag gaan. Ja. Ben je er wel uit? Welke school je ze doet? Ik heb een hukenschol gevonden, het is wel gemengd. Dus ja. Nou, vanaf. Hmm. Nou. - Ja. Ja. MUZIEK. Dit was het laatste deel van Seur, de podcast. Mijn alle eerste podcast, ik vond het super leuk om te maken. En als jij het nou leuk van om te luisteren, laat dan even een recentie achter. Dat helpt nogal, vertel andere dat ze kunnen luisteren, dat ze kunnen abonneren. Ik wil een paar mensen bedanken om te beginnen deze aflevering. Artur Rosa en Lothvie Elhamidi. Vetter Hanina Ajari, Ronald en Nell Sures in natuurlijk. Merke kist voor goede adviezen. Heel veel dank aan Meerl en Tvann van Das mag, zonder wie ik dit niet had kunnen maken. De muziek was van rood van Oosten, het is afgemixt door Sam Huisman. Oh, dat was het. ♫