49. So byna was ek 'n Himba. Met Sophia van Taak

Klan koffer op netwerk 24. Welkom bij Wegstuwerees, die piste rebrieken, Rijstuwerees, onthouwstuwerees, in Belderstuwerees, in Afrikaans. Mijn naam is Frans Olsbruk in, vandaag, Sophia van Tock. Je hebt al die heen van norrebrieken voertelis. Zonder om te veel wachten, je heerde brieks speel af. Je hebt van jou, hoe is het, hoe is het, je stamp in grond? Je heerlijk is, in je tijd bij Weg. En dan mee weer, in specific met de rondom die heenbas. En dan mee weer zeerdeelig, ik heb clear rijke land. Van het kom bij zij, etnische bevolkend. Als ik er voor mensen blij en dan mee weer, dan blij je anzienlijk meer mensen en ik kap. En dan blij je niet jelen dan mee weer. In ook je meester van de luis een huirlijke gedeelte rondom in Kunei in Kaprië. Maar je hebt zoveel verschillende etnische groepen. Onze die inbal, wat in een historie. En die tameraen, die reerus, hoeveel van iedereen zit jij en jouw reizen. Meer te doen gekreien. En ik ben een beetje meer van een etnische traditionele meneer. Ik zoes wat er meer van die cijden afderen naar mij weer reiskrijden. En ik ben er met verschijden bevolkend schruppen. Als je namens, als je besters daar rondom reerboot. En dan maar al aan het is natuurlijk niet dammer. Ze zijn nu met die dechbevolkten noorden in die zambesie strik. Dat is meer stil te zien. Strikken waar je uw vambus woont. En die reerus kom je zo gek. Ik denk dat luis die meer zerkinbaar, voor alles die vrouwen, de prachtige, traditionele draag aan het. Wat eigenlijk terug dat hier naar die coloniale en flut. Daar heeft Victoria Hansen, Rocke, waar die tijdse vrouwen gedraad. Deze tijd zijn namen bij je gevoen. In wat van mijn prachtig is van die reerus, is die wiftweissel. Wat ik gevoelijks van een of andere klier rijke lap gemaakt voor. In het symbolisier, bieswerings. In groeterie of welvaart, hoe groeter die wiftweissel. Dus jij kan een vrouw zijn rijkdom of dan een zikker, een man of een familie ze rijkdom. Kan jij nog als meet aan hoe groeit die wiftweissel is met z'n gedraad. Maar het is eigenlijk bija waimend dat jij nog steeds mee eens aan trev, wat jultemultraditioneel lief. Ik denk, zoals man z'n Afrika-work is, ons verschillende rasse groepen. Dat is als zo een bredi. Dat is allemaal zo een gekooking in die bredi. In jemme kaarsen gevoent is in talen in dingen aan. Ik denk, die kansen aan me bija is die himba, dat ik zikker die in een bevolgensgroep wat nog die meeste probeer om op een traditionele manier te voerten bestaan. Maar het is moeilijk, het is een uur-leving strijd. In daarom is het een uur-leving-museums, waardoor de typische himba kral kan gaan besoeg. Om niet zo een bikki van een inkling te krijven. Hoe lijkt het om traditioneel te leef? Hoe lijkt jouw slaap, maak je in het, hoe maak je kost, hoe die vier als jij niet met de eerstvrouw herbedrijf is, groet gevoeten niet. Dit is tot de maatig in gevoersieerd, maar dit geel ook voor meens en zicht, dat is nog steeds aan de manieren van lief. Ons manier is nu het windig, die bio en inloon niet. Ik weet wel een dammeralant, daarom om twijfel van tijd en zwaar, maar als ik ook van die leving-museums kan die meeste gaan besoeken. Ik ga een keuken van gelieven in tot de grote mootte nog stiersturen. Ja, die namen "leving-museum" stek ik me altijd door zijn kropet. Het geeft me zo een gevoel van melancholie, want om van jezelf in die verleden tijd te praten. Als je nu niet meer bestaan is, die ardenheid is wat minder te komen. Ik denk nu veel van jou, als je dan in elke dag nog een vreemdeling hebt. Zitkamer stapt er wel je bezig om je zokeie symboliek is de vijf of iets. Een ander filmen hebben toch? Dit is ongelukkig waarop het neer komt. Ik denk Suizentzit Afrika maar ook is bij van die miste van die eniemse enwoners van Afrikalanden. Het is altijd de baagreumate verwisterd, maar dat wordt nog steeds vastgehouden tot de zikermaten, aan tradisies in geloven, in zikere gebruiken. In die bikki wat ons wisterlenge dan naar daarmee te doen kan krijgen. Spieel af en hier die wat er dan een "leving-museum" is. Wat eindelijk maar een eitbeelding is van die traditionele leven in een kral. Een voerbeldal waar ik nu een kauwkoel land in een himbak kral te gegaan. Dan leer je nu weer die verschillende haarstijlen bij voerbeld onder de himbassen, wat nog bij het traditionele is. Zikere ouderomscroepen, drossikere haarstijlen. Wat eindelijk voor mij mooi is dat zelfs in een wereld waar je nou je haar is, zikkelijker op je neer kan draaien of skier of flach. Dat ligt nog vast, koudaar, en dat geeft toch tot de maten nog een bikki-identiteit aan mensen, wat ik denk voor al zoes team was, dan allemaal meer verdwijnen. Er is miswonder soms tot wat er maten wordt dat nou je die mensen ze belangen om gezien of wat wordt werkelijk gedun om helikeltieren nog met leventouw. Vergeleken met sommige van je anerkeltieren. Dit is voor mij nog steeds een aardige gevoel om op een van jouw eitstap is te gaan, maar misvoel ook daarom op een klein manier lever jij even financiële bijdraa, wat ook daar, kral in die liefstel daar vererken, niet gaan kan houden. Ja, en ik was zelf nog een ba in Tamara Living Museum, en ik was gezegd om hier die parallelen met kopp tussen kut mee teken op school, waar ze een vond kleimplosje dat we woestertoe gevaart hebben. Wat een vond duiver kleimplosje, ja. Kijk, voor de meeste aantrekstjes, die voertrekkers aangetrekken, waar ze een maulke kersen van vassigen weet. Dat komt daar niet. Hij komt daar niet in die wetblit. Ik had ook niet een wetblit van grond. In die verschillers daar, in Tannis met de labanen, ze letrekken het in je einde van die dag uit een gang heiste. Dat is hier, er wordt hier een helle, ze is hier in het Westedkomer en geloot niet. Jij eetgewerkt aan die nambebiëbook, die weg, een nambebië, ons met altijd een besteinelenlijden. Wat dan ze bij raken is, zoveel die gingen we er leisteren, als ze blijven gemakken draaien, en als de supermarkt in koppie weg, nambebië. In dorssel, dat is een specifice groep, een nambebië, wat nou bevervand is en niet in boos. Niet in boos is hij. Ja, Albie Prinsleus, hij is de Afrikaanse journalist, dat hij in Australië winn. In zite paar jaar, ik zei op een suktogge gaan, een splintergroep. Wek daar, in ieder geval rond de meekunini, bekend dat hij Timba. Naar Timba is nou vervand aan die Himba ze wel eens aan de heren. Kijk, al d'oei bevolking zet deze tijds uit central Afrika afmigreer naar die saiden toe. Als we zei, denk ons, weet men van die Himba. Dat was nog minder gedokumentier over Timba. Ze een van jouw speciaal weg naar mebeën uitgehouden. Er staat dan in die rebriek wat Albie geschreven, wat zij bij die spier toegen in die noeerd weesten van hembeën. In Miet Gitsenprat, in die plaatslijke en woonersprat, in van allemaal vrouw, waar is Timba? Ik was nog graag in Timba ontmoet. In het proberen mensen van verdelen, ik ga nooit sinieële leefsus scummen. Elven waren niks, miliewesten, ze wereld uit de wijn, er blijken nog diper daar, onderbarchzame strijken, en daar niet binesbergen. Dan is het ook voor mensen moeilijk om voor te zeer die nuances waren die Timba en hemba bijvoorbeeld van bekaar verschillen. Het is zo fijn. Dit gaan eigenlijk verluuren, wel, meest het proberen vertal. Dit is slechts mensen van daar is strijk, wat werkelijk, waarop je uigafje ook aan het zeer is, het Timba niet, het is hemba. Maar het was voor mij fascinerend om te weten, wat ellestel, die we hier bij er gelijden. Elles niet, ze zijn hemba's met vier boer, ellen lief meestal van die felt. Zo, ellen liefstammen zijn zei zei zei zei zei zei zei zei zei zei zei zei zei zei zei zei zei zei zei zei zei zei zei sheenba. Maar het was voor mij fascinerend om te weten dat bestaan die mensen, bijvoorbeeld naar die inba ze levens niet. Herdeere breaken die eerste keer verschijn, een februari 2025, een wacht tijdskriff, nummer 217. Zu bijna was Ake hemba. Gelezen geschrijf die Sophia van Talk, een skits die het niet gelien loopt. Uns reis om te synomenen anders als ons leven. Maar soms is het juist dit wat ons mit vreemdelingen gemeenit, wat ons die meeste verraas. Waar een gids die wilt kijk voertijd van die 43 af op een scar, zichbare twiespoerstier, is alles val. Ik merk hoe die hares een lang trannen in die stem van een kaniduitseipel als of zelfs die tavaboem opgegeet. Hoe oor lief mensen een nere eituk van ik hoekhoekveld? Ik in die voetigraaf zijn reinders in twee duitseers, is op pat naar een hemba kral. Die gids stel hem zelf als wintzend voer. Hij is ook een hemba, met matrik in het de plume en de rustme. Die normaalische himbas, ze trekruten, wordt allumeer toespan in le vier tropische weiden en geperk, verdeilijkheid. Daarom is Eidstapis, zoals Dina, een Living Museum, zoals hij zei, groot wordt kral num, een welkomen enkomsten. Maar mijn art pain, om van jouw eigen mensen te moeten praten, als we veel reeds deel van die verleden is. Bij kral artlijke paar mensen nog om een plek te enteniem, dus geenbare van toening wordt leelgedag liever. Aparciëns brengen kuinaders er de vrouw kan weis, hoe dit gemelg wordt. Terwijl ons kijk wie die wedstralkisch imal je kom ik je tussijm, kijk een paar klieters voor ons. Die deutsen tani klappen af flieën, in armanenvraven wensend iets en hij frons. Pasdruiseren, probeer hij weer, in ik help met mijn flintrikje schuldijd, niet hele drinken, niet zo'n Eidiku. Die vrouw was een moinkie verfrommel. Die volkomikie wordt eerst de vrouw aangebied. "Nee, danken!" scherm zij. Die melker lijkt afgal en ik besleid. Vandaag is ik hier als een mere afrikan. Want ik bestef dat hier die concert koeie van het vernaand die eindelijke melktijd is, niet het drippel gaan gini. In dat het trouwstkenerkie is, die als eitenskirigheid, maar ook van je honger naden staan. Ik neem het deep-teeg van je warm melk in vrouwenwensend om vrie gasvrouw te took hoe lekker het pru. Dat was pulgenadiglijk weer een glimblagoorhaagessig, in ons wankelige turkie, een streg opkurs. Op patten die kulten van een moepanie wordt ons vermanen om niet naar bij die vier wat bij te die woofmanse hud brand te komen. Daar in flamme praten we niet m'n kuru, die skipper, die duitse schernak, in mijn nekare we gaan reis. On die boem zit vrouwen m'n kar met uchieze, die himwas de rustruimingssel van die refit in fein gemalde wukker in een smier. Voor mij in Sam in i-duitse tani woord boekvallen uw basket om op de zit. Die tante triën nader, maar blij staan dan met haar anelpaar knieë gestit, ze ze rooil bij een klein dorp ze fies met iemand ze kampie hun pam punkastig bewonder. Met hand gebaren in een gelach klet ons ze zes neteklom vrouwen kan. Die zwanger in langs wie ik zit, like zelf bewest, door Arbope eroei merkt in mijn impskir. Ik bedoel je dus niks, in grap wea die gits, dat zei mij sommer van kop tot toe in een m'n smier. Ze knik kretig in ons alwee skater te ons die felle contrast van ons voerarmst in m'n kar met. De welek wukker flachselkies krijgen, leven sinds die verschillende haar stijlen voor ons eit. Die kleinkies zijn kopjes kahlgeskeer, we halven voor een kloziare op i-cruinkie. Toch de kies draad wee flachsels over die voerkop, in vanerle pieber tijdbereik, verandriestijl en meer flachselkies na achter, de samen met die "Ekori" een wooftwissel van scab fel. Getrouw de vrouw is een kapsel, is deftiger. Deker flachsels in gesmeer met oceeze, angwerle scowers in een meer ornaten i-r-m-be vervang dan die "Ekori". Het is heleven ook i-prachtige kiegelskelpen uit Anghola, om in Nekendra, die Oehumba is het i-kern van vruchtbaarheid. Winsend vunk een manna er om sajaarstijl te kon wijs. Boer zei oerij ze fel kahlgeskeer, maar in die middel van z'n kop lopen nekies geflächter ruf met de wubsterkie. Een man eet die ondatostijl tot die dag dat hij trouw, daarna draaie twee flachsels met de lap met die boer. Die man wij ze mij richting terwijl een winsend iets zeer in die toek. Hij vrouw, wie zij flachsel gezien het, ja ja knik ik, dus bij mooi gedun die moesten van Amelsen. Hij glimlaagte vrede. Die duitser heeft in Tissen op zijn ijbegen ronddwal, natielek over bij die heilige vier. Meen ze kom ras met winsend en hij scarlweg om die her weer herwaardste subat. Dan leij ons allemaal bij je hutt in, benerij ik dit gastrug, zo'n ouw fit en ook zo'n veldbrand. Een vrouw zit langs een paar koolkies, waarop bossie smiel. Een hima vrouw was nooit niet, er vaat winsend zei les. Die tannies starkar vrieg klapprij om eit te roep, ze baden niet! In winsend lurena mij voor die vertalen. Wadder is de koosbaar verdeilijkheid, ijrie veldkrij is ruijk dinas parfim. In die vrouw smier die wukker past aan, dat hij wil schwen. Mooie kies opdariwemelijk, skijft die vrouw die meek van haar life tot in aan die gluïende krijge. Ze er die veld parfim zei werkan doen, in elk docht die tannibarsar. Ze laat ons goed verstaan, ze denkt die himas, is zeer unhegehenig. Dit terwijl daar net hier aan er kan, een toller flusses. Waarom luut battlen die in ikenen in de viernie? Ik ga mij verhaar beleerigings. Winsend prije wil nog gebuireerd iets over tradisie, maar die duiters bek reet met saaktoeken voor ienees bij die hutsende diergeheid. Amel en ik raal kan zien onsturen sinds zijn mai, maar dat is nog geleden dat vervoertussen samen die invoeners kom het wip vol van ons schit. Bestie meest, blft die man. In den lijsoefenig tot de volgenen dat ekkers, later, terug bij i poepa, kan wooner wat mij besilit. Ik smijt mijn noota boek in pinneer, plek mij in pin braa, nedder af, immasier terug naar wari, vrouw is tjeets ongelieboem, die relik is het een doppel. Hele vlieg jullend op, in ons klukzaam ze er te voeten geniem kan woord. Ik zie niet wie het duiters reet sprijl mond op een land cruiser zit, in iemen met die parmante geflachselkie kom ik mij kleren aan gedraff. Toe ik voel mij vastiek, als hij steamt doen, drinnend. Ik hal mij scouwers op, in hij rupt dat Vincent moet komen helpen. In zuur, half gekleer in schillig goed verliegen, woord ik via het tolke fraa om te trouw. Daar wordt vanaf verdeidelijk, zij paa met zij eerste breit aanwijs, maar hij daarop volgende vrouwen mag hij zelf kies. In hij wiet, ik is nog niet van hier niet, maar hoe lijkt het? Het wordt stil onder iemand pani. Ik voel gefleid in zelfs ook een beetje verlief op ieder mooie man, maar strebelijk tiet er wel ik vanaf antreek. Ik weet niet eens wie hij is niet. Hij blij me nu uit dat boekie op, inskrijf in die groeit ronde liter van een enkele jaar op die schoolbanken. Kom moendu. Ons taar aan elkaar, in een kahookufeldse weergave van Danses with wolves, wil wel in mijn verbeelding op postvat. Ik schrik toe een ouw vrouw, een armband om mijn postchlipp. Wat is dit? Die himbas, ze verloofren? In wie is zij, mij aan staan de schoonma? Winsend is skillijk aastig. Ik in kom moendu stop aan weerskante van het talcluuf, maar stijftien m'n kaar achterom aan. En ik voelte zelfs de tijd, salesblij in krankzinnig. Ik was nog nooit weer in de aree ver, hij toek van aan mijn bni. Kom moendu is zekerlijk al een jelleparkeer getrouwd, net al lang al van mij vergeten. Wie wiet? Dalk was hij maar niet het jammer, of dalk in de gesmacht naar een leven bij te die Living Museum. Elke keer is ik je armbandje draa, of weer op daar in mijn taboek je afkom in Blaine naar waar zij hand, ze oekker flikjes die het langs zijn namelijk. Vraag m'n kuru verien, waar m'n alke moendu in zijn boeken loopt. En dan dachtroem ik hoe anders m'n leven in een himbakraal zou lijken. In uw lekker ik, aan het stijlige touristen, zou ons stijligen. Dit was, zo bijna, was Ake Himba. Gelees en geschrijf, die is zoveel van talk, een skits dindiculien lauw. Kom luur elke werkpennitwerkvier in twentigste klanggolde, verien nietsdepisoren van Wagstuweris. Verenigen, vrouw, kommentar of je eisdewari, stier gerest m'n e-post bij Fransa, Penthouseburg, uit media 24 tot kom. Tot volgende keer. Klanggolde op netwerk 24.