Teksti alkaa lyhyellä keskustelulla pihasta ja "muhevaisesta" tuotteesta, joka auttaa tekemään pihasta puutarhan. Tämän jälkeen siirrytään musiikkibändin haastatteluun, jossa käsitellään uuden albumin luomisprosessia. Bändin jäsenet kertovat tehneensä 25 kappaletta, joista vain 11 valikoitui levylle. He pohtivat luovuuden haasteita, kuten itsekritiikkiä ja vaikeutta hylätä omia teoksia, vaikka ne ovat tärkeitä. Danielia kuvataan tiukimpana kriitikkona, kun taas Jota on motivoitunein. Bändi korostaa, että albumi on taiteellinen kokonaisuus, joka heijastaa heidän kehitystään ja ajan henkeä. He puhuvat myös kappaleiden hylkäämisen tuskasta, mutta toteavat sen olevan välttämätöntä albumin yhtenäisyyden kannalta. Haastattelussa mainitaan, että bändi on kehittynyt ammattimaisemmaksi ja oppinut arvostamaan toisiaan. Lopuksi he toteavat, että musiikki on ikuinen matka, ja jokainen levy on valokuva bändistä tietyssä hetkessä.
Voitetaan minun pihaa. Kaikilla muilla on istutuksen aih. Morjen se on kevät nyt. Mulla ei ole kun pihaa kriisi. No, katso nyt tätä. Don't worry. Täädä tässä muhevaiselle. Siiltä saadaan kaikki kasvitä tehdään pihasta puutarhaa. Löydät muhevaisen myymällät esposta ja Helsingistä. Muhevainen pistet vik. Ystäväsipuutarhassa. Sir? Potkast. Katsotaan. Katsotaan. Katsotaan. Katsotaan. Dani Sanches, PP Esteban, José Angel Narkadere, Antonio Garcia. Sona Arbe Bogota. Mä oon hyvä. - Katsotaan. - Kiitamme. - Mä oon hyvä. Kiitos, se on katsotaan. Näin on katsotaan. Sain tuossa ja rimpakto, jota sain tuossa. Katsotaan. Mä oon katsotaan. Sain tuossa. Mä oon katsotaan. Mä oon katsotaan. Mä oon katsotaan. Mä oon katsotaan. Mä oon katsotaan.
de las pocas responsabilidades y una artista puede tener responsabilidades respecto de su obra o de su creación, que debe ser absolutamente libre, una de las pocas es ser honesto con el tiempo en el que vive y no tienes por qué hablar de lo que está pasando en el estrés y ormús, no hace falta, pero si querés, sí que creo que tienes que ser honesto y para nosotros la vestida de hablar de la torrepicazo, de la incapacidad para sentir o para comunicarse, como creo que pueda ver en esta canción y en este disco y de otras muchas cosas que no son absolutamente inerentes por la edad que tenemos el mundo que vive. Para cuando el disco tiene ya fecha. Había, ¿no? Porque falta por recibir algunos másters, falta por apuntalar alguna cosa y predecir el título. Tenemos como 400 títulos en la mesa, pero no somos capaces de poner unos cuatro de acuerdo. -Estáis sufriendo con eso. -Teno que flipar. -Se hace tan propósitiana. -Sí, hay más. -No, vamos a pasar y tú, y tú lo lanzas. -No, no, no, no, gracias. -Malísimo, el género. Tiene título ya ese último regalo, o sea, la nueva exoplaneta a la salvación. -Ese último regalo me lo digo que debe hacer el disco. -Estí seguro que también va a existir. -Hay varias canciones como que no gustan mucho en la parte como más sí, me lo diga de nuestra banda. Hay una que se llama "Asidero", hay otro que se llama "Sacude". Sí, hay varias canciones olivos, también. Hay varias canciones ahí que serán, creo, parte de esa faceta de nuestra banda. -Un poco más. Diconos, tenemos, pero el tralíste lo está desvelando. -Claro, total. -Ahora, que alguien escucha la palabra olivos. -No, pero está explicando los dientes largos. -Lo quiero escuchar ya. -¿Qué se te ha mandado? -Terece la sensación de verlo. -Son cinco años, es muy poco tiempo. -Y el mismo tiempo se ha pasado todo. -¿Enses la sensación de verlo y vivido todo? -Todo, no. -Sabe, yo pienso mucho todo lo que pasó desde el Covid. Entonces, si pongo el Covid como punto de partida, hasta hoy, siguemos vivido muchísimas cosas en un tiempo muy corto. Lo veo como más exagero. Pero es verdad que como bandanos han pasado cosas que no piensas cuando formas una banda. No piensas en que sí el hondas, no piensas que sí el hondominaciones alogrami, que sí una gira de internacional. Pero, bueno, tanto es así que ha pasado rápido y lo hemos disfrutado, pero no nos hemos enterado el todo. Si en embargo, si hemos hecho como gallo del asunto y nos hemos vuelto más profesionales, y nos cuidamos más entre nosotros. Pero ahora en perspectiva valoramos mucho todo lo que ha ocurrido. -Habido una evolución en vuestro sonido. -Hablan de la vamos al principio del sonido ardebootas. Ahora, ¿qué dice, "¿mayor expertemos en vuestro sonido de vosotros mismos?" ¿Qué detectáis cómo evolucionado?" -Yo creo que nos vamos encontrando un poco más como banda. O sea, siempre desde el principio, todo ha sido una búsqueda del sonido de quiénes seramos, de aquí sonábamos, o aquí queríamos sonar. Y creo que este disco está más cerca de eso. Y me gusta pensar que va a ser una carrera para toda la vida. O sea, que hojalá que el último disco, como adotengamos, 99 años. -Como lo rolling. -O sea, ya. Vale, era esto. Pero todo ese camino que vamos a andar hasta encontrarlo va a ser el propio sonido de la banda. El camino por el que transitamos. -Es un alucino con que me esté plantando que casi estáis en el calentamiento, pero yo iba a conseguir el sonido. -Sá que decir. -Sí. Bueno, eso se trata, creo, de buscar y cuando nos sentamos a empezar a pensar en este disco en estas ocasiones, fue como que queremos hacer. Que nos corresponde, que queremos sonar, a dónde queremos ir, que es lo que nos emociona ahí. Y en eso está el resultado en hacer una búsqueda. Y al final quedarte en la mitad de eso. -Eso es algo de la que hablamos mucho, es como que el disco, la canción, son fotos de la banda en un momento. Y a lo mejor hacemos esta canción dentro de cinco años o hace cinco años y suena otra cosa. Parecida, porque somos las mismas personas, pero no igual porque no es el mismo momento. -Se puede seguir mejorando a deternos una canción. -Sí. -O sea, mejorando no lo sé, pero cambiándola seguro. -Otra frase muy común. -Ojo que no siempre, es a mejor. -Claro. -Pero es muy común, en general, en el trabajo creativo, la obsesión hasta darle 14 millones de vueltas y la obligación de abandonarlo. Es la única utilidad de una fecha, de una fecha límite, de decir, aquí lo tienes que abandonar. Como este lo dejas. Porque si no, te volvería el logo, estaríamos revisando todavía cada reglo y cada movida. Y la acriva de lo que cabe y de lo que no de las canciones que nacen y mueren. En que momento, de decir, no podemos seguir con esto, porque, claramente, esto no nos ha salido bien. ¿Cuántas canciones arrebogodáis que no hayamos escuchado ni vamos a escuchar? -Muchísima más de las que ha habilitadas. O sea, para este disco hicimos 25 y quedaran en el disco una 11, creo. Claro, el proceso ahí es. eso también es parte de lo que te degasta, son 25 criaturas a las que adoras. O sea, ha puesto todo en ellas, para ti todas son valiosas. Pero tienes que tener un criterio para decir que es como es la mejor manera de contar esto de una forma que se pueda entender, disfrutar. -Y nos durisimos sacrificar, creando dos propias. -Muchísimos. -Y cobran otro valor, también, o sea, para mí, personalmente las canciones que se quedan fuera, claro, el mundo no las va a ver, pero yo la voy a disfrutar y seguir disfrutando. Y la voy a seguir viendo con los ojos que ya no puedo ver al resto, porque cuando las canciones salen, creo que cobran otra perspectiva para nosotros y pasa a hacer otra cosa. Y esas canciones nunca van a pasar a hacer eso, entonces siempre van a hacer nuestras. -Hay un punto de hoy es muy fetichista en esto de estas, me lo has quedado para nosotros, ¿no? -Aunque yo siempre pienso que son como abono para que las otras germinen, si tú has llegado a hacer instrucciones, es porque las canciones 3, 4 y 8 de aquel repertorio de 25 te permitieron tener ideas que te llevaron hasta aquí. Y que por contraste y por comparación, has dicho, no es que esto, claro, este tema tan rápido y tan contundente mola, más que aquellos. Entonces tiene que ser más rápido y más contundente aún. ¿Quién de los 4 es el más salvaje en la autocrítica? ¿Quién de los 4 hace la autocrítica de los 4 de forma más vestida? - Quizá Daniel es el más severo o el que tiene como más capacidad de decir, "chavales, estás emocionando, esto no está tan bien como venzáis". -¿Y además es una de su gran virtud es? -Sí, te ves Daniel, eso va a ser. -Tiamente bien los joderos. Es verdad que ha cambiado. -Yo es muy crítico pero creo que parte de evolucionar también es dejar hacer, yo creo que al principio yo lo personal era como no, no podemos tirar por aquí, esto no puede sonar así. Y me ha gustado mucho de este último disco y del todo el proceso creativo, yo en lo personal verme como mucho más suelto de decir, vamos a crear, vamos a ver que es al aquí, que lo curas podemos llegar a hacer y ya decidiremos, también es parte de hacer 25 canciones, decir, esta fue una locura y aquí estamos un poco más en el sitio que tenemos que estar. -¿Y de los cuatro quienes es el más motivado? -¿Qué es la jota? -Exacta que la soma jota con una sueltriz. -Motivado, en qué sentido, en el animal que tenga. -Motivado de toda la canción. De hecho, nos llevamos canciones a Ying que habían pasado la "criba", que allí también insitu fueron descartadas en el intento de grabarse. Y es una frustración, porque de repente, allí intentando tocarla juntos, intentando buscarle soluciones, no llegamos a la sensación de plenitud o a las soluciones adecuadas para esa canción o simplemente de repente dejó de tener un sentido dentro de un concepto mayor. -¿Y duela muchísimo? Porque de repente ahí te encanta una canción y dice "estos necesarios". -¿Sabes? Y de repente, a lo mejor no era tan necesario. Y es duro, porque es como dejar una parte de "Dead Dras". O sea, "Dead Dras", que bueno. -El concepto mayor del disco sigue teniendo la prioridad por encima de todo. -A nosotros no gusta que sea así, o sea, entendemos que si vas a sacar un álbum en 2021 y 2016, tiene que tener sentido como propuesta artística, no? No solo como una colección de canciones, sino decir, "Oye, esto es un pequeño trozo de universo en el que se puede bucear y que tiene dimensiones más allá de letrar, melodía, reglos, bajo guitarra". Tiene que ser una pequeña obra artística en la que una banda te cuenta una cosa, una visión del mundo, una reflexión, una forma de entender algo. -¿Qué ganas de escucharlo? Antonio García de Anisánchez, que te va a arrebogotar muchísimas gracias. -Puedes animar. Para no perder ningún episodio, síguenos en la aplicación o la web de la ser, podí un podcast o tu plataforma de audio favorita.
Podcast Summary
Key Points:
Puhuja kuvailee pihansa kriisiä ja mainitsee "muhevaisen" tuotteen, jolla piha muuttuu puutarhaksi.
Keskustelu siirtyy musiikkibändin haastatteluun, jossa käsitellään uuden albumin tekoa, luovuutta ja itsekritiikkiä.
Bändin jäsenet puhuvat 25 kappaleesta, joista vain 11 päätyi levylle, ja vaikeudesta hylätä omia teoksia.
Korostetaan albumin olevan taiteellinen kokonaisuus, ei vain kokoelma kappaleita, ja sen heijastavan bändin kehitystä ja ajan henkeä.
Haastattelussa mainitaan bändin jäsenten erilaiset roolit, kuten Danielin kriittisyys ja Jotan motivaatio.
Summary:
Teksti alkaa lyhyellä keskustelulla pihasta ja "muhevaisesta" tuotteesta, joka auttaa tekemään pihasta puutarhan. Tämän jälkeen siirrytään musiikkibändin haastatteluun, jossa käsitellään uuden albumin luomisprosessia. Bändin jäsenet kertovat tehneensä 25 kappaletta, joista vain 11 valikoitui levylle.
He pohtivat luovuuden haasteita, kuten itsekritiikkiä ja vaikeutta hylätä omia teoksia, vaikka ne ovat tärkeitä. Danielia kuvataan tiukimpana kriitikkona, kun taas Jota on motivoitunein. Bändi korostaa, että albumi on taiteellinen kokonaisuus, joka heijastaa heidän kehitystään ja ajan henkeä.
He puhuvat myös kappaleiden hylkäämisen tuskasta, mutta toteavat sen olevan välttämätöntä albumin yhtenäisyyden kannalta. Haastattelussa mainitaan, että bändi on kehittynyt ammattimaisemmaksi ja oppinut arvostamaan toisiaan. Lopuksi he toteavat, että musiikki on ikuinen matka, ja jokainen levy on valokuva bändistä tietyssä hetkessä.
FAQs
Muhevainen löytyy myymälöistä Espoosta ja Helsingistä.
Albumia varten tehtiin 25 kappaletta, joista 11 päätyi levylle.
Yhtyeellä on noin 400 nimiehdotusta, mutta he eivät pääse sopuun neljästäkään nimestä.
He kokevat löytäneensä enemmän omaa soundiaan tällä levyllä, ja matka on osa bändin identiteettiä.
Kappaleita jätetään pois, jotta albumi toimii yhtenäisenä taiteellisena kokonaisuutena, ei vain kappalekokoelmana.
Daniel on usein se, joka sanoo, jos jokin ei ole tarpeeksi hyvä.
Chat with AI
Loading...
Pro features
Go deeper with this episode
Unlock creator-grade tools that turn any transcript into show notes and subtitle files.