S3 #6 Huisartsenzorg in een gedeeld zorglandschap

Ik ben zelf geen van van apotheekers, schlopsbuiten of andere vaccinatie te laten zetten. Als huisarts probeer we als ik zelf toch in de praktijk heel hard in te zetten op vaccinatie, sind al gemeen en probeer we ook van de schrittvaccinatie. Ze zijn eigenlijk een heel goed moment om de patient gewoon te zien op een andere manier. Misschien heeft eigenlijk geen heel grote hulpvraag, maar kunnen we dat toch nog een heel nuttig consult van maken. En dat is een eilijk ook fijn de consulten voor ons om te doen. En als die consulten weggelaten worden, zou je dat ook jammer vinden. Een ander reden waarom ik het ook minder hoef vindt dat het naar de apotheekers gaat, is omdat ik ook niet zo hoewel weet hoe dat zij registreren. En daarvoor ga je dat toch niet zagen in ons medisch programma of dat zij al niet ingreepsbeid hadden gehad. Ik heb het vooral denk ik schrik, want het is een start van iets. Waarom we niet weten waar dat naar to gaat, langs ene kant. En langs de andere kant vind ik het eigenlijk ook een easy manier voor de apotheekers, zodat ze eigenlijk iets anders aan meer aan doen zijn. Door wel dat wij eigenlijk vooral denk ik, probeer dat ze goed mogelijk te doen. En dat ik een beetje schikker heb van waar je richting ons broep uitzel gaan. Hey, ik wensjeglot. Hij zegt zijn Brussel en host van Compton Arts bij de doctor. De podcast over hoe je als arts een praktijkmanage tegelijk voor jezelf. In deze aflevering ga je in je sprek met Marieke. Ik ben Marieke Gijsels, ik ben huisartien elige minigrotten groepsprek. Daarnaast geef ik ook nog Liz aan de universiteit aan te herpe. Ik doe daar ook doctorat zonder zoek en ik werkverdomme smelike. Anook. Ik ben Anook, buurnesterin. Ik ben huizeigd, academisch medewerker aan de universiteit van Antwerpen en Schijver. Thomas. Ik ben Thomas Patine, ik ben psychiater. Ik weet het meel te versum en ik werke voor het dochterst voor het dochterst. En onze inhadelijke expert is Ellen. Hallo, mijn naam is Ellen Vleijn. Ik ben professoraan de U-Haselt. Ik werk vernaal en ik woon het glijderstaps aan te doen. Stets meer taken verschuiven van de huizarts naar andere zorgverleners. Op het eekers die vaccineren, verpleeg kundige, dichronische patienten opvolgen, psychologen en maatschappelijk werkers die patienten mee begeleiden. Ik ben daar ook zonelijk grote vand van. Ik werk in een miltidiciplineer praktijk en ik denk samen sterk. Maar hoe zorgen we ervoor dat samenwerken echt versterkend werkt? Zonder wat ons broep wordt uitgehold. Wat willen we zelf blijven doen? Zoals spiritjes plaatsen, kleine chirurgie of intensieve patientbegeleiding? Want wat blijft echt tot onze kerentaken behoorren? Ik vroeg het eerst aan Marieke. Dat is een heel moeilijke vraag in de zin dat dat zo'n discussie die eigenlijk elke decennium of zo terugkomt en waar dat er nog nooit echt een definitief antwoord op is gekomen. Het is soms moeilijk te om schrijven, maar we hebben wij ze sprieken. Alloo, zei. Maar wat is de kerentaken? Dat is een zorg voor de patient. Ik denk dat we alle administratieve de piste atistjes, deze week vroeg een argument voor een estistje, waar was het een voetensteun onder de bureau? Ja, dat is niet onze kerentaken. Zoals ze zo'n komt ook wel eens een voorbeeldje. Ja, dat is op date van de heerste. Ja, waar moeten wij wel mee bezig zijn. Dat is de zorg dat de Belgische populatie ontwijk blijft. Ik denk eigenlijk dat we de vragen moeten herformuleren. En die zeggen wij ze de kerentaken van de huazert, maar wij ze de kerentaken van de huazerts perkteik. Dat dat al een subtiele mine shift kan zijn. Er is heel veel zorg die moet geleverd worden, maar misschien hoeft het niet allemaal door onszelf te zijn. Als je dan zegt van, we steken alles wel in de huazerts perkteik, maar niet alles hoeft door de huazerts gedaan te worden. De huazerts moet zich focussen op die patienten die. Ja, wat meer ontregelt zijn, wat meer bestuuring nodig hebben, het medische toktoren van wat die ze er aan de hand. Maar voor de rest zijn er wel veel zaken die daar we samen kunnen doen. Ik denk dat er heel veel mogelijkheden zijn. En dan zijn we al een beetje aan het gaan richting taakdiligatie en dan horen ik eigenlijk al vooral praktijk verplicht kundigen. Ja, maar even goed alleen in de praktijk samenwerken met die hetist, met een psycholoog, met een maatschappelijk assistint. Hoe vaak zijn wij niet bezig, ook met het invullen van papieren, voor alle aanvragen, en dat mensen komen, maar ik zit in de financiële problemen en die kan me niet meer erin over waarvoor papieren, dat kan me al even invulderen, maar ik denk eigenlijk is deze mijn job niet, dat is de informatieappelijk assistint. Maar hoe bepaal je welke taak je kan en wil delegeren, en welke blijven essentieel veront vak? En als je huisert hebt op je eigen identiteit en rol als huisert, denk je dat voor een deel zelf kan bepaaligen, en dat het belangrijk is om goed te reflecteren wie ben ik, hoe steik in die rol van die huisert. En te kijken was ze ja, persoonlijk, als kerenactiviteiten die je wil gaan uitvoeren. Er is ook heel veel literatuur over taakdiligatie die aangeeft dat het heel crucial is dat een huisert moet starten met die refleksi te doen van welke taak wil ik gaan delegeren en waarvoel ik mijn comfortabel ben. Als je dat kan doen, dan zal die taakdiligatie ook beter verlopen. Als het gaat over professionele identiteit, dan gaat het over hoe denk ik, hoe voel ik en hoe handelijk als arts, als huisert. En dan wordt bepaald door de wou u opleiding als u praktekervaring die je hebt, maar ook de samenwerking die je hebt, die waarin je terecht komt of de zole praktiek waar je start of de onderling en samenwerking in die er zijn. En memerken dat dat het gaat over professionele identiteit, daar is wel onderzoek over dat daar aspecten inzetten die van de opleiding al heel goed ontwikkeld worden, bijvoorbeeld als je denkt rond, en we dan het beest werken, persoonscherig te zorg meer en meer zet dat echt in de opleiding ingewerkt. En is dat iets wat de huisert in de opleiding al meer krijgen, dan als een start als huisert, dan in die basis, vaardiggeed dat dat erin zit, dat dat verweer zit in die identiteit. Hoe zag je ervoor dat die verschillende taaken van de verschillende medewerkers binnen een praktijk duidelijk zijn voor patienten? En ook verteld mij hoe zij het helder proberen te communiceren in de praktijk en ook hoe zij het helder als huisert verveeld. Heel concreet doen wij dat in de praktijk, door wat op de website te zitten, wat je allemaal bij een huisert kunt geïnplanen, wat dat bij de verpleiding kan gebeuren of onze socialwerk erop zich neemt. Als huisert ben ik heel graag de coordinator van een medisocier of van de patient, of de aspectpunt in het medicouwschsysteem. In de hoop dat patienten mij laat het remplag kunnen contacteren met hun vragen en dat het bij mij ook wel allemaal gebundeld kan worden. Insamen werd je met heel andere gezondheid professionals. Het is ook maar door dat er bij mij op de bureau een plastik voorbeeldje van een spiraal licht, daar mensen denken, "Aast spiraal, waarom licht dat hier?" "Ai, jij bent plaatsen dat ook hier in de praktijk, waardoor dat het belletje misschien hier trinkelen, als dat een ooit is een vraag komt voor een spiraalplaatsing, dat ze dat ook bij ons kunnen implannen. Dus het gaat ook rond het in de kijkere zetten van onze capaciteit. En ik denk dat we er wel meer mogen doen nog." En dan in de gezets hebt je de taaken, de deeligeren. Dat staat dan in contrast met ook het uithollen van het huizachtse broep. De ene het ook de invulling is die iedereen zelf aan zijn broep nog wel mag geven. Dus als hij daar te zijn, niet ga ik uitzietjes doen. En heel blij zullen zijn dat een verplicht kundige inspringt voor bijvoorbeeld bloednamens. Maar dat is ook huizachter die daar nog heel graag zelf op zich nemen. En die dingen het van de het fijn en niet zijn mogelijk, gede omtaak het te ligeren, maar dat wordt niet zeker dat dat daarom moet gebeuren. Maar ik denk dat het dan heel mooi zoektort kan zijn naar hoe dat wel kerkende versterken. Dat het geen strijd wordt om die wat mag doen. Maar dat het meer een afstemming wordt, wie kan en wil wat doen in de honder waar de zorg voor de patiënt kunnen versterken. Als huizacht is het belangrijk om helder te communiceren over wat je doet naar patiënten en naar andere zorgverleners. Maar wat als andere steeds vaker taaken overnemen die vroeger van zelfs spreken tot ons domijn horden? Denk maar aan de getuigenis aan het begin van deze aflevering. Die wij stopp op teekers die geliepvak zijn splaatsel. Ik vroeger Marieke, hoe je als huizacht kan samenwerken met andere zorgverleners, zonder wat de kern van je broep langzaam verdwijnt. Het is niet om dat iemand anders u taak ook kan doen dat jij het niet meer gaat doen. Ik werk samen mee om het dus 5 verplicht kunnen, ik trek nog helke naar je bloed. Ook om dat mijn verplicht kunnen je eigenlijk veel te veel kwaliteiten de vijzen van spreken om alleen maar een bloed te trekken heel den dag. Maar je hebt nog geen dag zok vol en waarom zou ik het niet mogen trekken? Die patiënt al bij mij zit, soms is het meer tijd verliezen om te bellen en zeer je kunnen jij in dingen en wilden. Dan heb ik het al lang gedaan. Dat is een heel belangrijk zakomt om te houden. Het is niet om dat je het ook doet dat jij het niet meer doet. Voor mij het samenwerken, het beel daar mijn voorstaat is, het verschil tussen een voedbalmatch en tafelvoedbal. Bij een voedbalmatch, ik ben nu zelf niet expert in voedbal. Maar ik heb je in de gol en dan heb de verteerdigers die je te middenveilt, die je te spiet ze. Maar die hebben ook niet een afgebakend terrein, waar ze niet over mogen. Die de spiet zal nooit niet aan zijn en eigen golgen komen staan veronderstelig. Maar er is wel wat overal aan het eventoe moet je de bal bij de nader gaan ophalen om te zorgen dat spel niet stiligt. Bij tafelvoedbal heb je wel een al die mannenke zingen aan een stok en die kunnen niet bewegen. Je kunt hem niet bewegen, en na vind je toevijl je dat balen kan niet met de stiligen. Ik denk dat dat het gevaar is van zorg die dat te veel in hoogjes is gestoken, waar dat er geen overlapis is dat er patiënt tussen de maanden van het nitpvallen. En om te zorgen dat er zoveel mogelijk zorg geleverd wordt dat er geen gatenvallen in die zorg moeten we even op elkaar strijgen komen. De vraag is natuurlijk wat is daar optimal in, welke taak kan het beste door wie worden geleverd? En wat hij nu krijgt is eigenlijk, er zijn al jarenlang syjalen vanuit het veld terricht dat de huizard onprektijken onderdruk staan dat er hulp moet komen. En bepaalde mensen zorgverleners dat je zijn gewoond van hulp te leveren, die zich al wachtbaar misschien kunnen wij eens doen. En die komen me voorstellen die niet al te afgestemd zijn met ons als huizardse, wat er als een bedrijging kan er waren. Maar eigenlijk moeten we dat zien als de brisierenaatgestoken hand. Laat ons in gesprek gaan en kijken, je hebt uur een competentie waar ze heel goed in, waar ze en wij goed in, waar we noden aan en hoe kunnen die noden over en komen met jullie competenties zodat jullie ons kunnen versterken. Kun je dat een ze voorbeeld van geven? Als het bijvoorbeeld gaat over de apothekers in de huizardse bepaalde mensen gaan medicatie moeten afbouwen, wij kunnen een goede ateligeven over afbouw, maar de apothekers kunnen daar ook ja tijlijk is dat wel hun keer een competentie om uitleg te geven, even over medicatie-interactie te signaleren, daarvoor misschien niet te beslissen, maar te signaleren dat er mogelijk zijn problem is. Ik denk dat ook apothekers een rol kunnen hebben om patiënten toetselen naar de juiste zorgverleener, maar zarts naar een nieuwe praktijk, als er patiënten een nieuwe huizard zoeken, dat we daar ook afspraken rond kunnen maken. Dus er is heel veel mogelijk, maar we moeten wel in communicatie gaan. En niet zo maar zeggen, je bedrijgt mij, ik ga in het verzet. En er is er niets mogelijk, ja, dan komen we ook nooit niet tot op lastingen. Diezelfde vraag legde ik ook voor aan psychiatr tomas patiën. Hoe kijkt hij naar de verschuiving van zorgtaken en de impact op het aardse broep? Het zit een mobielcresistie, dus ik moet vaak mijn huizardse overleggen van patiëkers. Daar gaat echt over astimme over de samenwerking. En dan lijkt ook soms zo wel moeilijke vannieuw te zijn, meest hebt die idee wel overleggen om dan samen het beleid, dat dat duidelijk is. Maar ik wil vaak wat overleggen hoe gaan we samen wie schrijft wat voor, wie doet welk stukje van de zorg. En dan leven soms wel wat definitieve reaccitie is op van, oh, zeg ik, ik kan het geven of vind je nu dat ik meer moet doen of zo. Ik wil het gewoon goed afspraken, ik wil duidelijkheid, dat benoemen dat dat besprekbaar wordt, want dat tijdelijk wil we allemaal het zelf dat die zorg goed levert. En ik breng het op deze manier vaak om daar, er is wel zo wat een want er al in de sfeeg gezegd van wat ondergestoven, maar er gebeurt vindt het landschap, ik wil mijn job niet hadden uithollen, dus ik wil het er allemaal heel goed vast houden, maar dat is niet hadden ideaal voor die patiënt, en het is beter om het af te spreken en dat betekent dat soms ik degene ben, die de psychofamer kan dan gaan voor schrijven en niet meer de huizard. Maar in veel gevallen geef ik wat advies over, soms nog een specifieke vraag van de huizardse en dan in Unies, wat zei dat er zijn op zijn nevenwerken, geef ik die informatie en laat het ook even wel bij de huizardse, het eigenlijk had die die patiënt veel vaker zien, ik had niet beschouwers uitgooeling van mijn vak, omdat ik niet alle psychofamer kan voor schrijven, want dat is goed uit afspraken in de context in die situatie, wie je wat doet. Ja, want in een mobielklesisteem is heel akut, maar in het dat de huizardse zal dan ook de maanden jaren nadien de patiënt blijven, op volgen of in contact blijven. Zeker in de functie dat ik nu doe, maar ook als ik kom, die gaat ik dat ook nu altijd wel wie doe, wat ik dan ook kan zijn dan in de huizard, ook wel een voorschrijven, ik ben voorloof of ik niet voor het jieten. En ik denk ja, maar even gezafspreken, ja, wat doe je daarmee? En hoe doet je dat dan daar afspraken? Ik neem wel heel vrijkwint contact op, en als ik echt denk dat hier is het belangrijk, want het is niet altijd zo belangrijk, soms kunnen we ons zeggen, dat is voor de nuizards, ik moet in de huizard spreeg, maar bij sommige patiënten gaat dat dan een verafwijzing over, ja, wat wil ik jij van mij doen? Dat is heel belangrijk dat je dan hebt afgespokt met de naast, het is niet dat ik het niet wil, maar we hebben niet afgespokt, hoe gaan we dat hier nu doen? Even goedmiddellend apotheker. De patiënt staat hier al, ik ga er er afhoofd stief, kan ik het al mee geven, soms is dat allemaal niet zo belangrijk, dus ik ga, we gaan de normale procedure volgen, eerst een voorgeciefd, soms denk ik dat het belangrijk, je heeft het me er al, ik breng het in orde, maar er moet al wel even een bele, gewoon mehuus spreken over het samenwerking, en niet over hoe we dat met beleid van die patiënt gaan, vorm even. Samenwerken met andere zorgverleners is met andere woorden essentieel om een goede zorg te bieden aan je patiënt. Maar zoals Thomas zonet vertelde, is het nog niet altijd duidelijk hoe een goede samenwerking best verloopt. Ik vroeg Ellen Vlaijel, hoe je nu concrete goed kan samenwerken. Zij focust tegen naar onderzoek op leirenschapzondwikkeling. En een goede samenwerking, dat verist ook goed, en gedeelt lederschap. Er is eigenlijk een paradigma shift, vroeger had je de One Big Hero Leadership-stijl of gedacht hoe goed het beter is, echt waar dan een der vanuit gaat. In iemand is de lied. En in de zorgvroeger was er in de raad vaak de arts. En dat heeft een tijdje goed gewerkt, maar in de houdige context, waar we toch zien dat we een veel complexere zorg hebben, werkt dan model niet goed meer. We moeten gaan naar een model van echt gedeelt lederschap. Gedeelt lederschap wil zeggen dat iedere stakeholder die betrokken is bij de zorgvorme pallen patient, dat is een eigen verantwoordelijkheid erin ook gaat opnemen. En dat die verantwoordelijkheid ook gedeelt gaat worden. Dat wil zeggen dat we ook niet meer vertrekken vanuit het hierargesmodel. Ik zeg en jullie gaan doen, ook als huizarzoel gaan taakverdelen, is het heel belangrijk om dat niet hierarges te gaan aanpakken, te zeggen dat we zo gaan met doen, maar dat een onderling overleg is. En dan een stukje het kijken naar waar zijn we complementaire als verschillende zorgverleders. En niet zoals heer, waar zit de substituzie? Dus dat is heel belangrijk om daar te blijven best te staan. Daarnaast zien we ook dat als je wilt werken, heel goed veel samenwerken, en effectiefel samenwerken, dat dat vraagt voor deodelijke afspraken. Het is zo dat we kijken naar de literatuur, naar de evidencie, dat we weten dat als er rol onduidelijkheid is, dat dat leert tot conflict. En dan praat ik niet over het goed constructief conflict, waar dat dan innovatie had bestaat. Maar wel het conflict, dat leert tot ja weerstand, dat leert tot niet effectief samenwerken. En waar dat ook de patienten zorg gaat onderleden. Dus wat we eigenlijk moeten doen, is heel duidelijk nadenken en expliciteren wat de rol is van de verschillende partners die betrokken zijn in die samenwerking verbanden. Is dat in uw huizar sprakteik zelf, maar ook met externes stakeholders. En we zijn daar als zorgverleders eigenlijk niet voorop geleerd. We staan veel te weinig stil bij die ja, soft skills, zoals we in zicht. We moeten communicatie, wat is dat, waar we dat in, we moeten leiderschap nemen, wat is dat welke manier doen we dan? We expliciteren niet wat onze eigen rol is en hoe dat we die zien. Als we dan hebben over die rol onduidelijkheid, als er conflict ontstaat, wat we vaak zien is dat mensen heel erg te starten van het interpersonnelijke. Ga, ik kom niet goed over in, met de ene apotheker, of ik kom niet goed over in, met die verplichtkundigen. Terwijl dat eigenlijk vaak, een soort van symptom is, als we kijken naar het model van vrij bijvoorbeeld, dat gaat over team-effectiviteit, dan weten we dat het veel belangrijker is, om eerste starten met het overall idee van wat is onze gesamenlijke missie, waar we voor gaan met een samenwerking aan, waar we de samen bereiken. Zo, in dit geval vaak, ga een goede zorg te kunnen leveren aan onze patienten. Zet uiteindelijk vertrekte een duidelijke doelensteld met afspraken rond rolverdeling, wie je neemt wat kon kreet op. En dan past ik naar uw interpersonnelijke samenwerking, dat is eigenlijk de manier om, heel duidelijk en op een goede manier te gaan, samenwerking met verschillende stakeholders. Samenwerking gebeurt ook best op basis van vertrouwen en expertiezen, en dat is soms moeilijk als je met mensen moet samenwerken, die je misschien nog niet zo goed kent, en dan zijn er na een heel concreet de tips van, hoe kan ik dit aanpak op welke manier kan ik die samenwerking het beste laten verloopen? Een heel belangrijk aspect als het hebben over die effectieve samenwerking is de hoek om te blijven stilstaan bij wie ben ik als huizard zelf, zoals je zelf weet, waar zei ik voor, waar wil ik voor gaan voor mijn patienten, en dat je dat kan expositeren in ook duidelijke rollen en acties, aspecten van de job die je zegt, dit wil ik echt blijven doen. Dit is hoe dat ik het zie, dit zijn taken die ik ga opnemen, die zitten in mijn kern-taken pakket, dan is het voor andere ook duidelijk, want oké, dit is iets wat dat huizard zou blijven doen, en welke taken die heeft dan bijvoorbeeld bij de andere disciplines. Samenwerking is dus nodig en communicatie is daarin belangrijk, maar hoe zorgen we dat de samenwerking goed gebeurt? Maar liet je gaf de volgende toelichting? Ik denk dat er twee niveaus op zijn. In een zet moet je weten dat als een soort verlener een tak uitvoert dat er vast ligt in de. de witt, welke taak die je die mag uitvoeren, dat is de buchwitt, het witt op de uitvoering van de je nees kunnen. Dus daar is je in beschreven welke taak in een verplicht kunnen je mag doen, welke taak in een arts mag doen, welke taak in een apotheker heeft. En dus als je wilt gaan samenwerken, als die potentiële samenwerking een uitbreiding vraagt van die buchwitt, ja, daar moeten we dat ook wel voorzien worden. Dus er is op daar hoger niveau nood aan een overeenstemming tussen de broepsjub van de apothekers in de broepsjub van de artsen, wat zien wij hier als oké terrein dat we kunnen delen. Dat is ook al een stuk ingang gezet dat is op niveau van de hogerrate art en de federale rad van de apothekers, dat dat in voorbereiding is waarin advies is gegeven aan de mister die dan mag beslissen. Op een ander niveau is eigenlijk uw eigen niveau van uw eerste lijn zonne, je hebt je praktijk, je hebt de andere praktijk van uw kring, je hebt ook die apothekers, als het en concreet over de apothekers gaan, maar dat kan even hoe over kinisisten gaan, over verplicht, kundigetuister, etc. Ik denk in eerste instantie dat heel belangrijk is dat je heel erg kind, dat je eventueel een moment hebt, dat je informeel melkair kunt overleggen en zien hoe dat gaat, want ook niet iedereen van die andere zorgverlenersgroep gaat even geïnteresseerd zijn om dat op te nemen, wat zien zij wel zitten, wat zien zij niets zitten, wat zien zij als barrières, wat zien wij als barrières, dat erover gesproken kan worden, dat er ook aan rand voorwaarde voldaan is, het is heel belangrijk dat we de juiste communicatie melkair delen, als apothekers of verplicht kundige bepaalde tage krijgen, maar ze kunnen nien tot cirkijken, ze kunnen niet aan de relevante gegeven, ze kan dat ook niet veilig gebeuren. Dus daar afspraken om maken van welke informatie geef je door, welke informatie krijgen we terug, welke paciëntigeven we door, welke manier gaan we communiceren, dat is iets dat wij moeten doen op locale niveau, want daar zijn ook weer heel groot verschillen van regio tot regio, van persoon, wat dan wel niet kan, binnen natuurlijk het wittele kader. Taken verschuven binnen de eerste lijn, maar er is zeker ook een overlap tussen taken die zowel door de eerste als het tweede lijn kunnen behandeld worden. Hoe ga je die samenwerking helder en constructief? Ik leg de vraag voor Ananook. Ik vind het zelf altijd heel fijn als paciëntse eerst bij mij komen in de eerste lijn, zodat we die op de juiste manine de tweede lijn kunnen verwijzen. In de hoop, daar welk op ons kunnen nemen waar we in de eerste lijn gewoon prima kunnen aanpakken, ik vind het zelf altijd heel jammer als je een brief ziet van een specialist rond een probleem waar ik van denk, ah, dat je passend bij mij geweest had in ieder gegeven als je moet zijn, want dan hadden wij het ook op rustig geven. En ik hoop dan eigenlijk op die manier de tweede lijn te kunnen ontlasten, want we zitten gewoon met een zorige vraag die de capaciteit begint te overstijgen en alles wat wij kunnen opnemen, betekent ook dat de specialisten zich kunnen afvogest, maar ook wat de hunkeren taks zou moeten zijn, waardoor we elkaar kunnen gaan versterken, op die manier hoop ik ook dat ik mijn patient snelig bij de specialist zal krijgen als zij minder van mijn taak moeten opnemen. Maar hoe dat dan beter communiceert, bij mij helt het wel als paciëntse dan eerst bij mij langs komen, dat ik ook heel concreet in de brief kan zeggen, waarbij allemaal hebben gedaan of ik aan de patient nog taak meegeven, voor dat ze bij de specialistrecht komen, heel concreet en paciënt met migrein, maakt heel righamatisch zelf een aspak bij de neurologen met de gaan bespreken, maar als ze eerst bij ons komen, dan kunnen wij al heel duidelijk opschrijven waar wij allemaal hebben geprobeerd in de praktijk of de opdracht geven om een hoofdvendag boek bij te houden, zodat ze gewoon heel goed je documenteert bij de specialistrecht kunnen, waardoor ze zich hopelijk ook wel beter en sneller hopen gaan voelen daar. Ja, de eerste stapel van mij hierin, denk ik dat we sowieso in de huisarts- en praktijk ook al kunnen behandelen en dat om mij ook een beetje denken aan patient die dan een meeldjes sugen of is bellen van capnendor voor wijsbrief nodig, kun je die eens maken, die daar ook zelfs niet de tijd voornemen, of de moeite voornemen om op consultatie te komen, dat vind ik zelf zo wandelastig, maar dan probeer ik wel ook altijd uit te leggen, ja, kom maar op consultatie waarbij ik dan uitleg, ze willen graag een voor wijsbrief omdat wij ook al dingen in de eerste plaats kunnen doen. En ik ga eigenlijk geen voor wijsbrief maken gewoon omdat jij het mij vraagt, maar ik denk ervan dan kan ik ook al eens nadenken over het probleem om hetzelfal eens in de plossing te geven, bij het dermatologische probleem is dat bij ons in de strekelis in het zinzwell, juist 6 maanden voor dat je een afspraak kunt krijgen bij een dermatolog, mensen willen dat vaak sneller, maar dan vergeten ze soms wel, we kunnen wel al paar dingen in de eerste lijning aan proberen. Of dat u dan voor een sneller afspraakje, dat kan ik gaan, maar komt gewoon snel langs en wij kijken naar wat dat we in eerste lijnen voor je kunnen doen. In een zorglandschap waarin steeds meer gedeeld wordt, is het soms zoeken. Hoe behalt je als huisarts het overzicht en de regie? Ik vroeg aan aan hoe zij daar een haarpractijk mee omgaat en hoe je als huisarts bewust kan de regieren zonder je positie ziet te verliezen. Ik heb niet gevoelig bij heelig moet bewaken, ik denk ik vanaf de patiënten bij ons komen en om het vertrouwen ons lege dat die regie of de samenwerking met de patiënten in het centraal deel van een zorglandschapper wel ziet, ik denk dat het vooral moeilijk is om als aanspeekpunt gezien te worden. Ik denk dat nog niet evident is dat patiënten dan eerst bij ons op consultatie komen voor de specialisten en natuurlijk bij de systeem waarin de specialisten zonder voorwijs waar je van de specialisten kunnen gaan. Maar ik de kribels van kreeg dat een patiëntrecht van een specialistenie gaan en dat alle uitvoering daar wel bij mij gelicht wordt. De specialisten schrijft een scan voor voor laag terugpijn en waar ik van denk dat het misschien niet moet. Maar ik moet die scan wel gaan bespreken. Dat vind ik een hele moeilijke. Ik snap wel dat je bedoelt. Ik denk dan ook aan patiënten die dan een scan vorig schreef ik krijgen van een specialisten, maar de besprekking gaat pas twee maanden later gebeuren. Dan komen ze toch ook nog bij ons. Maar ik weet ook niet altijd even hoe dat het plan van die zorgverlener was want we begin gedeeld medistocier. Nee, er dat en daarin is communicatisch. Eerst zijn we de lijn gewoon heel belangrijk. Ik sta er zelf al dat zo op dat ik een heel goede verwijsbrief meegeef met de patiënt. Ik neem daar ook echt met tijd voor. Bij mij kun je niet vragen om even snel te zijn door te doen. Want ik wil dat hierna lezen. Ik wil heel wel kunnen zeggen wat ik wel in niet heb gedaan. En waarom? Welke medicatie heb je er al gestoptis en ik zal proberen dat toch elke keer een vraag te stellen waarin ik dan ook hoop van bij te leren en ook een reactie op hoop te krijgen. Maar zonder is de reactie of de consultatie verslagen die je dan krijgt. Zo sumier dat je dan eigenlijk denkt, oh, heeft die patiënt met een verwijsbrie wel afgegeven? We zijn precies naast elkaar aan het babbelen, waar het wel moeilijk maakt. We zijn aan maasorgverlenes met weinig tijd. Dus ik denk dat we nog moeten zoeken naar een system waarin we weinig tijd zo goed mogelijk kunnen in zitten in die communicatie. Ja, en daar helpde het ook om uw zorglandschap goed te kennen. Want als je dan een specialisth bevogelt toch persoonlijk kent, dan heb ik toch de indruk dat je ook iets beter verwijsbrieven terug krijgt of dat die ook gewoon ik heeft tussen de dorp, je een berichtje sturen of is bellen. Daarvoor moet je niet persoonlijk kennen, maar professioneel kennen je dat misschien ook al wel genoeg asiwet die specialisth doorricht wel altijd het nodig over zijn patiënt en die communiceert ook goed, er ook wel veel aangenamer om daarnaart te kunnen verwijsig weten dat je dan wel die juist de antwoorden zoiets krijgen wil. We begonnen deze aflevering met een getuigende van een huizagd die zich afvroeg, welke taken ze zelf veel blijven doen en welke ze beter kan delegeren. Ik vroeg aan onze expert in Leiderschap-sontwikkeling Ellen Vlaien of ze nog adviezeeeft voor huizagd met een bezorgdijteromtaakverdeling. Voor de persoon uit het getuigende zelf denk ik dat het heel belangrijk is om te gaan kijken van goed wat gebeurder allemaal op politiek niveau, op national niveau en wat kan ik hier meer momenteel zeker als je die bezorgdijt hebt van ja, gewoon de rug gebeurt hiervan alles zoals de apotheek mag vaccineren en ik ben het er eigenlijk niet mee eens om te gaan kijken naar je een beetje circles of influence en circles of control, waar kan je zelf een invloed op uitofnen en op welke manier en wat zijn dingen waar je geen invloed kan op uitofnen, ja, waar dan moeten gaan kijken van op welke manier kan je dat voor een stukje wel los laten. Ik denk dat dat daarbe heel belangrijk is om te vertrekken van het wanneer dat dan voor mij concrete zeggen en wat kan ik daar misschien wel zelf proactive gaan doen. Als je duidelijk voelt van gewoon dat is misgelopen met die registraties, ik word het daar maar nog iets zeggen over ja dat dat is niet fijn, want mijn preventieve consult valt hier door eigenlijk weg om te gaan kijken op welke manier kan ik hier wel mee aan de slag gaan om ervoor te zorgen dat een preventieve consult wel nog behaar is zelf zitten en op welke manier dat ze dat wel kan inbouwen in de egen praktijk. Dus ik zal vooral daarop aan sturen om het gesprek aan te gaan met de verschillende partners en ik geloof wel dat een win-win-verhaal daar mogelijk is, ja, maar daar vraagt natuurlijk onderlingen afstemming samenwerking en die rolverduidelijking van behouden dan hoe zien de apothekers dat zelf. Ik ben er heel zeker van als je mij hen in overheet gaat dat zijn meer willen dan enkel dat prikje zitten, want als jij ook wel wil ik kijken van hoe kunnen we nog beter gaan samenwerken. In een zorglandschap dat steeds meer gedeeld wordt is dit een herkenbaar vraag. Samenwerken met andere zorgverleners bietkansen voor betere toegankelijke zorg en het helpt ons ook om het steeds groeiende huizacht te kort deels op te vangen. Maar het vraagt ook heldere communicatie, wederzijds vertrouwen en bewustekuizers over wie welke rol opnemen. De kerrentaken van de huizacht zijn niet in beton gegoten, maar het is wel belangrijk om ze te blijven bedoemen naar je patiënten, je collega's en jezelf. Want hoe meer duidelijkheid verschappen over onze rol, hoe beter we kunnen samenwerken, zonder dat ons beroep wordt uitgehood. En zo gaat wel als huizacht dergie ook in een landschap dat op voordurend in beweging is. Komt een arts bij de doctor is een podcast voor en door huisartsen met de steun van viatres. De gasten in deze aflevering spreken vanuit hun perspectief. In elke aflevering hoog je echte verhalen van collega artsen, soms anonym om hun prijven zien te beschermen. We geven handvaten om beter voor jezelf te zorgen en sterk in de praktijk te staan. Alle info en links vind je op www.komtunartbidedokter.be. (C) TV GELDERLAND 2020