S3 #4 Huisarts: een vrij beroep onder druk

Hallo Charlotte, ik ben Lien, ik ben huizard en ik werk in de multidisciplineeren groepsplakteek, waar we volgens het prestatiesysteem werken. Mijn vraag voor vandaag zal zijn hoe kunnen wij ons vrijbroep bewaak en slush bewaar hem. En daarmee bedoel ik als huizard zijn wij een vrijbroep, maar eigenlijk vind ik daar nog weinig vrij aan bijvoorbeeld. Naast daarbij zongestikt hadden ze de heel veel nutelolse atesten die wij bleekbaar als huizards alleen kunnen of moeten schrijven en financiële. Bevorbeelden nu recent het afschaffen van de telekonsulte. Of stel dat we bijna patiënt twee of drie keer op een dag naartoe moeten of dat die bij ons komen, dan kunnen wij dat eigenlijk ook niet aareken. En dan natuurlijk kan er gezicht worden oké, maar het stopt dan in de nieuwe deal, want daar is wel een beetje in onvat, maar dan wordt eigenlijk het vrijbroep geduurd naar een subsidieafhankelijk broep. Dus hoe kunnen wij ons vrijbroep bewaaken en hoe kunnen wij ons laten hoeren als huizard en het zoals onder zijn, dan gewoon om jullie van die zaken. Huizard gereden ze kunnen ver wel, zegt er wel, misschien wel echt uitdoven van een broep op zich zeer graag doet. Hij, ik ben Charlotte, huizard in Brussel en host van Compton Arts bij de doctor. De podcast over hoe je als arts een praktijk meneegt en tegelijk voor jezelf zorgt. In deze aflevering ga ik in gesprek met Marieke. Hallo, ik ben Marieke Gijsels, ik ben huizard in 1eje, minigrottengroepspraktijk. Daarnaast geef ik ook nog Liz aan de universiteit aan te herpe. Ik doe daar ook doctoraatsonderzoek en ik werk voor Thomas Medica. En Antoni. Ik ben Antoni Deer, ik ben een huizard sinds in ik las en ik was meer betrokken bij de oprechting van jongdomus en daarna ook voor het project Kafka voor de administratieve vriendvraag in de zorg en met goed betrokken bij Thomas Medica. Het vrijbroep van huizard staat onder druk. Huizard zijn worden over spult door administratie, werken in steeds complexe system en voelen zich vaak machteloos tegenover beslissingen die ver van een praktijkvloerbording genomen. In deze aflevering onderzoeken we hoe het zorgsysteem in elkaar zit, wie onze belangen vertegenbordigt en vooral hoe we als huizard zelf onze stem kunnen laten horen en iets in beweging kunnen zetten. Maar laat ons misschien eerst beginnen bij het begin. Hoe zit het zorgsysteem in elkaar? Ik vraag het aan Marieke. Gibt enerzijd het verhaal van de financiering en anderzijd het verhaal van bevoegdelen? Schekijk naar de financiering hoe werkt de financiering van de hele gezondheidszorg. Er is een bepaal budget voor alles in de gezondheidszorg voor alle verschillende zorgverleiners en dan wordt verdeeld in silos. Ik heb de silos van de achtse, je hebt de silos van de kinisisten, van de fruitvrouwen, van de verplichtkundiger, je hebt de ziekenhuis financiering. Dus we zijn allemaal aparte budgetten en die aparte budgetten worden begeerd door dat een overreinkomst de commissie, waar dat aan die groep van zorgverleiners in zit, waar dat de mutualiteit inzitten in het risief. Dus we moeten een samen overreinkomen over hoe dat geld voor hun broepsgroep verdeeld wordt. Op zich logisch lijkt, we kunnen een achtse over onze eigen budget beschieken, maar dat heeft ook een aantal na-delen. Want als gezamenwerk, bijvoorbeeld, hij hazacht me verplichtkundiger, hij verplichtkundiger in benen budget en huazacht zijn in benen budget. Als je dan wilt geld voor zien voor verplicht, kun hij in de huazacht te praktijk van wie ze een budget gaat dan af. Want tweede dat in die budgetten belangrijk is, binnen die budgetten is niet hier de noob geld, is er dan eigenlijk nog een onderverdeling, voor consultaties, is er zoveel, voor medische beeldverminisse, zoveel, voor telekonsultaties, was er zoveel voor zien. Dus dat zijn allemaal aparte leinjes en dat zit vast en dat is een heel immobilgegeven. Alles hangt ook vast aan de moment klatuur, een tweede problem is, hij hebt het budget van de ziekenhuisfinansiering-budget van de specialisten, dat zijn twee aparte silos, maar ja, er gaat ook wel geld van de specialisten naar het ziekenhuis. Want u geldt voor, bijvoorbeeld, een ene riks, ja, daar moet ook wel meda-pratuur van afbetalen. Dus dat is niet allemaal even zuiver. En dat is door zo groeit, dat is ontstaan in de jaren 60-70, maar ja, ons gezondheidszorg systeem, en de jaren 60-70, is helemaal niet wat dat het nu is. En dus we zijn daar eigenlijk op die grinzen aan te lopen, en het is daarom dat hier vorming van de noeming klatuur ook in van de ziekenhuisfinansiering, alle twee zonomen. Dat ons gezondheidssysteem een update nodig heeft is zeker. Maar wie beslist wat er nu precies hervormd wordt, en op welke manier. En hebben die beslissers wel voeling met ons huizachte landschap? Het is al een het is niet zo dat we daar verafstaan, ik denk dat we er gewoon vaak niet van buis zijn. Wie ziet er in die komisies? Ja, dat zijn de syndicaten, het ver tegenwoordigers van de artsen. Je mag als artsen syndicaten, syndicaten en als je zo wel huizigd als specialisten ingevereniging hebt, en als je minstens twee van de drie Belgische regio's ver tegenwoordigt. En dus er zijn in Belgie drie grote artsen syndicaten die daar aan voldoen. En dus als je daarin vertegwoordig bent, je stemt daarop en zes turen afgevardigden naar gelang de stemming, naar al die verschillende komisies. Daar worden eigenlijk bevoorsdelen gedaan. In zat daar iets beklonken is het nog altijd niet in orde. Daar gaat het eigenlijk maar het volgende niveau. Dus boven al die aparte komisies heb je het versekringskomitee en het versekringskomitee is eigenlijk al de verschillende zorgverleners met mutualiteiten in het risif en die mogen naar stemmen om te zeggen ja dit budget is nu hoog niet hoog. En daar boven, als zij zeggen het is in orde, zit de algemeen raad en wie zit er in de algemeen raad, dat zijn eigenlijk die die dat geld geven, de regering, de werkgevers en de vakponden. En in de algemeen raad zitten wel de ver tegenwoordigers van de zorgverstrikkers, maar die hebben daar geen stemrecht. Dus het finale woord zit op niveau, ja helemaal van boven. En dus dat is op niveau van financiering in complexiteit. Tweede complexiteit is dat de bevoegd heerder heel erg verspreid zit. En voorbeeld over provincie, ja dat is de geweldige regeling in België. Gezondheid zorg is verder al en dus is voor heel Belgiën budget. Previncie is regionaal. Vlaanderen, Wallonia, Brussel, die hebben elk in eigen budget voor provincie. Daadwiel te zijlijk zeggen dat de region moet investeren zodat het federale niveau kan besparen. En want provincie doet het nu om later te kunnen besparen. Daar werkt solang dat de regeringen een beetje symmetrisch zijn samengesteld, maar voor hetzelfde geld zitten met twee verschillende samenstellingen, partijen in opteenen niveau die dat de andere partijen willen tegenwerken. En dan gaat het ook niet altijd even vlot vooruit. Nee, dat is zo moeilijk, want we weten de vergerijzing van de bevolking, die norm toe nemen. En er zal veel meer moeten investeren worden in provincie, omdat we weten dat er dan later uur ons bespaart kunnen worden in de gezondheidszorg. Maar zowel politiek zit dat tegen elkaar, als dan inderdaad de verschillende gemeenschap het tegen elkaar. Dus ik kan er heel moeilijk vertalen dan naar concrete maatregelen, omdat de gezondheidszorg echt te gaan verbeteren. Ja. Ook Antoni, huizard sinds in Niklas en verbonden aan domusmedica, west op de complexe situatie van het zorgsysteem. Komplexiteit is ook als in het zorgsysteem in België veranderingen wil doorvoeren. Dan heb je vaak niet alleen het zorgsysteem nodig, maar ook andere domijnen. Bevoorbeeld als we een attest, als arts moet een afleveren voor een leegkart, hebben ook het ministerie van onderwijs nodig, wat dan weer een vlaam of een federale materiais. Bevoorbeeld als we willen het arbeidsongeschikt hebben, verandering, dan moeten we niet alleen na aankloppen met ministerie van het vloksgezondheid, maar ook met ministerie van werk. Dan ook voorweer ze naar de sociale partners, namelijk de vakbonden en de wegkeerwe zorganisaties, elke met een eigen agenda en eigen mening en om al die visies gelek te krijgen om zo verandering door te worden, is vaken, kost uis waarschijnlijk wel lang aan bezig bent met altijd hetzelfde verhaal te moeten vertellen tegen het. Zijn ik naast de complexiteit nog regende waarom verandering in de zorgsysteem tragaat? Een deel van de reden waarom dat verandering in de zorg tragaat is ook dat het niet evident is om dezelfde visie te bereiken om de arts en onderling al en dan ook nog aan de andere zorg verstrekkers dan de paramedici en andere actoren die ook betrokken zijn. Bevoorbeeld het attest voor arbeidszong geschiktheid tot het ziektebrevje. Ik ben persoonlijk van mening dat dat in de wegstad voor goed de zorg en dat we voor de ieder are nog vijf daarin geen ziekte attest nodig zouden hebben, maar andere artsen zijn van mening dat voor elke dag arbeidszong geschiktheid een attest of een indervencie van een artsnotsapelijk is, omdat kijken is die persoon wel echt ziek of niet en welke medicatie kan die pakken en heeft die misschien niet een zwaardige ziekte dan de patiënt zelf doorgeeft en moet die dagel bij de doktor gaan. Als ze dan al consensies zou hebben onder de artsen, wil je dan ook nog een goed keuriging hebben van de overheid, maar ook van de sociale partners dat wil het zeggen van de vakbonden waarvan je zou verwachten. Die zouden ook voorstandig zijn van minder lasten, minder attesten voor personeelsleden, voor wegnemers, maar die ook met andere agenda-zetten namelijk dat het al test beschend ook een wegneemers voor controle en voor dialog, want ik ben ziek, ik heb een brief van de doktor het is mijn bewijs, het kan niet in discussie gesteld worden. Deze eitschannenwerk geven is in mijn erfaring de grootste plakkerende factor, de grootste trample om zich de briefjes af te schaffen, omdat ze ook de weinig vertrouwen in de werk goed wil van de weg nemen, zodat ze effectief ziek zijn, ze willen een bewijs van de arts, want dan is het echt zo. Dus daar moet je al die mensen om dezelfde lijnkijgen en komen ze met verschillende voorstellen, verschillende antwoorden op verschillende problemen. Dat allemaal gelingt is aan de één simpel iets namelijk bezig te briefje. En daardoor is het soms moeilijk om de verandering te krijgen in zorg. Je hebt ook niet altijd door als er een verandering gebeurkt is. Zooms zijn de veranderingen subtilers dan dat ze lijken. Bij het afschaf van van iets valt veel minder op, dan als iets ineens wel op je agenda komt staan. Een voorbeeld daarvan is bij het geschiktheid af test om de sporten. Voor jongensporters afhankelijk van federatie tot federatie hebben ze nood aan een keurig dat ze in zonder toestand zijn en dat het veilig is om te mogen sporten. Nu angers in die interpretatie wel afvangt van de federatie van sport, zijn ze ook vrij om daar veranderingen door te voren. Zo hebben we op een palt moment gemerkt dat de basket federatie zonder communicatie met ons hun beleid heeft aangepast en ze niet meer bij jongensporters elk jaar, maar om de drie jaar en dat test vragen. En daargens in dat er geen communicatie over was naar ons, kon we al niet communiceren naar de artsen. Dat deze verandering is doorgevoerd, veel het gewoon op. We hebben eigenlijk minder die vraag voor dat test. Nu Marike en Antoni hebben uitgelegd hoe het zorgsysteem werkt. Begrijp ik beter waarom er sommige oplossingen, die voor ons voor de hand lijken te liggen, er toch niet door komen. Maar wat als het van de andere kan bekijken? Als je als huizacht een geniaal idee hebt, hoe kunnen we voor zorgen dat dit idee opgepikt wordt? Als je een paar toe wil hebben, help het om te weten naar de motivatie achter een bepaalde maatregel of een bepaald test. Om grond te zeggen, dit test is niet goed, ik wil dat het weggaat. Gaan we lukken als je niet weet wie vraagt het dat test, waarom vragen ze het en waarom is dit in deze form? Zo hebben we het meest resultaat kunnen halen met onze weggroep door samen te zitten met de organisatie of overheid die een attest vraagt om deze vragen te kunnen stellen. Om dan samen met hun de opties te bespreken en eventuele alternatieve voor te leggen die voor iedereen werkt waar zijn. Heel vaak komt er te reopneer als een organisatie vraagt of een patient of een persoon gezond is of dat per se nodig is dat een arts dit zegt dat de patient de persoon zelf zegt ik ben gezond. En een verklaring op eerren geweten niet even goed zou zijn met daar eventuele next steps dat in twijfel gevallen artserbij wordt gehaald. Of andere gevallen als we merken, dit attest wordt gevraagd aan een arts die niet genoeg ervaring of kennis heeft om deze keurig of deze evaluatie te doen om te vragen om het naar een andere arts te sturen zodat de evaluatie misschien minder vaak gebeurt maar wel gronderig en beter gebeurt. Zo zijn we bezig onder andere met de sportkuringen om die te herrievalen weer in zodat de kwaliteit omhoog gaat. Verandering begin soms heel klein met een kleine actie van protest als je weinig tijd hebt en je gaat het attest onder tekenen maar je zet ook een stempel op met een blauwuk ook een deel met de woorden zinl los attest. Kan dat al genoeg zijn om de ballen natuurlijk al te brengen en daardoor het attest mee in vraagtestellen zodat het mogelijk zat attest in de toekomst minder wordt gevraagd of zodat de attest vragen de partij hun beleidvolks wil aanpassen. Verandering begint vaak wat hem hebt dus door de kleine dag daarlijke protesten of het worst willen liggen bij zaken waar je niet goed meevult die niet werken voor een zial waarde. Kan je een grotere impact hebben dan je eigenlijk bezeft. Ik denk dat daar eigenlijk een beetje afhankelijk van wat je wilt voor verschillende niveels. Ik denk je neerste instanciën is het heel belangrijk dat je wij ook waarom ringt mee goede voorbeelden. Het is goed om je frustratie te delen om eventwoord kunnen zeggen. Maar deze is toch echt niet te doen maar het is nog leuker om in contact te reden met mensen diezelfde problemen met je gaat maar wel een oplossing hebben gevonden of die er aan het werken zijn. Die positieve vibe die is er ook wel is soms heb de deninerig van er is alleen maar negatiefiteit en we versterken elkaar daar heel erg zien maar er zijn ook groepen waar dat er heel veel positiefiteit is en die bewust gaan opzoek je denk dat dat zo'n oplossing. Er kan ook wel heel veel gedaan worden. Ook al is het beleid er nog niet klaar voor. Waar vind je die gelupper dan? Persoonlijk vind ik dat heel erg in ik geef les in het postgraduat van de verplicht kunnen in huisarts de praktijk. We hebben ook een heel aan het al navermingen. We betrekken er de praktijk en al te bij dat die zo fijn om die uitwisteling te hebben van "Oh wat, hoe jullie hoog, ja niet zo jullie, dat der leer je heel erg veel van." Maar ik denk dat dat even op look niet voorkaan. Ja, dat je kan zeggen. Van oké, wij strukken met invullen van onze agenda. Hoe los jullie dat op het kijken naar de oplossing en het leer van elkaar? Hoe we echt niet allemaal aparte het waar we materaard vinden. Dus dat is eend ding. Het volgende dat we moeten doen, denk ik allemaal in dat het ontzettend belangrijk. Het klinkt heel belachelijk, maar we moeten het ook gaan stemmen bij alle sindicale verkiezingen. Want momentelijs, die ook komt het heel laag en welk verwijt krijgen we dan als sindicaten naar de voetegewerper. Ja, zullen we gewoon wel maar wie vertegen worden jullie nog. Als je maar een heel klein stemme aantal krijgt, we hebben heel weinig artezein die de moeite doen om te stemmen. Ja, dan weegt u stem als sindicat ook helemaal niet door aan die beleidstaafels. Dus ons zet een belangrijk dat dat toch gebeurt en dan hoefde niet om mensen in die katastemen gewoon, er moet gestemmen te worden. Het volgende niveau is denk ik ja, als u toch groepen voelt en geziet, ze hebben echt niet gooi van laat u stem horen. Ik heb dat ook ooit gedaan, het in coronatijden op bal maar met wat ik het zelf speug zat. Dat was nog gevoord dat ik bij Domis wedike echt helemaal betrokken was. Dat kon een open brief opgestucht dat een minister waar alleen stopt daar nu toch mee en doe het zo. En dan heb ik ook wel heel droog het aanzwaartje kreeg van de minister. Ja, maar dan moet je contact op nemen met uw sindicat. Terecht. Achter even zien u iets na poot werkt. Maar boon daar heb je ook wel iets van alleen dat is op je picked aan in de wediijn. Dat is onderdekend. Ik denk echt onderdaas. Er is nog zo dat dat is heel leuk om die krechten voelen om die stuinen te voelen. Maar dat zijn ook dingen dat je kan doen. Is de de menti dat creatief is, die deins een pin kan kruipen? Ja, schrijft er een kol omhoverschrijft er. Een openisch de kooper in de grote kranten of in de medi-sferen of in de artsekrant. Deelue mening. Dat is ook heel belangrijk dat we zelf de veranderingen doen in de praktijk. Want als we niet veranderen of als er een maatregel is en die wordt niet direct opgepikt, is het ook helemaal niet zo moeilijk om ze weer af te schaffen. Bijvoorbeeld de noedie, heel begrijpelijk, dat heel veel mensen zich jamerk wil nog eerst de kat aan te boon kijken. Maar als we niet oppassen, daar is veel budget voor voorzien. We zijn besparingen, als we niet oppassen, gaat dat budget ook weer gesanneerd worden. Eenerzijds roepen dat er een problem is, maar dan niet mee gaan in de oplossingen, dan krijg je ook niet veel goedwielen meer. Ja, en roepen dat er een problem is, ik heb niet de indruk dat er te weinig wordt geroepen. Nee. Alles sinds als ik, ik vond ik zo een aantal Facebook-groepen van artsen. En daar vind ik dus dat er veel wordt in geroepen. En dat dreigt soms ook een beetje, ja, mij wat pessimistisch te stemmen of zo. Want ik vind u verhaal wel echt heel mooi, je hebt je roepen, het is opgepikt en het is iets groot geworden. Het is een heel mooi verhaal geworden en in de deid, je zet daar verder in kunnen groeien. Maar puurluitroepen, ik heb zo'n benedenken bij ook. Ja, ik zet het, het is hoe om die ervaring te delen. Maar erin zijn de volgende stap. Wat kunnen we er nu aan doen om te veranderen? En het is dat daar heel belangrijk is. Ja. En dus, je kunt ook aan gegeven op kring niveau. Ik denk dat je op kring ook heel veel wordt uitgedacht van projecten. Om de praktijk te ondersteunen, om met huizen te kört om te gaan. Daar is voor een jaar een project op roep ook geweest, waar dat er geld van plaan erin is voorzien. Om kring er daarin te ondersteunen. Wat daar heel goed is, maar daar zijn ook wel trekkers voor nodig. Maar hoe doe je dat? Hoe combinerie een trekkersrol met onze overvolle agenda's als arts? Hoe verkom je met andere woorden dat tijdgebrek je invloed beperkt? Antony geeft een tip. Om verandering te beeg te brengen, zelf met tijdgebrek, is het goed om te bestefen dat verandering op verschillende niveels kan gebeuren. Niet elke probleem heeft een nationale oplossing nodig of moet door een grote vakbond of door dom is medica opgelost worden. Sonder dat het goed om te kijken naar het lokale. Als bijvoorbeeld een specialist vaak zijn attesten niet in orde brengt. En de patiënten bij jou als huizenstrecht komen. Met de vraag kan jij deze attesten in orde brengen. Dat is belangrijk als huizenacten omdat niet standaard zomaar te doen. Maar ook de patiënten terug te verwijzen naar een specialist. Of in dialoog te gaan met de specialist even te weel met de huizenactische kring samen om zo de samenwerking te verbederen. Of als een lokale organisatie, een sportclub of een weggevers, een specific attest vraagt. Dan is het ook aan jou als praktijk of aan huizenstrek ging om daar een stop aan te zetten of in dialoog te gaan. Als dat niet weet is schappelijk of niet verantwoord is. Maar zo is ook een soort kring. Het laatste niveau heb je het in Timstunevoer je en je patiënt. Als je patiënt, je hebt veel administratieve dingen vraagt op een manier die voor jew en je werkt samen zijn, dan moet je dat met die patiënt ook bespreken. Wat als de patiënt niet op afspraak komt? Wat doe je met haar al voorschiften? Wat doe je met een standaarder test? Macht patiënt als om maar binnensteken of met zo'n braalpleging komen? Dan heb je het meer het lokale niveau, samenwerking met de zakenhuizen, samenwerking met de andere zorgenvullenings, samenwerking met de apothekers, met verpleegkunderen. Als er dan probleemen zijn, die toch op een hoge niveau moeten beantwoord worden, helpt het om te kijken wie is daar mee bezig of wie zal daar mee bezig moeten zijn. Neem contact op met je beroepsvoeteergewodering, neem contact op met een syndicate of neem contact op met de organisatie van jouw specifieke discipline in de zorg en kijk of ze daar al op de hoogte van zij van het probleem en of ze ook mee bezig zijn. Verandering realiseren kan dus op verschillende manieren. Ik vraag Antonie nog waarom het belangrijk is om bij inefficiëntzien in de zorg toch kritisch te blijven. De waarom vraagt te stellen en te blijven ijver voor die verandering. Het is belangrijk als arts, als frustratie voelt, om die frustratie te kanaliseren om verandering te kunnen verwezen. Als je het tegenkomt, dan denk je dat het ook kan dan nu eigenlijk. En dat is toch schandaler dat daar wordt gedaan, maar het pakt de weg van de mensen te weestant altijd. Zij ervan ja bezorden dat maar doen, dan geldt de verandering niet van komen. Bevoorbeeld voor leerkarten was het tot voor kort nodig om een middestart van een karriëren een attest voor te leggen dat ze in een goede zon tijd zijn. Die attesten dachten wij als arts, dat is nodig om te tonen dat die man mentaal geschekt is om les te geven. Maar bijnavraag bij de agenschap zorggrangensontijd gaven ze mee dat dat attest nog stemt uit de tijd van tubergelozen. En eigenlijk nu niet meer gelavand is, maar dat zei het niet kunnen afschaffen als agenschap zorggrangensontijd. Want die verantorlijkheid ligt bij het agenschap onderwijs. Nu hebben we dan ook bij agenschap onderwijs gecontacteerd en die verwezen dan weer naar agenschap van zorggrangensontijd. En door met die twee mensen samen aan het aaflaten te komen was de consensies oké, we willen het gaan veranderen. Maar als we daar hadden gestopt dat de verandering nog niet gekomen, want de onderwijs de creëten worden slags 1,5 jaar doorgevoerd. En bij de eerste versie van het aangepaste onderwijs de creët was het attest voor geschiktheid van leegkracht en afgeschraft. De leegkracht had in de neodig maar het een school het wel nog nodig om ze een financiering te kunnen krijgen. Waar wij dan als de onbesmedicaan nog hebben moeten de wedstvorstellen aanpassen. En alle parlementen leden die betrokken waren in dit wedstvorstel in flamse parlementen op de oog te brengen. Dus dat ons wedstvorstel eigenlijk door kwam om dan toch final dat het attest te kunnen afschaffen. En daardoor zijn we heel langweerd geweest aan een attest dat je kan zeggen. Maar ja, als ik als arts gewoon snel minstempel een handtikning zet ben ik er snel van af. Maar zei wel 12.000 attest in per jaar 12.000 consultaties die anders niet nodig wat ik geweest in een tijd waar we moeten zuinig zijn met onze consultatie bij artsen. Vol harde als je iets wil veranderen kost in eerste instantie tijd maar kan echt wel veel op leveren dus. En het einde van deze aflevering kijk ik nog even terug op de vraag van de arts aan het begin. Zij had het enige zijds over de praktische kant van ons vrij beroep die onder drukjes komen te staan maar ook over het financiële. Ze gaf het afschaffen van de telekonsultatie zelfs voorbeeld. In mijn ervaring is dit iets wat huizarte vrij u na nim terug willen. Ik vraag Maarieke hoe we kunnen voor zorgen dat er een antwoord komt op deze vraag. Ik denk dat daar eigenlijk een mooi illustratie is van het grote problem dat we hebben met de budgetten in de gezondheid zorg. Ik denk dat iedereen aanvoelt dat er heel veel ondoelmatigheid is dat er verspilling is in de zorg. Daar ben eigenlijk met hetzelfde geld veel beter zorg zouden kunnen leveren. Je moet kunnen garenderen aan de overheid. Aan de ene van het jaar gaat er zoveel miljoen mineraard geven zijn. Dat is geen makkelijke maatregel. Die zijn nodig, maar dat zijn zaken die daar we eigenlijk realistisch erwijs maar over een aantal jaren kunnen bereiken. De deadline is gewoon veel sneller. Waar is er makkelijk te doen? Twee dingen of wel zich de de kast schaf bedoen alles van alle prestaties, ik spreech zin het af. En dan heeft iedereen ingeleverd, maar dan veranderd er fundamentaal niks. Of wel zich de ja, we gaan kijken waar dat grootste exist is. En we gaan daar iets aan doen. En dat is een beetje hoe dat de teleconcentraties op tafel is. En waarom ligt die daar? Omdat dat oorspronkelijk een nummer was waar geen budget tegenover stond. Is de zijden? Als we teleconcentraties gaan doen, gaan we minder consultaties doen. Dus dat lever top klopt op. Maar er was vergeten dat wij al teleconcentraties deden voor dat er geld voor was. Plus dat er zorg ook iets uitbreid. En dus ook die voor spellingen van hoeveel zorg gaat er nodig zijn. En hoeveel zorg is effectief zinvol. En dat is allemaal zo vagensuptiel dat er ontzettend moeilijk is om die oefening te maken van een goede besparing. En we weten dat dat kan, hè. Maar we hebben er tijd voor nodig. En daar gaat niet als ze zeggen over tv, ik moet een materiel derrieje. En over zismaan moeten er zoveel miljoen bespaart zijn. Dat snap ik als je dat zo uitlecht. En tegengelijker tijd snap ik ook dan de huizarts die zeggen van je maat door die teleconcentraties. Kunnen we onze zorg wel efficienter gaan helpen en ik zijn al zoveel patienten stoppen. Ik denk dat we daar ook wel alleen met de hervorming van de nom en klatuur een vooruitzicht hebben. Dat er gaan veranderen. Dat er een herijking komt. En dat we in twee, drie jaar daar ook vanaf zijn. Dat er een oplossing voor gekomen. Ja, we zijn eigenlijk in zo'n situatie budgetter die zol door de jarenheen heel mal is geef gegroeid. We hadden eigenlijk al vijf of tien jaar geleden moeten beginnen, snojen in de Turinia's de richting brengen. Maar toen gingen het budgetter goed, dus waarom zouden we dat aan klagen? Ja, of idealiter zelfs van null her beginnen. Want als je kijkt, zoveel problemen of zoveel niveau ze elkaar tegen spreken, dan de preventieve zorg, versus curatieve zorg. Eigenlijk zou je mijn heel nieuwsysteem moeten beginnen, maar waar begin het? En dat gaat verschrikkelijk lang duur over verschillende regeringen ook. Ja, ja. En dus dat vraagt in de redaard de politieke moed om verder te kijken dan hun eigen regereerperiode. Dat is ook eng, hè. Je bent jonge arts, je gaat uit van een bepaald loom gekopt een huis, want je zijdt in de idee. En ineens komt alles op los te schroeven te staan. Ja, ik snap het voor je. Zullen ze er heel veel weer staan tegen. En een kinderkart toe, waar dat er in de roemt, hoe wons change. En iedereen, ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja. En hoe wons to change. Nee. Eh, dat is het, hè. Ja, en ik snap het, want ik voel het ook allebei. Ik zie ook als het wordt uitgelegd waar grommet nodig is, maar tegelijkertijd, ja, ik heb ook een huis of te betalen. Dus in der daad, ik ben er ook bang voor om die sprong er aan wagen. Wat daarbij daar juist zoveel was, als je zij van ja, we zouden een keer van een wietblad moeten beginnen. Er is met de noediel, wou we daar wel doen, hè. Maar ik er eerder mij nog heel goed, die allererste vergadering, en we hebben gewoon tweeën gepraat over dat en dat en dat en dat en dat. Daar gaan we het niet over hebben. Zelfs als gewild in grote veranderen te weergebrengen, daar gaat niet. Het moet altijd met hele kleine stapjes. En ik denk dat dat misschien ook wel een hele belangrijke bodschapjes voor iedereen deemt van 'hakzien' tegen me meer, al die kleine stapjes stellen we op. En focus je op de kleine dingen die we toch vooruit gaan doen. Eegelijk als dat je in de Bergenland wendelen zet, eh, als je beneer de begin te gingen, ik moet daar geraken en met stap voor stap, een halverwege de middag draai de ongeziening van 'ah, mij, bent toch precies al weer gekomen, ik denk dat we daarom moeten vasthouden. Mietst de inzet natuurlijk, mietstavond, dat we ons blijven agigeren en ons op koers houden, gewoon of ik wel dat er verandering mogelijk is. We begonnen deze aflevering met de vraag hoe we als huizarts ons vrijberoep kunnen bewaakken. Het antwoord blijkt complex. De structuur van ons zorgsysteem is versnipperd, het overleg met de politiek is straag en de belangen bodsewaak. Maar deze aflevering dont ook, verandering is wel mogelijk. Soms via een open brief, soms via een stem in een syndicate en soms gewoon met een blauwelijke koddel op een attest. Kleine acties maken verschil. Toch is het niet altijd duidelijk wie ons vertegenwoordigt. Hoe je stem laat horen of bij wie je terecht kunt. Syndicate, raden, administraties, het landschap is voor veel artsen een mistig terrein. En het daar vringt het. We voelen de gevolgen van beslissingen, maar we weten vaak niet waar ze van daankomen. Laat staan hoe we zelf in vloed op kunnen uitofenen. En toch zit er kracht in collectiviteit. Hoe meer we ons organiseren, hoe luider onze stem klingt, hoe beter we de structuur begrijpen, hoe groter onze slag kracht wordt. Want het systeem dat zijn ook wij. Komt een arts bij de doctor is een podcast voor en door huisartsen, met de steun van viatres. De gasten in deze aflevering spreken vanuit hun perspectief. In elke aflevering hoorde je echte verhalen van collega artsen, soms anonym om hun prijven zie de beschermen van de gasten. We geven handvaten om beter voor jezelf te zorgen en sterk in je praktijk te staan. Alle info en links vind je op www.kondenaartbiededokter.be.