S3 #3 Van zoekbalk naar spreekkamer

Op TikTok is de informatie rond anti-conception heel inzijleg en ongeveer seerd. Vooral hormonale anti-conception-metodes worden zeer negatief in beeld gebracht. En natuurlijke kalendemetodes zijn tot termalenmetodes, voor dan juist weer heel positief belicht. Dus wat ik een paar cent die ik denk over 400 euro betaalt dat voor een ring die door de temperatuur te meten, er ziek us mee opvolgen. En twee maandlijters zat ze in de wachtzaal van de abortuscentrum. En ze kon nog altijd niet geloven dat de ring uitvoudt, dat kunnen inschatten. Als feminist kan ik alleen maar toe juichen hoeveel mensen met een baar moeder meer over een eigen legie am geleerd hebben afgelopen jaren door ebz en social media. Ons wetenschapperen arts bedenken juist weer de bezorgd over blinnen vertrouwen dat anti-conception gebruikers hebben in kalendermetodes. Hey, ik ben Charlotte. Hij zacht zijn Brussel en host van Komtenart bij de doctor. De podcast over hoe je als arts en praktijkmanage het en tegelijk voor jezelf zorgt. In deze aflevering ga ik in gesprek met Anouk. Ik ben Anouk Bune sterijn. Ik ben huizeigd, academisch medewerker aan de Universiteit van Antwerpen en Schijner. Marieke? - Ik ben Marieke Gijsels, ik ben huizeigd in 1e je minigrootige groepsprek. Daarnaast geef ik ook nog Liz aan de Universiteit Antwerpen. Ik doe daar ook doctorat zonder zoek en ik werk voor komstmedica. Thomas? - Ik ben Thomas Patine, ik ben psychiatig. Ik werk het meeld te versen en ik weet ik voor het optisch verdoptes. En maakt een van Klee. Hoi, ik ben Dr. Maarten, ik ben huizeigd in opleiding en ik werk voor gezondheid en wetschap. Daar maak ik definitief een bus op TikTok en Instagram. En we proberen missie informatie op social media te bestrijden. Stets meer patienten stappen de praktijk binnen met medische info van social media, influencers of zelfverklare de experts. Maar wat doe je als die informatie niet over reinkomt met het evidence-based advies dat jij wil geven? In deze aflevering zoek we uit hoe je als arts omraad met patienten die jouw expertise in vragen stellen, hoe je wetenschap verteld zonder bij twee terecht of paternalistisch te zijn en waar de grens ligt tussen shuites en zinmeeking en misinformation. Maar ik begin en doe hem met de vraag wat is de impact van social media op de verwachtingen van patienten. Ik heb de indruk de patienten tegenwoordig, voornamelijk als ze heel actief zijn op social media of de social media heel erg volgen. Vaak hem in een verwachting naar mijn praktijk komen dan met een klacht. En ik vind het veel gemakkelijker om een klacht te behandelen, want het is veel gemakkelijker om tegen een patient te zeggen die ding dat dit aan de hand is en dit in de behandel opties waar gaan bevoren. Dat we niet daar mensen al een beleid verwachten en dat je dan moet genutlegen waarom het beleid eigenlijk minder aan de orde is omdat ze al zo willen behoorde of geleden op social media dat ze er al van overtuigd zijn of lijken te zijn dat dat het enige correcte of juiste is dat er je dan kan worden. En het gaan weer lege in een alternatief bieden, kost toch echt veel meer tijd dan wanneer dat je helder in mijn afstand een probleem wordt gaan benaderen en gaan uitwerken. Social media is natuurlijk ook niet alleen maar slecht voor patienten. Ik denk dat het ook wel medium kan zijn waarin ze zichzelf kunnen gaan informeren of gehoor kunnen vinden bij patienten die hetzelfde ervaren. Het is misschien wel misschien bij ons in het kabinet niet gaan vinden. Dus het kan wel een mooie aanvulling zijn op eraas tijdens een consultatie bij een arts missen en het kan ook wel heel aan te werken, denk ik. Ik stelde die vraag ook aan psychiatertomas patien. Langer een tijd geleemd mensen hadden misschien een boektuis of een genezek, of eerst de hulp of zo, maar eigenlijk de algemeen ik kennis over genezek, kunde het lichaam. Dat was ongeveer verietering gelijk en dat was eigenlijk heel laag. En als je dan een spongnaak maakt, ben ik bijvoorbeeld de tint in het. Op een zwaar is er heel veel beschikbaar vanuit thuis uit. Als je zegt was de impact van social media, daarop je ook op zo'n tik tok is, je moet op blijven heel veel informatie op je geven. Het komt gewoon op jou af en met die algeriet is voorzettend aan toegestuurd. En de nienback van mij vind ik dat je veel meer moet afstemmen met je passend, wat weet je al, wat weet je nog niet. En waar heb je nu nood aan? Weet, sowieso, ze gaan dingen zien en opzoeken, je kunt het niet meer weten aan waar. Dus dat is wel een groot verschil, waar vroeg als artsen ja daar meer zicht of controle op had, moet je nu eerder mee in een proces stappen. Een klassiek voorbeeld is dat ze mensen die juiste fijte wel kunnen zeggen, volbent de pressiefdienst met de hersen te maken, en ook met serotoninen en die medicatie heeft de serotoninen te maken. Dus schrijf ben je die medicatie voor. En ik op zie je fijtekloppen. Ja, de pressiefdienst, hersenen en serotoninen, de pressiefdienst, en medicatie. Serotoninen, die fijtekloppen, maar die interpretatie of die daar rechtstrijks verband, ja, maar dat is complex, helemaal zetig. En dan ga ik soms zeggen, ja, kan je een antwoord geven, waarom wel, waarom niet. Maar kan we al eens te leren hoe dat juist te wel in mijn kare zit? Ja, en ik ga erken voorbeeld dan ook de analogie bij prikkelbare darmcinrom, bijvoorbeeld, waar de mensen ook vaak met bepaalde ideeën en verwachtingen komen van, ik wil checken of ik geluten in toller aan het ben, want persoonlijk aan zich ook beter voelen vaak als ze wel minder geluten eten, maar dat is niet een ene opeenverhouding en dat is prikkelbare darmcinrom, is dan iets veel complexer. Dus dan moet je ook heel hoeg en luister van, waar we het potenten al weten. En hoe kun je dan inpikken op wat wij denken dat het is als arts? Ik weet niet of het nog wordt aangeleerd, maar in mijn tijd was zo eis. Ja, absoluut. Dat is de ID's, concerns, expectations, dat is de belangrijkste. Dat is de belangrijkste. Maar wat is u ideeën over? Wat doe je het je duur zal? Waar ben je bezorgd over? Dat zet dat het emotionele en ambass komt eigenlijk bij de expectations. De vraag was over die verwachtje. Denk dat we die vragen nu ook hier stellen. En dat we voel als arts terwijl het heel wat druk op ons. Mensen zijn ook opgeleid geworden in het algemeen, mondiger geworden. Dus die verwachtingen misschien waar die de vroeger ook bedenke ik nu, maar we zijn niet wel nu wel echt uitgesproken. Nog de eerste belangrijke, als we dat wel volhouden, dat we dan ons eigen metodiek wel goed blijven vast houden. Wie het dus schappelijk werken, bereven goed, zoiets als eis. En dat is die connectie te maken met de basin. Maar wat als in het begin van het bespreken van de eis het al misloopt en patiënten ideeën over iets hebben en op die manier verkeerde informatie geloven? Hoe kan je daar als arts mee omgaan? Marike en Anouk vertelden me hoe zij dat aanpakken. Ik ben sowieso al een arts die daar perberend heel veel uitlegte geven aan patiënten. Ik vind dat heel belangrijk dat je snapt, hoe dat iets werkt of hoe dat een medicijn werken of waarom die behandeling nodig is omdat ik denk dat dat helpt in de terapietrouw. En dat is dan eigenlijk ook mijn eerste behappen, mijn eerste tegenaanwahl, als mensen komen misselwaar misinformatie om uitlegingen, maar ja, eigenlijk zit het zo of zo of zo. Maar als die mensen al met een idee zitten, zeker als daar een bepaalde oplossing geeft voor een probleem en jij moet dat tegespreken, is dat niet altijd makkelijk. Ze gaan dan waar inweerstand van het jij wilt niet luisteren of jij zijn niet meer. Maar ik denk ineerst die instantie ga ik het over het geven van de juiste informatie. Anouk formuleren de het zo. Ik probeer daar wel te kaderen binnen te proberen achterhalen waar dat verwachtingen komen, waar dat overtuiging komt. En dan daarnaast wel de juiste kanalen voor gezondheid, informatie, metengeven, een thuis-airstipuntanel, gezondheid en wetenschap. En de hoop is er volgende keer dan met andere bronnen aan de slaggaan. Maar als ik dan dan kan ik ook wel der heel goed inkomen, dan mensen denken dat alles van op social-minia voorbij komt. Echt is het lijkt ook allemaal wel gemakkelijk. En het is voor ons om zo'n kan moeilijk om te gaan achterhalen, waar nu de meest correcte bron is of de meest heerendag te richtlijnen. En dat het aan voor ons al moeilijk is, hoe moet het aan zijn voor mensen, zonder medische achtergrond? Ja, ik durf ook soms echt wel te zeggen, dit is fake news. Of dit wordt op social-media, zet in uw ans van ledig verkeerd. En dat ik dan toch proberen uit te leggen van gekomt bij mij, omdat ik evidence-based-medicine doe. Dus ik ga ook deze informatie geven dat volgens de wetenschap ook wel correct is. En ik heb ook wel geleerd om dan niet direct te zeggen tegen hun verwachting of tegen hun eizelf of vraag. Maar heeft ze even kijken waar komt hij? Was dat er onderliggend kunnen zijn? Want heel vaak is dat ook weer die bezorgdheid. En dan denk ik weer terug aan onze lesse communicatie, waarin we moeten vragen naar de ID's, de concerns and expectations. En dat helpt wel om dan weer een andere inval zoek te vinden. En dan verder te kunnen gaan en u eigen voorstellen dat we kunnen doen in de hobet dat patiënten zie je dan wel gehoord genoeg hebben gevoeld. Patienten komen met vat diewe informatie. Maar wie of wat voetieovertuigingen eigenlijk? Maak er wel een klevertel de medit. Ja, wakt er wel in klasaken die terugkomen. Ze doen sneller beloftes, bijvoorbeeld valf 10 kilo af in twee weken. Heel vaak zijn er ook commerciale belangen. Influence moet in eigen supplementen lijen, die daar aan heel wat klems gaan koppelen. En dan ook grote hoorde gaan gebruiken en vragen klems als bijvoorbeeld ontgiften en wonder middel. Als ik dan denk aan de getuigenis in deze aflevering kan ik me zo de filmpjes in beelden met prikkelende titels als fixie hormonale disbalans of breng je hormonen weer in evenwicht. Maar wat kan je als arts doen om daar iets tegenover te zetten? Hoe ga je om met patiënten die verkeerde informatie geloven? Ik denk dat we daar een beetje twee zaken met gaan bekijken. In de zet is wat kan je doen als arts op sociale media en ander zet is wat kan je als arts doen in de praktijk. En dat tweede lijkt me echt het belangrijkste want daar is er iets unique, namelijk de vertrouwspant met je patiënt. Eet wat niet of toch niet in die diep te bestaat op sociale media en gebruikt je vertrouwspant. Luister naar de patiënt, lijkt de patiënt voldoende uit, neem tijd om uitleg te geven en maak geen boze beloofd is, beloof niet wat niet kan laten worden. de mensen willen nemen van prikkelbare daren. We merken als er heel wat passie in te binnenkomen in onze consultatie ruimte, met gastrointestinalen klachten en vaker in een begin van de consultatie of toch een bepaalde tijd door van hier speelt een grote factor prikkelbare daren. Bij die mensen zijn er heel wat andere zaken spelen, waar ik stress bijvoorbeeld, ik zames er is, die klachten wat gaan er ergeren. Neem tijd om naar die klachten te luisteren, neem tijd om uitleg te geven aan die patiënten. En ga niet aan die patiënten beloofd dat je die klachten met behandeling iks of behandeling iërplots gaat oplossen en heest alweer het stelerialisische verwachtingen. Want daar kunnen we het verschil maken met de kwakselvers op sociale media. Zijn je al wel die valsen beloofd is maken, zij gaan wel zeggen. Met laag ruchpijn, ik heb machine iks of i en ik ga jou van jouw klachten verlossen met acht seessies. Nee, we weten dat dat heel moeilijk is om te daaraerlijk in zijn patiënten maar wel zorgen dat die patiënten ondanks dat ze een lang deur reactie gaan doorlopen, ze gehoort voelen en zich geholpen voelen. Want als zij zich gehoort voelen in het reguleren circuit, gaan ze minder snel greppen naar die kwaksel. Dat is toch wat ik denk. Ik stelde diezelfde vraag ook aan Thomas. Wat als je merkt dat de ideas van een patiënt al niet kloppen? En daar droog de concerns en expectationsbeinvloed zijn. Dat is een lastig en dat heeft ook echt wel te maken, maar daarbij niet meer die controle hebben over hoe dat mensen tot informatie komen. Dat is een vet. We moeten daar meer leren omgaan, dat in dat mensen ons mee als komen, die geen die eigenlijk niet kloppen. Wat doet dat met ons vaker? Dat ben ik zelf ook. Van je dat klopt niet. Kameer ze je korregeer, kaat die zetleer, hoe dat eigenlijk in elkaar is. Maar eigenlijk is dat iets defensieven. Rijlik neemden ze daar meewa-pastien niet serieus. Dat zit er van, dat je het echt niet zo hebt. Die geweest met dat op te zoeken. Eerlijk, je hebt een betrokken patiënt, die dingen wel topzoeken. Dus je ziet zelfs soms studies door, en daar heb je ook al dat. Ja, en dat vraagt wel wel moeite. Dus je moet er eigenlijk in dat ze juist nemen. En terugstert er van een begin, ook je leeg het is uit, van waar je de informatie gaat. Wat maakt er dan zo denk ik. Ik heb wel een ander, ik zet er wel in het begin, ook wel een ander verhaal. Ik zou je dat ook wel vertellen, maar leeg het is eerst ervan nu uit. Ja. Daar koek wel weets, wat daar wel, niet. En daar kan zien wel een insteging, ook soms het beste gebruik. Ik vind dat belangrijk om te doen, omdat het eigenlijk goed iemand helpen. We zijn opverleden, we willen mensen helpen. Het is niet gewoon, ik ben hier de leer meester, de lesgever en jij moet het samenhoek kunnen. Als je niet samen kunt werken van dit iets gezamenlijk, daar moet je er nog heel goed advies geven, perfect volgens de richtlijnen. Die misschien ook heel goed zou kunnen helpen, maar als het niet doen. Of ze zijn niet mee, ja, dan gaat er niets van in aan komen. En daar verlies ook het contact weer. De leer meester versus de hulpverlener. In een wereld van meningen brengt met dat bij paternalisme versus shared decision making. Want wie heeft het laatste woord over de gezondheid van een persoon? Ik vroeg het aan Marieke, Maarten en Anouk. Het is een momenteel ons wisterse normis. De patient heeft het laatste woord. De patient is liestien alles. Maar je merkt wel dat de generatie voor het dien, de hele oude patient, het daar heel vaak moeilijk mee hebben. En die willen eigenlijk heel graag dat jij als arts heeft wat ze moeten doen. Ik heb zo'n echte patienten die al heel oud is, al heel lang in de immunotherapie. En zo'n ziet, en havt toch veel nevenwerking. En wat dr ik moet ik dan nu normaal blijven doen. Zij vindt dat niet fijn als we dan die shared decision making doen. Dus ik vind dat zo'n zo'n kwel. Al die ga ik niet mee in een mening oplichting. Ik blijven het open, maar zij vindt dat niet of. En dus ik denk dat dat ook wel goed is om te weten. Dit is ons wisterscader om te denken dat is het beste, maar dat zal misschien ook nog wel eens op het bouwmanment evalueren. Dat is geen eeuwig vast lient universele waarde. Ik denk dat we daar toch ook subtil moeten zijn of waar aanvoelen. Bij wie, wat past wel? Ja, dat was. Als dat sommige mensen toch net iets kemer, sturing, niet het oplegen, maar iets kemer sturing nodig hebben, dan te zeggen, "Jij beslist ik zicht niks." Bij alle beide gelopen is het het begin van veel uitlechtergeven en de correcte uitlegende. Ik ben heel erg zien. In het data zijn aan het evalueren naar een nieuw type gineskunde, waar dat als arts echt instaan om de patient te informeren, en de patient kan zelf aan de hand van die informatie keuze schan maken. En dat informatiegeweel te vroeger voelt dat alleen maar plaats in de praktijkruimte of ingen mensen op zoek op Google, maar nu, vandaag, werd het heel veel mensen zowel actief op zoek gaan op sociale media over hun gezondheid. Maar ook passief, eigenlijk, continu beladen worden. En we moeten maar gewoon op je fiets gaan, want ik ook een paar video's doorskollen en je hebt dat iets dat te maken heeft met gezondheid. Dat nemen je natuurlijk ook continu mee in de praktijkruimte. Ik hoop altijd met een patient te samen dat het een besluit te komen. Om ervoor te zorgen dat de patient ook geholpen voelt, gehoordvoelt, mijn rat of het advies zelfvolgen. Maar het maar ook niet door slaan, het mag niet in die mate zijn, dat in die shared decision making, daarvan mij vooruit wordt iets voor te schrijven waar ik men niet comfortabel bij voel. Dat is toch ook niet meer shared. Nee, in een dat dus ik wil opstit op tafel liggen en ik wil er samen met de patienten over speken wat dat er gekozen wordt en dat we daar ons samen achterzetten. Maar dan mogen je een opstitant toegevoegd worden, waar dat kiek men niet comfortabel bij voel dan. Maar dat is wel een moeilijke afweging weer, want het job is niet altijd zo gemakkelijk. Hoe hard wil we ook ons best doen, soms lukt het niet om een patient te overtuigen met correcte medische informatie. En dan is het extra moeilijk als de patient een beslissing wil nemen op basis van die verkeerde informatie. Dan loekt het paternalisme wel om de hoek. Je wil je patient helpen, maar je wil ook niet je dwangen worden om als arts iets voor te schrijven. Thomas Patin zijn met dit er nog over. Ja, dat is een twee stijden, een zwaar te inderdaad. Ik heb het ook wel heel belangrijk tegen mensen die ik ik op leidt. Van, het tijdelijk moet je niks doen als arts waar je niet achter staat. Je hebt wel een verantwoordigheid ook juridisch, dus doen niks waar je echt niet achter staat. Maar dat is iets anders als de patient moet doen. Volgens de letter elke ding wat je je vind dat er moet gebeuren. Er is er wel een tussengrond in, maar in begin veel gaat over contactmaak het gesprek doen. Kijk een verband deze belangrijke dingen nu zijn en dan gezamenlijk stap voor stap naar iets toeweg. Want ergens ziet er ook wel een maxverhouding. De patient heeft jou ook nodig voor bepaalde dingen. Als het dat is, maar ook een voorschift of een onderzoek. We moeten veropletten dat we dat niet uitbuiten. Dat we dat niet daar nog iets paternalistisch doen. Want jij krijgt hier toch niet zonder mijn help. Ja, en ik heb er daar voor deel al. Dat is een veel zaken die kunnen zonder een arts. Dus je hebt eigenlijk wel waar ruimte op met jou patie in gesprek te gaan. We mogen dat niet vergeten dat wij die ruimte eigenlijk hebben. Dus wij moeten ons daarin aanpassen, vind ik wel. Via social media kunnen mensen in contact komen met klachten die niet per seemprobleem hoefen te zijn. En dat brengt ons bij het medikaliseren van een bepaalde situatie waar ze het normaaliseren ervan. Ik vraag aan ook Marieke en Thomas of zij dit ook herkennen. Soms is het verveerland om te medieën een patient te klachten om meer te komen binnen de grenzen van het normale valt en dat ze daar wel iets waar klachten van kunnen onderwinden of iets verveerland kunnen vinden. Maar dat alleen maar bij een physiologisch goed werken klieg aan hoogt. Heel banal, lichaamsbeharing zijn mensen die zichzelf overmatig behaard vinden. Dat is natuurlijk tegevolgen van een schoonhetsideel. Maar dat is heel vaak geen ziekte. Vrouwen me heeruitvallen komen dan heel vaak met de vraag en nu een labbo om te kijken of alles wel normaal is. Sorry, dus zijn heel op een joh, dus in uw leven dat je heel veel haar kunt verliezen. En dat is niet app normaal. Dat is jammer en dat is verveerland. En ik hoop dan wel dat ik voldoende gevoelse flexie geef. Maar aan de verzet stuur je een patient wel naar buiten, zonder onderzoek of zonder medikatie. Omdat het tijd wel raadsal brengen of dat een lichaam nu helemaal ook evaluiert. Maar dat was gehoopelijk, gewoon al hebt kunnen uitleggen van dit val, bedoende grenzen van het normaal. En dat was gehoopt dat de patienten dat dan ook wel echt begrijpt in de vrede minimte of zo. Ja, en die gehoopen genoeg voelen, zonder dat er een beetje naar buiten wordt gegaan. Dus ik hoop dat de patienten wel willen aanemen, wanneer ik zeg van, ik snap het afvervelend is, maar eigenlijk is het wel ook normaal. En kunnen we hier eigenlijk ook niets aan doen, of moet we ook niets aan doen. Maar dat is wel een mooie leuke boodschap in een maatschappij, waarin dat precies alles maaktbaar is. Een andere mooi voorbeeld is een patienten die bij mij kwam om als elke avond een win moest laten. En er was verhaarigd onderoverkomelijk, want dat was toch niet normaal, dat komt toch niet, dat was toch niet gezond. En dat is een patient die van mij ook altijd verwacht, ik heb alle dingen diep te uitpluis. En op dat moment heb ik besloten om me eens weer uit te zoeken. En is er gaan kijken waar dat komt, windere grijheid bij haar, op een zas en probleem of als een ziektewicht gezien, dat er ook maar gewoon een functies van jullie gaan. En één wint maakt ook nog geen windere grijheid. Inder de ad, dat moet je dan al er gaan door vragen. Maar als je dan uitzoelt, dan bleek die daam. We hebben heel erg ongelukig te zijn in haar huidelijke omgeving. En wat ze zavonds altijd alleen, en voelde zich eenzaam, waardoor er ja elke lichamelijke activiteit over het leven waar je normen werd. En dat er ook zo'n focus op kwam te liggen. En vanaf dat we haar hebben kunnen activeren en met sociale contacten hebben kunnen verkrijgen waar die klachten ook weeg niet wat die winters aan het verdwenen was, maar het werd geen klacht meer. En die deed dat ook wel een heel mooi aspectisch van onze job. Als je als vrouw een of andere vaker klacht hebt in gezet 40 tot pak weeg 80, dan is het altijd van de menophause, omdat je nog aan de reden blijkt dat het enige wat nog gebeurt als je vrouw zei. En ik denk dat we daar heel erg noot hebben aan een tegenbeweging, omdat zichtje sommige dingen zijn normaal. Als je een relatie hebt, gaat van 5 jaar in die breekt af. De eerste twee dagen gaat het niet goede voelen, dat is normaal. Klik dat soms aan de minste uit, als ze dan zo komen, dan ben ik er wel altijd zo'n bier. En ik zeg je, maar stel nu dat je vijf jaar samen zijn geweest, het is gedaan. En dat doet u niks. Dan zijn er twee opties. Zicht of wel, was er echt iets heel maffoud in de relatie, zicht of wel, ze hebben een psychopaat. En dan tegen de me. Ja, ja, dat is eigenlijk al waar. Die emoties worden er ook wel bij. Maar ik denk dat we daar ergens niet meer toe laten in de maatschappij zo zijn dagen. Dat het welk wordt, maar ik hier gebruikers zit klot, weet ik wel wat is. En er zijn dagen dat het goed gaan, maar die twee moeten er wel zijn. Het is niet inkel zijn signaal. Als psychiatr is dat zo een van de keren elementen in onze vroep, wat moet we medikaliseren, wat moet we normaaliseren, wat is dan normaal zijn, normaal of variacies van gezond zijn, al die thema's, ja, die hersen ook. Ik vind dat wel goed dat er op zijn minst een discussie over is van waar liggen we die grens. Ik vind het interessant om even eif te kijken van wat betekent die worden voor ons, wat medikaliseren betekent dan, daar moet behandeld worden. En normaaliseren is dat precies, daar moet we niks meer doen. Dus wij ook daar denk ik los van of iets medikaliseren of normaaliseren. Is er ook zo iets van, ja, het is dus wel verschillende opties als je normaaliseerd. Het is bijvoorbeeld heel normal als er een overleiding is, dat je minder goed slaapt of dat je hebt. Als je een grau we gaan beginnen te noemen, dan zeg ik het is normaal. Dat betekent niet dat we daar niks meer moeten doen, dat we daar geen naanachter want het is normaal. Nee, dat kan ook de nimpakt hebben, we moeten er ook iets mee doen. Ik heb er ook een andere woord die mij gespreken daarover, want normaal klingt als een overdeel, ik zeg het dan, ja, ik vind het logisch. Als dit is gebeurd, is het logisch dat dit het gewol is. En dan gaat dat niet in een overdeel over, maar ik ga gewoon dat nu het gegeven en we begrijpen van waar dat komt. En dan kun je het vragen en wat wil ze nu mee doen. Want sommige zaken kunnen medikaliseren, maar kan dat pas in, toch zeg ik, maar kun je niks mee doen. Ik kon niet dat die behandeling daar hoeft van mij helemaal niet. Ja, bijvoorbeeld bij de diagnostische van ADHD. Soms kan als dan patiënt echt die diagnostische krijgten, maar ook kan dat gewoon al voldoende erkenningen even zonder dat de patient ook nog wildt, omdat er bijvoorbeeld medicatie voor te gaan opstarten, dat dat soms gewoon de erkenning al krijgen, ergens voldoende is om waar problemen of familiekeerden in een context te gaan plaatsen. En dan krijg je dan de vragen, is dan een diagnozer aan ADHD, heb je dan iets gemedikaliseerd. Ja, maar die heb je een diagnozer gesteld, maar je moet dan niet behandelen. Dus krijg je dan tergelijke tijd ook normaliseren, zeg ik van ja, maar dat is voor jou de norm. En zodat ik dat eigenlijk geen probleem veroorzaakt, dan moeten we daar ook niet mee doen. Ik denk dat de muziekwinkels en de bibliotheken vol staan met producten van mensen die hoger waren in een stemming in creatief waren, ingenieus, hebben goed, ja, je moet er een bepaalde maatel van creatiefiteit in gedrevenheid hebben. En dat kan zijn dat sommige mensen daar een biopolij storen, niet zo gezegd van halen. Dat zal wel kunnen geweest zijn, maar dat betekent niet dat alles daarvan negaties. Weet erom belangrijke aan kijken wat die personen mee, maar ook wel die informatie geven, waar ze in de naadelen als je vooral niet behandelt. Weet erom een gaat over die informatie gaan beschikbaar stellen, dat ze je dus tegenmeeken, dat het personen dat ook wel weten wat er er ergens u kost zijn. Ik wil aan het einde van deze aflevering nog even terugkeren naar de getuigenis van de collega aan het begin van deze podcast. Die sprak over de impact van eenzijge en ongunuanzerde informatie overantieconceptie op social media. Stets meer vrouwen die zich niet goed in hun velvoelen, gaan online op zoek naar verklaringen. Als arts is het dan zoeken naar een evenwicht. Hoe biedt je correcte medische informatie en tegen lijker tijd ook ruimte voor de zoektocht van de patient? Maar gelukkig zijn er ook voordelen aan het feit dat mensen beter geinformeren. Het is ook wel heel mooi dat social media aandoeningen bij de minder aandacht voor is, gewoonlijk onder de aandacht. De vrouwen die met die meendormitreoze kampen en al zo vaak naar de spuets zijn geweest, en daar we gestuurd zijn met het is toch normaal dat het pijn doet. Ik ben eigenlijk heel blij dat die snelig komen aanklopen als het pijnlijke regels hebben dat je gespeeld kunt voeren. Dat is die de minst in ons kabinet zich al gehoord voelen omdanks dat er misschien nog niet zo veel behandeling mogelijk hebben. Maar aan de rzheid vind ik het ook belangrijk om een patiënt te kunnen kaderen. De wordt misschien heel vaak gecommuniseerd over alle negatieve gevolgen van medikatie, van anticonceptie en zo voort, maar de vrouw die dechte vrede mee zijn of de voordeelen daarvan ervaren die dat platform niet nodig om daar wijd te verspreiden. Dus ik krijg misschien wel een beetje een foute persypcie van hoe we percentage zich er slecht in goed bij voelt. Op die manier mag je het misschien ook wel zelf in een keer ervaren of kan het ook geen kwaten nog in de keer iets te proberen. Social media zorgen er dus voor dat de paal de aandeningen meer aandacht krijgen en vrouwen snelig help zoeken. Deze groeiende bewustwoording vertalt zich ook in hoe vrouwen tegenwoordig beter geinformeren zijn over een opties op het gebied van anticonceptie. En dat heeft wel deelijke impact op je consultatie als arts. Ik denk op zich blijbden dat vrouwen er al meer zelf gaan onderzoeken wat welke opties ze hebben voor anticonceptie. Ik heb wel het gevoel als je een anticonceptie consult aangaat met een patient dat die al heel goed geinformeerd zijn of wel van heel veel opties weten. Voor hoe er muziek met een doos gaan boven halen en moest ik een spirale tonen, de pilt tonen en nu heb ik het idee dat ze de opties wel kinden, omdat het meer over gaat van ja was aan het beste bij mij passen en dat we ook wel de ruimte hebben om dingen te weer gelegen op basis van een medisocier. Dus dat vlak ben ik wel blij. Dat ik het gevoel heb dat we wel op een verder stadium in het gespek de consultatie kunnen starten. Ja, dus het voor de list dat ze vrouwen al goed geinformeerd eigenlijk naar de consultatie komen, maar dan soms ook wel wel verkeerd geinformeerd. Ja, zo'n verdien. Ja, en dan stel je bijna al lachen te vragen. Moeten we als artsen dan zelf influencer worden, maar dan met correcte informatie? Ik denk dat zeker niet elke artsie op sociale media moet gaan begreven en filmpjes moet gaan beginnen maken. Ik denk dat niet iedereen zich daar comfortaal bij wouden, dat is zeker oké. Maar je kan wel bijvoorbeeld een account maken om zo wat rond te duiden op sociale media en te gaan kijken wat leeft er, omdat je op die manier ook beter de klachten en de vragen van de patienten gaat kunnen kaderen. Als je dan toch graag filmpjes zou gaan maken op sociale media. En dan altijd als basis de wetenschap pas op met persoonlijke verhalen, want dan begief je in een grijze zonen met heel veel verschillende mogelijken vormen van interpretatie. Dat maakt het voor patienten serverbaarend. Als je de richtlijn als basis gaat nemen, dan maakt het voor de patienten een foutiver. Ik ben al was dankbaar voor de initiatieven waarover maakte je gesprekt. En dat brengt ons op het einde van deze aflevering. We begonnen met de getuigenis van een arts die zich zorgen maakt over het blind vertrouwen in gezondheidsinformatie op sociale media. En terecht. Vandaag zit de patienten vol zo genaamde kennis, halve werelden en soms ook fout over tjugingen. Allemaal gekleugd door algoritmes, influencers en ervarings verhalen. Als arts blijven we zoeken naar een evenwicht, tussen informeren en luisteren, tussen evidence-basedwerken en het erkenne van bezorgdheden. Uit mijn gesprekken met marieke Thomas, Anouk en Maarten ontstaat ik dat het soms genoeg is om correcte invoote geven. Soms vol staat erkenning. En soms moet we duidelijk grenzen stellen aan wat we wel en niet kunnen of willen doen. Shirt decision making is dan ook meer dan mee beslissen. Het vraag communicatie, weer-zijds vertrouwen en het lev om het gesprek aan te gaan, zelfs als het schuurt. Want alleen zo blijven we weg van paternalisme, maar ook van machteloosheid. En kunnen we de hulpverleners zijn die we echt willen zijn. Komt een arts bij de doctor is een podcast voor en door huisartsen, met de steun van viatres. De gasten in deze aflevering spreken vanuit hun perspectief. In elke aflevering hoor je echte verhalen van collega artsen, soms Anouk niet om hun prijven zieken beschermen. We geven handvaden om beter vol jezelf te zorgen en stijker in je praktijk te staan. Alle info en links vind je op www.komtenartbijdedoctor.be.