Ραψωδία ω

Πόδη, τελιαγιάρνη. Ο μήρου οδησία, ραψοδία ο μέγα. Παιρίλυψη. Ο ερμής ο ψυχοπομπός ο δηγεί της ψυχές των λιστείρων στον άδη. Συνατούν τις ψυχές του Αχιλέα του Αγαμέμνων ατουπατρόκλου του έανα και άλλων. Ο Αχιλέας συνομιλήμε τον Αγαμέμνων. Είμνι στήρες συνομιλούν με τον Αγαμέμνων αγιά όσα έχιναν στο ανάκτρο του οδησία και πώς εκείνος οπολυμήχανος τους εγκλοβισε σε θανάς συμποδίχτη. Ο Αγαμέμνων συγκρίνει την πιστείπη νελόπη με την άπιση στη κλειτεμνήστρα. Οδησίας πηγαίνει στον πατέρα του λα έρτι στο εξοχικό ανάκτρο με τους σταυμάσοιους κύπους και τα πολλά δέντρα. Οδησέφες δοκιμάζει το πατέρα του παριστάνοτας κάποιον ξένο. Λιγίζει όμως όταν βλέπει τόσο λίπημένο το πατέρα του και του λέει πιο σύνε. Ο λα έρτις ζητάσει μάδια για να τον πιστεύσει. Και οδησίας του παρουσιάζει αδιάψευτες αποδίξεις που δείχνουν πιο σύνε. Γιοντάζουν τρόγοντας και πίνοντας όσπου φτάνουν έξω από το σπίτι του λα έρτι, οπλισμένοι, η συγγενή στον νιστείρον ζητώντας εκδίκηση για τον χαμό των τικών τους ανθρώπων. Τότε η θεάθυνα επιβάλη η ρήνει και συμφιλείωση μεταξύ των αντιμαχομένων. Οι ανοιος έρμεισμαίς μεταφτερά στα πόδια, καλές εόλες τις ψυχές κοντά του των νιστείρον. Στα χέρια ο Κιλίνιος Χρισόραβδη κρατούσε, ραβδί που είναι μαγικό και τους θανίτους κοιμίζει, ή αν θελήσει τους ξυπνά από τον βαθή του σύπνο. Ακολουθούσαν οι ψυχές των φτεροτοθεότους, των ψυχολάτη των ερμήνα πάνστον κάτω κόσμου. Τριγμούς και τσιριχτές φωνίτων, στριγγλές, πολλές τσιρίδες άφυναν όλες ψυχές, καθώς ακολουθούσαν τον φτεροποδά ρορμή. Μενοιχτερίδες έμειας αντουσαισπιλιά πετάνε, με τις οξίες τους κραδιές, τις φοβερές τριγγλιάστους. Περάσανε τον πάλι ευκοτονλίθο και ακόμα διαβίκανε τον ποτάμό του οκαιάνου τώρα εμά. Του ίλιο της πίλες διαβίκαν και την ονοιροχώρα και έτσι καταφθάσανε στον γάμπο που αρθίζουν η νεκρικία σφόδελοι. Εδώ συχνάζουν ψυχές στο σκοτυνο λιβάδι, εδώ στο ψυχολίβαδο, στο ασφόδελό λιβάδι βρίσκονται όλες ψυχές ή δωλα των θανότων. Βρήκανε και ανταμόσανε του Θεϊκού Αχιλέα και του Πατρόκληου την ψυχή μαζί και του Αδιλόγου και του άψεγου του Έατα. Του αγαμένων αιψυχή του Ατρίδη ήλθε κοντά τους Περίλυπι και γύρω τις μαζεύτηκαν και οι άλλες, ο σωσμάζη του πέθαν αστού άργου στο Παλάτι. Μίλυσε το τίψυχή του ίδου Αχιλέα και είπε στο να γαμένων ατωναδικό χαμένο. Μέγιστε άτρυδη δυνατε και πικροσκοτομένε σύμ με μάβροθονικό να πάσεταν γραφτός σου. Τότε του Αγαμένων ατωήδολου του είπε, γέτου Πιλέα ανήκητε, θεόμορφε Αχιλέα, σαν τη ζωή σου έχασες στην τρία του πριά μου, εύταση η μητέρα σου, μαζί μενήν φεστίες, πανέμορφε στα λασινές και έσυραν μεγαθρίνο που όλοι κατατρώμαξαν από τη βοή που βγάζαν μέσα και έξω από τα νερά. Γύρω σου οι κόρες τα άθηκαν του γέρω της θαλάσσης, Λούκα σου βάλαν άλλιωτα σπαραχτικά θρηνούσαν. Μαζί και η μούσες κεί η ενιααυαριομύρωλογούσαν με τις φωνές τους της γλυκές και όλοιες σε να κλεγαν. Μέρες και νύχτες δεκαεφτά χωρίς να πάψει οθαρήνος σε κλεγανεία θάνατη με τους τρλειτούς άνθρωπους. Στης δεκαοχτώ ανάψαμε φωτιά πολύ μεγάλη και τον εκρώσου το κορμήδος αμες την μηρά της. Αλλαίσή κι αν πέθανες το όνομά σου στεγκυλαμάδα φωτινή λαμπρίσσόλον τον κόσμο θα νεπάνω η δόξα σου ηώνια και η μνήμι σου δεν θα σβιστεί ποτέ όλοι θα σε θυμούται. Εγώ όμως για τον πόλεμο που νίκησα τους τρόες επαθλωπήρα θάνατο που μουγραψε οδίας να σκοτωθώ από τον έγιστο και από την κλειτεμνή στρα. Εκεί που τέτοιχε αλέγανε μηλόντας με ταξί τους, εύτασε ουτεροπόδαρος ερμίσω ψυχολάτης που οδηγούσε τις ψυχές των άννομων νιστείρων που τη ζωές τους έκοψου ομέγας οδησέας. Ο αγαμέμνον μίλησε στους νεαρούς νιστείρες και έναν τον γνώριζε καλά τον ξακουστο άμφη μέδο γιατί τον φιλοξένισε κάποτε στην εθάκη. Πως έγινε και ήρθατε στη μάβλη γία πημέδο έτσι όλη συνομήλικη και ωραία παλικάρια. Ακούς αγαμέμνον αγιέτου μεγάλο ατρέα, το μάβρο μας το θάνατο να σέδωσε οδησέας γιατί όλη μας θελήσαμε να πάρουμε γυναίκα την σύζυγό του την μπιστή την θεία πινελόμι. Εκίνη ούταρνιότανε ούτε εκανετογάμο και τέχνας μας οφήστηκε να μας παραπλανήσει αφού την αεραήφαινε και ξύλονε τα βράδια. Τρίσχρονους έτσι κερδισε που όλους μας γελούσε και ο τέταρτος ανέφτασε κάποια από τις κοπέλες που είχε να τη βοηθούν το τέχνας μας προδίδη. Και το πανήτην πιάσαμε τόμμορφο να ξύλονει. Στο μεταξύο έφμεως έφερως το παλάτι, το νοδισέα, το τρανό που ήλθε στην ίθάκη, 20 χρόνια έπητα που έφηγε στην τρία. Σχέδιο επιτελικό καλάς τη μενοδείχτη μας έστει λες το θάνατο και φτάσαμε εδώ κάτω. Ο δισέας άψω γαμασέστησε παγίδα και όλη μέσα πέσαμε κόρισκα μία υπήδα. Κανένας μας δε γλύτωσε για τη Θεού βοήθια σύγγουρα εξασφάλισε ο πονηρός δισέας. Ένα σωρό σε γίναμε προστά τους κοτομένι είτε από τα βέλη του είτε από τα κοντάρια. Στο τελιομό μας τρίσαυτό σύχιχε για βοηθούς του, τον γιό του του τηλέμαχο και διο αρχιβοσκούς του. Αθαυτά ακόμα ως τώρα τα λίψα να μας κείτω στο σπίτι του οδισέα γιατί κανείς δαινέμαθε από τους συγγενείς μας, το τέλος μας το άδοξο να έρθουν αμασπάρουν, το μάβρο έμα από τις πλήγες να πλήνουν και τον θρίνο αυτήν να σύνουν μετά στο μικρικό κρεβάτι. Αυτά πρέπει να γίνονται για κάθε παιδάμενο. Ο αγαμέμνον τιμή σε τη θία πινελόπη, εγώ μία της έπλεξε, πολλούς επένους είπε και για την πίστη μήλησε που χειαστονόδισέα. Υπαιπωστατιν κάνουν τραγούδια γαπημένο η άνθρωπη και η θεή, και όλη θα τη θυμούνται και έτσι θα μην η αθάναν την ηφρόνη μηγινεκα. Η κλητευνή στραντίθετα με έστυλε στον άδι και επίστη δεμουκράτηση όπως υπινελότη, που τιμήσε τον άνθρα της με πίστη και αγάπη. Αυτά στον άνθρωπο δηλαδή, την ώρα που οδησέας στο σπίτι του πατέρα του πίγενε του λέρτη. Γιώροπο το σπίτι του, ο σεβαστός λαερτής, είχε πολλά παράσπητα που ζούσαν οι υπηρέτες. Εκείνον τον υπηρετή μια καλή γυναίκα που στην ηθάκη έφτασε από την σικελία. Ο δησέφς παράγγηλε ένα καλό θρεφτάρι να σφάξουν και να ψήσουν για γιορτήνωτρα πέζη. Μέχρι να έτοιμάσετε τον γιορτήνωτρα πέζη, θέλω να δω τον κύρι μου, τον θέικολα έρτη, να μάθω αν μπορεί αυτός να μεγνωρίς για μέσως. 20 χρόνια πέρας αν που έφυγα στην τρία. Έτσι είπε και δωσε μετά στο στούλους ταρματά του και πήγε τον μάτέρα του να αυρύνα αγαλιάσει. Και εφρύκε τον μάτέρα του μονάχο να σκαλίζει γύρω από μικρό δεντρί. Φορούσε ρούχαυτόχικά, δερμάτεινο καπέλο, φαινότανε περίλειπος και στα ένα χωριμένος. Ο δησέας στάθηκε σε μια χλαδιά από κάτω και έβαλε τα κλάματα που ο καλός μάτέρας φαινότανε να συτοχός χαροκαμένος γέρος. Τότε πλησίωσε τον τριφαίρο του κύρι, το λόγο του αμπύφθηνε και έτσι αυτός του είπε. Γέρομαι βλέπω το δετρήκ ξέρεις να το φροντίζεις και βλέπω με στο κύπω σου όλα να είναι ωραία. Και η σικές και οι αχλαδιές ελλές και κραυατήνες. Όμως για πες μου γέροντα και μείνει το κακοπάρις γιατί φοράς παλιόρουχα και η σελερωμένως δενιάζε το αφέντι σου για σένα που φροντίζεις τόσο καλά τα δέτρα του και όλα τα φυνά του. Και ο αλαέρτης μίλησε και ρότησε τον ξένο γιατί δεν αναγνώρισε τον ίδιο του τον Ιότο. Ποιος είσαι από που κρατάς ποι είναι η γονί σου. Εγώ είμαι ο επίρητος από μεγάλο τζάκι. Γιώσοι με γότου αφήδατα του πολυπημονίδη του άνεκτο του αλήβαντα. Τι χειά βρεθηκα εδώ από την σηκανία με το γορκό καράβη μας δέσαμε στην ίφάκη. Πριν πέντε χρόνια πέρασε από την δική μου χώρα ο δυσέας οτρανός, ο πορθητής της τρίας. Καλίων οι φανήκανε σαν ήταν ένα φίγη και τα πουλιά πετούσαν με όλα στα δεξιάδας. Ελπίζουν να δοξιανάδω, με δόρα να χαρούμε την έα μας ηνάντηση σαν η θελίσου. Περίλει πως τον άκου γιώσοινε τόσλα έρτυση για τη φοβόταν πως ποτέ ο γιώσ του δε θα έλθει στην ποφητή η θάκη του και στην δικολουγιά του. Μάβρισκη άτον τίλυξε από τις τενάχωρια, για να στανάζοντας βαργιά πιάνεις τα χέρια χώμα και πάνω στο κεφάλι το βάζει αυτός με πόμμα. Οδησέας λίγησε σαν είδε το λα έρτυ, το συνέτο πατέρα τους παραχτικά να κλέει και όρμισε σαν σύφουνας για να τον αγκαλιάσει, να τον φιλήσει και να πει. Εγώ είμαι πατέρα, ο γιώσπου τόσο αγαπάς και λαχταλάς να έλθει. Έφτας ας την ηθάκη μας τον οικοστό πια χρόνο και βρήκα τη γυναίκα μου εσένα και το γιώ μου. Πατέρα στο ανάκτωρο σκότως ατσμινιστίρες που άναντρα και άπρεπα αφερθήκαν εσαιμένα αλλά και στη γυναίκα μου και στο καλό παιδί μου. Το λα έρτισμύλησε μετού τα εδώταλόγια. Αν εσύ ο δισέυς, ο ξακουσμένος γιώσμου δείξε σημάδια φανερά εγώ να σε κυστέβζω. Πατέρα κύτα την ουλή που μου έκανε ο κάπρος, όταν εσείς τον μαρνασό και η καλή μητέρα με στήλατε μικρό παιδί και πιγά στο μπαπού μου, το μασία αυτολικό, το κύρι της μητέρας να φέρω τα χαρίσματα τα πλούσια τα δώρα που με αγάπη έταξες ανήλτες την υθάκι. Ακόμα κάτι θα σου πω που θα σε κάνει αμέσως να το πιστεψεις πως εγώ είμαι ο δισέας. Εδώ σε αυτό το όμορφο και καρπέρο περιβόλει μου χάρισες δέντρα πολλά που όλα τα θυμάμαι και ασύμουν να το τεπεδεί. Δέκαμε λίσμου έδωσε σικές 40 ακόμα και 13 χλαδιές, 50 κρεβατίνες μόλα τα ήδη στα φιλειών που βρίσκονται στον κόσμο. Όλα αυτά σαν άγμουσε τα άδευτα σημάδια, το γιό του αναγνώρισε λίγοθηκε η καρδιά του και έπεσε στην αγκαλιά του θέχικού οδησαιά. Η αθυνάξα ανάγνιος στον άρχονταλα έρτι και σαν θεώσφενότανε και όλη τον θαυμάζαν. Πραπέζει ετοιμάσανε με όλα τα ελέη και φάγανε και είπιανε και τους Θεούς δοξάσαν και οδολείως έφτασε ο γέρος με τους γιούς του που χάρικαν πάρα πολύ σαν είδαρ τον οδησέα και ο λιμαζήκαθήσανε στον κόσμο. Υπάρχει η καθήσανε στο πλούσιο τραπέζι και γιορτάζαν τον ερχομό του θέχικού οδησαιά. Και ν' όσο αυτή η τρογόπινα στο σπίτι και γλεντούσαν στην μπόλη φύμι έτρεξε να φέρει τα μαντάτα τα νέα τα ολεύρια για τους μνηστήρες όλους. Με θρίνους και με κλάματα η συγγενείς πηγαίνουν έξω από το ανάκτορο να πάρουν τους νεκρούς τους να πάνε να τους θάψουν όπως ορίζει η τάξη. Πολύς λαός μαζεύτηκε και δυνατά μιλούσαν, άλλη θρηνούσαν και κλεγαν και εκδίκηση ζητούσαν. Συκόθηκε και μίλησε με πάθος ο ευπίθυς για τον χαμένο του το γιο, τον πρώτο τον νηστήρον, τον τρομερό αντίνο που πρώτο πρώτο από όλους σημάδες και σκότος εμεβέλωσο οδησαιάς. Φύλυμου οδησέφης κατάσταρες σε την χώρα. Όταν στην τρία έφηγε η κοσυχρόνια πάνε μαζεψε όλα τα παιδιά, χιλιάδες παλικάρια και όλοι αυτή χαθήκανε, δεν γύρισε κανένας. Και όταν έφτασε εδώ, δεν άφησε κανένα και όλους μαζί τους ξέκανε τον αχειών τους πρώτους. Ελάτε φίλοι όλοι σας να τον εγδικηθούμε για το κακό που έκανε στη σκογενία εσμάς, γιατί στον κόσμο ν' αντροπήθανε αν τους φωνιάδες απλήρω τους αφήσουμε. Ακούστε η θακή σχεκαιτη δικημουγνόμη, η παιδιά ομέδων οσοφός και όλοι τον προσέχαν. Οδησέας έκανε τους φόνους των νιστείρων με τον Θεόν την σύνθων η τυγνόμη, την ουράνια και τα παιδιά σας κότωσε η κέτους αδελφού σας, γιατί ήταν θέλει μα Θεόν να πέσει τη μορία για τις πολλές παράνομες και τρομερές τους ίδρεις. Μίλησε και ο ίρωας που έβλεπε μπροσπίσω, ο γιός του μάστορα, ο καλός ο γέρος αληθέρσεις. Ακούστε η θακή σχεει, όλοι αυτή η φόνι μόνο εσάς βαρένουν και όχι τον οδησέα. Χρόνια πολλά η αδελφή και η γύσα συλλεβέντες παράνομαξοδεύανε τα πλούτου του οδησέα και την μιστη γυναίκα του πάντα παρενοχλούσαν και θέλαν να σκοτώσουν τον εαρώτον γιότους, τον σύνετο τηλέμμαχο που δεν τους είχε βλάψει. Εσείς δεν εμποδύσατε καμιά παρανομία από τις τόσες που έκανε ανταδέλφια και η γύσασ. Φύστε την εγδίκηση γιατί θα βρείτε χάρο, κανείς θεός δεσυφωνεί με τέτοιας καποργίας. Αλλά λάγμοι, κραβγές πολλές μαζί και θρίνονδίες ακούστηκαν όπου αυτούς τους αγανακτισμένους, όμως περίπου η μισή και λίγο παραπάνω φύγανε για τα σπίτια, ενώ οι αλλημήνανε και πόλεμος ζητούσα. Τρέξαμε τότε στις τίγνι και βάζουν ταρματά τους και αρχιγό τους έβαλαν τον δορμυρωευπίθη που ήθελε να εγδίκει η θήτοφωνικό του Υγού του, το αντίνο του, του ξακουστού του πρώτου του μιστηρων. Η αθυναμείνδα σε σηταία που το βήνα κάτι πρέσφαγή κόντα. Λέξε σπάση στην Ιθάκη. Ο δίας της απάντησε να πράξει όπως θέλει, αφού αυτοί ο δίγης στην εινιστήροφωνία τον οδησία των δρανό, τον μπορθεί τί της τρίας. Εμείς θα αποηθήσουμε κόρι μου την ημένη οδησίας βασιλιάς να μην η στην Ιθάκη και όλο το μίσος που βαστούν κλεισμένος την καρδιάτως και ο πικραμένη συγκενής να ζβήσει να τελειώσει, κανείς να μη θυμάται πιά την εινιστήροφωνία και μεταξίτουσαν και πριν αγαπηθούν και πάνει και πλούτια σε πουν άφθονα και η ρήνει ως οζονται. Χάρη και η περίφανη παλάδα μεταλόγια του μέγιστον πατέρα της, του δία του κρονίδι και πέταξα από τον όλημο και αυτά σε στην Ιθάκη. [Σουσική] Δηλέμαχος και οδησέφς, λαερτισκε η άλλη, συνέχισαν με όρυξοι να τρώνε και να πίνουν στον άκτρο το θερινό του γέροντα λαερτιν. Εκεί κοντά πλησία σαν μια γανάκτησμένη και μέσω σηκοθήκανε από το φαγωπότη όλοι ομοτράπεζε και πήρανε τα όπλα και αρχηγό τους είχανε τον μέγα οδησέα. Μικρό στρατός μαζεύτηκε χειρόπτων οδησέα. Μεθύναμη και θέλυση και με ψυχή περίσχια το δίκιο να στυρίξουνε. Ακόμα και η γέροντας λαερτισκεδολίως τα άρματα ζωστήκανε και βγήκαν από το σπίτι να πολεμήσουν και αυτή για το γαλό του τόπου. Εύτασε και η αθυνά του βία η χυγατέρα με τη μορφή του μέτωρα σαν άστημα και όψη και χάρη και ο πολύτροποσδυσέα σαν μηνίβαι και είπε στον διλέμα αυτό το φαραλαιογιό του. Μπορα εσύ τη λέμα χαιμέστη φωτιά της μάχης να μην τροπιάσεις κύταξε το κατρικό σου γενός. Θα δεις πατέρα η καρδιά που κρύβομαι στα στήθια πως δεν φοβάτε πόλεμο που η τυμή ορίζει και ο λαερτις χάρηκε και τους τεούς δεοξάζει που βρέθηκε να πολεμάμαζει με γιο και γόνι σε μία μάχη της τυμής σε έναν αγόναν δρίας. Κοντά του πήγε η Εθυνά και θαυκά του είπε. Αρκεσιά δηφύλεμου να έρτι την μημένε ευχίσει στη θεάθυνα και στο πατέρα δία και το κοντάρι σου αυτό αφού στο χεύσης ελείξε. Στην Αθυνά ευχήθηκε ο Συνετός Λαερτις και το κοντάρι πέταξε σαν γεραυνός να ήταν και το ναυπίθη πέτηχος το κράνος του απάνω. Η μήτη του ακόδιου το πέρας το κράνος και στη στις τυμής οριάστικε με βρώτο ευπίθης. Ωρμισε και ο δησέυσμι του Λερδιγό του και τους αντίπαλους κτυπούν μεξήθηκε μαχερια. Υχαν ορμή παράφωρη όλους των τους κοτώναν αλλά ακούστηκε φωνή της Αθυνάς μεγάλη που σαν βροντί ανυλάντησε και φιεταγεί μεγάλη που αντιρίσεις δεν μπορούν να έχουν οι ανθρώπι. Αμέσως η θακείς η γυτημάχη σταματίστα και χωριστήτες της τυγμή χωρισταγώνε. Τρομάξαν οι ισβολής με την οργή την θία, που ταρματά τους πέταξαν και έτρεξαν να γλυτώσουν. Ο δησέας φόναξε με μια φωνή πολέμου και όρνισε σαν να έτός το θύναμα να μιάσει. Το πήρινό του και να αυνώ ερήξε το τεωδίας και έπεσε μπρός την αθυνά που μήνει σε και είπε. Ο δησέας απολυμήχανε γέντει πιστούλα έρνει σταματά μέσω στη στιγμή τηλισσαςμένη μάχη γιατί θα έχεις την οργή του δία του κρονίδη που το σημάδι έστει το πήρινό του βέλος, το κεραυνό που δεν μπορεί κανείς να τον νικήσει. Ο δησέας χάρη και με αυτά τα θυαλόγια και με χαρά αποδέχθηκε να δώσει ορκους πίστης και ορκους εμφιλίως εισμένου σαν την παλούστη. Η αθυνά επεύαλε και σφράγησε τους ορκους με τη μορφή του μέτωρα η διαφωνή και σώμα. Διασκυδιοδίσια σκοστής καζαμιάκης, αφήγηση, αρένα σχαραλαμήδης. Προτότηπες μουσικές χρήστοσούνκας, μοντάς, σαων, δηζάειν, αμαλία κατήκου. Η μελία παραγωγής εκφώνηση περιλήψεων, έλενα δημιτράκι. Αυτό το πότκας, φτάνη στα αυτιά σας με την υποστηρήξη της ελληνικής εταιρείας υψηλής τεχνολογίας, RECAP.