Πέρα από το "Ζήσαν αυτοί καλά": Εφοδιάζοντας το Παιδί με Ψυχικά Αντισώματα μέσα από την Αφήγηση_Σταυρούλα Παγώνα

[Music] [Music] [Music] [Music] [Music] [Music] [Music] [Music] [Music] [Music] [Music] Το παιδί έχει δύναμη, το παιδί έχει λόγο, το παιδί σύμδη μηουργή και έτσι ενδυναμώνεται και όλα, απορίπτω το ρόλο του παθητικού θέατι, που συμβαίνει πολύ σηχνά όταν βλέπουμε μία ταινία, ή όταν βλέπουμε κάτω, που είναι η δοσμένος και προσχεριάσμένος. Θεωρίς την προφορική αφήγηση μια δημοκρατική πράξη. Ναι, για όλους τους παραπάνωλό. Επίσης τα λαϊκά παραμήθια, δεν βαθύνουν και στο συνέστημα, αλλά διαφηγούνται, πήγε εκεί έκανε αυτομματα, σινάτι σαυτόνποιοι, για παραπέρα, οπότε αφήνουν πολύ χώρος το παιδί να φανταστεί και να μπορέσει να μαντέψει τα συναισθήματα του ίρωa, δεν τα εκβιάζει η αφήγηση τα συναισθήματα του ίρωa, το παιδί καλείτε να επιλέξει το πόστα νιώσιο ίρωας και να ταυτήσει με τον κάθε ίρω και τα συναισθήματα μπορεί να να δει ούτε που κάθε συνθήκη κάθε πράξη, οπότε αφήνουν πάρα πολύ ελευθερία μετά αφρασεις κερμίνειο στο παιδί. Ξέρεις τι ακόμη έχω παρατηρήσει όταν διαβάζω παραμήθια στα νίψια μου. Όπως θα ακούσουν την ιστορία, μπορεί να φτιάξουν και κάτι δικό τους, εκεί δηλαδή να πάρουν αυτό που ακούνε και μετά να δημιουργήσουν και κάτι ακόμη. Ξέρεις, σαν να θέλουν να συνεχίσουν την ιστορία, σαν να θέλουν να δώσουμε και τη δική τους ύπτυκηματια, είναι αρωτήσουν κάτι άγια παράδειγμα θα το έκανω. Μως αυτός ο γύγαντας, αυτός θα πήγαινε και εκεί. Και μου κάνει τίπος αυτό και θέρω ότι καλαιριείται πίσης πολύ και η φαντασία. Ακριβώς, καλαιριείται η φαντασία, καλαιριείται η πρωτοβούλια, καλαιριείται η επίληση, συγκρούσεων και η απόδοση λίσσεων, γίνεται μια πολύ ωραία αρχημία σε όλα αυτό το καινόδια άστημα που υπάρχει μεταξύ, αυτού που θα ακούσει το παιδί με αυτό το οποίο τελικά θα προβάλλουν ούτεκα. Οπότε σε αυτό το μαγικό χώρο που αφήνει να αναπνεύσει η φαντασία, η επίπευση και η προσωπικότε του κάθε παιδίου, νομίζω ότι ζημώνεται η μαγία των λεκών παραμεθιών. Πολύ γονείς ξέρεις, θα βρούλα φοβούτε, τα σκοτυνάσει μία των παραμεθιών. Μήπως όμως αφαιρώντας το κακό από τις ιστορίες αφήνουμε το παιδιά προστάτευτο. Ναι, συμφωνώ, γιατί το κακό υπάρχει και πρέπει απλά να βούμε πως θα μπορέσουμε να τον εικήσουμε, να το προσπεράσουμε, να το εξουδετερόσουμε. Οπότε, όπως είπε και μια αφήγητρια τα θυμηθόπια, υπάρχει επίσης και μια έτσι πολύ σωστή γεμμένο τοποθέτηση, που λέει ότι το παιδί θα κρατήσει από το παραμήθιο ότι αντέχει. Οπότε για μένα είναι σημαντικό, είναι μπιστευόμαστε τα παιδιά στο κομμάτι αυτό και το παιδί έχει το τρόπο να κρατήσει, ό,τι μπορεί και ότι χρειάζεται. Οπότε, ας με το φόβομαστε αυτό. Τι μπορεί να μην αντέξει να παιδί κατά την αφήγηση. Αν υπάρχει εζεστό πλέσιο και υποστρικικό περιβάλλον, το παιδί μπορεί να δέξει στα πάντα. Θεόρο κατά την προσοπική ημόαποτσή. Οπότε για μένα δεν είναι αυτό που ακούει, είναι το πλέσιο μέσα στο οποίο το ακούει. Αυτό είναι στο πλέσιο, ποιος το τολαίει. Ποιος το τολαίει πως το τολαίει και πως ας στενάς είναι δεμένο νιώθημε το άτομο, που το τολαίει και πως εμπιστοσύνη έχει το σκεκριμένο άτομο, που του κάνει την αφήγηση. Αρα χρειάζεται κατά την αφήγηση να υπάρχει και εμπιστοσύνη. Χρειάζεται να υπάρχει εμπιστοσύνη, σύνδεση και ζαστασιά. Αυτό μπορεί να το προσφέρει προφάνω το άμεσο περιβάλλον του, ο γονιός, για γιάοποπους, ο Θεοσυθήεκαιτα λίπα, ή και να πλέσω πιο επαγελματικό ας που είσαι να φύγει σε παραμιθιών. Θα μπορούσε υπάρχουν θεραπευτικά παραμίθια που λειτουργούνται, που έχουν αυτό το ίδου στη θεραπευτική ιδιασταση, όταν να φύγουν σε ένα πλέσιο που κλειρει αυτές τις προηποθέσεις. Φανταστείτε ότι καθόμαστε το βράδυ στο κρεβάτι, είμαστε ζεστά, είμαστε καλιά, ξέρουμε ότι είμαστε ένας φαλές περιβάλλον, οπότε ό,τι και να να δηθεί από την κουβέντα, ό,τι συνεστηματικε να να δηθούν, έχουμε την ελευθερία της έκφρασής τους και την εμπιστωσήνω ότι θα εισάκουστούν και θα επεξεργαστούν με σοφία και με αγάπη. Μου μιάζει αυτό που λές σαν αλλητουργεί η αφήγηση όσο ένα σας φαλείς προσομιωτής κοινδύνου. Ναι, θα μπορούσε, θα μπορούσε γιατί που πραγματικάνο, μίζω ότι χτίζει ψυχικά της σώματα για την πραγματική ζωή. Ναι, γιατί πώς αλλιώς να μιλήσεις για κάτι δύσκολο, θα μιλήσει μέσα από μία ιστορία, από μία παραβολή, από ένα μίθο και θα γράψει μέσα σου το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό, το δίκιο και το άδικο. Και έτσι μαθαίνουμε. Μέσα από αυτή την αντιπαράθεση των δύο. Ακριβώς, και μέσα από αυτή τη συνδεση. Άρα το παιδί κύμη την ώρα συνδέει μέσα του, ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό, μπορεί να δαγνωρίσει την πραγματικά χρειάζεται να κάνει. Ναι, γιατί η Ιουραης λειτουργούν ως φορήσαξιών, οπότε το παιδί συνδέεται με τον Ιρουα και με αυτό το τρόπο αντινεχει το ίδιο. Το βάρο στη δράση προβάλλει στον Ιρουα. Μαλόν ο ίρουας το απαλάσει από τον αν πρέπει να δράσω στο παιδί, και το παιδί απλά χρειάζεται να συνδεθεί με τον Ιρουα και μέσα από αυτόν να δει και τη θετική έκβαση της ιστορίας. Άρα ητά αυτή σημεία νύρω από ξεπερνά εμπόδια, βοηθάει το παιδί να χτήσει ψυχικά της οματά. Ακριβώς, ακριβώς αυτό είναι αυτή η μαγή των μαγικών παραμιθιών και το νύρω που βάζουμε στη ζωή μας για να τους φορτώουμε δικά μας άνχει δικαιδικές μας αγωνίες και να μας δείξουμε πως τα έχουν καταφέρει τίως, θα μπορέσουμε να εμπνευστούμε απαυτούς. Και μπορεί το παραμίθι να γίνει η πιξίδα του για τη διαχήρηση του φόβου, αλλά και τις απόλιας. Ναι, θεωρώ ότι το επιτέλει αυτό σε πολύ μεγάλο βαθινού το παραμίθιν. Γιατί αν κάτι μας μαθαίνουν τα παραμίθια και η αφηγή σου που έχουν φτάσει με χρησιμοί αρισμέρισμας είναι ότι σε αυτή τη ζωή κερδίζεις και χάνεις. Έτσι μόνον ενηλικιώνες, έτσι προχωράς, έτσι πλουτίζεις, ψυχικά και εις ο τερικά στον δρόμο της ζωής. Επάστε τώρα στην έννη αίτι σας φαλούσα πώς τα σεις. Ήλαδη ότι το παραμίθι επιτρέπεις στο παιδί είναι επεξεργαστή τα δύσκολα στην εστήματα, το φόβο, την εκατάλυψη, το θυμό, χωρίς να κυνδημέψει το ίδιο. Αυτό όταν υπάρχει το πλαίσιο που λέμε σημαντική σημαντική. Άρα, πένω σε αυτά τα δύσκολα στην εστήματα, βουτάω στο θυμό, βουτάω στην εκατάλυψη, αλλά και βγένω μετά, σαν αποτραβιέται, σαν απορύδη, δηλαδή καταλαβαίστητα. Να πίλει γομέσα, να νιώσει όλα αυτά τα πράγματα, τα δύσκολα στην εστήματα. Να τα εξαιρευνήσει και να λειτροθεί. Ναι. Καταπληκτικό. Και μέσα από την αφήγηση του επιτρέπεται όλοι αυτή η εξαιρεύνηση. Ακριβώς μέσα από την αφήγηση και τη σύνδεση με τον αφηγητή, το κυδεμό, το γονιό, το φίλο, τον κάθο δηγητή αυτή τη στιστορία. Αναρωτχέμε αν και η νύκη επάνω στο τέρας, ξέρι στο τέρας, το κάθε τέρας που υπάρχει μέσα στο πιο θύπροτε παραμήθη γίγαν τα πέστοπο στέλεις. Συμβολίζει και την νύκη πάνω στη σεσοτερικές παρορμήσεις του. Φαντάζομαι πως ναι, γιατί κάθε δράκος και το κάθε φαιριό στο τέλος νικάτες, στο τέλος του παραμήθηού, και έχει αυτό το σκοτυνό και το άγριο κομμάτι ο κάθε δράκος, οπότε μέχρι κάποιοι βαθμού θεωρώ ότι αυτό που είπε σε αυτά θείει, ναι. Και τι συμβαίνει με τον νικά ο και χάνω, κερδίζω χάνω, δηλαδή μέσα από τα παραμήθηα βλέπουμε νίκη σε αυτός. Κέρδι σε αυτός, αυτός έχασε. Πώς έρχονται σε παφήμα αυτές τις ενίες? Πού είναι δύσκολες δηλαδή, είναι δύσκολες για μας, τους αμήλικές. Εγώ πολλές φορές διαβάζοντας, θα ξέρεις σε ερχόμεσα σε παφήκει κοιτά τώρα της συνέβη, δύσκολα πράγματα. Είναι δύσκολα πράγματα, αλλά νομίζω ότι στην ουσία τα παραμήθηα αυτά που θέλουν να μας πουν τα λέει, καμπέρα μήθεια, είναι το τυστό δρόμο της ζωής, τα χάσης πράγματα, αλλά στο τέλος αν μην εσαι σταθερόσεις αξίσου και στο δυναμικό που φέρεις θα τα μεστιθυπλουσί ο πάρωχα. Τα περισσότερα παραμήθητα λέει όνει με ένα γάμο και βζίσαν αυτή καλά και μισκολύτερα, όταν, λοιπόν, κερδίζεται η βασιλοπουλα και γίνεται βασιλιάς το αγορί που βγαίνει στο δύσκολα αυτόν τον δρόμο, τον αγγίνες βασιλιάς, σημαίνει αυτό να κατακτήστε, πζίχεκι πληρώτητα μέχρι κάποια βαθμό στα παραμήθια. Οπότε θα χάσης πράγματα, αλλά στο τέλος αυτά που έχεις να κερδίσεις στο δρόμο της ζωής είναι πολύ μεγαλύτερα σαν να τα με δει. Έτσι θεωρώ τη λειτουργή. Αυτό είναι ένα μήνυμα ότι και ζήσε να αυτή καλά και μισκολύτερα, όμως αυτό δεν είναι και πάντοτε πραγματικό, όχι αλλά τα λέει κάποια παραμήθη αυτή έχοντε νομμάς που ότι επειτησουσίας, επειστεύσου τον ήρωο και ακολούθησε έτον γιατί αυτός ξέρετε ο δρόμο. Επάρχουν παραμήθια που είναι δύσκολα στο τέλος. Κανονικά όχι από τη λέει η λίλα πρέλη, η δασκάλα μου τέλος πάντουν σε αυτόν όμορφω τρόμο το παραμήθιόν, τα άλλα υκά παραμήθια έχουν πάντα έσιο τέλος, δηλαδή ο ήρωας, στο τέλος θα καταφέρνει και αυτό είναι που πρέπει να κρατήσουμε. Στα σημερινά παραμήθια στη σημερινή συγχρονή συγγραφή, παρχαυτό. Για μένα η λύτροση στο τέλος θα πρέπει να υπάρχει για το παιδί είναι σημαντικό με λειτουργεί η λύτροση. Άρα για την ψυχική θορά και στο παιδίου κατατυγνώμηση, το έσιο τέλος είναι απαραίτητο. Είναι κομβικο και απαραίτητο. Αν έλυσε το μου λίγο πιο πολύ γιατί είναι αυτό. Βλέω λίγο να μείνουμε, ξέρεις γιατί αυτό θα κίζει την ψυχή, η οποία μετά θα γίνει ανήλικη. Δεν θα πρέπει να είμαστε συγγραφείας, παιδικών ιστοριών, οι παιδικών παραμήθιών που δεν θα πρέπει να φύνει το παιδί με μια έστεση δικαίωσης, λίτροσης και ανακούφησης. Πότε για μένα είναι είναι σημαντικό να ειστεάζει και να του δίνεται πολύ μεγάλο κομμάτι στην όλη ιστορία. Θα θέλω λίγο να μου πεις αν και η ενσύ. η καλή έργεια της ενσυνέστησης και της αυτορύθμησης δίνεται μέσα από τα παραμήθια. Δηλαδή, η ταύτηση αναγκάζει πολλές φορές το παιδί, να μην σταπαπούσια του άλλου. Δηλαδή, να καταλάβω τι γίνεται τώρα, γιατί το πας αυτός, γιατί το καν, αυτος πώς το καν, μαθαίνουν τα δηλαδή, πόσο ήρως διαχυρίζεται το φόβο του, ήσως παίρνουν μια βαφιά να σας. Ξέρεις, μια προπτική πως να πω. -Εναι, ένα τεσιοδεξί. -Εναι, έναν ότασιοδεξίας. Και έτσι νομίζω ότι το παιδί, αποκτά μια εργαλιοφή και στρατηγικό να δημετώπεις. Γίνεται αυτό ο 2. Ή απλά ξέρεις παιρνάλι, γοποιώ εύκολα πώς του, έχεις δίες ει μέσα από την μπορεία σω αυτή. Ναι, θεωρώ ότι τα μαγικά παραμήθια μας βοηθούν και προστισδιαυτές κατευθύνσεις, βοηθούν το παιδί και προστισδιαυτές κατευθύνσεις, και προς την αυτορύθμηση και προς την εσυνέστηση. Άν γίνουν στο πλέσιο, το οποίο είχαμε πει πριν, δηλαδή ότι επιτυχάνεται η συνδεση μέσα από την αφήγηση. Γιατί έτσι στο παιδί μπορεί να χαλαρώσει, να αποβάλει φόβους αρχίδικά του και να συντεθεί με τον ίρωα και να κολουθεί στον ίρωα στο ταξίδι του, οπότε ακολουθώτες στο ταξίδι του ίρω να μπορέσει να δηπως ούρως αυτορύθμίζεται, στο ίρωα συμπεριφέρετε, στους αδύναμους, στους αδικημένους, λεδιναινίτους συσυνέστησης, όπου το να πάρει κομμάτια από αυτά, να τα δανιστεί και να τα χρησιμοποιήσει και στις δικοί του καθημερινότητα. Οπότε για μέναν, είναι εργαλείο και προς αυτή την κατεύθνηση πονέφερες. Και μέσα από την αφήγηση των χαωτικών συνεσθημάτων σε μια δομημένη ιστορία με αρχί μέση και τέλος προσφέρουν ελπίδα ότι γι' αυτό θα περάσει. Αυτό είναι, γι' αυτό αγαπάω τα λαϊκα παραμιθεί, γιατί αυτό είναι που μένες στο τέλος, ότι και αυτό θα περάσει και αυτό είναι ένα σταδιο που θα διπερβούμε και αυτό είναι μια προκλυση που θα την φέρουμε εις πέρας με επιτυχία. Και έτσι θα μεγαλώσουμε μέσα από αυτό. Πολύ ωραία. Τώρα ξεριστεί, θα θέλω να θείξουμε το καθηκό και την απόλαυση. Δηλαδή, πολλές φορές έχουμε την αίστηση ότι πρέπει να διαβάσουμε. ίσως υπάρχει και λίγο από το σχολείο αυτή, ανάγκηνα διαβάσω και τα παιδιά θεωρώ ότι κάπως του περδέβουν αυτό και ίσως δεν οδηγούνται τόσο πολύ στην ανάγνουση. Το παραμιθείον, το βιβλείον γενικότερα της λόγωτεχνίας. Θα θέλω να λίγο να μας πεις πώς θα μπορούσαμε να κάνουμε το βιβλείο μια γιορτή και όχι μια αγκαρία. Για μένα και τα λαϊκα παραμιθέκια τα σύχρονο παραμιθέ. Και ο οποιαδήποτε μορφή αφήγησης θα πρέπει να είναι πρώτα από ένα μία εμπειρία στις απόλαφσης. Βηλαδή το παιδί θα πρέπει να πρέπει κύμηση στις θυμήνας παιρνάει καλά. Αν δεν παιρνάς καλά, αν δεν νιώθησο ρε αμαύτο που συμβαίνει, υπηθανότητες να κυρδήσεις πράγματα από αυτό είναι πολύ λίγοτερες. Από αν νιώθσο ότι αυτό που συμβαίνει κάτι όμορφο και θέλω να με μέρους αυτοί στις γιορτής, είτε είναι μια προφορική αφήγηση, είτε είναι μια αναγνωση ενός οικονοβιβλίου, είτε είναι ακόμα και ένα audiobook. Όταν για μένα το πιο σημαντικό είναι το παιδί να περνάει καλά εκείνη στις θυμήν. Δηστιχώς πολλές φορές τα προηγούμενα κομιδευτικά στιγματα κατέφευγαν τη λογική του, η θυκόδη δακτικού κημένο από το παιδί πρέπει να διαβάζει πρέπει να περάσουμε τους κομινωμήνου, πρέπει να δουλέψουμε προσσυγγεκριμένοι κατέθνηση και το παιδί είσαι έπρατε αυτή τη πίση και αντιδρούσε. Ευτυχώς πλέον να είμαστε πιο υποψησιασμένοι και πιο ενημερωμένοι και ξέρουμε ότι αν δεν απολαμβάνει σε αυτό που κάνει, δεν υπάρχει περίπτωση να γράψει μέσα σου. Οπότε για μένα το πιο σημαντικό είναι να βρίσουμε κείμενα τα οποία να φέρουν την τέρψη, την απόλαυση, την ακουστική και την συνεστυματική και και περά το παιδί θα μπορέσει να νιώσει ότι σημετέχει σε κάτι πολύ όμορφο και ότι από αυτό έχει να κερδεί σπράγματα. Ναι, πολύ ωραία και εξέριστης και αυτά τα μοτώρεται τα παραμεύχια είναι μέρος του πολιτισμού μας. Ναι. Και τα λαϊκά και αυτά που γράφονται τώρα τα οποία κάποια από αυτά θα γίνουν κλασικά σε μέρκα χρόνια. Και θα θέλω να μας πεις πώς ήεις τη γμύ της αφήγησης γίνεται αφορμή για να χτήσουμε γέφυρες και σχέσεις ανάμεσα στο γόνιό και στο παιδί. Και δεν είναι μόνο ανάμεσα στο γόνιό και στο παιδί φτιχός είναι και ανάμεσα στο παιδαγογό και στο παιδί, είναι ανάμεσα στο παπού και στο παιδί, στο κυδεμό και στο παιδί, στο θεραπευτί και στο παιδί, γιατί μυραζόμαστε πραγματικότητες και φέρνουμε τα διαφορασύμματα σε λιπίδρες. Όταν θα σου πω κάτι και θα σου αρέσει και θα γελάσει, θα γελάσει και όχι μαζί σου, θα θυμηθείς κάτι και θα το ξαναφέρει στις ζήτσιας και τ' πω, θα θα μπορεί να καλείσουμε το στήχο ενός πήματος. Μπορεί να χρησιμοποιήσουμε έναν 인터�ναλειό κουλεμένα, στερικό αστίου, αστίου με ταξίμα στο οποίο μπορεί να έχει πρέλει θέπο μια αφήγηση που καλά με μαζί. Υπόρεί να μου πεις και αβασαι εμμπάλλη και την ιστορήτη μου ωραίς, πάρα πολύ και να θέλεις καθευράδει να πες τρέφουμε στην ίδια ιστορία πριν κυμηθείς, για να μπορούμε να καθησυχάζουμε το νυπικό μας είστιμε και να γιώθουμε την ασφάλεια που χρειαζόμαστε πριν το ταξίδι του ίπνου. Με όλος αυτό σις όμορφος τρόπις, νομίζω ότι αφήγηση βοηθάει να συνταθούμε μικρή και μεγάλη με το παιδι μέσα μας. Μου μειάζει σαν αυτή η ιστορία του παραναιθού να γίνεται ένα όχιμα για να πούμε είμαι εδώ για σένα. Ναι, ακριβώς αυτό είμαι εδώ για σένα και μέσα από το παραμμήθη μέσα από την αφήγηση έλενα να δαλαξουμε πραγματικότητες. Και πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε να βιβλείωσα φορμή για συζήτηση? Και πώς μπορούμε να το κάνουμε και πρακτικά? Επιτισουσία σε φίνεις το παιδί είναι η πιλέξη, αφήνεις το παιδί είναι το σουπητή είναι αυτό που χρειάζεται και είναι τη στιγμή. Αν θέλει να παραμμήθη η μέρη, μέσα αν θέλει ένα πίημα, θέλει το αγαπημένο του παραμμήθη, όσοι να νουριστικό αυτό που λέμε όσοι κάτι το οποίοι να νουρίζει πριν τον λίπνο. Αθήνω στο παιδί είναι το σουπητή χρειάζεται και σι κάθε σε δίπλα του και είσαι ανεχτός στη κουβέντα στη συζήτηση υπορήκη σε τίποτα. Απλά στη στιγμή στο Ιημαστε δίπλα δίπλα θα ξητεύουμε μέσα από τις ελίδες, η μέσα από την αφήγηση και είμαστε εδώ ένας για τον άλλο. Τι ψηφιακή μου να ξεκά πώς μπορούμε να θέδουμε το πίσουμε. Με το αναλογικό μήρασμα. Είναι η μόνη για μένα απάντηση. Υχαγράψει και ένα βιβλίο, σχετικά με το βιβλίο σαν δικήμενο, λέγεται μικρός οδηγός βιβλίων και είναι στην ουσία. Ήταν ένα όχιμα για να δείξουμε στα παιδιά ότι τα βιβλία μπορεί να είναι και αστία, μπορεί να είναι και τρόπι να παίξουμε μέσα από τα βιβλία. Για μένα επιστρέφωτα στην ίλη στο χαρτί, επιστρέφωτα στην προφορική αφήγηση σε μια καλιά και σε ένα μήρασμα σε μια ζηστήγωνια του σπητχού, μακρυά από οθόνες και από τον νέον της εποχής που τα κάνει όλα πιο ψυχρά. Ξέρεις γιατί πιο μεγάλη προκλή σε είναι να κερδίσουμε τη μάχη της προσοχής σήμερα. Ναι, είναι πολύ τελικό. Τα υπάρχουν τόσο απολαρεθείς με τα αποτώσεις, πολλές πλευρές τα οποία βοβαρδίζουν τα παιδιά και το παιδί προσπαθεί να βρει το δρόμο του. Δεν φτένατε τα παιδιά σε καμία περίπτωση προσπαθούν να δούν το δρόμο τους σε ένα περιβάλλον που είναι υπερπλημιτισμένο από πληροφορία αρχή γνώση γιατί γνώσουν κάτι πολύ πιο βαθεί. Πληροφορία είναι πολύ πιο επιθανεία κό. Οπότε εκεί είναι η μαγέτυση σηχίας που είπες την αρχή. Αν καθήση σε ένα πάρα πολύ ζωή ηροπεριβάλλον και ξεκινείς να μιλάς χαμελόφωνα και αφηγηθείς χαμελόφωνα μια ιστορία, πολλά παιδιά θα σταματήσουν να το πτακάνουν και θα αρθούν να σε ακούβσουν, γιατί θα γιώσουν ότι εκεί είπαть κάτι πιο βαθεί, κάτι πιο σιεστικό που συμβαίνει. Απλά πρέπει να δημιουργούμετε πιο τους ευκαιρίες. Δι' εγώ το χωδήνα γίνεται αυτό στην πράξη, θέλω να σπω συγκεκριμένα από το ξαναλέω τώρα γιατί το χω και πολύ πρόσφατο με το δικό σπαραμείθη. Το ίδιο κρατηθεί κανένα από αυτό το πράγμα και όχι μόνο κρατηθεί καν πέξανε και όλες. Ήδανε την αλήθεια αυτή που λέσε σήκε την αξία των νόημα μέσα από αυτό το παιχνίδι. Το σελίγο, το σελίγο, πότε είναι το σελίγο, άλλο τε5 λεπτά και άλλο τε1 ώρα που είναι πάρα πολύ ας που με πραγματικό γιατί λέει σπότητα το γάνμα αυτό παιδάκι μου σελίγο. Σελίγο. Και όσο απ' αυτό τα βλέπω τι πέζουν. Ξέρεις, άρα έχουν καταλάβει και το μήνυμα που υπάρχει θεωρό. Και αν δεν το καταλάβανε και κύνη τη στιγμία άμεσα θεωρό το ότι με την καλή έρια αυτή μπορούν να φτάσουν ας αυτήν την κατάκτηση. Μακάρι, χέρω με πάρω πολύ που μου το λές γιατί αυτό είναι αυτό που ήθελα να δημιργηθεί μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο. Μικρές αυτά τα τελίσεις τωρίας, αφορμέζει για να προβλυματιστούν και να σαρκαστούν και είμαι γάλι γιατί έχω υπάρχει σκευμαμάο. Ενώ μάμι κρουπαιδιού είμαι γάμμα, οπότε ξέρω πως είναι να προσπαθείς και σαν γονιός να βρίσαι αφορμέσεις είναι δεσυσμότα παιδί. Αν δίνει τέτχηδος πατήματα και βήματα για μένα είμαι παραπάνω χαριστημένη. Τα πατήματα αυτά είναι αναγκία σήμερα και για τα παιδιά και για τους γονις όπως λες και νομίζω ότι η βιάδραση ξέρεις στον αυρίσκης αυτό το τρόπο να συνεδεθείς και μέσα από το παιδαγωγική μέθα δαλα και μέσα από τη γονεϊκότητα είναι η παιδία μας, η πρήκα μας και το μέλλον των παιδιών. Ακριβώς, ακριβώς γιατί σκέψω την κεσή τι θυμάσαι, θυμάσαι τη στιγμές που ένιωθες σε μια κατάσταση που σε γέμιζε που ήταν ευχάριστη που περνούσες όμορφα, που στην οσιαφτιαχνές όμορφες αναμνήσεις με οτιτικούς ανθρώπους. Αυτό είναι αυτό που μένει, όλο το υπόλοιπο είναι θόρη, βαβούρα, είναι άχρι στα φροφού και αρώματα που θα περίσμα το χρόνο του δυτρκούς αξιαφτια. Θέλω να κλείσουμε ο σεξής, αν πρώτην εσμία φράση που θα μπορούσε να πει ένας γονιό στο παιδί του το βράδι πριν κυμηθεί για να ξεκινήσει διαδικασία της σύνδεσης, ποιά θα ήταν αυτή. Έλα να συναντιθούμε μέσα από τις ελίδες, έλα να ταξιδέψουμε μια ωραία ιστορία, έλα να καλιάστούμε μέσα από εικόνες χρόματα και αρώματα. Γιατί για μένα όλες αυτός ο χώρος που δίνει πολύ στους δανόσους αφήγησης, δημιουργεί και χρόματα και εικόνες και αρώματα, Λέβαια! Δηλαδή τον ζήζοντο να φυγήσει απλά τον ζήζ. Οπότε έλανα συνεθούμε μέσα από ένα ωραίο παραμμύθη. Πέσμας μια ιστορία που σου συνέβηκα τα την αφήγηση στο παραμμυθείον και τις πολλές παρουσιάσεις βιβλίων που κάνεις, που σούμεναι από την πομένη απταμάτια των παιδιών γιατί έχεις δίπωλα μάτια παιδιών και θα θελείτσι να μας πεις τι ήταν αυτό που σου κανέψει ο πολύ δίπωση και σε κέρδησε για μένα. Δαξύ, παραπτυσσαπορίες στο παιδιών που μερικές φορές είναι τόσο εφάντας τις και τόσο γανατριπτικές. Ε όσο για καλιάς τους στο τέλος, μιας παρουσίας τους που έρχονται και λέει κύριε, παράσομαι πάρα πολύ ωραία σας, ευχαριστούμε και τελοιπά. Αυτό που πραγματικά αμαρές είναι να βλέπω να συμβαίνει είναι να φεύγουν χαρούμενη παιδιά και γονείς. Γιατί τις παρουσιάσεις με πολλές φορές ερχονταιγονείς και αυτό που πραγματικά και έρωμε να βλέπω σε ονικόνα είναι να φεύγουν από μια παρουσίαση. Λίγο ανακουφισμένοι λίγο πιο χαρούμενη λίγο πιο ευδιαάθετη και λίγο πιο συνδεδεμένοι. Όταν το βλέπω αυτό καταλαβαίνω ότι η κύμπιση μή έχει δημιρθεί κάτι πάρα πολύ όμορφο και άκηζε το κόπο όλοι διαδικασία και όλοι πορία που μπορεί να έχω κάνει λόγο αυτά τα χρόνια για να συμδικά τέτοιο. Η κουλτούρα της χαράς με λιγαλόγια την οποία τη χάνουμε στα διάκα. Είναι πολύ απλή και μήστην την προδοκλώνουμε, την περδέβουμε, την τραπατσάρουμε, κρυβώ, τη φορτόνουμε, τη χατάκόνουμε. Αυτό μέσα από τα πρέπει μέσα από τις πάρα πολλές δράσεις που έχουν κυγονείς και τα παιδιά και όλα αυτό το γρήγορο ρηθμός. Να πιο τρέχουμε και χώρα εύμολη μας και νομίζω ότι αυτό δεν έχουν ένα κοιτά παιδιά. Αυτό, για μένα πολλές φορές συγγονείς από εκκλημένη ταχύτητα, παιδιά μου τα παιδιά μου τ' σε πάρα πολλές εκδιλώσεις, σε πάρα πολλα ευαίν και τα λυπά. Καλά κάνω να γιώθνω ότι χρειάζεται, αλλά για μένα δεν υπάρχει ωραίο τεριστήγμή με στην ημέρα όταν το πειδήκατα λαβίνει το γονείο σιναιίρε μου σχινεκεί. Αυτό για μένα είναι ο δοδίκτης και ο στοχος και το τελικό κέρδος στο τέλος της ημέρας. Η σύνδεση, τη στις τιμή που ο γονείο σιναικεί παρόν για το πειδή. Θα φίσω πληροφορίες το λίγκ του πότκας με τη σελίδε σου και τη σδράση σου για να μπορέσει κάποιος να μπίκει να δει τις ωραίες παρουσιάσεις που κάνεις που δεν είναι μονορές, είναι και δεδραστικές, καληργούν και αυτή τη σύνδεση και την χαρά και το μήρασμα και θα επανελφούμε γιατί έχεις πολλά να μας πεις. Ευχαριστώ πάρα πολύ. Ευχαριστώ πάρα πολύ. Νομίζω ότι δώσαμε σήμερα μιαν όταση οδοξίας και εφέλω να πω και κάτι ακόμη κλίνοντας ότι πολλές φορές ξεχνάμε και το εισωτερικό δικό μας παιδί. Δηλαδή ο ενήλικας διαβάζοντας ένα παραμήθη. Έρχεται δημιώτο πως και αυτός ο ίδιος με διάφορες αξίες και διάφορες ένιες και πάλι έχω την έστισιο τίη, περνη μηνύματα και θορικής δαδηλαδή μην ξαχνάμε και το εισωτερικό ταιδί του ενήλικα. Ακριβώς και θα σε επαναφέρω στη φράση που ανέφερε στην αρχή του πότκας, τα παραμήθη είναι για να κοιμούνται τα παιδιά και να ξυπνάνε η μεγάλη, να θυμούνται η μεγάλη. Οπότε είναι αφορμές αφήπνισης εσύ είναι δεσύς με το δικό μας ευσταιρικό παιδί και με την αλληθη που έχουμε μέσα μας, τα χρειαζόμαστε και μίς, μίς που περισσότεται και από τα παιδιά. Ή του λάχιστον πρέπει να δει με ευκαιρία, γιατί σας τα παιδιά το έχουμε και εύκολο λόγο, τους χολείου και τις υλικές τους. Για μας πρέπει να δημιουργούμε και εμείς ευκαιρίαζε να μπορούμε να έχουμε παθήμε το παιδί μέσα μας. Γιατί αν το βρούμε εμείς και στη δική μας ενήλικη ζωή, θεωρο ότι θα την μεταμορφώσουμε λίγο κόμι, θα τις βάλουμε να ξέρεσουμε. Μαγικόρα βάκι της νεράιδας. Έτσι νιώθω εγώ τα διαβάζω παραμήθια. Έτσι είναι έτσι είναι επιστρέφης και εσείς ένα γνώριμο ωραίο μέρος μπορούμε να συμβούν γιατί για μένωρις μόνος της παιδικής υλικίας είναι η μοναδική ευκαιρία στη ζωή ενός ανθρώπου να βλέπε παντού ευκαιρίας. Όταν είσαι παιδί, όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά. Αρόταν τις βλέπεις τις ευκαιρίας μπορεί και να τις δημιουργήσεις. Ακριβώς, ακριβώς αυτό. Ναι, κλείνω με αυτό το σιόδεξο μείνει, όταν βλέπο μέσα μου τις ευκαιρίας μπορούν να τις δημιουργήσω και έξω μου στο εξωτερικό κόσμο. Ακριβώς αυτό, έτσι όπως τα αφήσεις. Ναι, ωραία, γίναμε παιδιά σήμερα. Βουτήξαμε στη σελίδεστα, διαβάσουμε τα υπέροχα παραμήθια σου που θα φύσω όλες τις πληροφορίες κανάλαιο κάτω γιατί πραγματικά είναι πολίτιμα, η λέξης, η σύνδεση, η χυγραφή σου, έχει μια ιδιατερότητα και έτσι μια μαγία θα πω. Και σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο σου και για την παρουσία σου σήμερα εδώ. Εγώ σε ευχαριστώ, ευχαριστώ πάρα πολύ για τα τημετικά λόγια και για το χρόνο που μου αφιέρωσες και για το ωραίο μήρασμα και την κουβέντε που κάνουμε με αφορμή την αφήγηση και τη σύνραφή των παιδικών βιβλίων και των λαϊκών παραμήθιών και μακάρη να συνεχίσουν το κάμενο σε αυτό με την ίδια έτσι η χαρά και με το ίδιο πάθος γιατί έχεις να προσφέρεις πάρα πολλά. Τα όμορφα και τα ωραία είναι καλό να μυράζονται. Να σε καλά χασιστην να μου αφιέρω στο βόλι.