Op zoek naar Marlotte (5) - Roos

Dit is een podcast van 'MPO-luister en BNN-vara'. Ik wil het met jou over Roos hebben. -Ja. Laat we haar echt de stem horen. -Ja, dat is de belangrijkste vraag nu. Ja. Het is vrijdag ochtend en ik ben met roelof op de redactie van Zembla. Het is de witte burros, rode kasten en de zwarte stoelen. We zitten in de laatste fase van het maken van deze podcast. Het gesprek met Roos, waarin we haar vertellen wat we weten, hebben we opgenomen. En we hebben nu toch al een aantal keer over gehad. Gaan we jou de echte stem van Roos laten horen? Ik vind dat we moeten doen, want het helpt bij de svingskap van ons verhaal en de verachtigheden van ons verhaal. En met name omdat het verhaal juist ook daarover gaat. Dus wat is echt, wat is niet echt, wat geloof je, wat geloof je niet. En dit haar stem is eigenlijk heel lang het enige geweest wat we van haar hadden. Maar zij is, er zit dan niet Roos, maar ze zijn wel van vlees een bloed. Ze hebben staat. Dat vind ik een belangrijk reden waarbij natuurlijk wel voor op moet staan dat haar privacy niet op die manier geschonder wordt, dat hij ben noemen haar naam op geënklameerd niet, voornaar niet de achterhaam niet. Niemand hoeft te weten waar ze vandaag komt. Wij kennen Roos haar echte naam en identiteit. Maar om haar te beschermen blijven we haar in dit verhaal Roos noemen. We noemen ook niet haar falsen achternaam. Roos? - Nee, want dan zou je vier die manier zetten ons ook doen. Misschien nog de achterkomen is ook helemaal niet noodzakelijk. Het gaat ook niet om bië te is, maar ik zou bijna zeggen wat het is. In de zin van 'Ik kan het na spelen, heeft de wereld'. Maar dan gaat die auto digital verloren en dan gaat het ook weer over onze wereld achter. Want gaan we dat weer in onze hand zeggen? - Ja. Zij is zo cruciaal, zij is de oplichtste, als je het even heel plat wil zeggen. Ja, ik zou het zelf gewoon een beetje te denken wat het dan de meer waren. Maren en Marlotte en die stemmen van het ziekenhuis zijn acteurs. Dat zijn andere mensen die die stemmen in spreken, dus. Maar Roos staat er de meest om de auto digital te eindelen. En zij is de hove zoon in zeker maat van ons graag en dan hangen alle achters aan de onderhaar. Maar zeker in de confrontatie komen wij daaruit behaar uit. En dat kun je eigenlijk bijnie na spelen. We hebben Roos ontmoet. We hebben haar geconfronteerd met wat we weten. Dat het verhaal van Marlotte niet echt is. En dat we denken dat zij het heeft verzonnen. En dat gesprek ga je deze aflevering horen. Ik ben Lizzie Dierks en je luistert naar de zemlappeldkast op zoek naar Marlotte. Aflevering V, Roos. De vorige aflevering eindigde op het terras. Maar hoe loef ik zit er? We hebben koffie besteld en we zien dat Roos komt aanlopen. Wat zal ze zeggen? Zal ze boos worden? Of misschien weglopen? Hey, hey, lekker zitten. We hebben een stukje oplokken hier zitten. Zo goed hoor, ja. - Ja, we horen dat. Klaant heen. Hallo, Roelof. - Hallo. Roos pak een stoel tegenover Roelof en mij. Ze doet haar koptelefoon van haar hoofd. haar zonnebril laat ze op. Dan neemt Roelof zoals afgesproken het woord. En valt meteen met de duur in huis? - Mooi. Misschien vragen je waarom ik ben, maar ik ben de eindrechts van de zembla. En het punt is een beetje dat wij zijn de afgelopen maanden best wat druk geweest met het onderzoek, alles wat je ons hebt verteld, en ook wat Annika heeft verteld. En we zijn afgekomen dat alles wat jij ons hebt verteld, dat niet klopt. Zoals? - Nou, er kunnen zo een paar dingen van vertellen, maar het lijkt voor ons op eigenlijk dat het allemaal voor zonne is. Ja, ben ik wel heel benieuwd hoe jullie daarom gekomen? Ja, dat is natuurlijk ook ons werk. We hebben heel veel lijnen na gelopen, heel veel reactie, belangrijkste bron is het eigenlijk het ziekenhuis waar we op gesprek zijn geweest. Oh, dat is jullie ook op gesprek geweest? - Ja. Als we er zijn, ben ik wel heel benieuwd. We hebben bevestigd dat er nooit in het ziekenhuis heeft gelegen en die is niet bekend. Ik vertel Roos kort wat het ziekenhuis ons heeft verteld. Oké, dit is echt heel raar. - Ja. Ja. - Want? Ja, omdat het gewoon niet waar is. Roos wordt niet boos, ze toont geen emotie, ze loopt niet weg, sterker nog, ze bestelt wat te drinken. Ja, doe maar tegen. - Nee, maar voor tegen. Roos? - Ja, precies. Ze blijft zitten, als haar te heeft gekregen, neem ze niet meteen een slok. Ze neemt tijd en doopt haar tezakje een aantal keer in het hete water. En ze blijft ontkennen en nog een keer ontkennen. Dan, na een kwartier, als ik nog een keer alle feiten op zon, verandert ze van toon. Ja, en bij maken ons, de reden dat we dit zeggen, is wilds er ook gewoon zorgen over jou, en dat is niet vanuit een journalistiek iets, maar gewoon als mens. Wij denken dat je daar heel bij nodig hebt. Ja. En wat denk jij dan? - Ja. Nee, ik heb er al heel bij. Het is gewoon een heel complex verhaal. Waar heb je heel bij? Ja, ik heb vaak in een psychose gezeten, en dan trekt het van uit met hetzelf. Dus dan ben ik gewoon iemand anders. En dat is in deze situatie ook gebeurd. Even lijkt het als of Roos hier iets bekend. Maar als snel neemt ze weer een afslag waar we geen taal aan kunnen vastknopen. Ze vertelt over psychose, die geen psychose zijn. En ze doopt, ondertussen nog steeds haar teezakje in het heette water. Dat hij middel's donkorot is geworden. Maar als we haar vragen stellen over het verhaal van Marlotte, over de documenten, de telefoonnummer, de dagboeken, antwoord ze stevast. Ik weet het echt niet. Ik weet het ongelooflijkling, maar het is echt zo. Ik weet het niet. Toch blijven we proberen om informatie te krijgen. We willen weten of ze alleen heeft gehandeld. Ik vraag naar het moment dat Annika is gebeld door een mannelijke arts. In de eerste aflevering van deze podcast vertelde Annika dat ze een keer tijdens haar wintersport telefonisch contact heeft gehad met het ziekenhuis. De arts, die ze toen aan de lijn had, praten haar bij over een operatie van Marlotte. Heb jij alles alleen gedaan? Ja. Waarom twijger je? Nee, omdat het dus ook moeilijk is voor mij om het terug te halen. Snap je? Annika is proberend op een gebeld gebeld. Dat weet ik echt niet. Nee. Waarom weet je nog zo zeker als je het moeilijk kunt terughaal? Omdat ik weet ik niet niet zeker, maar dan zou ik in mijn echt te leven. Dus wel ook nog spelen, snap je? Ja, ik weet natuurlijk niet wat er allemaal voor hoort, dankjewel. Wie ben jij met echt een gebeld gebeld? En met dat klopje? Hier is **** dan. Waarom probeer je dit nu tot? Ja, omdat ik gewoon niet wil. Dat. Ja, dat. Kijk, het is gewoon echt een heel groot probleem en daar ben ik me echt van bewust. En ik wil ook niets liever dan daar helpen voor hebben. Het is alleen het gewoon heel complex, omdat dit ook al. Eigenlijk een hele leven als speelt. Maar ik wil niet dat. Ja, wat ik. Je hoeft nu niet voor ons nieuwe dingen te gaan verzinnen. Nee, nee, ik maak ik persoon ook niet, maar ik wil gewoon niet dat. dat je nu mijn namel zo gaat gebruiken. Dat is ook wat ik bedoel, dat snap ik. Dat mag je ook zeker van ons vragen. Pas als we Rose confronteren met haar echte naam, bekend ze dat ze inderdaad niet Rose heet. Ze drinkt een paar slokjes van de furode T. Zet haar kop neer. En pluk nog wat aan het tezakje. Als we haar vragen hoe ze Anika heeft leren kennen, zegt ze ook dat ze dat niet weken. Kijk, als ik wat muurde tijd heb en. Hoeveel klaar dan dat je dat niet weet? Het is ergens begonnen. Op een moment. En ik weet me ook het moment dat is. Wij zijn daar ingekomen. Maar het is een heel duidelijk begin. En ik kan nu zeggen dat was dat in dat moment. En dan zeg je dat. Ik wil eigenlijk ben jij dat. Dat kan ik dat vooriepjeer met wat ik weet. Maar misschien moeten we dan dit gesprek hebben. Op een moment dat ik gewoon. Nee, precies dat ik gewoon meer ruimte heb gehad. om zelf ook na te gaan wat er is gebeurds. Ja, maar wat je zegt dat kunnen we zo zo doen. Alleen is dit zo'n. Bijna zeg maar geen gegeven. Misschien moeten we ook anders vragen. Maar bestond maar lotten al voor dat je anika kende. Ja. En bij Bies bestond maar lotten dan behalve in jouw hoofd. Nee, echt. Dat wil dus echt. Roos gaat alle kanten op in dit gesprek. Eerst leek ze te vertellen dat zij maar lotten is geweest. En nu zegt ze weer dat maar lotten echt heeft bestaan. Als rollover vraagt wie anika is, antwoord ze het volgende. Ja, in dit verhaal, ja. Gewoon iemand die aan dit verhaal wilde niet is. Ja, dat is heel analytisch. Maar bij Bies zij, waarom had jij contact met haar? Omdat zij contact had met maar lotten. Maar dat was jij. Ja, dat klopt. Ja, dan kan ik ons gezellig contact met mij. Nee, ik pimme. Maar dan nog. Nee, zeker. Maar ik pimme nog steeds als ik om bij Bies zij dan. Waarom had zij contact met maar lotten? Ja, dat ben ik dus kwijt. Ik weet dat er contact is geweest. Ik weet dat het lang heeft geduurd. Ik weet niet precies inhouderlijk wat contact is was. Zijn belangrijk voor jou? Nee. Nee. Zijn belangrijk voor molotten? Nee. 3 jaar lang heeft Anika dagelijks app contact gehad met verschillende personages van Roos. Wil je nog even bij me blijven? Ik ben zo bang. Zijn maar lotten. We willen u nog als vragen of u iets kunt betekenen voor uw vriendin? Zij het ziekenhuis. Maar Roos weet er niks meer van. En Anika was niet belangrijk voor haar. Na een uur op de terras in de brandende zon besluiten Roel of en ik dat het genoeg is geweest. De T is bijna op. We vertellen Roos dat we een podcast maken over het verhaal van molotten. En of ze nog vragen voor ons heeft. Die heeft ze niet. Ze wil alleen liever niet dat we bekend maken wie zij is. Ja ik wil gewoon mijn leven opbouwen. En dat gaat nog wel moeilijk als dit is waar je onbekend staat. Ja, dat houdt wij heel gerekening mee. Maar het is wel ons belangrijkste advies waarvoor je vooral zit. Het gaat goed in je hulp zoeken. Ja maar ik heb wel hulp. Ja, ik denk dat ik zo vrij mag zijn dat een psycholoog niet de hulp is die wij op het doen hebben. Het is die geloven waar het doorgaan is niet, dit is probleem in ieder gehandelweg niet. En zo eindigt onze ontmoeting. Na een uur lang ontwijken, draaien, toegeven en weer ontkennen. Stopt Roos op. Nou, einde dag. Ja, dankjewel. Ze heeft haar zonder bril niet afgezet, maar ze zet nu haar koptelefon weer op. En loopt weg. Roel of en ik rijden terug naar de redactie. Meet je. En we bespreken in de auto wat we hebben gehoord. En wat we hebben gezien. Ze luisteren heel goed, hier ziet er ook wel echt nadenken. Maar dat wordt volgende stap. Ja. Maar toen jij met de vijt begonnen heb ik wel gehoord. Dus een goed mogenhaart te kijken wat er gebeurde en het gebeurde wel heel veel. Voor wat raad is, in haar gezicht. Achter die zonder bril, dat het ook niet gezegd wordt. Nee, he? Nee. De trillen hier, ja. Maar wat zijn we nou te weten gekomen? Na lang aandringen heeft ze toegegeven dat ze niet Roos heeft. Ze heeft bekend dat ze Marlotte is geweest. Ze heeft bekend dat zij achter de berichten van het ziekenhuis zat. Maar ze wilden niet vertellen hoe het contact met Annika is begonnen. En ze ontkende dat ze ook Maare is. Ik ga ervan uit dat zij wel Maare is. En dat ik met haar app contact heb gehad. En ik heb in het gesprek duidelijk gemaakt dat het contact tussen Maare en mij nu stopt. Ik ben wel blij dat ik nu is geweest. En ik ben er wel. Nou, dan kan ik dat ook gewoon laten. En dan hoef ik niet meer met Maare of met Roos die schijn op te houden. En het is niet dat het met dat heel veel kost, maar het voelt ergens een beetje. Ja, je werkt er dan naar mij of zo. Ja, en dat wil je niet. Het voelt een beetje fies in die zin. En tot nu doe ik daar niet perselast van om dat ik denk. Ik weet heel goed waarom we dat doen. En dat kan ik verantwoorden. Maar dat moet je ook niet. Ja, want je moet precies wat jij zegt. Je moet niet meegezogewoorden in die verhalen. En heb ik ook merk dat ik daar ook helemaal geen zin in heb. Nee, ik zeg je ook echt een beetje afhaak. Ja, ja. Nou, het werd ook met je warm. Nee, maar nee, op een geven dag. Ja, op een geven dag. Ja, het gaat niets. Bekomen niet verder. Nee, het is toen dat ik ook een stoppers met vraag stel. Ja, kijken wat er dan gebeurt, dat gebeurt er ook niets. In dat het zijn regiert is op ons. Dus ik kwam zelf met niets. We hadden niet verwacht dat we er in dit gesprek achter zouden kunnen komen. Waarom roos? En zo blijven we daar maar noemen. Het verhaal van Marlotte heeft verzonnen. Of dat ze zou vertellen hoe ze dat heeft aangepakt. Maar toch laat het een onbevredigd gevoel bij ons achter. En daar dubbe we over. Terwijl we terugrijden naar de redactie van Zembla. Want gewoon heel zielig eigenlijk. Ja. Ja, het is langs gewoon van leugen, zijn elkaar het hele verhaal. Ja, ik denk dat, ja, ik weet het niet. Ik ben geen psychiatur of psycholoba. Ik denk dat ze niet anders kan. En ik vind het echt niet te z'n hartstikke getalenteerd bijzien. Dus ik vind dat het niet te z'n hartstikke. Ja. Het is eigenlijk heel verdrietig. Ja. Ja. Om toch nog iets meer te begrijpen over Roos. Ben ik teruggegaan naar psychiatermig heel hangenveld. En ik zit weer aan de tafel in de woonkamer. met aan de muur de foto's van de bekende wetenschappers. Ik heb het hele gesprek aan hangenveld laten horen. Ik weet gewoon niet goed hoe wij deze informatie moeten interpreteren. Nee. Nou ja, wat. Voor een bebleem blijft natuurlijk dat je een veranturend idee hebt van. en ze zit nog te plekken weer verhaal aan te verzinnen. Ten eerste is het zeker geen psychoze, want je kunt niet jaren. lang alle psychoze hebben alleen maar bij een psycholoog lopen. Dat is heel onmarschijnlijk. Maar ik kom je meestal eigenlijk altijd bij een psychiatal terecht. En wat ze beschrijft is ook geen psychoze. in de zin van dat het een soort baan heeft gehad. Wat ze nu van maakt in de verhaal is meer een soort verhaal. van ik heb een tweede persoonlijkheid die alle leidingen doen. dan ben ik een soort schema, toestand waar ik m'n niks van herinneren. Dat kan ze dus ken ik naast de gewone leven doen. En die zo'n beetje jokersje ziet wat ze allemaal gedaan heeft. Nou, ik geloof daar eigenlijk gezegd ook niet zo'n eigen en dat is ook. Nou, ik vind het heel onverschijnlijk, als je ziet hoe gedeert en hoe knap wat ze gedaan heeft de ander is. Pas toch niet bij het verhaal van de absurdologie, van de priorologie, dan weet je wel wat je doet. Dus ik denk, maar ik weet dat het niet zeker dat ze dit verhaal ook te plekken nu of misschien al eerder. Als een soort excursus bedacht heeft voor haar gedrag. Nou, wat hebben we nu dat gesprekken gehoord? Wat valt je op aan wat ze zegt en hoe ze praat? Nou ja, op zich, als jij zo horen zonder het hele verhaal te kennen, zou je dan niet zo heel veel aan merken. En hoe ze praat. Ze praat is een relikslimmeetje die van je denkt van nou, die is wat bereid om de waarheid te vertellen en open te zijn. Twee tegelijkertijd bezig ook door het begin van het verhaal en door het ze blijven geeft me het plek zeggen dat ze rozeeit. Dat ze continueren toch aan nog steeds deels aan het jocke en het liggen is. Wat roze heeft gedaan, is niet zo maar een leugendje vertellen. Ze heeft een gruwelijk verhaal bedacht en dat heel ingeëous in elkaar gezet en uitgevoerd. Met duizenden pagina's aan app gesprekken, met dagboeken, met tekeningen. Marmet Villet. Dat is mijn echt een raadsel. Ik vraag Hengenveld of hij mij kan vertellen waarom iemand zo ligt. Zoals Roos dat heeft gedaan en daar zo ver in door kan gaan. Ja, de stuk te behoefte aan die we allemaal hebben aan begrijpen waarom mensen gekken dingen doen. En we zoeken natuurlijk altijd naar verklaringen, het bedoel kan dat. Kennelijk. Ja, maar kan je het verklaren? - Of je het kan verklaren. Of kom je, is dat iets waar je gewoon niet achtergang kwam? Nee, ik weet het niet bij haar misschien wel, als je dan heel goed zou leren kennen. En werkelijk met de slag zou kunnen gaan, want van die psychologisch ook maar te vragen hoor. Wat daar nou van waar is, en of waar hij dit weet, en hoe waar hij met meegaat. En dat bedoel ik, dat natuurlijk wel heel nieuwsgierig naar haar banden geschiedenis. Hengenveld is niet de behandelend arts van Roos. Hij heeft haar nog nooit ontmoet en kent haar geschiedenis niet. Maar wat hij weet uit zijn ervaring als psychiatr, en uit de wetenschappelijke literatuur, is dat het bij pseudo-logia fantasticaa, bijna altijd onbesgadigte mensen gaat. Enig hoe je er achtergang kwam is, is uitgebreid, zo iemand leren kennen. Er zijn veel vragen waar ik misschien nooit antwoord op zou krijgen. Hoe Roos het bedroog heeft aangepakt. Waarom ze het heeft gedaan? En wat er met haar is gebeurd, dat ze dit doet. Maar wij als journalisten kunnen die vraag niet beantwoorden. Dat is ook niet onze taak. Maar een vraag waar ik als journalist nog wel antwoord op wil krijgen, en wat ik nog steeds niet begrijp, is hoe het ministerie van volksgezondheid in dit verhaal verzeld is geraakt. Het ministerie vertelde Annika dat ze contact hadden met het brandwondecentrum overmorlotte. En dat het ziekenhuis en de vochtijinstelling contact hadden overmorlotte. Deze informatie was voor ons een belangrijke reden om door te gaan met ons onderzoek. Want wij zagen hierin een bevestiging dat er een marlotte had bestaan. We hebben haar houdelijk contactgezocht met het ministerie en gevraagd om een achtergrondgesprek. Om te begrijpen wat er is gebeurd. Maar we moeten het in deze podcast doen met een schriftelijke reactie. Op mijn vraag of er ooit contactes geweest met de jeugdbescherming, schrijft het ministerie dat er telefoonisch contactes geweest. Maar dat Marlotte niet bekend was. Ik heb ook gevraagd op welke manier het ministerie met het ziekenhuiscontact heeft gehad. Het ministerie schrijft dat ze opverzoek van het ziekenhuis alleen via WhatsApp contact hebben gehad. Met het nummer waarmee Annika ook werd geappt. Met Roos dus. In de reactie schrijft het ministerie verder dat het bij het ontvangen van een vraag niet hun primaire taak is om aan waarheidsvinding te doen. En dat ze ervan uitgaan dat er achter een vraag een echt persoon zit. We moeten dit voorzien, maar we moeten voorzien. We moeten dit met de AI-ontwikkelingen wel echt anders gaan doen. Maar tot verkoord hadden wij geen reden om aan te nemen dat als iemand ons om hulp of informatie vraagt die geenen niet bestaat, schrijft de woordvoerder. De betrokken aan te naar heb ik zelf niet meer gesproken en dat vind ik jammer. Toen ik de mail wist link tussen haar en Annika las, viel het me op dat zij de enige persoon in het hele dossier was die begrip voor reactieerde en echt probeerde om iets voor Annika en Marlotte te doen. Ik had graag willen weten wat zij dacht toen dat niet lukte. Maar ik heb iemand gevonden die wel met me wil praten. Ja, ik ben er klaar voor voor de ont. Hallo! - Hallo! - Ja, ja, ja, we gaan weer eens goed. Hai, Lizzie, hier, ik gelukkig te spelen. - Hallo, en wist ond. - Noet. Noet. - Ja. - Helemaal. Het ministerie van Volksgezondheid heeft de tijds een bemiddelaar ingeschakeld om te helpen in de relatie tussen het ziekenhuis en de voordijinstelling. En bij haar ben ik op bezoek. Ik ben Legieke Buur. Ik ben van Orfbroep Sigloog, maar ik ben afgelopen jaren een programma-manager van een. landelijk ondersteuningstim gericht op eigenlijk de vraagstukken waardoor het nieuw eugst op verschillende vrond tevast aan het lopen is. En wanneer komen mensen dan bij jou terecht? - We zijn ontstaan naar de evaluatie op die eucht met een aantal jaar geleden. En toen het tijd zag je heleboel kinderen die vast liepen in het jeugdveld en dat noemde dan complexe cases. Dat is een terremakele man die totzo bij me zou werd wel genoemd. En dan waren wij als team de persooner die vragen van kinderen oppackten. Grieke Buur heeft met haar team de afgelopen jaren zo'n 700 vragen van en over kinderen behandeld. En één van die vragen ging over Marlotte. Dit is wat Grieke Buur zich daar nog van kan herinneren. Nou, dat was eigenlijk al. Dat is voor denk jaar of twee geleden. Ik kijk je ook met je vragen. - Ja, ik was in het najaar van 2022. Oké, dan ben ik ouder dan ik zelf toch, dan gaat het tijd sneller. En toen ben ik gebeld door het minister van VBS met een vraag heel kijk nou eens mee kijken met deze vraag. Want dit is gewoon ernstig vrouw. Ik kan je eens kijken of wat daarin uit te doen is. Dit is een. Ik noem het toch even een kase. Dit was een kase die ik nog nooit zo'n vrouw had nog nooit eerder meegemaakt. En de vraag was kan je nou eens kijken wat de status is van dit bijsje en wat we daarin zouden kunnen doen. Iedereen die dit vrouw horen was een shock over de grueel van het vrouw. Ik vraag Grieke Buur wat zij heeft gedaan toen deze vraag bij haar kwam. Ze vertelt dat ze contact heeft gehad met Anika. En daarna probeerde ze contact te leggen met de jeugd bescherming en het brandwonden centrum. Maar. - Op een of andere vreemde manier kwam dat niet op gaan. We zijn echt wel de afgelopen jaren gewend geweest om altijd contact te krijgen. Maar we krijgen geen contact. We hebben geprobeerd met het brandwonden centrum te krijgen. We hebben geprobeerd met de jeugd bescherming contact. Maar we krijgen daar geen contactvergevens van. Dus het blijft vaak. En hoe bedoel je dan contact wat het ziekenhuis heeft, een telefoon nummer? Je moet weken dat wij geen juridische status hebben. In die zin wij kunnen niet zeggen dat dit meisje stelt ons in staat om contact te leggen. Of de ouders van dit meisje of de vocht van dit meisje stelt ons in staat om contact te leggen. Dus wij moesten via die jeugd bescherming, akkoord krijgen om contact te krijgen met dit meisje. Hoe werkt dat dan? - Ja, je kan niet zeggen. Je bent ik en ik wil graag even bij het meisje langskomen, mag dat. Godank, mag dat, werkt dat zo niet. Als meisje ons nog een jonge kinder in twaalf, dert niet zo iets, was het verhaal. Dan mag je niet gewoon naar een ziekenhuis bellen, zeggen nou, wij komen helpen. En ziekenhuis dus dan verplicht te vragen, heb je toestemming van de oudersdappen van de vocht? Want die was gebruiken van de vochtdij, zeg ik, omdat er geen ouders mee zouden zijn. Om iets vormalotte te kunnen betekenen, had schikken buur de toestemming nodig van de vochtdij instelling. Heb je dan met de vochtdij instelling gebeld? - Ja. Ja, geen contact gekregen. Ondertussen waren we in OZT, dat is onze afkoording van ons programma. Waarom zo ontstelt van deze vragen dat we zelfs hebben gedacht, dit is zo een vreselijk verhaal. We moeten kijken of we zelf hier iets in shift zijn kunnen doen. Wat kunnen we voor dit meisje doen? Maar we doen je dan met in shift. - In shift gewoon bij haar zijn. Omdat het vooral zo vreselijk was, dacht ik, wat kunnen we doen? Om dit meisje te steunen en zeher te gaan naar de toegraad. Ja, ja, ik moet lag, maar dat is wel goed. De tarte is het wel op de goede plek. Ik vraag Grieke Buur toch nog een keer wat er nou gebeurde toen zij met de vochtdij instelling belden. Het ziekenhuis had aan Annika verteld dat een zogehetig gecertifiseerde instelling in Brabant de vochtdij over maar lotte had. Maar dat was dus niet het ziekenhuis dat dat zij. Dat was Roos. Grieke Buur verteld dat ze met verschillende instellingen heeft gebeld. Maar zij mochten en konden haar niet veel vertellen. Zij kunnen ook niet zeggen, die had komen wel bekend voor, of het kom niet bekend voor. Dus ook daar zwemmen je een beetje rond ook in privacy grenzen. Daar heb je. We zijn mogen niet zomaar zeggen, nee, die zit hier niet of die zit hier wel. Nou, ze kunnen waarschijnlijk wel zeggen, nee, die zit hier niet. Maar ze kunnen niet zeggen, nee, die zit hier wel. Dus ik krijg je een hele week, want gesprek natuurlijk. Ja, die gesprek hebben wij de afgenopen maanden ook. Dat snap ik. Dat mensen wel zeggen, nee, niet hier. Ja, maar waar dan wel, dat wordt hem daadelijk. Dus je kon haar niet vinden eigenlijk? Nee, nee. En brandvondustentrum, wat kan je doen naar brandvondustentrum toegaan? Daarna receptjes gaan staan ze zeggen, nou wil ik er echt spreken, dat kan ook niet. Dat kan een brandvondustentrum kan niet zeggen, nee, doe toch maar wel, dat kan niet. Dus dan blijft iedereen een beetje in cirkels er omheen draaien? Nou, ik denk dat het een. Ik denk dat het een combinatie is van, maar dat is breder dan alleen deze vraag hoor. Professionele autonomie. Dat is een regelgeving, waar privacy ook onder valt. Ook angst voor tuchtrecht bijvoorbeeld. Het is door een heleboel, factoren, spelen mee in. Het feit dat je lastig informatie van elkaar krijgt. De uitleg van Grieke Buur verklart voor mij een hoop. Ik snap nu beter waarom ook zij er niet in slaagte. om door de leugen van het verhaal van Marlotte te prikken. Wat ook zij kon niet zo maar naar het ziekenhuis bellen. en vragen om informatie over Marlotte. Net zoals wij dat ook niet konden doen. Want privacy, bescherming. En ook zij kon Marlotte niet vinden. Ik vraag haar wat ze dacht toen ik haar vertelde dat het verhaal niet echt is gebeurd. Dat Marlotte nooit heeft bestaan. Hij is nooit helemaal opgekomen. En ik dacht eerlijk gezegd en ook wat voor zieke geest bedekt dit. En wat is de reden om dit te bedenken? Daar zit een heel vrouw achter, dat kan niet anders. Dat was het eerste. En het tweede was. Jeetje was echt over mijn ingeïnschottingsvermogen. Oh ja, ja, natuurlijk. Ja. Ja. Ja. Ga je daar dan aan twijfelen? Hmm. Nou aan twijfelen? Nee, nee, nee. Ik geloof niet dat ik er aan twijfelen me wel heeft dacht, oh, Grieke. Wat ben je meegegaan in de vrouw, zonder echt de feit te checken, hebben we wel geprobeerd. Maar dat gelukt niet, dat wilde niet zeggen dat we vrouw afweken. Dat denk ik vooral. Waarom is mijn objectieve boordelingsvermogen geweest? Dat denk ik, dat ik daar wel even over heb nagedacht. Ja, dat denk ik ook. Ja. Maar het zegt ook iets mooi. Het zegt ook dat we dat bij mensen heel graag het goede willen doen om mensen die echt pech hebben. Dus in die zin mogen we ook best tevreden zijn over het feiteld bij de hart op hebben geloofd, met z'n allen. Ja. Het is een mooie dag, halverwege mij. En ik neem je nog één keer mee naar Anika. Zo, ja. En hij is open. Ja. De persoon met wie dit hele verhaal is begonnen. De persoon die drie jaar van haar leven aan Marlotte heeft gegeven. En nu al twee jaar in de naastleep daarvan zit. We zijn bij het moment dat ik met Anika naar Amelie's Weer te rij. Na de plek waar ze de as van Marlotte heeft uitgestrooid. Na het moment dat je in de eerste aflevering van deze podcast serie horde. Maar nu ken je het hele verhaal. En je weet wat er is gebeurd. Je weet dat het hele verhaal verzonde is. Anika weet dat nu ook al een tijdje. Maar de waarheid daalt de laatste dagen pas echt in. Wat is het? -Ja. Het gaat. Ja, ik denk. Ik heb gewoon even mijn overgelopen, maar dat is goed hoor, ik ben blij dat dat gewerkt is. Ik kom het te hettend niet voelen. Ik voelde er gewoon niet zoveel bij. Ik was wel bij het hele verhaal. Ik was wel boos en ik voelde het niet echt. Ook dat is vertrietig uit hoe dat kan niet binnen. En ze volgens mij was ik wederop zich gelogen en toen kwam ze allemaal uit en toen voelde ik alles. Ja, dit is maar overkomen. Ik weet niet, toen passen kwam het echt binnen, dus ik weet het niet waar het aan heeft gelegen. Ja. Heeg. Ja, en ben je dan nu ook heel. Dat is een soort van pouwtens of je heel fragiel bent ofzo. Ja, ik heb vooral gewoon heel boos denk ik. Bijvoorbeeld hoeveel tijd het me heeft gekomen, een energie en verdriet. 3 jaar lang is Annika dagelijks met Marlotte bezig geweest. En heeft ze haar aandacht, liefde en tijd gegeven. Veel mensen uit haar omgeving kenden het verhaal en wisten wat Annika voor Marlotte deed. Al die mensen heeft ze moeten vertellen dat het niet echt is geweest. En terwijl we verder rijden verteld ze me daarover. Mensen reageren meestal begrip vol, maar ze hebben ook een mening. Had ze het niet eerder kunnen weten? Was ze niet heel erg naief? En misschien heb jij dat toen je luisterde ook wel gedacht. Ja, ik word daar gewoon een beetje boos, wel. Ja, ik denk jeetje als of ik dit als of ik hier voor heb gekozen voor dit allemaal. Ik heb gewoon een kind willen helpen en dat dit de uitkomst is geweest. Dat was heel erg, maar ja, dit had ik ook nooit kunnen voorzien. Ja, dat kan ik mezelf ook niet graag kwalijk nemen, want. Ja, dat is zo gewoon niet eerlijk naar mezelf toe, denk ik. Ja, ik denk zo'n hele rare verhouding met. Eigenlijk heb je het heel goed willen doen, maar dan ga je ook nog jezelf wijten dat je het dus gewoon goed hebt willen doen. Dat je het had moeten weten, het wel, hoe had ik het moeten weten, ja, door de naartoe te gaan. Door echt een keer daarheen te gaan en dan gewoon naar te vragen. Maar ja, we zijn er ook een keer geweest om de spullenjes gewoon op te halen. Ja, en als er iemand tegen zegt, je kan niet naar de afdeling komen, dan vertrouw je daarop. En dan ga je niet om aangekondigd naar die afdeling, corona. Dat doe je gewoon niet. Maar de vraag, waarom ze niet eerder naar het ziekenhuis is gereden? Spielt natuurlijk ook door haar hoofd. Heel vaak, denk ik wel, hon. Als ik gewoon één keer was gegaan. Al prijs snel, want we hebben er wel over gehad van Marlotte en ik. Ja, en dan denk ik wel, als ik toen was gegaan, gewoon was gegaan. en m'n daar had aangemeld van heen, ik kom voor Marlotte. Dan was ik er dan al achter gekomen, en dan was het al die tijd me bespaar gebleven. Maar ja, dat is altijd achteraf, achteraf had je dit, dat je dat. Achteraf. Achteraf zou ze het anders hebben gedaan. Of toch niet. Wat Annika is, wie ze is. En dat is iemand die een jong meisje wilde helpen. En dat is ook iets moois, zoals Gike Buur eerder zijn. Annika heeft aangifte gedaan. Aangifte van psychischem is handeling. Want ze wil dat niemand anders overkomt, wat haar is overkomen. En daarom hopt ze dat Roos hierdoor gedwongen help krijgt. De politie heeft ons onlangs laten weten dat Roos is aangehouden. Ze is daarna verhoordd door een resursueur die gespecialiseerd is in verhoor van kwetsbare verdachten. De zaak wordt vorige legt aan het openbaar ministerie. En Roos is aangemeld bij het zorgkader. Meer wil de politie er op dit moment niet over kwijt. Naar dat we in Amelie Sveerd zijn geweest, waar Annika heeft laten zien waar ze de aats van Marlotte heeft uitgestrooid, zijn we weer bij haar thuis. Annika weet nu alles, want ze wil alles weten. Ik heb haar verteld over ons gesprek met Roos. Maar ze wil niet meer afgaan op verhalen. Ze wil horen wat te doen. Ik weet het is ongelooflijk, maar het is zo. Zo precies mogelijk. Ze hebben lange rangtje weer ja. Nee. Dus ik zit bij haar aan tafel en ik laat haar het hele gesprek horen. Ze hebben haar voor Marlotte? Nee. MUZIEK. Annika heeft het hele gesprek geconcentrieerd geluisterd. Zomstrukte ze met haar nage als in haar arm. Ik vraag Annika hoe het voor haar is om dit te horen. Ja, ik. Ik vind het een ene kant heel fijn om te horen, omdat het ook wel mijn beel bevestigd. Ik had ook niet echt een verwachting van. Ik had wel verwacht dat ze zo reageren, maar niet hoe ze zich opstelt. Ik had ook niet echt een beeld bij en nu heb ik er wel een beeld bij. Je krijgt ook dat nu zeg maar. Het klinkt heel hulpboepend, zeg maar. Ze heeft echt hulp nodig. Hoe hoor je dat dan? Nou, dat ze totaal niet leidt te bestefven wat de impact is geweest. Op mij en ook op haarzelf niet, want ze weet het allemaal niet. Ze heeft geen idee. Het is ook geen emotie. Ze blijft heel intonig. Dat ik gewoon. Het komt er op mij over dat ze het echt niet door heeft. die ze niet echt heeft bestaan. Witten ze er een beetje troost uit dat alle aandacht, tijd en liefde die zij aan Marlotte had gegeven? In ieder geval bij iemand terecht was gekomen. Ze dacht dat ze Roos misschien een beetje geholpen had. Maar die gedachte, die troost, had Roos heel hard onderuit. Ja en vooral dat ze dan zegt van dat ik niet belangrijk voor haar ben geweest, ja natuurlijk komt dat binnen en denk je wat heb ik dan gedaan al die jaren als het voor jou dus ook helemaal niks betekent heeft. Ik heb gewoon jouw baan instant gehouden, dat is wat ik heb gedaan. Ik heb haar dus niet echt geholpen, ja, misschien ben ik dat wel geweest, zelfs het niet, maar dan voelt het nu wel extra zo van, oh ja, het is echt allemaal weggegooid, allemaal voor niks geweest. Zo komt het op mij over nu, en wat voel je daar dan bij? Ja, verdriet, ben wel echt verdrietig, ja natuurlijk, het is zo heel, zo veel geweest. Ja, natuurlijk word je daar verdrietig van. En vooral omdat ik gewoon iemand dat willen helpen, die niet geholpen kan worden op deze manier ook. Ja, ja, zo ga je ook niet verder komen in je leven. En ja zelfs, ik gun haar meer dan dat, maar ik gun ook niet dat andere mensen dit nog moeten overkomen. Ik hoop gewoon dat ze echt een week op kal heeft gehad, maar zo komt het gewoon niet op mij over. Ze heeft echt nog hulp nodig nu. Ja, ik wil echt dat het stopt. Ja, dus ja, het moet even landen, denk ik. Het heeft nog even tijd nodig, maar ben wel heel blij dat ik dit nu heb gehoord. Ja, dan ga ik hem uitzetten. Ja. Dit was de laatste aflevering van de Zembla podkast op Soek naar Marlotte. Aan deze podkast hebben meegewerkt, Arnika, die haar verhaal wil bedelen. Lillet Martiros Sova en Miranda Gitt met wie ik de research deed. Roel of bosma deed de eindradaktie. En die teerling was verantwoordelijk voor de montage en de audiovormgeving. En Marijn viergever maakte de muziek. Dafne van Tole en Ziemra zoek vertokte de rullen van Marlotte en Maren. Simon Heimans deed de dramaturgie en coachte de voiceovers. Dank ook aan Camille van Hout voor het medenken en het meeluisteren. En dank aan alle andere mensen die een bijdrage hebben geleverd. En vooral, dank aan jou voor het luisteren. [muziek] (C) TV GELDERLAND 2020