Op zoek naar Marlotte (2) – Het meisje op de foto

Dit is een podcast van MPO-luister Ambien en Vara. Nou, ik weet nog. Ik heb ooit een verhaal gemaakt over Charlene, een meisje in hoge feen dat van de tiende verdieping van een vlettersgevallen overleden. Hij moeder is na de uitzing die er over hebben gemaakt voor oordeeld. Zit vast voor de dood van dit meisje en zij lijkt op haar. Mijn eindredakteur Rool of Postma heeft een foto van Marlotte in zijn hand. Ze heeft prachtige blauwe ogen, blonde haren, kleine sproetjes op een neus. en blozende wangen. Het is de foto die op de rauwkaart van Marlotte staat. Ja, is eigenlijk onverstelbaar. Dit zou heel goed een echte overlijkskaat. Ik laag nu een jouw zien, maar kunnen zijen, want het is gewoon een prachtige foto van haar. We zijn weer terug in de podcaststudio op de zeste verdieping van het BNN Varaapand. En we praten over ons onderzoek naar Marlotte. Ik denk, als je deze foto ziet dat je karakter van dit meisje bewijs spreekt. al kent, vrouwelijk, ondegend, wereld ligt dan afvoeten dat. Kijk, zonder schroam die camera in. Je ziet bijna goed contact, dus er geen foto heeft genomen. En het meisje misschien ligt er niet veel in, maar dat zie ik dat dan wel in. En dus je hebt ook meteen een soort ziel. Want we hadden met een verhaal te maken, dat is ook niet onbelangrijk. Een verhaal bij het meisje geen gezicht meer had, waarbij niks van haar over was gebleven. Alleen een roamp was er over. En tegelijkertijd ga ik ook niet met even zeggen, voel ik me ontzettend. Ik voel ik me best smerig als ik het zo vertel. Ik zit iets best wel emotioneel te vertellen over een foto. wat dat meisje allemaal niet is, dat meisje niet bestaan. Dat maakt het natuurlijk ook en dan. Het is een manieren kapotkast over op hetzelfde. Maar het is natuurlijk echt. Je voelt je toch een beetje besmuret, dat is iets wat je waarschijnlijk vaak gaat horen. om nu je deze opnames aan te maken, wat je zelf schijnlijk ook voelt. Ja. Maar nu leg ik het best wel veel gevoel in en eigenlijk wil ik het helemaal niet. Want we zijn gewoon opgelicht. We zijn gewoon opgelicht. Maar in het verhaal dat je deze aflevering gaat horen, weten we dat nog niet. Ik ga je vertellen wat er gebeurde na dat Annika mij het verhaal van Marlotte heeft verteld. En wij, met onze onderzoek, begonnen. Ik ben Lizzie Deerks en je luistert naar de Zemlaapotkast op zoek naar Marlotte. Aflevering 2. Het meisje op de foto. Ja, waar begin je met zo'n zoektocht? In de vorige aflevering vertel ik je dat Annika mij alles spullen en documenten over Marlotte heeft gegeven. Het gaat om duizenden pagina's aan WhatsApp gesprekken, van Marlotte en van het ziekenhuis. Screenshots uit een medisch dossier. Er is een filmpje van een runtge foto. Er zijn dagboeken, tekeningen, schoolschriftjes, kleding, knuffels en kettingen. En we hebben de telefoon van Marlotte. Daar ga ik je straks meer over vertellen. Eerst stel ik je voor aan Lillit. Kling ik heel naar zo. Lillit Martirosova is mijn collega. Ze is heel precies, heeft een gezonde doze scapsis en is op dit moment behoorlijk verkouden. We zitten in een klein hoek op de gang bij de redactie van Zemla. Onze redactie is een ruimte helemaal in de hoek van de vijfte verdieping van het BNN-vara-pant. Witteburos, rode kaste, zwarte stoelen. Als je een gesprek wilt voeren, waarbij niet iedereen meelijstert, moet je uitwijken naar een van de gangen. Daar zijn allemaal kleine hoekjes neergezet. In een van die hoekjes zitten we dus. Het is er behoorlijk benouwd. Ik word het hoos wel de afzager hier doorheen, maar ja. We beginnen onze research met het doorbladeren en doorlezen van alles wat Annika ons heeft gestuurd. Welke sporen kunnen we daarin ontdekken? Ik start met de appjes die Marlotte en Annika een jaar lang iedere dag naar elkaar hebben gestuurd. En als snel wordt ik meegezogen in gesprekken over eten, spekjes en anders snoep. Er bestaan winkels met alleen maar papernoten. Dat is echt de heemel. Ik lees mee hoe Annika en Marlotte samen naar serie's op Netflix kijken. En moet glimlachen als Marlotte als een gewoom pubermeisje commentaar geeft op de jongens die ze ziet. Ik vind hem eigenlijk niet knap. Zijn nu's israar. Ja, een beetje wel. Een beetje die andere knapper? Nee, eigenlijk ook niet. Oké, hij is toch wel knap eigenlijk. Ik ben ontroord door de trouwsten de woorden van Annika als Marlotte het moeilijk heeft. Sorry dat ik je de hele tijd heb. Ik weet niet zo goed wat ik anders moet doen, want ik voel me heel erg bang en zelf kan ik het niet stoppen of zo. Hoef je echt geen sorry voor te zeggen, echt niet. Probeer even rustig type in een uit te aarde me een paar keer. Je bent heel dappere, sterk en mooi. Ik ben er, je bent niet alleen. Na maten de tijd voordert, lees ik steeds heftiger berichten van Marlotte over de pijn die ze heeft. Ze leunt enorm op Annika's steun. Deem misschien even bij me blijven, want ik vind het heel eng om alleen te zijn door de pijn en zo. Ja, tuurlijk. Op het momenten dat Marlotte heel veel pijn heeft, lees ik dat ze Annika probeert te vertellen over het misbruik. Ik had toch een keertje verteld over dat huis en zo om mij bezig te maken. Ja, dat je daarnaartoe werd gestuurd? Ja, en toen gingen ze allemaal dingen bij me doen en zo. Wat voor dingen? Allemaal fiese dingen. Ik kan het niet zo goed opschrijven. Ik heb het nog nooit aan iemand verteld, maar ik heb er heel veel las van, er gaan steeds beelden van door mijn hoofd. In december 2021 komt er een eind aan dat wat zep gesprekken tussen Annika en Marlotte. Want zoals je misschien nog weet uit de vorige aflevering, wordt Marlotte naar een lever transplantatie niet meer goed wakker. Ze is volledig bij bewustzijn, maar kan niet meer communiceren. Vanaf dit moment heeft Annika via een app-service contact met het ziekenhuis. Daarin worden dagelijks een update zover Marlotte gegeven. In totaal gaat het om 6.000 pagina's aan medische informatie. Met stijgende verbazing en afschil, lees ik platzijden naar platzijden over de uitzichtlose situatie. Uvriendin is zeer ernstig ziek, de longen, de nieren en het hart van uw vriendin. We zijn ons ervan bewust dat het in leven houden van uw vriendin. Er ligt een innumaan besluit in. Ik lees over de pijn die Marlotte leidt. We zijn ons ervan bewust dat uw vriendin op dit moment zeer heeft gepijk lag. Het lees dat ze verdurendontroosbaar is. En constatert het dienst doen de longaarts constant de pagina tot roepen en gillen. En ik lees hoe het ziekenhuis Annika onder druk zet. Helea's heeft het IC-team met zeer grote regelmaat te maken met een zeer moeie zame samenwerking. Dus ze had behandelen 10 en u als eerste contactberk. En terwijl ik me door de duizenden pagina's heen woordstel, drinkt het pas echt tot me door. Annika heeft deze berichten twee jaar lang iedere dag ontvangen. Ik moet tijdens het lees regelmatig even pauze nemen. Als ik mijn probeer te verplaatsen in Marlotte, lopen de rillingen over me rug. Ik zie een meisje vormen zonder benen met nog maar één arm. Hergezicht is informant gewikkeld en overal snoertjes en infussen. Ze ligt vastgebonden aan het bed en om haar heen staan piepende apparaten. Ik begrijp niet hoe artsen of verpleegkundigen dit dag in, dag uit kunnen laten voordduren. Ik begrijp niet hoe Marlotte dit kan verdragen en überhaupt nog in leven kan zijn. En ik begrijp ook niet dat Annika nooit naar het ziekenhuis is gereden, of om help heeft gevraagd. Ik merk dat ik de informatie die ik lees steeds minder binnen laat komen. Het is alleen maar meer van hetzelfde, het gaat nooit beter met Marlotte. Als ik een bevriende arts en keer een stukje meelaad lezen, merkt hij op dat er een manier waarop het ziekenhuis met Annika over medische handelingen praat. Voor hem in ieder geval niet een gebruikulijke manier van communiceren is. Lillet en ik willen alle communicatie van het ziekenhuis aan de schunde gevoer leggen. We maken alvast een lijst van mensen die we willen benaderen om in vertrouwen met ons mee te kijken in dit dossier. Maar eerst moeten we meer over Marlotte te weten komen. Dus terwijl ik tussendoor verder lees in de 6000 pagina's, daar ben ik nog lang niet doorheen. Zoeken Lillet en ik ook naar andere aanknopingspunten. In overleg met roeloof nemen we nog geen contact op met het ziekenhuis, of met de vochtijinstelling. We hebben aanwijzingen dat het ziekenhuis heel grote steken vlaat te vallen. En ook heel vleksstands is er omheen. Maar aanwijzing is overdoende om meteen bij zo'n ziekenhuis op stoep te staan. Je moet dan echt beter beslaagd in eiskomen, daar moet je gewoon meer onderzoek doen. Daarnaast wil ik ook nog wel, wat we heel vaak zien is dat dit soort instansies meteen en broep doen op de privacy. Want gaat in dit moment in veel geval en in veel meisje met een gruelijke gebieden is, wat we het nu toe weten. Ja, wat gaan ze daar ook zeggen? [muziek] We gaan op zoek naar andere bronnen. Annika is de enige persoon die wij tot nu toe over Marlotte hebben gesproken. En zij heeft haar nooit ontmoet. Daarom willen we naar plekken waar Marlotte rondgelopen moet hebben. Er misschien nog mensen zijn die haar hebben gekend en die ons meer over haar kunnen vertellen. Begin januari app Lilith mij. Hey, ik denk dat ik iets gevoel heb. Je moet me maar bellen als je tijd hebt. Ik denk dat ik weet welke schoolse waarschijnlijk gezet heb. Lilith heeft alle dagboeken van Marlotte gelezen. En die vergelijken met andere documenten om te kijken wat ze kan vinden over de school. Marlotte was twaalf bijna dertien toen ze in het ziekenhuis terecht kwam. Ze zelders ergens op school moeten hebben gezeten. De foto's van haar kamertje in Breda zien we gekafte schoolboeken. Dat tijd staat erop één en Vilo, filosofie denken we op een ander. In een schoolschrift lezen we dat ze een keer een optracht maatschappijleer heeft gemaakt. Samen met ene mele en iemand die kiekee heet. Over haar schrijft Marlotte ook in haar dagboek. Naast school ben ik stiekem met kiekee mee naar huis gegaan. We hebben samen voor bio geleerd en dat was heel leuk. Herkamer is echt heel mooi. Als ik later een eigen huis heb, maak ik alles voor ons met goud. In haar dagboeken schrijft Marlotte nog meer over school. Het was zo leuk vandaag op school. We gingen voor bio een hart bekijken en ontleden. De halfe klas was misselig, maar ik vond het meega interessant. Ik denk dat ik nu zeker weet dat ik later archviel worden. Of misschien dierde arts. En ze schrijft over de cijfers van haar toetsweek. Een team voor Nederland, een team voor Latijn en een 4,8 verwiskende. Oeps, zet ze erbij. Op een van de laatste pagina's van haar dagboek schrijft ze dat ze een gesprek met director heeft gehad over het versnellen van haar leeftijd in de groep. Soms vind ik het wel lastig dat iedereen ouder is dan ik. Maar aan de andere kant merken ik het ook niet extrem veel of zo. Op basis hiervan heeft Lillet een teorie. We weten dat zij waarschijnlijk heel sleem is geweest. Ze heeft de jaren dagboek al gehad over dat ze in een school bent zat met iemand die joris heten. Toen kwam ik eigenlijk met een paar kogelhits, kwam ik uit op het oorioniseum. En ik zocht ook eventjes in combinatie met het oorion naar joris. En toen zag ik dat joris rasenberg van het is de zanger van Abel, dat die duieners muziek tot cent is. MUZIEK Ja, zou het? Lillet neemt contact op met het oorioniseum in Breda. Ze willen niet meteen in een leerlingen systeem kijken voor ons, vanwege de AVG. Maar na een paar dagen wordt Lillet teruggebeld. Ehm, oké, heel hard, die mevrouw die bellen, hè. En ze zegt dat ze geen idee heeft. En toenomd ik haar naam dus, en dat ze haar ook helemaal niks. Lillet stuurte vrouw van het oorioniseum meer informatie overmalotte, met de vraag of ze toch nog een keer wil kijken. Maar we besluiten om ook andere middelbare scholen in Breda en omgeving te benaderen. We zonder scholen gaan me langs, en met anderen nemen we telefoonisch contact op. Oh, wel veel vandaag, de morgen. Ja, goedemorgen, je spreekt me tegen die dierk. Ik werk een journalist voor zijn blaag, omdat we altijd momenten. Maar Lotte dan hard toch, dat was haar naam, daar vragen we naar. Of Marlotte velt, met DT. Velt was de achternaam van haar moeder. Zommige scholen kijken meteen in hun systeem en kunnen haar niet vinden. Andere scholen checken eerst of ze informant met de privacy vet dat wel mogen doen. Maar bellen dan een paar dagen later, gedrikkerd door ons verhaal, terug met dezelfde boodschap. De steeds minder scholen blijven over. We vragen of de scholen nog een keer echt goed willen kijken. Want we houden rekening met het scenario dat Marlotte onderdeel was van een speciaal beschermingsprogramma van jeugdsorg. En dat ze dus onder een andere naam ingeschreven stond. Kan iemand zich een klein, blond, slim meisje herinneren? Misschien is ze omdat ze pas net in de brugglas zat en dat een coronajaar was, een beetje buiten beeld gevallen. Via linked in benader ik een aantal oud-schoolleiders met de vraag of zij zich iets kunnen herinneren. Het levert allemaal niks op. Als de laatste school definitief bevestigd dat ze niks kunnen vinden over Marlotte, beld liet het mij op. Dus. Dus. Ik weet niet zo goed, of het heel goed komt, is het ook. In maar nog een keer aan. Nee, maar waar heeft ze dan wel iets gehog gezeten? Ja. Dat is een goede vraag. Marlotte is niet terug te vinden op een middelbare school in Breda. Misschien is daar een verklaring voor, denken we. En komen we daar later achter. Maar voor nu verleggen we onze zoekdog naar een andere aanwijzing. Annika heeft via Rose een verpleegkundige uit het ziekenhuis een adres in Bredaag gekregen. Dat zou het laatste adres zijn waar haar vader heeft gewoond. We bellen er aan, er doet de meisje open. Ze heeft een lichtbrijne huid en praat niet goed Nederlands. Ze begrijp niet wat we zeggen en haar moeder die er later bij komt ook niet. We bellen aan bij de buurvrouw, die woont al bijna 40 jaar in het huis. We noemen de naam van de vader van Marlotte, Alexander Den Harthoog. Dat zegt er niks. Ook Marlotte, een blond meisje, zegt er niks. Ze vertelt dat er jarenlang een oudere echtpaar op het adres heeft gewoond. Die wonen nu een paar straats verder. Ze weet het precies de adres niet. Oh, ik denk dat ze nog een trapje op moeten. We bellen bij behoorlijk wat mensen aan, tot we het oudere echtpaar hebben gevonden. Kom maar even binnen, dat is wel goed. Maar ze kunnen ons niet helpen. Alexander Den Harthoog zegt hij na een reet. Nee, dat zegt er niks. Het adres zal niet kloppen, denken we. En we balen, weer een plek waar Marlotte niet te vinden is. We willen een bewijs dat Marlotte heeft geleefd. Dat ze heeft bestaan, dat ze er is geweest. En daarom doe ik een aanvraag bij het gezagsregister. Omdat Marlotte's ouders zijn overleden en zijn vok toegewezen heeft gekregen, zou ze in dat openbare register terug te vinden moeten zijn. Maar als snelkageke miltje terug. Geacht een foutierks, de minder jaren gekomt niet voor in het gezagsregister. Ook dit is vreemd. Misschien denk ik, komt dat omdat ze al is overleden. Dat kan kloppen, bewestigen de schundigen. We zoeken verder in een andere register. Het NRO, het nationalregister van overledenen. Ook daar doen we een aanvraag. Ik vraag Marlotte, maar ook naar haar ouders. Die zijn immers ook overleden. En dag later krijg ik een mil. Helaas zijn de persoonsgegeven te beperkt of deels onjuist. Maar door ze niet uit het register van overleden naar voren komen is. Ik mil de woordvoerder van het LRM te vragen of ze contact met me wil opnemen. Heb je wat fijn met je meteen belt? Ik vertel haar een beetje over ons onderzoek. En de woordvoerder verteld me dat ze nog nooit zo'n vreemde zaak heeft gezien. Om mijn voorbeeld te geven, we hebben gezocht in de naart opveeld met DT en alleen in D. We hebben gezocht dat combinaties van alleen de geboord jaar en nam over alleen overleiden. Een beetje voor wijk. En toen op het regnet dat ik een leven die mensen nog of ze. We bespreken de mogelijkheden waarom Marlotte en haar ouders niet in het register van overleden te vinden zijn. De woordvoerder zegt dat alleen mensen die geënigreerd of gedeporteerd zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog niet in het register staan. Maar dat is niet heel hand. Nee, dus wat zou een andere verklaring kunnen zijn dat zij daar niet in voorkomt? Er kan een administratieve fout zijn, dat het daardoor gewoon niet doorgekomen is. Het wordt natuurlijk bij de gemeente iemand doet aangiften of iemand niet aangiften doen van overleiden. Ja, en wie doet dat doorgaan? Dat is verschillende, dat kan moeder zijn, dat kan vader zijn, dat kan zijn een ambtenaar, dat kan zijn het ziekenhuis of de arts. Om in het register van overleden te komen, moet er dus iemand aangiften van het overleiden doen. Wie zou dat in het geval van Marlotte hebben getaan? Volgens de informatie die we hebben, is Marlotte in het ziekenhuis in Beeverwijk overleden. Lillet leest nog een stuigen wat er precies over wordt gecommuniceerd aan Annika. En daar beeld ze me over. En goed, ik geef het overleidmelootsel dus en dan zeg het ziekenhuis dat zij dus licht in het portuarium van het ziekenhuis. En daarna schrijven ze dat ze Marlotte overbrengen naar een gemeentelijke locatie waar ze nog cremiert zou worden. Ja, dus dan denk je dat die dan al beeverwijk zijn toch, gemeentelijke locatie. Nou, op een gegeven moment vraagt Annika dan namelijk dan als je blieft daar achter die oud aanrijden, als ze dan opgaald woorden naar het creptoorium. En dan gebeurt er echt iets gek in die communicatie, want zij geeft van meerdere keer aan van hoe laat is dat dan, hoe laat ik dat nou niet kan komen want ze moet er uur rijden. Dus je wilt graag bij deze. En dan geeft die ophoudingsmaar geen antwoord eigenlijk door op aan het ziekenhuis. En dan is het graad ineens heel snel en dan wordt je ineens in die ophoud. Nou ja, wordt je binnen 10 minuten opgehaald. En dan kan ik daar niet meer heerijen. En dan volgens wagen ze van mij een wel crematorium gaat en dan misschien kan ik dan daarheen. En dan zegt het ziekenhuis ja, dat mogen wij niet zeggen om wat het dus om het gemeentelijke uitvaart gaat. Dus omdat het om een gemeentelijke uitvaart gaat, mag het ziekenhuis niet zeggen waarmaar lotten gekremeerd wordt. En een gek verhaal denk ik. Ik besluit het uit te zoeken. Ik meel met een juridisch adviseer die gespecialiseerd is in de wet op de lijkbezorging. Die schrijft dat het gemeentelijke beleid kan zijn. Gorsgade en schandenwijs geworden, dat er geen informatie wordt gedeeld over het crematorium. Bijvoorbeeld om te voorkomen dat nabestaanden die zelf de uitvaart niet willen regelen, wel in grote getalen bij de cremaatie komen. De adviseer wijst me er ook op dat de registers van crematoria en begraafplaatsen openbaar zijn. En dat man lotten daarin terug te vinden zou moeten zijn. En dus wel ik met crematoria in Beeverwijk. En de wij de omgeving. Hi, met Lissie Dierkspreektie. Ik vond me af, ik ben op zoek naar een persoon die mogelijk bij jullie gekremerd is en in jullie legisters staat. De gaten van cremaatie die heeft plaats gevonden op 17 november 2023. En de naam is Marlotte Den Hardtog. En de geboorte datum. De geboorte datum is 11 october 2007. Dat is nog een jong meisje. Ja, hij is ja. Vrijwel alle crematoria geven aan dat Marlotte niet in het register voorkomt. Ik kan hier geen gegeven over vinden, dus ik denk niet dat het geen crematoria is. Veel crematoria zeggen er ook bij dat het vreemd vinden dat er voor een kind zo'n gemeentelijke uitvaart is georganiseerd. En dat bij een gemeentelijke uitvaart het lichaam mee zou worden begraven in plaats van gekremerd. Eén van de crematoria die we bellen wil geen antwoord geven en dat roept vragen op. Lilleth gaat er langs en beeld me daarna op. Ja, dat was een heel groot gebouw met levens echt live-size-paarden-beelden. Ja, en daar sprak ik echt met een aernagmoffouw die je dit zo wordt stond. Ja, nou goed, dus ik vroeg eigenlijk aan haar gewoon van ja, ik ben op zoek naar iemand. Ja, dat vroeg is dat ik even in het register of jouw puntje in deel zei is gekemerd. En toen zei ze nou, ja, we hebben sowieso niet een openbaar register en legspuissie. Ja, nou ja, wettelijk gezien, daar mag je er gewoon, ik kijk en mag die informatie naar mij stond. Ja, kijk toch? Dan zei zei je, zoals ze dikken me af als wij met fika-huis hebben. Ja, al je lijkt je weg, maar volledig gekeerd hebben gedaan. Of dat ze daar nu ineens om zich te spesten. Dat ze jullie bijna denken, dan zou je dan anders zo moeilijk doen. Onze fantasies laat soms op hul, want we willen op dat moment nog niet erkennen wat we moeten erkennen. We lopen vast. Ieder lijnt je dat we volgen, loopt dood. We kunnen niet vinden op welke schoonmarlotte heeft gezeten, of waar ze heeft gewoond. We kunnen haar in geen enkel register terugvinden, want even later geeft ook dit crematorium aan dat Molotte niet bij hen is gekremeerd. Maar wat zegt dat precies? Misschien had Molotte een andere naam. Is ze door haar ouders nooit ingeschreven bij hergeboorten? Was ze onderdeel van een special beschermingsprogramma van jeugdsorg? En terwijl we hier ons hoofd overbreken en zoeken naar andere lijntjes? Gepeert er iets. Ik weet wat ze hebben aan doen. Ik denk dat we weer gaan, we krijgen ze net een appje. Hallo, u beelde mijn net van Molotte. We hebben dus een nieuw zo'n nummer, hè? - Ja. Ik vertelde je toeg dat we van Annika ook de telefoon van Molotte hebben gekregen. Dat is een ouders samsoon, ligt blauw en er zijn allemaal stickertjes opgeplakt. De telefoon heeft Annika na het overleiden van Molotte, via rost van het ziekenhuis gekregen. Maar er zat geen simkart in de telefoon. En Annika kreeg de telefoon op geen enkele manier aan de praat. Ook ons lukt dat niet. Ik heb de telefoon daarom weggebracht naar een gespecialiseerd datarykofferybedrijf. In de hoop dat zij nog nuttige informatie voor ons eraf kunnen halen. Dat heeft dat nu toch nog niet zo opgeleverd. Maar Lillit is iets opgevallen. Ze merkt op dat het telefoon nummer van Molotte nog steeds in gebruik is. En dus hebben we het nummer gebeld. Eerst Anonien. En daarna ben ik met mijn eigen nummer. En wordt niet opgenomen. Maar dan krijg ik een appje. Hij, of zij, zegt, "Hallo, u beelde mij net." Ze zou ik gewoon zeggen, "Ja, ik dacht, is dit het nummer van Molotte, zal ik dat gewoon vragen?" Ja, of "Ja, dat klopt, mag ik je nog eens bellen." Want ik wil jullie gewoon eigenlijk aan het lijken. Ze zou ik dan zeggen, "Ja, klopt, ik ben op je nummer ergens tegenkomen, mag ik je wat vragen op je telefoon." Ja, ja, oke, oke. We zijn behoorlijk opgewonden. We kijken nu voll spanning naar mijn telefoon. Lopen dit lijntje misschien wel ergens naar toe? Is het doel wel dat het nummer nog geen gebruik is? Of weet deze personie het over van Molotte? Phonisch. Moet je nog bijzetten tot geen schermen? Geen zolgen, dat is geen schermen. Ik zou dan juist denken dat we dan schermen smaken. Ja, precies zeggen, dat is geen scherm, toch? Maar dan moet ik gewoon mijn namen bijzetten, goedjes Lizzie. Tiers? - Tierszie, tiers. Ja, want ik hoop dat de mensen zet dat ik zo'n Liz ben. Ja, doar. - Oke, verzonder. Hallo, uw beelden mij net. Uw, uw beelden mij net. Wie heb ik eigenlijk contact? Ik zit nu in de klas, maar wat is heel vraagt? Het is nog een heel jong iemand dit. Ook gewoon in Vigen Alfa die niet bellen, hè? - Ja. Ik zit voor een klas. - Ja. En waar kwam u dan mijn nummer tegen? Heb je het geluid? - Dat is echt niet. Ja. Ja, hoe ga je daar pakken? Het zou kunnen dat het nummer dat je hebt, dat dat eerder gebruikt is door iemand anders en dat wil ik even checken. - Ja. Dat vind ik een goede. Maar ik ben wel graag bellen. - Ja. Ja, nummer eerder gebruikt het. Is door iemand anders. Veel succes in de klas. Nou, oke. Ik krijg een bericht terug. Ik mag niet zomaar bellen met iemand, maar ik snap niet wat er aan de hand is. Lillit vindt het verdacht. De simkaart van mijn lotus telefoon ontbrak. En de WhatsApp-status van het telefoon nummer waar we nu mee appen is nog van de tijd dat mijn lotus het nummer zelf gebruikte. Dan steekt onze eindreductor Rulof zijn hoofd om de hoek van de deur. Is deze wat ik op mij? - Nou, we gaan het op het nummer bellen. Het ging met mijn eigen nummer, dus ik heb het nu deze. Het was een discussie over hoe we verder zouden gaan. Ik wil gewoon een stem. Ik denk dat het gewoon een meisje van 12 is die op de middelbare school zit. Ja, die gewoon. - Dat is niet nummer overgenomen. Wij zijn ja, maar stelde oud dat. Ja, ik bedoel dat ik ook gewoon iedereen kan doen, als je vindt. Ik vind het wel van waarom je dat mijn nummer tegenvindt. Ik ben bij de hand vragen voor iemand eerder gezegd van. Maar of je zegt, maar ook wel bellen met je moeder bij. Want het is echt, ik mag niet eens. - Ja, je mag het zo aan de meisje bij. Ja, dat zou ik het liefst zijn. - Ja. En dan weet ik niet of je het lijntje openhaat. Nee. - Ik vind het wel een beetje betacht of zo, maar goed. Ik vind dat het een behoorlijke u- en dit. Ja. - Het lijkt me goed op voetien aan hetzelfde. Daar zijn ze onszelft, we gekken. Dat is makkelijk met je denk aan mijn onszelf. - Ja. Maar het komt ook eerst in de zomaar. - Ik mag dat niet zo, maar zo. Maar ja, jij denkt het veel maar. - Ja. Jij voelt het ook een beetje, hè? - Nee, nee. Dat ga ik niet meer. - Oké, maar hij moest zeggen dat hij zo raar is. Ik bedoel dat hij niet om te draaien is, daar gaan we nu uit. Ja. - Ja, ik heb een nummer en dan kijk ik niet af te zien. Ja. - Ja. Ik stuur een bericht via WhatsApp. Ik vertel dat ik journalist ben en voor Zemblawerk. en dat het nummer waar de persoon mee hebt van de iemand is geweest die overleden is. en dat wij onderzoeken wat er is gebeurd. Je mag ook met je ouders of iemand erbij met mij bellen als je dat prettig vind. Schrijf ik. Ik krijg een appje terug. Ja, dat is goed. Ik wacht het af. Ik kijk nog eens naar de foto van Marlotte. De spreek in de foto van het meisje met de veel blauwe ogen. en het witblomde haar. We hebben nog meer foto's. Eén foto is op een oranje papiertje geplakt. Het is een foto van een jonge Marlotte, met haar vader. De vader van Marlotte kijkt breed lachen te Kamerij. Hij heeft bruinhar, een nette baard en hagelwitte tanden. Door deze foto komen we erachter dat er iets niet klopt. Dat gebeurt op het moment dat Lillet de foto aan Rulof laat zien. Het moment zelf heb ik niet opgenomen, maar Rulof vertelt wat er gebeurde toen hij de foto zag. Maar Lotte staat op die foto die wij hadden wel leund op zijn schouder. Dat kijk ik ook heel liefde kameren in met weer die prachtige blauwe ogen. Die ontzettend opvallen echt ook op deze foto en ik heb hem nu vormen. Toen dacht ik wel toch die man is effe door zo'n gezichtserkenningprogramma halen. En toen schrok ik, toen kwam die man heel vaak tegen of veel gesvangierde. Dus ook bijna zeggen heb allemaal mooie foto's met bijna verklamen achter in een bijr. Rond om feesten bruiloften ik had een beetje effe geelische kerk gevoelde er ook bij, heel blij, mooi gezin. Het prachtige vrouwen de naast volgens mij drie kinderen. Op een gegeven moment kwamen we niet aan dat deze man ergens in Amerika zat. En ja, dat kon eigenlijk niet de vader van Malotte zijn. En ik dacht nog dat heb ik ook gezegd volgens mij tegen Lillet luisteren Malotte had misschien zo een verschrikkelijke vader. Dat ze heeft natuurlijk in het ziekenhuis haar eigen wereld gecreëerd en begrijp ik wel. Ze heeft misschien gewoon een vader van internet geplukt en heeft dat op die tekening geplakt. Als zij het dit is mijn vader of ik had het liefst gehad dat mijn vader zo uitzocht. Want die vader hadden wij, wist we wel, was de helft voor haar in alle opzichten. Dus dat jij een ander beeld van je vader wil hebben dan dat de werkelijkheid was. Kun je nou gewoon hoe je mee gaat in de gedachten? Dat geloof ik nog wel. Maar als rollof doorzoekt op de foto van Malotte en haar vader, vindt hij nog veel meer afbeeldingen waar de twee samen opstaan. Dat kan niet kloppen. Lillet zoekt verder en ze stuut op het Instagram account van een Amerikaanse influencer. Ik ben op dat moment niet op de redactie. Via WhatsApp stuurt Lillet mij de link naar het account. Het is het account van Sierra Hudson. "Today is cool picture day and I thought it would be cute to film me helping the girls you're ready." Family of six, sharing everyday moments big and small, starter. "They absolutely love it. They always are asking to. " Het is een meerzoed account voor met meerzoed te kiekjes van vier prachtige blonden kinderen. De oudste dochter van Sierra hit Marlowe. Het is een prachtig meisje. Hoog blond haar en straalende blauwe ogen. Ze zit op ballet en haar moeder maakt regelmatig video's waarin zij haar haardelt. Ze lijkt sprekend op Marlotte. Tee, sprekend. Ik scroll door het account van Sierra en haar vier blonden kinderen. En even later vind ik de foto die op de raaukaart van Marlotte staat. De foto die bij Annika op de kast is ingelijst. Wat betekent dit? We kunnen Marlotte nergens vinden. We kunnen niet vinden waar ze op school heeft gezeten, waar ze heeft gewoond. We kunnen haar in geen enkel register vinden. En nu is haar foto ook niet echt? Maar Annika heeft die foto toch van het ziekenhuis gekregen? Kijk, het kan natuurlijk ook zijn dat het ziekenhuis is ook niet wees. We zijn weer op de redactie van Zembla. In dat hok op de gang waar de luchtverversor heftig meezoemd en waar het als snel benouwd wordt. En we hebben het erover. Waarom is de foto die we van Marlotte hebben van iemand anders? Dat zei dat Marlotte gewoon heeft gedacht, ik heb eigenlijk helemaal iemand aan haar gevraagd. Je hebt je je foto en hoe zie je er eigenlijk uit? We hebben een foto van je hebben en dat Marlotte heeft gedacht, ja, dat is gezegd, dat is niets halte of dat is. Je maakt zich ook voor z'n uiterlijk. Misschien denken we, heeft het ermee te maken dat ze verbrant was. haar gezicht was afschuwelijk vermingt. Ze wilden niet eens dat Annika haar zag. Ja, misschien dat wel mensen. Maar voorzegging er veel van de psychologische hulp, die ze kreeg ging over de acceptatie van haar uit. En dan zou het misschien in die context natuurlijk deze foto's wel kunnen passen. Misschien met de gedachten van hoe, wat is jouw ideaal beeld van jezelf? Hoe zie jij jezelf en dat zij toen heeft gedacht, ik wil dan graag zo uitzien. En toch is het gek dat er geen enkele andere foto van haar is? Dat is deze dit meisje juist terugkond. Ja, het is vrijdag ochtend en ik zit thuis te werken. Ik lees verder in de app gesprekken tussen Annika en het ziekenhuis. Ik moet nog twee en een half duizend pagina's. En ik krijg een bericht. Het is van het nummer van Marlotte. Kan u stoppen met steeds anonien bellen, ik vind het echt niet leuk. Ik reageer door te zeggen dat ik niet heb gebeld en dat ik het heel vervelend vind dat dit steeds gebeurt. Ik vraag ook nog een keer of we kunnen bellen. Even het wil met ouders erbij. Ik kan het niet zeggen want ik heb al met u geappt. Maar ik heb het wel tegen mijn zus gezegd en ze zei dat je wel vragen mag stellen, maar niet tegen mijn ouders mag zeggen dat ik heb geappt toen je beelden. Want dat mag niet en anders worden ze boos en dat wil ik niet. Ik overleg met roel of via WhatsApp. Ik blijf mij er ongemakkelijk over voelen dat ik aan het appen ben met een minder jaren gekint. En eigenlijk wil ik het contact afkappen. Maar roel of adviseert om het lijntje open te houden. En te blijven aandringen op contact met een volwast van een erbij. Ik stier terug. Ik wil je eigenlijk ook niet appen want ik wil niet dat je in de problemen komt. Toen ik bellen wist ik niet dat jij nog heel jong bent. Vraag teken en op school zit. Maar een vraag is hoe lang heb je dit nummer al? Ik wil je nog veel meer vragen, maar laat me eerst dit zeggen. Als jij vaak berichten krijgt of wordt gebeld door onbekende nummers, dan is dat sowieso iets om het met je ouders of een volwastende te bespreken. Dan krijg ik een doorgestuurd bericht. Je moet zeggen dat je niet in een probleem wil komen met papa en mama. Dat je daarom niet kan vragen. Zeg maar dat wij haar wilde helpen met de belofte dat ze niks tegen papa en mom zegt. Alleen dan noek, stuur maar mijn zus en ik kun je wel helpen als ze nodig is. Noek. Het kind met wie ik app heb dus noek of aan noek. En ze heeft een zus. Ik heb terug. Hoe oud is je zus? 17. Heb je het noek? Shit. Ook minder jaren. Maar ook de leeftijd die Marlotte nu zou hebben, realisering me. Ik vraag nogmaals of haar ouders contact met me willen opnemen, of desnotes een andere volwastende die ze vertrouwt. Oké, zegt ze. Maar ik nog één ding vragen voor mijn zus. En dan komt het. Ze vraagt, heeft het iets te maken met mijn simkaart? Ik ben meteen alert. Want de simkaart van Marlotte, die miste, die zat niet in haar telefoon. Ik vraag, heb je de simkaart van iemand gekregen? Ja, mijn zus en ik heb hem van mijn zus gekregen. Mijn zus krijgen hem van een vriendin, maar ze weet niet meer precies van neer, al een paar jaar geleden zijzen. Zou het dan toch? Zou de zus van noek Marlotte kennen? Ik zeg, ik wil heel graag dat je zus mij even beeld. Noek zegt dat ze het gaat vragen. Het is zaterdag ochtend. Ik ben wakker en aan het rommelen met de afras machine die niet goed heeft gedraaid. En ik pak met telefoon om op te zoeken hoe ik dit kan oplossen. Ik schrik, want ik zie dit bericht. Hey, ik ben de zus van Nookie. Je wil me spreken, wat is er aan de hand? Ik heb terug. Hey, goeie morgen, wat fijn dat je contact opneemt? Ik vertel wie ik ben en dat ik informatie heb gekregen over een meisje dat is overleden. En dat ik aan het uitzoeken ben, wat er is gebeurd. En dat Nookie het nummer gebruikt van het overleden meisje. Gaat het over Marlotte en is zij degene die is overleden? Is dit het? Heb ik contact met iemand die Marlotte heeft gekend? Ik heb. Het gaat inderdaad over Marlotte. En ik weet niet wat jij allemaal weet, dus het spijt maar als ik je iets vertel over de app waar je erge van schrikkt. Wauw, maar erg spenn ik zo blij. Ik maak me al heel lang heel veel zorgen. Maare eten die mij dit bericht stuurt. Dat zie ik in haar wat sepstatus. Maare, dat is het vriendinnetje van Marlotte uit de kerk. Maare, daar schrijft ze over in haar dagboek. Vanavond was er een kerkdienst. Het was op zich best leuk, want Maare was er ook. Ik merk wel dat de groepen anders naar mij kijkt of zo. Ik denk omdat ze weten dat ze. ik tuivol uitdrijving heb en dat het tuivol in me zit. Alleen maaren praat nog met me. Ik vraag maaren, hoe ken die hier maar letten? Van onze kerk, maar wat is er gebeurd en wanneer? Ik vraag maaren of ze met me wil bellen, maar dat durft ze niet. Ik vraag of er iemand is die ze vertrouwd en leraar? Misschien kunnen we via die persooncontact hebben, maar ook dat wil ze niet. Ik vraag wat voor haar een veilige manier is om contact te hebben. Ze zegt. Gewoon zo. Ik verwaai er deze jetstrooks. Maaren vertelt dat Marlotte haar altijd haar simkaart gaf, om te bewaren, voor haar vader. Ik vraag maaren van alles, of ze in breda woont? Ja, in breda. En wanneer ze Marlotte voor het laatst heeft gezien? Ze heeft een ongeluk gehad, maar dat zou wel dan geleden. Die dag heb ik haar voor het laatst gezien. Dat ongeluk was op het terrein van onze kerk. Als ik vraag welke kerk dat is, antwoord ze ontwijkend. Ze willen er niks over loslaten. Maar waarom onderzoekt u dit? U bent toch niet stiekem van de kerk? Ik vertel haar nogmaals dat ik journalist ben en voor zemblaar werk. Maaren wil van alles van mijn weten over ons onderzoek. En over hoe Marlotte is overleden. Maar ik kan en wil haar nog niet te veel vertellen. Ik realiseren me dat dit een meisje is dat waarschijnlijk in insecten zit. En voorbiedt gevaarlijk kan zijn, om contact met mij te hebben. De gelijkertijd is zij de eerste persoon die we in ons onderzoek tegenkomen die Marlotte heeft gekend. Dus ik brand van nieuwsgierengijt. Ik vraag haar of ze nog spullen van Marlotte heeft. Of appjes. Of foto's. Ze gaat het op zoeken. Appjes heeft ze nog wel, die gaat ze me sturen, zegt ze. Ik vind het lastig, maar ik ben ook erg opgeleugd dat ik nu misschien meer te weten kom over Marlotte. Ik maakte me veel zorgen en ik mis haar. We spreken af om voorlopig te blijven appen. Ik heb eerst heemaren. En als ze dan reageert, dan kunnen we contact hebben. Dus verder geen text sturen en me zoes je niet meer appen? Nee, dat doe ik niet meer. Ik neem naar dit gesprek meteen contact op met Lilith. Oh my God, wat zegt er allemaal? Gaan we nu eigenlijk antwoorden krijgen? Gaan we nu eindelijk antwoorden krijgen? Daar hoop ik ook op met dit contact. Ook op kunnen we Marlotte nergens vinden, niet op een school, niet in registers. En ook wel is de foto die we van Marlotte hebben een foto van een ander meisje. We hebben contact met iemand die Marlotte heeft gekend. Wat kan zij ons vertellen? Dit was aflevering twee van de Zemlappeltkast op zoek naar Marlotte. Luister alle afleveringen in de MPO-luisterapp.