Op zoek naar Marlotte (1) – Het verhaal van Annika

Dit is een podcast van MPO-luister Ambien en Vara. Zie ik hem nou uit slaan. - Ik hoor jou wel. Ik hoor hem zelf niet ook. - Kwijl redelijk, ja, een beetje. Het verhaal dat ik je nu ga vertellen zou eigenlijk over iets heel anders gaan. Kopt u ervan op, zo? - Ja, wat je wil. En dan doe ik deze een beetje zo. Ik sta samen met mijn eindredacteur Rulof Bosma in de podcaststudio op de zestenverdieping van het BNM-vara-pant. Naast ons staat een whiteboard. Met daarop allemaal magnetkaartjes met woorden, corona, briljeugd, zorg, thema's. Het is het resultaat van ons maandenlangen onderzoek. Kleven er kwam over de grins. - Ja, daar kwam dan de vader vandaan. Wat daarin steek worden op het bord staat, daar zou ons verhaal overgaan. Ik zou je het verhaal vertellen van een meisje. Dat er niemand werd gezien en er niemand werd beschermd. Een meisje dat drie en een half jaar helemaal alleen in het ziekenhuis lag. En daar alleen stierf. Het verhaal zou je niet loslaten. Het heeft mij niet losgelaten, sinds ik het voor het eerst hoorde. En Rulof ook niet verteld huimen als we er nu maanden later in de podcaststudio overpraten. Ik kom er gewoon niet voorstellen hoe dat een meisje in Nederland zo aan een lat wordt overgelaten. En zo eenzaam kan sterven. Rulof is de eindredakteur van Zemla. En in het verleden deed hij veel onderzoek naar misstande in de jeugd zorg. En het bedoel ik met niet voorstellen niet van het is niet gebeurd, maar meer van dat moet dus een verhaal zijn. Waar moet er een uitzoeken wat er is gebeurd? Bekonder dit verhaal vertellen aan de hand van een ongelovelijke hoeveelheidbronmaterial. Prachtige tekeningen van het meisje. Dagboeken, app gesprekken, screenshots uit haar medisch dossier. Duizenden paginazaam medische informatie van het ziekenhuis. Zelfs e-mails van het ministerie van Volksgezondheid. Want ook die waren er op een gegeven moment bij betrokken. Nee, jij noemde het een goudmijn. - Ja, precies, ja. We hadden een goudmijn aan documenten. En een verhaal dat aantoond hoe miss het kan gaan. Als mensen en instansies hun verantwoordelijkheid niet durven te nemen. En toch is dat niet het verhaal dat je gaat horen. Want het meisje, maar lotteheedse, heeft nooit bestaan. Wat haar is overkomen is niet gebeurd. Tijdens ons onderzoek kwamen we erachter dat het verhaal heel anders in elkaar zit. Oh, my God. Oh, het is echt fucked up, dit. En dat is het verhaal dat ik je ga vertellen. Ik ben Lizzie Dierks en dit is de Zembla podcast op zoek naar Marlotte. Aflevering één, het verhaal van Arnica. Ik kan even kijken of het hier plek is, en moet je hier dan oprijden. Het is een zonnige dag halverwege mij. Ik zit in de auto met Arnica. We zijn op zoek naar een parkeer plek bij Ameeles Weerd. Een klein stukje groen, net buiten u trecht. Hij is altijd best wel vol, dus even kijken of er plekken is. Alles genoeg. - O, nee. Arnica stuurde ruim een jaar geleden een mildje dat via via in mijn inboks bij Zembla terecht kwam. Onderzoek journalistiek, misstande ontrullen, dat is Zembla. Ik werk er dan al een tijdje als podcastmaker. De e-mail is een noodkreet. Arnica is op dat moment een heineraad omdat zij, begin 20 isse. Als enige naast de betrokken is bij een jong meisje dat zwaar gewond in het ziekenhuis ligt. De ouders van het meisje zijn overleden, en niemand lijkt zich om haar in haar situatie te bekomeren. Maar het schappelijk werkster zijn weggelopen door de heftigheid van de situatie. Lees ik in de mail van Arnica. Het feit dat ik de enige band die voor haar opkomt, een meisje van 15 helemaal alleen en eenzaam op de wereld, heeft bij mij veel frustratie teweeg gebracht. Maar ja, wat moet en kan ik doen? Ik ben getriggerd door de e-mail. De situatie die Arnica beschrijft, klinkt ernstig, maar ik heb ook veel vragen. Wat is hier eigenlijk aan de hand? Ik heb Arnica teruggemeld en we hebben elkaar daarna nog vaak gesproken. En op deze zonnige dag in mij neemt ze me mee naar de plek waar ze de as van het meisje, Marlotte, nadat hij was overleden, heeft uitgestrooid. Al tans, ze dacht dat ze de as van Marlotte uitstrooiden. Ja, wat is dat? Ja, tussen deze drie bomen, we lopen over een pasgemaait grasveld, met links een kleine heuvel en aan de ramp een paar bomen. Daar zijn we toen gaan staan. En mijn zus had bloemtjes meegenomen, we allemaal een bloemtje gepakt. En ik had zoiets van, ik wil iets tasbaars voelen, dus ik ging met mijn hand in die bootgamerzak. En toen heb ik het met de hand uitgestrooid hier bij de boom. Samen met Rose, ze heeft ook steeds een beetje gepakt tot dat het op was. En toen hebben we hier staan in tijdje. En we hebben allemaal bloemtje neergelegd met deze boom. En dit vond ik ook een passende plek, want hiernaast staan van die picnicbankjes. En dan dacht ik nou, dan kan ik ook altijd een kenarhaar toegeaan en dan ga ik hier zitten. En dan kan ik haar herdenken, ze volgens de sluiten. Super mooi plek. Annika is even stil. Ik kijk naar haar, ze is een stuk langer dan ik ben. Ze draagt een broek met een hippetprint en ze heeft krullen in de haar. Heb je nog iets gezegd toen? Ik kan het niet herinneren, ik zag de woorden die ik heb gezegd, maar ik heb wel gezegd. Van nou, daar ga je dan, dat ga je goed. Ja, rustier, ik weet niet precies wat ik heb gezegd. We hebben ook een moment stil te gedaan toen hier stonden. Maar je weet ook gewoon niet wat je moet zeggen. Ik denk dat je iemand die zo goed hebt gekend, maar ook weer helemaal niet. Het is echt een heel, heel gek moment. En dat geldt ook hetzelfde voor mijn familie, die hebben het alleen via mij altijd gehoord en met mijn meegeleefd. Als je dan hier zo staat, ja, van wie wij eigenlijk afscheid aan het nemen. Annika heeft een kleine groep mensen uitgenodigd voor het afscheid van Marlotte. Herf familie uit Limburg, vader, moeder, zusje, omentanten, een nichtje, een vriendin en roosjes erbij. En verpleegkundigen uit het ziekenhuis waar Marlotte heeft gelegen. Ze heeft iedereen gevraagd om iets rol ze aan te trekken, omdat dat de lievelingskleur was van Marlotte. En dat vond ze vrolijker dan zwarte rauwkleiding. Wat voel je dan nu als je daar een terugtängt? Ja, heel onwerkelijk. Ik vind het heel onwerkelijk om hier weer te zijn. Ik ben ook twee keer teruggegaan, ook gewoon een verrende moment. Ik dacht, nou, ik ga even naar Marlotte toe. En toen ben ik hier ook op het banke gaan zitten. En dan voel je, het voelt heel onwerkelijk. Het is een gemis. Dat heb ik nu nog steeds wel een beetje als ik hier sta. Dat ik denk van, oh jeetje, wat er. Heb je iemand uitgestrooid? En dan gelijkertijd voel ik me heel, ja, gewoon boos over het feit dat we hier nu staan. En dat we iets hebben uitgestrooid. Maar dat dat gewoon niet Marlotte was, omdat het gewoon niet echt was. Dus ik, ja, het voelt heel onwerkelijk, dat vooral nu. Want Annika heeft inderdaad iets uitgestrooid. Maar het iets was niet Marlotte. Want dat was niet echt, weet ze nu. Ze wel het heel lang heel echt is geweest voor haar. haar zorgen over Marlotte waren echt. De liefde voor Marlotte was echt. haar betrokkenheid bij Marlotte was echt. Het is toch raar, het is heel raar. Om hier te staan. En dat je nu kijkt, ja, waar kijk ik nu naar dan. Wat, ja. Het raakt je ook wel. Ja, zeker. Ja, het voelt heel dubbel allemaal, op dit moment. Maar ik ben wel heel blij dat ik dit deze plek toen heb gekozen, dat wel. We kijken samen nog even naar de bomen. Dan gaan we zitten op een van de piknikbankjes aan de rand van het gasveld. En dan vertelt Annika het verhaal. Van die ene avond, toen ze werkte bij de kindertelefoon. En ze aan het eind van Ardienst via de chat contactkrieg met een meisje. Ja, een jong meisje. En zij kwam eigenlijk gewoon met vracht, zij verveelde zich. En zij wilden net flikstips. Alleen op dat moment was iedereen klaar met zijn diens bij de kindertelefoon. En had ik vanaf, ja, ik ben er ook wel klaar mee voor vandaag. Maar op de ene andere manier had ik vanaf dit kind wel gewoon die net flikstips geven. En hoe grote moeite is dat voor mij om even die net flikstips te sturen. Dus toen heb ik de raag zegt van jouw weetje wat. Mijn dienst zit er nu op en ik zou graag met je ingespaald. en toen heb ik haar gevraagd om haar mailadres. Dat Annika hier doet mag helemaal niet verteld zijn. Het contact bij de kindertillifonis Anonim en buiten de kindertillifon om heb je geen gesprekken meer. Dat is de regel, maar toch dit zet. En zij gaf mij toen haar mailadres. En toen hebben we afgesproken dat ik haar zou mailen met de netflikstips waar ze om wat gevraagd. En dat heb ik toen eigenlijk vrij snel naar mijn dienst geloof ik gedaan. Heb ik haar die tips gemeld en toen zijn we een beetje met elkaar in gesprek gekomen. En om ik geen gewoon vragen ook een beetje vanuit mijn kennis vanuit de kindertillifon. Zij van hoe kan je een leuke sprekje met de kind aanknopen, want het voelt dan ook zo raar om alleen die netflikstips te surren. Ja, gewoon een beetje met haar gaan praten van jouw hoe gaat het met je en zelfs ook allemaal vragen aan mij. En om het gegeven mensen zijn we overgestapt naar app. Toen heb ik gezegd 'm misschien makkelijker om te gaan appen. En toen heeft ze mij het eigenlijk aan nummer gegeven en toen zijn we met elkaar gaan appen, verder gaan kletsen eigenlijk. En zo leren we elkaar steeds beter kennen. Het corona virus houdt ons landt in de geden. Ons. Het is ook doober 2020 als Marlotte en Annika contact krijgen. Het is het eerste corona-jaar. En hoe voel je dan nu tijdens de lockdown? Ehm, alleen eigenlijk. En een beetje zomer. Het voelt als of de dagen heel lang zijn en er helemaal niks is te doen. En je alleen maar opgesloten zit. Eigenlijk enige wat je doet, is eigenlijk gewoon jezelf door de hele dag slepen gewoon. Voel vooral gewoon vertrietig. Het lijkt lang geleden, maar denk even terug aan die tijd. Scholen dicht, geen feestjes. Veel jongeren voelen de corona somberten. Geen oudjes, geen hobby's. Annika is dan 22. Ze studeert psychologie en werkt als vrijwilliger bij de kinderen telefoon. Marlotte is net 13 geworden. In de chat komt ze over als een jong kind verteld Annika. Gewoon een normaal kind, dat ze een beetje verveeld. Maar toch, je spreekt meerdere kinderen daar, is iets geweest in haar waardoor je dacht. Ik ga je, ik wil toch contact met jou houden. Ik heb daar tot dag van vandaag. Ik heb daar zo vaak overnacht naar wat maakt, omdat ik bij haar dacht. Wil ik helpen? Ik vond het ziel even dat ik het gesprek niet konvoeren, dat vooral. Ik wil dit nog wel geven, dus die moeite dan voor mij om dan even dat te meelen. Maar daarmee deed je wel iets wat niet mag en dat wist je ook. Dat wist ik ook. Ja, dat moment wist ik dat ook. Maar ik had niet verwacht dat het zo'n groot verhaal zou gaan worden. Ik had gewoon verwacht, ik stuur haar die net flikstips en dan maag ik nog een praatje en dan is het zijn einde. Dat is ook hoe ik daar toen in ging. Maar na het meeldje is het contact niet en einde. Wat Anika dan nog niet weet, is dat ze de komende drie jaar daagelijks met Marlotte bezig zou zijn. En dat begint onschuldig. Hey Marlotte hier. Dit is wat chiller dan meelen. Ja, zeker, dat zie ik ook wat sneller. Anika en Marlotte appen over net flikseries. Ja, ik vind 'Friends' serieus leuk om te kijken. Ik ben al bij aflevering 21, dus nog 3 te gaan en dan zijn zo'n twee. Ah, wat leuk om te horen, het is ook echt leuk. Op een gegeven moment zit je een hele mooie en over andere kleine dingen. Wat is je lievelingseten? Ehm, ik lus vrijwel alles, maar dan denk ik dat ik ga voor tacos. Tacos, oh mijn god, ja dat staat ook zeker in mijn top drie. En dan met wat erin? Tacos met bonen, gehakt, extra kaas, tomat, avocado, mais en heel veel cremefresh. Marlotte komt over als een onzeker, angstig en eenzaam meisje dat veel behoefte heeft aan contact verteld, Anika. Marlotte zegt dat haar moeder is overleden toen ze een jaar oud was. Met haar vader heeft ze een hele vreemde relatie, merkt Anika. Daar zegt ze in het begin nog niet zoveel over. Wat ze wel verteld, is dat ze in het brandwonde centrum in beeverwijk ligt. Zij is tijdens een feest bij de kerk in haar woonplaatsbreda in een kampvuur gevallen, zegt ze. Omdat ik heel klein ben, wilde hij mij als grapje naar iemand anders gooien. En ik wilde dat niet, dus probeerde er op de grond te komen. Maar toen vioel hij en duurde hij me naar achter en toen vioel ik dus in het vuur. Wat heb jij geten? Woe jeetje en toen? Poffertjes met kanelzijker. Ik kan maar alleen herinneren dat het de ergste pijn ooit was. En dat ik op de grond lag geen idee hoe, en heel veel mensen om me heen stonden. Hoe lekker. Anika schrikt van de verhalen van Marlotte, maar ze laat dat niet merken. Ze begrijp nu waarom Marlotte onnetflikstips heeft gevraagd en waarom ze op zoek is naar contact. Dit meisje is heel alleen. Ze heeft geen moeder, geen betrokkenvader, over andere mensen familie, vriendinnen of klasgenoten, praten ze niet. Dit meisje zoekt afleiding en Anika blijft met haar appen. En Marlotte vertelt steeds meer. Ze vertelden ook heel veel over wat voor behandelingen ze dan kreeg. Hoe daar dacht er een beetje uitzaag. Eigenlijk stukje bij Beetgingse steeds meer vertellen ook over de hele situatie en wat voor pijn ze had. Dat ze ook wel bang was voor verschillende behandelingen. Hey, ik ben echt even helemaal in paniek, net hebben de artsen en de chirurg de uitslagen van een aantal onderzoeken met mij besproken. En daaruit is gekomen dat het noodzakelijk is dat ze een deel van mijn onderbeen zo snel mogelijk amputeren. En dan vroeg ze ook wel of ik even bij haar wilde zijn. Dus even haar wilde afleiden eigenlijk. En wat deed jij dan? Ja, gewoon met haar praten, gewoon afleiding zoeken in. Ja, we hadden het dan volgens mij ook wel eens over wat ze dan had gekeken en wat ze daarvan vond. En we gingen ook wel eens samen film kijken, dus dan tegelijkertijd een film aanzetten die we dan op dat z'n moment konden kijken. Oké, gaan we beginnen? Ja, eet goed. Ik heb het gestart. Ja, ik ook. Het is dan echt precies tijd met dat zij hem tegelijkertijd met mij aanzet. En dan gingen we die hele film samen kijken om tussen door even met elkaar te over hebben van wat voor je ervan. En als het spannend vond of als er iets was wat haar dan. het trekkerde, dus bijvoorbeeld iets met vuur, dan zetten we even de filmstop of dan. Ja, dat kwamen toch dat het ook een conclusie dat het niet zo'n goede film was geweest, maar eigenlijk ook gewoon heel veel afleiding bieden voor. waar ze allemaal doorheen moest. Annika en Marlotte hebben iedere dag contact. Het gaat steeds slechter met Marlotte. Ze is ernstig verbrand. Herbenen zijn geamputeerd. Ze heeft brandwonden over haar hele lichaam en in haar gezicht. En daar schaamd ze zich voor. Zo ernstig dat ze niet wil dat Annika langskomt en haar ziet. Annika stuurt haar in die tijd wel pakketjes. Met daarin kleine cadeau, zoals een knuffel, een door haar moeder gehakt handdoekje. Een vriendschapsarmband en spekjes. Omdat Marlotte daar zo van houdt. De pakketjes stuurt ze naar de heema in Beeverwijk, waar een verpleegkundige ze ophaald. De postkamer van het ziekenhuis is gesloten vanwege corona, zeg maar lotte. Marlotte is dolblij met de cadeau's. Ze stuurt Annika een foto van de vriendschapsarmband, die rondom haar in verband gewikkelde pol zit. Een foto van het gehakte dekentje dat op haar bed ligt. Ann, een foto van de knuffel aan de voet van haar ziekenhuis bed. In april 2021, als Annika en Marlotte een half jaar contact hebben, krijgt Marlotte van de artsen te horen dat ze niet meer bezig gaat worden. Wil je even een soort van bij me blijven? Sorry, als het echt super raar is, maar ik voel me heel erg bang. Ah, tuurlijk. Dank je. Waar voel je je bang over? Ik wil niet dood gaan. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen om de woorden van de arts te stoppen in mijn hoofd. Wat hoor je dan steeds? Dat hij zegt dat ik hier moet blijven en dat ik dood ga. Ik hoor dat de hele tijd opnieuw in mijn hoofd. is, denkt maar Lotte dat ze dood gaat. Ja, ik weet nog goed dat ik op der Schelling was en dat er toen sprake zou zijn van dat zij snel zou gaan sterven, dat is ook wat mij vertelde dat ze dat toch wel snel zouden gaan doen. En dat ze dan palliatieve sedat hier geloof ik en dan zou ze heel rustig in slaap komen. Ja, en dat was een heel onwerkelijk moment, want ik was op der Schelling en ik was lekker de ARB zeg maar ik wil natuurlijk voor haar zijn en ik, ik wist gewoon niet wat ik moest doen om tegen een kind te zeggen van joo, het is goed zo gamaar omdat het zelfs zoveel pijn en er was zove aan hand en er was niks meer mogelijk waar behandeling wat ze mij dan vertelde. Dus ik wilde haar zo goed mogelijk steunen, dus toen ben ik ook op de badkamer gaan zitten, snachts inderdaad met haar gaan kletsen en eigenlijk tegelijk met haar gewoon gewacht tot dat het zoveel zou komen. En toen heb ik op de Schelling heb ik ook nog een groot hart getekend voor haar in het zand om haar een beetje steun te geven, een beetje te laten weten dat ze niet alleen is en dat ze gelieft wordt door iemand. Dus heb ik zo'n heel groot hart getekend ja, in het zand op het zand met een stok. Maar Marlotte gaat niet dood, artsen blijven mogelijkheden zien om haar in leven te houden. haar arm wordt geamputeerd, en Marlotte heeft vreselijke pijn, de hele dag door. Ze hebt Annika voor steun en op momenten dat ze pijnlijke behandelingen moet ondergaan, zoals wonspoelingen. Op die momenten verteld ze Annika meer over haar vader. Hij heeft altijd gedacht dat het dood van mama mijn schuld is en dat er daarom dus een duifel in mij zit, maar daardoor deed hij dus allemaal dingen om mij weer beter te maken en hij was gewoon echt altijd boos en te lurchesteld in mij. Jeetje, dat is wel heel heftig, maar dat is natuurlijk echt niet ware en wat voor dingen waren dat dan om je beter te maken? Ja, ik kom er niet anders herinneren zeg maar, ik moest dan samen met hem naar vrienden van hem en zij gingen dan voor mij bidden en vooral heel hard schreeuwen en dan zou ik daardoor dus beter worden. Annika weet dan al dat het contact tussen Marlotte en haar vader heel slecht is. Hij komt nooit langs in het ziekenhuis en hij stuurt haar verschrikkelijke app berichten. Mijn vader stuurde mij, je bent het bezit van de duifel Marlotte, meer niet. Niemand kan of wil nog van je houden. Onze relatie is gebaseerd op noodzaak en haat, sterf, ondergaan je lot en laat me met Russ Marlotte. Annika troost Marlotte, na dit soort berichten. Ze zegt hoe lief en bijzonder ze is, dat zij ervoor haar is en van haar houdt. Maar door deze berichten krijgt Annika in de gaten dat Marlotte en haar vader geen lid zijn van een gewone protestantse kerk zoals Marlotte zegt. Maar dat ze onderdeel zijn van een religieuse secten waar een duifel uitdrijving wordt gedaan. Daar zal ze later nog meer bevestiging van krijgen. In oktober 2021 een jaar na het eerste contact overleid de vader van Marlotte. Ik moet je nog iets vertellen, mijn vader heeft weer een psychose gehad en in zijn psychose heeft hij allerlei middelen door elkaar gebruikt en zichzelf gesneden of neergestoken. Het is niet helemaal duidelijk, maar hij is opgenomen in het ziekenhuis en het gaat visiek niet heel goed met hem, de kans is groot dat hij niet meer wakker gaat worden. Annika bients eigen vader op dat moment ook ernstig ziek is, reageert pas een paar dagen later. Jeetje, ik leest het nu ook pas, wat heftig zeg, hoe gaat het nu, heb je nog iets gehoord? Hey, nee ik snap het helemaal, sorry dat ik je hebt, als je niet kan praten is het helemaal oké he? Nee oh, geen sorry, ik ben juist heel blij dat je hebt. Mijn vader heeft tijdens de operatie een maagpluding gekregen en ze hebben hem daarna nog proberen te redden, hij was opgenomen op de IC, maar hij is van nacht overleden. Marlotte vertelt dat ze met niemand over haar vader wil praten, behalve met Annika, omdat zij de enige is die weet hoe het echt zit. Annika overweegt in deze periode om naar het ziekenhuis te gaan, maar Marlotte houdt dat af. Marlotte is groot in deels verbrant en schaamt zich voor hoe ze eruit ziet en daarnaast lopen in het najaar van 2021 de corona-besmettingen weer op en Marlotte heeft open brandwonden die extreem gevoelig zijn voor infecties, maar het gaat nog steeds niet goed met Marlotte. Ze kan ampere nog zelfstandig aardemhalen, haar wonden blijven geïnvekteerd, haar organen werken steeds minder goed en ze heeft ongelooflijk veel pijn. Ze vertelt dat de artsen nog één operatie willen uitvoeren bij haar, een lever transplantatie. En als dat niet succesvoll is, zou ze een palliatief traject in gaan. Omdat haar vader net is overleden, vraagt ze Annika of zij contactpersoon van het ziekenhuis wil worden. Er is een speciale app service voor naasten, die je in het leven geroepen vanwege de coronamaatregelen, omdat familie niet in het ziekenhuis mag komen, verteld ze. Oh ja, voor de palliatiefen verpleegkundigen, voor als ik kies voor etenatie of palliatief en sedatie, wil je dat ik vragen of ze je op de hoogte houden van de operatie en zo? Dat deden ze voor papa ook en dat is volgens mij via een app. Marlotte stuurt Annika een QR-code, RKZBWC naast de contact staat er boven. Als ze die scant komt ze bij een WhatsApp nummer uit, waar ze haar gegevens moet achterlaten. En dat doet ze. Ze zegt wie ze is, wat haar telefoon nummer is en voor wie ze contactpersoon is. Voor Marlotte dan hardtoeg, beboorte datum Elf-October 2007. Patient nummer 28393. Estemvrouw, we zullen u op de hoogte houden van de belangrijke momenten van deze avond. U kunt in verband met de bescherming van medische gegevens geen vragen stellen in deze app. Mocht u geen behoefte hebben aan deze service, dan kunt u deze app beantwoorden met nee, en zullen we unikmers storen. Met vriendelijke groeten, hier ene, gastvrouw, rode kruishikkenhuis, brandwonde centrum. Het is November 2021, Marlotte krijgt een lever transplantatie. Maar de operatie gaat miss. Marlotte wordt niet goed bakker en kan niet meer communiceren met Annika. Vanaf dat moment heeft Annika via de app-servers contact met het ziekenhuis. In begin waren ze een beetje terughoudend. Ben u de wetselijke vertegenwoord van Marlotte? Natuurlijk ook omdat ik was niks van haar voor meel gezien. Ik was gewoon een soort van vriendin geworden. Ik weet ook niet hoe ik het beste kan op schrijven, maar ik denk een soort vriendin. Zo zijn ze in die appjes van uw vriendin, uw vriendin. En zij lieten me weten hoe ze uit de operatie was gekomen en hoe het met haar ging. Fisiek, dus ik kreeg de hele medische status, eigenlijk door, vanaf dat moment. Hoe ze was wakker geworden, wat haar emoties waren, hoeveel pijn ze had. De maten waarin uw vriendin de houdigen blijven de pijnklacht ervan. De hele dag behandeling kreeg ik door, steert. Het is een dankzij van alle de bouwpuncties, blaaspuncties en spoolen. Dat werd steeds uitgebreider omdat zij ook zij het najaar wij weten ook dat er niemand betrokken is. Dus gingen ze mij ook steeds met informatie geven. Zinkopen is gedurende de dag 63 maal opgetreden. En bijkomen na zinkopen verloopt het op hele zeer onrustig. Braken is gedurende de dag. De i7 verpleegkundige heeft na wisten van het oogkompres geconstateerd dat zevens bij de rechter oog spraken. En dat ging uiteindelijk ging dat steeds verder naar dagelijks sowieso kreeg ik berichten. En het eindelijk meerdere keren per dag liet ze mij weten hoe het met haar ging. Bij uw gingen is op dit moment spraken van heve ghuilen en zeer onrustige hersen activiteit. Van een ongeveer 7 uur tot het oog. Van een ongeveer halveing is een zeer heve gedunamen van speerspast mee in het aangezicht en de amputatie stompen gekomen. En dan vaak dat het slecht met haar ging dat ze voor 30 was. En dan ging ik spraak maar berichten maken om haar te kalmeren en dat ze dan toch nog naar een stem kon luisteren. Hei, mij zie, hei, goeie morgen, ik doe even een berichtje, want ik lees dat je het heel erg zwaar hebt. Dan vergelopen dagen en dat je ook heel erg veel moeite hebt met mensen op je kamer. En dan vertelde ik vaak. Maar hoe mijn dag was geweest, ja, simpel dingen, dat ze in haar hoofd naar een mooie plek moest gaan. Ik weet dat ik dat heel vaak heb gezegd, dat ze haar ogen maar dicht moest doen op een moment dat ze veel pijn had. En ik wist ook vanuit gesprekken die ik met haar had gevoerd dat zei het heel eng vond als ze er meer dremens op haar kamer waren. Dus ik probeer daar eigenlijk door in het contact met het ziekenhuis, die blijven ook gerust te stellen en te laten weten dat ik haar niet liet vallen. Ik kan ook om ze niet meer met mij communiceren, dat vond ik ook heel belangrijk om dat te laten merken. Ik weet dat ik er nog ben. Ik ben er nog steeds voor, ja, ook dat kunnen wij niet meer met elkaar in contact zijn. En dat ging omgeven bent alleen maar meer worden. We vragen u nog maar eens naar drukke lukken of u in de geleverheid bent iets voor uw vriendin te betekenen. Het werkt echt om het uur. We vragen u deze nacht telefoonisch bereikbaar te blijven. In de geleverheid bent ons ondersteunende bieden bij het kameren van uw vriendin. Ja, misschien wel vaker, ook snachsging dit door. Dat ze mij berichten sturen en omdat ik dus ook de enige was, was ik ook de enige waarvan zij echt leek te kameren. Dus zij deden heel vaak een beroep op mij om haar gerust te stellen. En dan, ondertussen, kreeg zij nog steeds wonspoelingen en allemaal behandelingen die ze moest doorstaan, maar ze bleef wel in het leven. Twee jaar lang duurt deze situatie. Twee jaar lang wordt Annika dagelijks bestookt met berichten van het ziekenhuis. En Annika vraagt zich regelmatig af waarom dat gebeurt. Mag en kan dat eigenlijk zomaar. Ik zal je uitleggen hoe dat zit. Marlotte is minder jaren en haar beide ouders zijn overleden. In dat geval moet de rechter een vogt toewijzen. En als het niet duidelijk is wie de vogt is of kan zijn, vraagt de rechter hiervoor advies aan de raad voor de kinderbescherming. Annika weet dit. En als het ziekenhuis hier naar vraagt, wordt er gezegd dat er inderdaad een onderzoek is gedaan door de raad voor de kinderbescherming. Dat er geen geschikte naasten of familieleden zijn gevonden. Dat daarom de vogtij van Marlotte is toegewezen aan een zo genoemde, gecertificeerde instelling. In dit geval de jeugdbescherming breda. Maar het contact met de vogtijinstelling verloopt moezaam, schrijft het ziekenhuis. De jeugdbescherming zou wegens de moeilijkheid schraad afzien van het toewijzen van een vast contactperson. Een vier medewerkers zouden zich hebben ontdrukken aan de taak belasten zijn met dit dossier. Dat schrijft het ziekenhuis aan Annika. En de artsebali hier zelf ook van, wordt erbij gezegd. Maar omdat er dus geen betrokken vogt is, wordt Annika gevraagd om toestemming. En dan ging het om de kleinste medische handelingen. verleent je ons toestemming voor het verwijderen van het hoofdhaar? - We vragen met drukwerken de kracht toestemming te verlenen voor het toediener van een broedhaar. Vraag verneemen wij over toestemmingverleent voor de aanwezigheid van vier koalassistenten gedurende het controle onderzoek. En daarvan had ik al gelijk in het gaten dat dat niet de manier is waarop dat normaal gaat. Normaal moet dat natuurlijk via een ouder of via een vogt gaan. En ik was geen vogt. Ik heb daar wel overnage dag om het om vogt te worden. Maar ook in gesprek met mijn familie en vrienden ook wel besloten dat ik dat niet wil. Want ik wilde ook nog, ja, ik was zelf begin twintig. Ik wilde zelf ook nog afstand houden van de situatie en dan als ik nu ook nog vogt ga worden. En dat die beslissingsbevoegdheid echt gaat krijgen over haar leven. Dat voelde op dat moment ook heel fout. En dat heb ik ook meer gekregen, heb ik dat terug gekoppeld naar het ziekenhuis, dat het niet. Oké, is dat ze mij die toestemming vragen en dat dat via een vogt moet of in dit geval dan een vogtijinstelling. En daar gingen ze gewoon mee door eigenlijk. Annika verbast zich over deze gang van zaken. Her toestemming is immers helemaal niet rechtsgelder, weet ze. Het ziekenhuis mag dit niet doen. Maar in het belang van Marlotte verleent ze de toestemming wel. Het contact met het ziekenhuis verloopt via WhatsApp. Toen Marlotte zelf nog gewoon appen heeft Annika geprobeerd om langs te komen. Maar dat mocht niet, kon niet, of dat wilde Marlotte niet. In de jaren dat Annika contact heeft met het ziekenhuis besluit ze zelf om niet langs te gaan. Het contact met het ziekenhuis en haar zorgen over Marlotte leggen een enorme slag op haar leven. Als ze bijvoorbeeld met vriendine in een café zit, trekt ze zich regelmatig even terug omdat Marlotte haar aandacht nodig heeft. Ze is dagelijks met Marlotte bezig en ze probeert voor zichzelf ergens een grens te trekken. En daarom besluit ze ook om de telefoon niet op te nemen als het ziekenhuis beeld. Dat heb ik vanaf een moment een had ik dat besloten omdat ik een soort van afstand wilde creëren. Ik werd de hele dag lastig gevallen en dan werd ik ook wel vaker gebeld door een anderniemmende. Maar dan kon ik eigenlijk al invullen dat het ziekenhuis was. En dat was ook vaak snags en dat ik dat ook moest aangeven dat ik dat niet wilde. Dat zijn mij snags lastig vielen. Maar dan nam ik niet op want ik werd al genoeg belast de hele dag door. En ik wilde iedere keer een soort van afstand creëren omdat ik al zo deep in het verhaal zat. En ik zelf ook gewoon echt wel aan een doorging om geeft moment. Moest ik een soort van afstand creëren door niet ook nog die telefoonkjes te op te nemen. Maar soms waren het echt zes gemiste oproepen snags. Gewoon als ik lacht te slapen en dat ik mijn telefoon kan opnieuwstoren zetten en dat doe ik tot op de dag. Daag doe ik dat dus nog steeds en dat is eigenlijk daar begonnen omdat ik gewoon niet snags wakker gebeld wilde worden. Heb je wel eens wel opgenomen? Ja ik heb één keer wel opgenomen. We hebben toen afgesproken dat we zouden bellen omdat ze even wilde laten weten hoe het met Marlotte ging. Toen was ik op wintersport en toen had ik ook, ik weet niet meer precies hoe het is gegaan, maar toen had ik iets van 'Ik neem wel op' en dan kan ik dan ook aangeven dat ik op vakantie ben en dat ik nu even minder aandacht daarvoor heb. Toen heb ik wel opgenomen en toen had ik een mannelijke arts aan de lijn en die vertelde mij de stand van hoe het ging op dat moment. Er was iets met haar hersen, ik kan hem niet eens maar precies er en was een heel kort gesprek. En toen weer opgang en toen ging er de appjes eigenlijk gewoon weer door. Als het 2023 is heeft Annika twee en een half jaar contact. Eerst met Marlotte, daarna met het ziekenhuis. Marlotte, inmiddels 15 jaar oud, ligt helemaal alleen op de intensieve kair. Doodziek, zonder uitzicht op herstel, maar nog wel in leven. Her ouders zijn overleden, er is geen ander familielid in zicht, geen vrienden, er is geen vocht betrokken. Annika is de enige die ervoor her is. Dan krijgt Annika een bericht van het ziekenhuis. Het huis waar de vader van Marlotte woonde in breda wordt legeruimd. Het ziekenhuis vraagt namens de gemeente of Annika de spullen van Marlotte wil hebben. Ze krijgt foto's doorgestuurd van Marlotte's kamer. Annika laat met de foto's zien. Het zijn foto's van een kleine ruimte onder een schuindak. Er staat een wasmachine en een droger. En daarnaast ligt een matrasje met een bruindekbed en wat knuffeltjes. Op het kussen ligt een open geslagen boek en een teddybeertje. Er hangen tekeningen aan de muur. In een kastje staan een paar scholboeken en naast het matras zie ik een paar schriften liggen. Annika zegt dat ze alles wil hebben en een paar weken later ontvangse vierde post een paketje. Het is een doos met spullen van Marlotte. Daarin zitten ook die twee schriften. Het zijn de dagboeken van Marlotte. Wat Annika daarin leest is verschrikkelijk, verteld ze. Ja, dat vader boos op haar was vaak. Omdat ze bijvoorbeeld het eten niet warm genoeg had gemaakt. Dat vader haar toen met een schaar of een mess had gestoken in haar arm of geprobeerd had te raken. Dat ze nachts buiten moest slapen. Ik last heel erg haar angst voor vader in dat dagboek. En tegelijkertijd dat ze dan naar duivel uitdrijvingen moest in de kerk waar ze bij zat. En daar werd ze dan misbruikt door leden van de kerk. En daar schreef ze dan over en dan ook haar strijd in het geloof met God. Dat ze dat in twijfel ging trekken van hoe kan God dit goedkeuren, dit misbruik. En waarom gebeurt mij dit en haar boosheid en verdriet over het misbruik. Marlotte schrijft in haar dagboek dat vorgangers van de kerk om haar heen staan. Ze schrijft. Waarom is sect uit liefde voor het huwelijk verboden, maar mag iedereen wel met mij doen wat hij wil. Annika is er kapot van. Marlotte heeft haar hier nooit over verteld. Annika had altijd al een vermoede dat ze was misbaar. en dat de kerk waar ze naar toeging geen gewone kerk was, maar een religieuse secten. Maar ze heeft haar hier nooit naar durven vragen. Ja, en toen ik die dagboeken last, toen werd ik heel boos. Ik heb daar echt een week denk ik wel van moeten bijkomen van dat er in die dagboeken beschreven stond. En vooral ook haar angst en haar boosheid in die. Ja, in dat gesprek met zichzelf eigenlijk. Dat vond ik echt heel confonteerend om dat te lezen. Dat eigenlijk mij voor moeder ook wel werd bevestigd. Ja. Dit is het moment dat Annika besluit actie te ondernemen. Maar lotte heeft genoeg geleden, vind ze. De situatie in het ziekenhuis lijkt niet te veranderen. En daarom neem ze contact op met het expertise centrum uit Danasi. Artsen en andere mensen die zelf of in een omgeving met een uitanasiwens te maken krijgen. kunnen hier terecht voor begeleidingen en vragen. Annika ligt zet verhaal van maar lotte voor. Zij graven ook aan dat ze dit nog nooit hadden gehoord. en dat zij gingen kijken voor mij naar de mogelijkheden. En eigenlijk een beetje gelijk lopen met dat moment werd ik gebeld. of werd ik gevraagd om te bellen. omdat het ziekenhuis ook aan het kijken was naar de uitanasi mogelijkheden. Dus dat, ja, op dat moment dacht ik, oh jeetje eindelijk. En dat vind ik ook heel gek om dat nu zo uitspreken. Want het was echt eindelijk voor mijn gevoel. En daar voelde ik me op dat moment ook heel schuldig over. omdat ik dacht van jeetje eindelijk dat er nu een ein aan komt. Maar het is betekent natuurlijk wel het einde van iemand's leven. En dat vond ik toen wel heel lastig. Maar ik was heel blij dat er eindelijk actie werd ondernemen. Vanaf dit moment heeft Annika ook telefonisch contact met het ziekenhuis. Op dat ene telefoon je tijdens de wintersportnaar. heeft Annika tot nu toe alleen nog maar app contact gehad. Ze krijgt een vast contactperson toegewezen. Roos, een IC verpleegkundige. En dan ging ze me alles vertellen over wat de stand van zaken was. welke acties ze hadden ondernomen. Het was volgens vaak goed met mijging. Het was ook wel bezig met wat doet het met jou. En hoe zwaar is het voor jou? En dat vond ik wel heel fijn om ook een keer erkenning te krijgen. van iemand van jeetje, wat veel. Annika vindt het belangrijk dat Marlotte zelf toestemming geeft voor uiten asie. Dus word er van alles geprobeerd. Met ogen knipperen, met vinger aanwijzingen. En uit eindelijk lukt het om de toestemming van Marlotte te krijgen. En word er een dag geplant voor de uiten asie. Annika zal erbij zijn. Ik had gelijk, ik wil dit meisje niet alleen laten sterven. Dus ik ga er wel bij zijn om haar hand vast te houden. En er was een datum geprikt op een dinsdag. Maar ik wil er niet alleen naar toe. Dus mijn beste vriendin zou meegaan, die had vrijgenomen. Alleen de dagen voorafgaan het aan de uiten asie verslechterde haar situatie. En kreeg zij een long amboli, een klaplong. En het ging achteruit. En toen heb ik ook met een gesprekken met mijn familie gehad. Dan is het nu aan het loslaten, want ze weet dat dit moment er aankomt. De dag voor de geplende uiten asie heeft Annika een sollicitatie gesprek. Vlak voor dat gesprek wordt haar gevraagd om contact op te nemen met het ziekenhuis. Maar Lotte gaat sterven. Precies als Annika dit wil vertellen, komen er ook andere mensen op de picnicbankjes zitten. We hebben al gelijk. Het staat hier een jongetje met een waterpistool achter de boom, waar je maar Lotte hebt uitgestruid. Dat is natuurlijk een goede stoplek. We lopen terug naar de auto. En daar vertelt Annika over de dag dat Marlotte sterft. Als ze na haar sollicitatie gesprek wordt gebeld door het ziekenhuis. Dus toen was ik onderweg naar huis vanuit de sollicitatie gesprek. En toen heb ik mijn scooter toen op dat moment een kant van de weggezet. En toen zij roost tegen mij, we kunnen de telefoon wel daar aan her leggen. En ik stond op dat moment naast een kerk. Dus dat vond ik heel lastig. Want ik wist dat zij misbruikt was door leden van de kerk. En dat vond ik heel moeilijk. Maar ik moest daar stoppen omdat zij mij beelden. En ik wist dit is het moment dat het gaat gebeuren. Want waarom bellen ze mij anders nu? En toen ben ik daar gaan stil staan. En toen zei roost naar de telefoon naast haar hoofd. Zodat je tegen haar kan praten. En ze toch het gevoel heeft dat je bija bent. En dat hebben ze gedaan. En toen hoorde ik op de achtergrond. Ja, zorgt stikgeluiden. Dus echt als of iemand heel moeilijk adem kan halen. Ik hoorde pipjes van apparaten een beetje gekke geluiden. Als of iemand iets wil er zeggen, maar dat het niet lukte. En op dat moment dacht ik nou dan ga ik haar gewoon gerust stellen. En zeggen dat het oké is om de strijd los te laten. En ondertussen was ik ook aan het appen met mijn zusje. Die onderweg was vanuit Limburg. En die is toen na mij toegereden. Die was er bijna. En die heeft mij opgehaald. Mijn ik behaande auto gaan zitten. Maar om tussen was ik nog tegen maar lotten aan het praten. En vertelde ik haar dat ze genoeg had gevochten. En dat het oké was om het los te laten. En dat ze naar haar moeder zou gaan. Ja, dat het oké was om te gaan. Ik heb daar een half uur, denk ik, gestaan. En toen een paar keer moest ik heel goed luisteren. Want om geen mensen ook de telefoon op spieker gezet. En daar hoorde ik dan even een stilte. Dan is het nu zo ver. Zo ver, maar dan vervolgens hoorde ik weer dat ze aarmhaalde. Dus dan bleef ik praten. Tot dat het eigenlijk langere tijd stil bleef. En ik me zusje eigenlijk aankeken. En zij knikten van ja, nu is het zo ver. En toen hoorde ik op de achtergrond een duur open gaan. En toen nam Gose telefoon op. En die zij is overleden. Diezelfde dag nog. Rijdt Annika met haar moeder en haar zus je naar het ziekenhuis in Beverwijk. Het is in ruim drie jaar tijd de eerste keer dat zij er is. In de ontvangst hall ontmoet ze Roos, die IC verpleegkundigen. Andere personeelsleden en artsen kan ze later ontmoeten, zegt Roos. Roos geeft haar de spullen van Marlotte, haar knuffels. Het handdoekje dat de moeder van Annika voor haar heeft gehakt. Wat stifte. En haar telefoon. Annika heeft Roos een juurkje dat ze voor Marlotte heeft gekocht voor de uitvaard. Marlotte krijgt een gemeentelijke uitvaard, een crematie. Als Annika vraagt waar de crematie plaats vindt, vertelt het ziekenhuis dat ze daar geen informatie over kunnen geven omdat de gemeente de uitvaard betaalt. Het ziekenhuis kan wel een beetje assop vragen. Dat doen ze dan onder het mom van wetenschappelijke doel einde. Maar uiteindelijk heb ik een beetje ass kunnen krijgen. 4 jaar Roos had een beetje assop gehaald. En die heeft ze me daarna nog gegeven. Dus dat ik toch nog een beetje van Marlotte bij mij had eigenlijk. Annika zette ass die in een mooie koker zit bij haar op de kast. Ze zet er een foto van Marlotte bij. Die krijgt ze op de sterftag van Marlotte via de app-service van het ziekenhuis. Het is de foto die in haar medisch dossier zit. Dit is de eerste keer dat Annika ziet hoe Marlotte er uit heeft gezien. Al die tijd heeft ze geen beeld gehad van Marlotte. En dat vond ze ook niet erg. Ze had haar eigen beeld. Ik zag gewoon een vormant meisje voor mij. Een schattig jong lief meisje. Ze kwam ook super lief en intelligent. En zo lief. Dat is echt de beste omschrijving zo een lief kind. En zo geïnteresseerd ook in mij. Ook op en ik gewoon een veel ouder persoon. En heeft zij zoveel moeten er staan om altijd? Dat was er ook voor mij, wilde ze er ook voor mij zijn. Maar ik had nog nooit iets van haar gezien of nee. Op de foto die Annika krijgt ziet ze een schattig plond meisje. Dat met helder blauwe ogen vrolijk de camera in kijkt. Het is de foto die ik ook te zien krijg als ik die eerste keer bij Annika ben. De foto staat op de kast in de woonkamer, naast de koker met As. Als ik de eerste keer het verhaal van Marlotte hoor is ze net gestorven. Ik heb aademloos zitten luisteren naar het verhaal van Annika. Ik heb nog geen aanleiding om te denken dat Marlotte niet heeft bestaan. En ik zie alle documenten die Annika heeft. De foto's, de appjes, de appjes van het ziekenhuis, dapperheidsdieplomas van alle operaties die Marlotte heeft moeten ondergaan. De dagboeken, de tekeningen. Ik heb zoveel vragen. een jong meisje in Nederland 3,5 jaar alleen in een ziekenhuis ligt en alleen stervt. Waar was iedereen? Jeugdbescherming, maar ook familie, vrienden? Ik ben wat argwaarant over het verhaal van de vader en dat is het gaat over wat Marlotte in haar dagboeken schrijft over duifel uitdrijvingen. Maar dat dit meisje in de steek is gelaten, dat staat voor mij als een paalboven water. En aangeziening bij Zemblawerk, het onderzoektionelistieke programma waar we misstande onthullen, moeten we uitzoeken wat hier is gebeurd. Dat vindt ook mijn eindredecteur Rulof Bosma die je aan het begin van de podcast horen. Wat mij ontzettend troof was het beeld van een meisje dat daar heel lang alleen in het ziekenhuis lag en dat het zo kwetsbaar was en dat niemand haar echt leek te helpen. Dus de mensen die in haar omgeving, want dat was helemaal weggevallen, de professionals eigenlijk ook niet of onverdoemden. En daardoor intergeden mij nog meer omdat je ook vertelde dat eigenlijk zij een soort van we doorgeschoven als een hete aardappel tussen die sorginstanties. En dat maakten het journalistiek meteen ook een hele verant. Dus je had een heel duidelijk voorbeeld dat ook een foto van haar he, van een meisje, dus een heel duidelijk beeld, want dat was eigenlijk die idee dat we er natuurlijk video van gingen maken. Dus toen ik die foto's afwist ik eigenlijk al wat het beeld van onze hele verhaal zou worden. Dat is een kwetsbare meisje en het verhaal er achter ging heel erg over het onvermogen van instanties om met zo'n zware kaas om te gaan. En het niet verantwoordelijkheid neem en de monster niet in de oogere durven kijken. Ik vraag aan Anika of ze alles wat ze aan documenten over Marlotte heeft, wil digitaliseren en met mij wil delen. En dat is veel. Het gaat om meer dan 6000 pagina's aan communicatie van het ziekenhuis, honderden pagina's aan appcontact met Marlotte, en nog veel meer. Jannuari 2025 beginnen we met het onderzoek en gaan we op zoek naar Marlotte. Dit was aflevering 1 van de Zemla podcast op zoek naar Marlotte. Wil je weten hoe het verder gaat, nu afleveringen vind je het eerst in de NPO-laster app.