Nora, een kind van 75

Vanav nu is er een telennet op maat voor iedereen. Zelfs op maat van influencers. Dus ik kan een limit het internet en een mobielabondement nemen. Ja, of twee abondementen of. Nee, dat kan ik mezelf volgen. Of is dat val spelen? Makjou telennet nu ook helemaal op maat op telennet.be. Vanav morgen in promo bij Audi? 1 + 1 grad is op kerstverse kerstse. Dat is één kilo kersen voor de knalviprijs van maar 5 euro 99. Al die altijd slim. Vind je favoriete podcast op Verteemax? We zijn 1 jaren 50 als Nora een meisje van 13. Op een antwerp splijntje een telefoonkabine binnenstapt. En ik weet nog dat ik aan het toe ging. En zo de gele gidsnam. Ik zag de telefoonbok op de naam van mijn vader en ik buelde. En dan een andere kant van de lijn werd opgenomen. En ik zei, "Hee, kan ik me neer spreken?" En die zei, "Meneer, die zal drie jaar dood." En dan stalen er als tiener met die kinderknie. Koud en was warmzwee te trillen die naakt terug te hangen. Wat ontredder te zijn. En dat absoluut met niemand over kunnen praten. Ik denk dat mijn moeder tegen iedereen gezicht dat daar wordt niet over gesproken. Hallo, ik ben Wart Boeghaart van Radio 1. En je leistert naar iemand een podcast over gewone mensen met ongewonen verhalen. En ik heb dit verhaal, het verhaal van Nora dus gehoord op de trein. Het was haar schoonzoon een collega van mij die het mij vertelde. Lang verhaal kort, toen ik op mijn bestemming aan kwam, had ik haar telefoon nummer al. En ik wist dit is een verhaal voor iemand. Het begint al een jaar of twee voor Nora's geboorte. Als Nora's vader een collaborateur na de oorlog uit Duitsland terugkeert. Het is 1944, het bevrijding en mijn vader wordt verklikt. En die wordt opgepakt en die jaar voor zevend in maanden een camping. Dus mijn moeder ging terug bij Raad, dus wonden in die ging werken. En op dat moment had hij werken in Tophead. Tophead was de basis van de gealiëerde oplinkerroevering aan te werpen. En dat was daar heel pleasant. Ik denk ik, ja, heel los en ik teelen mijn landers dan onder de kerk door. Ja, mijn moeder had het daar erg naar haar zien. Na zeven tien maanden komt Nora's vader vrij. En mijn moeder blijft gewoon naar werk doen. En het blijft daar plazant. In het blijft daar plazant. Het blijft daar zelfs zo plazant dat het zafens gedansd wordt in zo'n. mijn moeder die dan ze heel graag op haar onderde en in nog altijd. Dus mijn vader is heel jalegoer in die zegt om te gaan. En die trappert af en die gaat dus naar zijn adres. Mijn moeder vindt dat toch eigenlijk wel erig. En die onderneemde enkele pooging tot verzooning. Die gaat naar hem, alle toe in het huis van zijn adres. Zeg aan dat ze kamer en klappen, klappen, klappen. Nog meer van die. Verzooningspogenen. En één van die verzooningspogenen. Dat ben ik ik. Enkel maanden later of maandlaat, alleen ik weet het niet, gaan mijn moeder terug en die zegt, ik ben zwanger. En mijn vader zegt, oh, nu, dat is niet van mij. Dat is niet van mij. Na 5 jaar, ik moed een andere relatie, ze trouwt daarmee. En ik krijg je dus die vader bij een en een half zus, die dan geboren wordt daarna. Maar eigenlijk, weet ik ik van niets? Dat wordt dus nooit overgesproken. Er is geen foto helemaal niets, niets, gewoon niets. Of ik aan de ene naam kom. De no-no-no-pscholen, die zijn tegen mij iemand die zo zusternie. Hoe zo, dat is mijn zusternie, die liets avond bij mijn bed, dat is mijn zusternwijn. Dat is. Ja, ik krijg die drukken die je niet kunt plaatsen. Eigenlijk had ik het gevoel dat ik het die was. Gewoon poef, gedroopt. En als ik het dan begint, vragen je, wie was mijn vader? Ja, dat weet ik niet meer, mannen, als dan een groten of een klein, zeg je, mannen, dat weet ik toch niet. Dat is wel een gelepef. Dat weet ik allemaal niet. Wat Nora, die nu zevene 70 is, tot nu toe allemaal vertelde, dat weet ze nog maar een jaar of twee. Ik had geen dag voorbij, ik denk daar niet. Nora groeit op in een gezin waarin niemand dezelfde familie naam heeft als zij. haar zust niet, haar stiefvader niet. En haar moeder antwoordt niets op alle vragen die ze erover stelt. Je wist niks, zo gezegd, leeg tot vnieuw, verdronnen, express. Maar hij verdriet te betekken om haar aandel daarin niet te bekennen. Ja, waarom dan van? Ook haar grote houters waar ze tot haar veertien de veel tijd doorbrengt, en die alle zouden moeten weten die zwijgen in alle talen. De steekproef in de telefoonkabine, die levert niets op. Dat blijft boekeren, zo iets, dat blijft boekeren. Ook als Nora onder tussen 30 is, en getrouwd, moeder en kunstenares. Ik had onderdus zijn aan de riskevonden. Ik had de vezet dat er is in straks. Ik weet het niet, maar ik had dat er is gevonden. Dus, schreef ik een brief, dat ik hem wil doen op moeder. En dat ik dan hier zaterdag naar middag om twee uur op de keizerlei in de lokaarno zou zijn. De lokaarno. Een bekend café is dat op de keizerlei in Antwerpen. Ik zat daar dus in de lokaarno te kijken. Naar allemaal die daar ben ik wel maar alleen. Nee, dat is de groter. Nu, dat is de oud, dat kan ook niet. Nee, dat is de jong. Dat kan ook niet zo een uur, anderhalveur. En niemand, ik wam. Dus ik ga er aangekomen. Dan eeuw me naar huis en ik zeg tegen me een man, maar nu wil ik je vandaag zien. Dus, eind en een auto, ik ga naar huis en bereiden naar dat er is. Ik bel. deen doet op. In die je zegt. Wat kom de gedoon? Je bent door de nie. En toen ben ik waard tegen hem. Wat ik juist gezegd heb, weet ik, ik was wel heel koal. De vader van Nora, die dus blijft ontkennen dat hij de vader is, is onder tussen met een andere vrouw getrouwd. En toen kwam die tweede vrouw binnen en toen was de lanaal geen communicatie meer mogelijk. Ilemaal niet. Teneer was het een legendematie voor herself. En dat was natuurlijk om tegen mijn moeder zo te ageren. En dat kind is niet van nu. En die loopt mij me een andere man, weet ik, ik al. En dat ging dus niet. Zei blockeren de iedere mogelijke poging. Iedere mogelijke poging. Het is meer dan je scherigheid. Het is meer dan dat. Het is een soort leeg te die je in je wilt te hebben. Uitlich, ja, dat wilde. Misschien helemaal niet de sentimentele kant. Ik denk niet dat het zo er iëbij was, dat denk ik niet. Maar vooral weten, ja, uitleg. Erk en ik, heel erg. Ik denk dat dat de vornamelste drijfeer was, dat ik dat toen gedaan heb. Dat was geologisch plan. Dat was een drank. En dat moest nu. Dat kwam dus niet van in. Want hij zei, wat kom hij ga doen? Je zei mijn doktor niet. Die vrouw kwam dat binnen, wat kom hij? Maar ik kom niet voor het geld. Maar, naar huis. Nog één keer probert Nora uit bij haar moeder. Ik vraag haar zonder enig verwijt. Zo dat kunnen zein dat iemand anders mijn biologische water is. Oh, drama was zij de geivoren kindergette, dat denk ik. En dat, nee, het was zij, en zo'n woord en zo'n woord. Dat werd niet meer overgesproken. Heel lang niet meer overgesproken. Extremlang niet meer overgesproken. Tot op een punt. Dat het naar alle waarschijnlijkheid geen zin meer heeft om er nog over te spreken. En de jaren gaan we voorbij. En ik ben 75. Onder Tussen is daar nooit overgesproken nooit. Maar wel over gedacht. Alledagen. En ik krijg een meel van iemand dat ik niet kender. Mijn bij lagen erbij. En dat bleek een brief van mijn water. Er was op dat moment onder de nien. De tweede vrouw was gestoren. All die juisteren die moeder die waren dood. En er waren een deonatest. Vrij laten. Vrij laten Franks ook zien op van boon. Nooit. Had ik er op rekening mee gehad. Nooit. Nora wil op haar 75ste eindelijk van de twijfel af. En ze stemt in met de deonatest. En dat komt de post. En dat zit dus een briewin. Mijn in de zeer duidelijk verslag van de deonatest. Mijn 99,99% zekerheid dat die een man dus. Mijn waarder is. Mijn biologische waarder is. Familie Eil nieuwsgierig. Dus ik bel direct naar mijn dochter. Ja, wij hebben er een wavar bij. Wavar. Zo had je bijeen besloten om hem te noemen. Ja. Nou, papa dat ging niet. Vader, dat kon ook niet. Ik vond wavar, dat gaat. Dat gaat niet. En nu nog spreken we over de wavar. Meer dan 60 jaar na debaklij in de telefoonkapine. Meer dan 40 jaar na het vergeefse wachten in de locarno. En de peinelijke ontmoeting aan de voordeur weet Nora. Dat haar vader, haar vader is. En dat die op zijn 101 bereid is dat eindelijk te erkennen. En toen wauw wij mij ontmoeten. Nora denkt lang na over hoe ze het wil aanpakken. Welke vragen zal ik stellen? Hoe zal de begroting verloopen? Wat zal ik vertellen? Ze beslisten uiteindelijk om een brief te schrijven. En die aan hem woord te lezen. Ik had opvoren voor mezelf gezicht dit is mijn grens. Daar komt niemand niet over. Ik ga geen liegamel contact hebben. Ik ga een brief voor lezen. En dat is het. En dat heb ik je daarn. De ontmoeting vindt plaats op neutral terrein. In het huis van een neef, een zon van een sus van haar vader. Van wie ze het bestaan tot dan ook niet vermouden. Ik kom op binnen en hij zit dus van achter in de livingende zetel. En hij staat recht. En hij komt mij uitgestrikte armen naar mij toe om mij te omhelzen. Ik had een toen. Ik had een recht voorstaan en ik zeg. Daar gaan we dus niet doen. Dat gaan wij niet doen. En toen zei ik te zijn armen. We zijn ontdafel gaan zitten. En ik zeg, jij wil mij niet vertellen. Ik ben hier. Ik wil laatst er. Uitdoers zijn een uitleg of een norlog in die tenda. Alleomel over zichzelf sowel. Ik zeg, ik zal nu graag eens hebben dat jij naar mij laatstert. En ik had een brief geschreven. En ik heb die toen voorgelezen. En toen was het still. Een brief bijeen zo. 75 jaar is een verdomd lange tijd. Een verdomd lange tijd om te wachten wie je vader is. Ik heb hem gezegd. Je hebt mij leven verboest. Ja. Om ons om met die term. Terwijl Nora haar privorel is, kijk ze af en toe boven de brief uit naar haar vader. Ik zie weinig uitreking. Hij zat er wagen. Stois zijn ze. Dat glitteren van af. Dat was niet alleen een harde brief. Hij zat er niet laar er worden in. Ik voel me zelf. Ik voel het heel tijd om er te kennen. Dat was niet alleen een harde, harde, harde, harde. Ik ging met je krast te armen op tafel. Wat gaan we in de toekomst doen? Hoe zie je dat? Ik zeg, ja, we gaan we doen. Ik zeg dat we elkaar zien, dat jij alleen spreekt. Je hebt je ninkle vragen, meijes, dat je dat alleen maar overwijgen hebt. Mijn man die het een meubelend doet, dat is zeker, ja, ze zal dat allemaal walaathe bezinken. Ja, de school. We gaan naar huis. En dan zegt hem. Ik heb nog een kleine attentie voor u. Ik kwam of een mooi grootboeket bloemen. En hij zegt, ik zijn nog zonder slichten, niet zijn. Hij heeft echt. Die blijft maar over zichzelf kappen, ja, alleen. Hoe? Gingen we naar huis? Ik stap dat terug in de norte. En ik had zo iets onoverwinkelijk zover mij. Zo iets. Trio-fantelijks. Als ik ik de marathon had uitgelopen of zo iets zo blij. opgeboemd opgetoven, triomfantelijks. Na een paar dagen was dat wichtzendig gevoel. En dat was waarschijnlijk ook omdat ik zelf deze keer mijn grins had gezicht. omdat hij nu vragen de partij was. En dat ik niet meer, zoals heel mijn leven, moest vragen. Maar dat jij het vroeg. En ik duidelijk mijn grins het doen kunt stellen. Tot hier, niet verder. En dat gaf mij een zeer, zeer gehooggevoel. Het gaat voorbij, parweken en zo. En toch, dat trekt. Echt dat trekt. Ik had een druiseen. Ik kon een moeilijk aan mijn eigen toegeven. Ik kon heel moeilijk toegeven dat ik dat wel woud had. Dat hij een drank daar was. Dus een paar weken later ben ik daar naar toegegeven met mijn man. En wij hebben daar gezeten en wij bewaaggebabbeld. Hij was heel blij dat ik kom. En dan heb ik vragen gesteld en hem. En hij heeft daar eerlijk opgeantwoord. Hij heeft ook gezicht. Je moet kunnen toegeven in uw leven. Dat je iets verkeerd hebt gedaan. Dat vond ik heel veel. En dat hij de spijt van had. Een man van 100 en 1 leert zijn 75 jaren gedocht er kennen. Een dochter van 75 leert haar 101 jaren gevaaderkennen. En het klikt niet meteen. Hij vond mij heel streng. En ik denk dat hij nog al een basichtiepen was. Misschien heb ik het daar ook wel van. Maar ik vond het alleen, of hij ik onder vond. Dat hij in vond tegenover mij. Toen het over politiek hadden, bleek dat hij nog altijd fouten keuze smaakt. En ik zeg, als ik daar over zult in, ik gesprek me met hem ben ik weg. En dan kom ik niet. En ik vond het een bezoek, was dat weer zo iets? Met een racistische zin inslag. Dus ik zeg tegen mijn man, ik zeg, ik kom. We zijn weg, jazzaam en we zijn buiten. Of een volgende keer, bijna beginnen. En ik zeg, nee, nee. Ik ben weg, hè. En dan lagt hem me zo'n keer dan stopten. En ik vind het zo, je zin, in de politiek komen niet overleen. Nee, ik denk het niet dat we daarin overreken komen. Maar los van de meningsverschillen kijkt Nora ook heel goed naar haar vader. Dat is dus heel rare. Dat ik me nijgen ben tegen gekomen. Ik herkende me zelf in hem hoe man hiervan praten, man hiervan kijken waar hij geert. Ik dacht, ik kan hem. Die is nooit enig voorbeeld voor mij. Je bent nooit. Ik heb die niet gezien. Dat is dus enig. Dat is een beetje in. Ja, dankz'n andere kant, is dat herkeningen. Herkeningen. Mijn nash, de tweede of de dekeren dat we daar op bezoek waren, dan zijn mijn vader schilderde nuk. Oh ja. Ja? Dat is van hem. En dat ook. En zie je, dat schilderijtje. Dat is ook van hem. Oh, nee. Ik zeg, ja, wat vind ik nu echt goed? Je mocht dat hebben. Je mocht dat hebben, dat is voor uw pak. Je zag dat niet van de muur pakken. Ja, je moet dat hebben. Van uw grootvader dus. Van mij grootvader dus. En dan met zijn krammakkelachtige onder de neen knie en stroppelde me dat schilderijken. En hij heeft dat van de muurplacijls tot op een knie en dan zie je dat is voor uw. En weet de waar? Dat staat dus zijn de namen op. Mijn de namen van mij grootvader, aan de zelde namen, dat zoekweer zo een herkening en herkening. Ja. Ik kan moeilijk de beide jas daar dan even meer, minder in de neem. Ik ben niet ergevelde bij de en het jarte al 1918. Ik heb daarmee naar huis genomen dat opnieuw laten in luisterend was. Vanaf schuulijke goudekaderl. En dat is precies echt een speeljart. Het is prachtig. Ik heb er altijd aan ge naar. En het is een stuk van mijn identifikaalse joken. En toen werd het mzik. Deze maanden negen. De strengenbrijf, de gewijgerdukne vol, het stroeve gesprek, de bosbloemen. Krijgt Nora's vader een beruchte. Ik denk dat we zoeken niet zieken, en dat helden. Probeer ervan alles te zeggen, dat was tot hal overstaan. Dat neefte me aan het vast juiden. Ik heb dat doorgelaat. Maar voel je je daarbij? Ik weet niet hoe dat voelt. Alte iets dubbel, altijd iets dubbel. Nooit onvoorwaardelijk verstaat je. Dat onvoorwaardelijk, dat ik het eigenlijk kunnen hebben met een ouder of met een kind norma's er niet. Dat onvoorwaardelijk, maar nee. Dat kon ook niet. Omdat haar vader na haar geen kinderen meer heeft gekregen, is Nora nu plots de enige naakomeling van een man die ze haar leven lang niet gekend heeft. En wordt er na haar gekkeken om belangrijk beslissingen te nemen. Dus ons kiekt beslissen wordt er nog zonder boeding gegeven. Ik denk dat ik nog een ongelost denk in de buin. Ik moet beslissen over palliatieve sedatie. Ik heb dat dan allemaal gedaan. In de samen spraak ik dan met een nieuwe neef die een doctor is. En dan vroeg ze mogen wij u bellen als het tijd in de doctor is. Ik zeg je al tot dag duur. Ik denk dat ik dat m'n bedwant te bellen. Ik ben daar na een dag geweest. En hij is daar rond 10 uur gestorven. En dan die begraven is. Weinig hadden begraven niet zonder nemen. Met twee jaar. Zo wat gegevened. En we moeten daar een begraven is gaan regelen. Dat was het veel te lachen zo. Ik zeg tegen m'n neef. Maar ik moet er nog een moment zien denk. Ik moet ook muziek zijn. Ah ja, wat denk je? En ik zeg. iets dat. En dan zet ik het hoort specialis. Als je de wetten schater niet naarten. Je ziet nu wel een stopp om te kunnen zo niet bij de begraven is om een nemen te komen. Dat ga niet. Ik had wel inklevens. Bijvoorbeeld. Ginnen die ja show. Niet hele leven aan mij voorbij zien trekken wat ik geen deel dan mocht zijn. De familie heeft dat allemaal respecteerd. Alles wat ik krijg zeg. Nou werd je daan. En dan zit de hele familie daar. En die kijken allemaal natuurlijk mee over van. Ja, dat die zijn. Het die schijnen dat dus wel. Allemaal geweten hebben dat ik bestond. Maar niemand sprakt daarover. Wat daar mocht niet van hem. Of van die vrouwen van al twee. En die neven en die niet. Dat zijn allemaal kinderen van die zuster van hem. En die zuster hebben ook allemaal boten op een kop. Dus, dat werd niet overgeklappt. Maar ze wisten wel dat hij een dochter had. Dat wel. Dus. In een stad die daar. En niet alleen stad ze daar. De familie kijkt ook nadrukkelijk in Nora's richting om het voortouw te nemen tijdens de uitvaarddienst. De familie is dat de voort ik herst. Ja, dat ook gezichten. Zij moet eerst op mijn dood spriev staan. Mijn dochter hoog has twee de en dan de neven en de niet. Ja, ik heb daar ook samen met mijn mannen. Mijn dochter zullen door neurswagenomen op die grafnis. En ik heb ook gesproken. Ja. Dat heb ik me gehoon. Maar het is weer zo hard als in de eerste brief. Nee, nee, nee. Nu dat doe de niet als iemand begraafd. Mijn intro was van. Ik had nooit gedacht dat ik hier ooit zou staan. En zeker niet ook nog enkele worden tot die zorgd. Maar ik wil toch enkele gedachten van Paulon en Rude mee geven. Er valt niets meer te verklaren. Niets meer te bepraat. Dat was alles. De porte van het woud ging het icht. De zon cirkelt plimend door het lover. De maam reist op als er weer te vrugt. En de mens verzond zich met zijn lot. Wie is het uw moeder van dit alles? Mijn moeder weet van dit alles niks. Wacht, weet zeg je. Tot op de dag van vandaag. Tot op de dag van vandaag weet zij daar niks van. Ik ben ook niet van plan om haar te vertellen. En daar. Zij heeft 75 jaar geen woord tegen mij willen zeggen. Als ik nu naar het proberen had, was dat dat geweest voor mij, zonder dat zij dat voelt als een. Verwerping van haar goed bedoelingen, van haar opvoeding, van de goedheid van haar en mijn stiefvader. Ze gaat niet begrijpen. Hij heeft nooit naar hun jong gezien. En nu gaat hij daarna toe. Ik had die gemoedsrust ook niet bij haar verstorven. En dan gaan we niet doen. Dat is niks nodig. Zij gaat dan de pier met mijn neus halen. En die heeft hem nog gezegd. En dat bezoedelt de laatste herinneringen. En die is zo weinig al dat ik heb. Dus nee. Ik heb er ook geen probleem. En is dat dan ook de reden waarom je niet. met je eigen stem dit verhaal willen vertellen? Just. Dat is de reden waarom ik dit anonima nu wil vertellen. De stem waar u nu al een klein half uurtje naar zitten luysteren. is die van actrice mieke de grote. En Nora. heeft ook niet echt Nora. Ze wil niet dat iemand haar onder tussen 100 en 2-jarige moeder. waarop ze owezen dat haar dochter haar verhaal heeft gedaan. Maar niet de min wil ze het wel verteld hebben. Misschien zijn er toch nog wel mensen die zich daarin herkennen. Weet je, dat is gelijk met kunst. In kunst kunt je dingen herkennen. In herkening liegt troost. Dat is de waarde van kunst. Dat ons staat tussen het object en het subject daar. Tussen niet. Tussen dat ze heelere in de toegehouden daarin. Daar tussen niet. Tussen de laatste raar en mei vooral. Misschien dat daarin ook iets is. Een wink van herkening. Dat is al. Herkening en herkening daarover gaat dit verhaal uiteindelijk. Sommige vragen zijn nu opgelost. Twee vol zijn verdant. Maar negenmaanden zijn veel te kort geweest om 75 jaar in te halen. Hoe zou dat geweest zijn als hij de vader-rollen opgenomen over mij? Maar ik dan dezelfde schoolen kunnen gaan. Maar ik dan naar een andere berroep gederegeerd geweest. dat hij dat denkt. Dat is een leven dat je niet geleefd hebt. En hoe dat dan is zou zijn. Maar dat zou dat beter geweest zijn. Ik weet niet. Die zich misgewest. Zeker in vast. Ja. Nou, vol. Een basis van uw identiteit die er niet is. Gewoon niet is. Maar het is heel een leven. Wurstelen is een groot woord. Maar het komt er toegedicht bij. Ik ben absoluut blij. Ik heb hem dat ook gezegd. Ben blij dat hij toch nog het initiatieve heeft genomen om mij te leren kennen. en te herkennen dat ik zijn dood er was. Dat ben ik hier blijven hoor. Am een eeuwige twijfel is een eindige komen. Ik heb tegen hem gezegd dat hij bedankt was, dat hij dat initiatief toch genomen heeft. En dat hij bedankt was, dat ik mocht kwal. Dat zijn op hem. Dat heb ik hem gezegd. Zo letterlijk. Ik ben Kauta Rila Lus. Ik ben Annuskamelconian. Wij hadden al snel door dat het leven soms best messie kan zijn. Daarom geven jullie de levenslussen die we zelf graag je weten hadden. In onze podcast Blestmas. Lust er of download alle podcast op VRT Max.