2. Layla: “Ik had geen kennis van de islam, het gevoel was genoeg”

Ben jij geloven? Het is tegenwoordig een vraag waarop meer en meer jongeren jader beantwoorden. We moeten eigenlijk de bijbel zien als een liefde spriek. Zo kunnen we alles afpakken, maar niet mijn geloven in God. Het is nu niet dat jongeren massaal geloven. Maar het lijkt wel minder taboen dan vroegers. Toch merk ik dat er nog veel vraag te eken zijn. Want hoe kan geloven jongeren vandaag nog over tegen? Terwijl ze toegen hebben tot zoveel informatie? Ik ben oelserzand, 24 jaar. En ik heb als jongerendakteur een jaar meegedraaid op de redactie van de standaard. En ook ik geloof. Maar het was een hele zoektocht voor ik mezelf terug overtuigd, Christen wilde noemen. Ik doe mijn best en houdt de rest. Ik neem jullie vanuit mijn eigen ervaring mee in het verhaal van vier geloven jongeren. Waarom geloven zeen? En hoe balancieren ze dat met hun leven als hele dag ze jongeren? We zitten in een generatie waar wij meer de stap durven te zetten naar Vernieuwing. Maar ik denk dat mijn kerk op dat moment daar nog niet klaar voor was. Alle rode lichte gaan af van oké. Mijn kind gaat een excrimisseur dan ga ik deel op worden van een zek te bewijzen van. Daarover ga ik in gesprek. En niet te geloven. Je bekeer het tot z'n andere guldstienst. Zo jij het ooit doen? Mijn overgroetvader kwam je wat doe, deed het. Hij bekeerde zich als Christen tot de Island. Ja, het lijkt hem de manier om met twee vrouwen getrouwd te zijn in plaats van één. Maar toen hij dan effectief moest meedoen aan de ramma dan? Want hij had toch net iets te zwaar en was één vrouw toch genoeg. Ik ben niet uit op een tweede huwelijk en een eerste laat zelfs nog op zich wachten. Maar ik heb ooit ook wel een verwoog om met de bekeer tot de Island. Vele vrienden en kennis zwaar namelijk Muslim. En ik zag hoeveel zij uit een religie halden. Vooral het gemeenschapzovoel trok me echt aan. Ik moet toegeven, ik kom mezelf het enelijk net als mijn overgroetvader niet meteen de regelgeving zien volgen. Maar wat als ik dat wel had gedaan? Zou het aan anderen zijn, dan ik me had voorgesteld? Dat wil ik vragen aan Leela. Goedemorgen. Goedemorgen. Alles goed? Hij verhaal is best wel opvallend, ze is geboren en getogen in Gent, studeerde morden en werkte als model. En op haar zeventiende bekeerde ze plots tot de Island. Puur op gevoelend. Oké, ik ben blij dat er bent. Hoe is het om je te bekeeren tot een geloof waarmee je niet bent opgegroeid? Heleela, wie ben je, je mag jezelf een kort voorstellen? Ik ben Leela, ik ben 20 jaar oud. Mijn vader komt het allemaal goed en mijn moeder is Belgisch. Ja, ik heb je vandaag gevraagd om gesprek te hebben over religie, hoe jij het waard als Gent ziet. Kan je ons heel kort misschien even meenemen naar hoe dat religie ervoor uitzag? Toen je opgroeid in Belgisch? Ja, ik ben eigenlijk altijd met de Christen om opgevoed geweest. In het aan het westen bij zal iets normaal is, om het dan ook niet te praktiseren. Dus gewoon een norm om je communicatie te doen, eerst een communicatiegecommunie vormsel. En ik heb ook op een christelijke school gezeten. Ja. Ik was christelijk, maar in hoe werkt je christelijk was? Ik weet niet wat dat is, maar dat is ja daar eigenlijk. Oké, het is een beetje meer cultuur in de rug. In de rug? Ja, in plaats van echt. Nee, klopt, zeker. Ik denk dat ik altijd al mooi heb gevonden is verbonden uit. En ik denk dat dat in de meeste religie is wel ook een ding is, maar ik niet uit welke religie. En dat is waar ik altijd wel naar op zoek was. Ook voor mij m'n dubbele identiteit, ben ik weet genoeg, ben ik zwart genoeg. Maar bij religie was dat toch zo van breder, ben ik geloven, ja of nee, en dat was genoeg. Kun je het wel als ik boer naar kameroen terug ging? Ja. Er was wel altijd een heel grote connectie met het islamitische gedeelte daar. Oké. Om waar de spijderwertje kieken, dan alleen mijn huidskleer. Dus ik heb wel altijd zo'n soort van een connect in een liefde gehad voor het geloof. Maar nooit met de gedachte van, ook, ik ga mijn uberhaat ooit bekeren. Er was wel een bepaalde liefde, maar ik heb daar eigenlijk nooit iets mee gedaan. En nu ben je natuurlijk mozlin? Ja. Van ons korte voordesprek, dat je zee dat Covid een heel belangrijk periode was. Ja, ik denk zo'n Covid aanwezig was. Het voelt heel dat je bijna te zo lang liet eigenlijk al. Heb ik heel veel tijd gehad om te reflecteren om in een spiegel te kijken naar mijzelf, waar hij ook confronteerd was, want er waren genoeg dingen waarvan ik dag van oké. Er is plek voor verbetering. En het begin is iedereen gelukkig, geen school, gezettuis. Maar op een bepaalde punt begin je ook wel eenzaam te worden. En ik ben op een of andere manier dan mijn religie terecht gekomen. Hoe? Don Ask Me, want ik wil het oprecht niet. Ik heb zoiets ook dat dingen mijn leven meegemaakt hierover heb ik gezorgd. Ik heb niet altijd een misgelijke persoon ben ik geweest. Ja. En ja, dan heb ik ervoor gekozen om dus gewoon mijn geloves over tegen uitspreken. En daar gewoon voor te gaan. Ik had geen kennis, maar voor mij was het gevoeg genoeg. En je zet dat je bepaalde dingen hebt meegemaakt. Wat was er misschien op een bepaalde moment de achtwouw? Ik heb het eigenlijk nooit eerder gedeeld. Ik heb schildkriegkanker gehad, intress 19. Ik was toen niet 22. Ik kwak met 16 jaar oud. En het begin dacht ik niet veel over het dag van je. Het zal wel zijn, ze gaan wel oplossen. Zo beheet ik mijn jong. Maar je hebt een bepaalde punt. Ze realiseert je wel van oké. Ik ben ziek, maar je bent ook ziek geweest. En ik heb gevoeld dat ik pas na mijn operatie daar bij stel ben gehad staan. Ik was eerst supergelukkig. Ik had een piek van happiness, euphorie. En dan sloeg wel daarna echt de depressie in. En vooral heel veel eentzamerheid. Ik heb eigenlijk niemand om mij heen. Ik heb dan wel echt een moment gehad waarvan ik dacht van oké. Ik weet het echt niet meer hoe ik het leven voor mij zie. Ik ben ook uit hoopeloosheid, soort van bij het geloof. Bij gekomen of het geloof bij mij is gekomen om het zo te zeggen. En dat dan ook soort van mij weer hoop gaf om werd te gaan. Wat was er echt een specifiek moment of een specifieke dag? Waarop je zet, oké nee, dit is het, ik ga mijn nu bekeerden. Hoe is dat gedaan? Alles heeft echt op eenzelfde dagplaats gevonden. Oké. Ik weet dat het een dag was, waar ik heel echt in mijn emotie zat. En er was een dame waar ik in gesprek was, gegaan. En zij was toevallig zelf ook bekeerd. Maar ze praktiseren die precies geloof. Ik was gewoon een islamitisch was geworden. En ik voelde mij heel, heel slecht die dag. En ik dacht van ja, ik weet echt niet wat ik nu moet doen. Ik voel mij zo slecht. En ik heb toen mij hergebeld en ik heb die haar gezegd, ik voel me bekeerden. Ik sta jij op bekeerd. Hoe doe ik dit? Waar begin ik bij wie, hoe en wat? En twee later was ik moet doen. Oké. In mijn kamer. En ik denk vooral dat ik wist van hoe ik het is wel de juiste keer is. Dat er heel veel emoties loskomen op moment zelf. Heel veel trainen, maar vooral trainen vanuit ontladen. Van hoe ik hier is een nieuw hoofdstik waar ik aan ga. En hoofdstik dat ik niet ken. Het is nieuw, dat is ook wel exciting werk, dat is echt een nieuwe journey. Oké. Ja, ik heb ook wel tegen mij zelf gezegd van ik stel. Ik voel dat toch niet iets is wat voor mij was. Je bent een mens en mensen kunnen kunnen kunnen smaken waar ze op terug willen komen. Maar dat gevoel heb ik eigenlijk nog nooit ervaren. En ja, dus ik ga ervan uit het zo moest zijn. Geen twijfels, of ze leken te me zeggen aan te zijn Belela. Bekeerden van de ene moment op de andere. Ja, bij mij ging er niet zo snel. Mijn zoek toch begon toen ik net mijn tweede jaar aan universiteit het afgerond. Tot midden de zomer en in plaats van goeendig niet zoals de zomer ervoor begon ik alles in mijn leven in vragen te stelden. Als ik die als terechtig aan het volge, hoe moet ik tieten en relaties aanpakken? Hoe wil ik in het leven staan? Als andere mensen zij de tegen mij dat ze niet geloofden begon dat er wel te vingen. Er klikte iets. Ik stelde met terug open om te geloven in iets groters dan mezelf. Maar mij verbinden aan een institut zoals de kerk vind ik moeilijk. En erin naarvoor zijn best voor anteligend. Tijnkbaar aan homofobia, onderdrukking en misbruk binnen de kerk. Ik noemen vandaag wel Kristin, maar niet per se katholiek protestant zo voor te dox. Hoe voelt het eigenlijk om je officieel interleven in de religie? Zoals de island. Net dat ik bekeerd was, geweldig. Ik had eigenlijk met iedereen delen in mijn omgeving. Dus daarom ook dat ik zo exciting naar de wonkamer toeliep. En ik dacht van, ik ga deel met mijn ouders. Want ik wilde laten zien dat ik een stukje dichter ben terug naar gelukkig zijn. Omdat ze hun dochter had heel trist hebben gezien. Dus ik dacht van, ze gaan blijzen dat ik het heb gevonden. Wat daarmee nu weer die spark terug gaat geven. Maar ja, omdat ze natuurlijk die gedacht zal hadden om trenden islijn. Hun reactie was het tegenovergesteld van mij gevoel en mij reactie. Dus ik voelde vooral ook heel veel boosheid, zo'n leurstelling. Nu begrijp ik van waar dat komt. Ik denk om ik eerder zij moest zijn, is dat miet ze ouders zijn, of een ouders zijn van een ander geloof. En ik kies ervoor om dan voor een ander geloof te gaan. Maar dat je je kind meer hebt opgevoed dat je ook denkt van waar komt dit. En dat was wel een vraag waar ik geen antwoord op had. Dus ze kan me wel voorten dat dat dan denkt van. En hoeveel staat mijn dochter hier achter? En hoeveel weet mijn dochter wat dat zij doet? Ik vind ook dat je er een paar heel interessant en belangrijk kan tekeningen bijmaakt. Eerst de 16e jong. Ja zeker. Kijk je dan soms terug naar die tijd en denk je misschien dat ik hier nog iets langer over moet te nadenken. Op dat moment dan. Ik denk het wel. En dan bedoel ik eerder op vlak van Kennes. En ik wil niet zeggen dat ik achter dingen ben gekomen waar ik niet achter staat, zeker niet. Maar het is altijd wel goed om een keuze te overwege vanuit bepaald onderzoek. Ja. Omdat je religie me best wel iets complex kan zijn voor iemand die het niet kent. Dat heb je wel weet van dat ik hier ga ik voorg. Dus dat ik misschien wel iets meer had kunnen nadenken voor het gynnen waar ik had gedaan. Gewoon om een zelf iets meer te informeren en misschien te kunnen voorbereiden op het gynnen waar. Misschien een strijkenblok zou kunnen zijn zoals familie. Of ingespatje met mensen die dezelfde keuze hebben gemaakt. Om daar gewoon misschien iets meer op in te gaan. En denk je dat er een bepaald aspect aan de iselum dan? Dat was wat je ooit was echt afschrikte. Ik denk misschien ook een stukje vrouw zijn. Hoe wordt een vrouw gezien in die islam? Ja, het beeld die mijn moeder dan natuurlijk voor zich had als een vrouw met een hoofdhoek, waar na mijn mening ook iets supermoois is. Maar ik kan voor ze dat dat er niet uitziet als iets wat mooi is voor iemand die geen kennis heeft. Want je ziet misschien iets van 'oh ja, dat is iets waar een vrouw moet, het is geen keuze, het is een onderdrukking, dus ja, rode alarmen en alle lichte gaan eigenlijk af van oké. Mijn kind gaat een extra missor dan ga ik deel worden van een zek te bewijzen van, maar dat is echt tijd nodig om om vooral mijn aarders te laten zien, waarin ik bij dat ik voor geloof heb gekozen ben ik nog steeds een individue op zich. Ik ben nog steeds jullie dochter met een bepaalde temperament, bepaalde persoonlijkheid, strakjes, naast mijn religie. Dat is in een dag vooral het belangrijkste om te laten zien van, ik ben meer dan mijn religie alleen. Hoe ben je daarmee ongegaan, want je draagt niet op dit moment een hoofdhoek. Wanneer is die zappel gekoomen, dat je dat dan ook openlijk tonden dat je het geloof beleefde? Ja, dat was altijd van ja, dat ga ik nooit doen, van dat ze niet nodig. Ik dacht van ja, ik wil zijn zoveel dingen die ik belangrijk vind, en dat was onder andere ook moden bijvoorbeeld. Ik vond het heel leuk om te experimenteren. Ik zat ook op de kunstacademie, dus dat was ook zeg maar een plek waar dat allemaal mogelijk was, waar ik super dankbaar voor ben, want dat is een deel te zelf ontwikkelingen en zelf ontdekking. Ja, toen ik dan hoofdhoek ging, daar heb ik toch wel van oké. Ik moet mezelf nu wel echt geen her ontdekken. En ik was eerst wel een beetje bang van oké, ik had een stukje persoonlijkheid hier overheen, want het was wel echt een form of expression, maar dat is allemaal goed gekomen. Modesty, dus we now have to be boring. Je hoeft ook niet in je geze zijn om modest te kunnen zijn. Ja, je ziet ook wel vaak, dat moest Lima soms zo tren, zeg er zijn zelf. We are, we are in je zeker. Ik denk dat dat ook misschien een beetje een stereotype build is voor je. Als je nu je oogesleid en je denkt hoe zit een vrouw met hoofdhoek uit, zal ik zelf misschien ook een stereotype build hebben. Maar ik denk dat het mooi is, Muslims zijn overal. En waar ik mooi vind, is dat je dan ook heel veel cultured terug kunt zien in een kleding. Ik heb ook een heel groot deel van mijn afrikaanse cultured teruggevonden in mijn religie. Bepaalde gewaarde, stoffe, zoeken dingen, kleur. En je ziet ook heel vaak terug dat het is inderdaad wel ook inspiratie wordt gehaald uit de Muslimvrouw. Zoals layering, maar kleuren combinatie, combinatie van prince, dan ook bij vrouwen. Of zelf mannen die geen hoofdhoek draagt of überhaupt niet eens geloof ik zijn. Vizio wil tonen welk geloof gevolgd, dat doe ik niet echt. Ik heb al een goede kettetje mijn kruisje aan. Maar ik draag het maar af en toe en vooral om vragen te vermerden. Zoek niet altijd het moment om je geloof helemaal uit de doek te doen. En ik wil ook niet dat mensen een verkeerde beeld van mij krijgen. Dat ik niet geloof in de evolucité, of zelfs onder de invloed zou zijn van de Mansfeer. Ik weet nog toen ik net begon te werken bij de standaard. En hier op de werkvloer aankwam, en bestefde dat ik mijn catting aan had. En een collega dan opmerkte, niet zei, maar toch wel mijn heel verbazde blikkeek. Het angst om minder kritisch of open over te komen, heb ik het dan toch onder mijn t-shirts verstoppt. En sindsien nooit meer eigenlijk dan. Maar daar trekt Leela zich niets van aan. Ze ging zelfs nog verder met het oplektoren dat ze Mussolima is. Ze deelde haar bekeeringsverhaal op Tiktok. Ze begon met 1000 volgers en haar account groede uit tot een community van meer dan 20.000 mensen. Ik denk eigenlijk dat mijn Tiktok Journey is begonnen. Dat ik het had over het feit dat ik bekeerd was. Ik doe nog geen hoofdhoek. Ik maakt ook heel veel renden en filmpjes er tussen. Dus ook gewoon een filmpjes waar je mijn persoonlijkheid kon zien. Ik liet zien dat je een persoonlijkheid kan hebben en een geloof kan geloven. Dat er geen serieertie beeld is en zou moeten zijn, want iedereen kan geloven zijn. En dat er geen specifieke persoon voor moet zijn. Of voor is. Dus eigenlijk heel veel mensen die mij daar volgen van het begin tot dan het einde hebben echt die hele Journey meegemaakt. Ik heb ook gewoon geprobeerd om realisies te zijn, want sommige dingen zijn gewoon niet leuk. Ik heb ze nu heel erg gepraat over het feit dat ik heel graag een hoofdhoek zou willen dragen. Maar ik niet weet wat dat u behoud een stap is, ik zou zetten. Gewoon te zien die je moet toepassen en je leven die op dat moment misschien heel zwaar zijn en lastig zijn om te te passen. Want als je uit een leven komt waar bijvoorbeeld, uit gaan heel erg normaal is of drink heel erg normaal is. Daar gaat ook niet van de ene op de andere dag. Ik ga niet al elkaar van de duivel spelen. Maar je hebt dan een following op TikTok of social media en dat ook mee. Waarin je persoonlijke verhaal deelt over hoe dat je de islamen te leren kennen en daarin groeit? Ja. Je wordt dan ook wel met je spokespersoonlijnje op dat bepaald punt. Hoe moeilijk is dat dan als net bekeerde persoon? Het is wel lastig omdat je ook geen fouten dingen wilt zeggen. En vanaf bekeerling er is wel altijd een vergrootglas. Je kiezer wordt ze aanhalingstekens, dus laten ook op het geren wel gezegd. En je moet soms dan. Ik heb soms het gevoel dat je nog 10 jaar extra je best moet doen om te bewijzen van 'I'm good enough'. Dus ik kan maar zelf een maslim in de first place. En ik denk dat ik daar ook misschien deels voor heb gekozen met te laten omdat ik het gewoon te veel vond. Omdat ik meteen ook realiseerde van 'Ik ben eigenlijk niet de persoon die verantwoordelijk zou moeten zijn voor een ander' en op mijn bepaald punt had ik dat gevoel wel waardoor ik misschien ook mijn eigen journey soms vergaat. En ik was mensen helpen want dat was leuk en dat vind ik nog steeds heel erg leuk. Maar ik moet niet vergeten dat er genoeg dingen zijn die ik zelf ook nog lastig vond en nog lastig vind. En dat ik daar ook met tijd voor mocht en kon nemen. Ik denk dat Jensie ook anders kijkt naar religie dan generaties voor ons, maar ik weet niet hoe je misschien ziet. Ja, wordt meer over gesproken ook denk ik. Ook gesproken als in Van Zodeur we erover te spreken zonder überhaupt geïnteresseerd te zijn. En ik denk dat vroeger en ik leef dan natuurlijk niet in de tijd van mijn ouders. Maar je bent dat vroeger misschien ook een onderwerp waarzo u beruut niet in zijn relevant was en waar niet werd aangekaart. Omdat gewoon ja waarom ze overpraten als het niet voor mij relevant is. Van je ziet niet ook heel vaak van mensen kunnen echt goed gesprekken met elkaar voeren, ook als niet geloof je om trend religie. Zodeur we vragen te stellen, zodeur we met elkaar in gesprek te gaan, zodeur we het onteens zei met elkaar. En ik denk wat mooi nu is waarom ik denk ook nu, je ziet dat er heel veel mensen weer bekeer is om als we kennis op doen. In een religie voeg er heel anders als een religie nu. Nu gaan we op zoek naar waarom doen we de dingen hoe ze doen, waarom maken die dingen uit van mijn geloof. We gaan op onderzoek uit. En jij ziet ook vooral op sociale media mensen deur we weer openlijk te praktiseren en openlijk en met trots ze zeggen dat ik ben geloofig. Maar ook omdat ze zich gewoon inzien van ik doe het voor mijzelf en niet voor een ander. En wat jij daarvan vindt, truly I could not care less oprecht. Het is gewoon overal wel een keer dat het dan te spraken komt en dan kan het ook gewoon weer afgezoek te worden, zonder het draar is. Het wordt een heel normaal onderwerp weer, waar heel leuk is. Misschien is wat ik zelf nog wel toevoeg, dat heeft niks en maak ik mijn vraag. Ik wil toch in gesprek zijn. Mijn broer is jezelf, hij is 18 en hij is begonnen met de praktiseren van het Christendom. En wat ik misschien wel mee geef, is dat ik mijn hem heel goed kan samenleven om wat onze nomen en waarde hetzelfde zijn. En ik denk dat een niet geloofige dat ook kan delen, maar misschien niet daar bewust van is dat de norm en de waarde van een geloof echt respect zijn. En mijn broertje en ik, onze band is versert door ons geloof. Al is ons geloof verschillend, we begrijpen elkaar heel goed met een keer veel meer naval te denken die wij zeggen. En als het dus terugkomen, vind ik het gewoon heel mooi om te zien dat wij een tafel kunnen zitten. Een tafel met geloofige, ongeloofige, verschillende geloofige. Dus geloof kan ook gewoon inclusief zijn, eigenlijk? - Zeker. Ik denk dat gewoon het ding is van je hebt altijd rotteappels. Overal in elke groep, hoeveel mensen moeten zich vaak open-minded, maar in hoeverre band je daar echt. Oké. - Ja. Dat ik ook aan mijn moeder kan zeggen, mama, if you're listening. Mijn moeder zijn altijd van, ja, moest je een homosexueel zijn, geen probleem. Moest je voor kies om niet te trouwen, geen probleem. Wees zoals je bent. Maar wanneer het om geloof ging, was het van, oei, dan zei ik weer, mama. En dan want to be this person, maar kan je toch die vragen stellen in hoeverre ben je dan wel zo open-minded als je denkt. Oké. Van dan mij toch als selectief, dus dan komt dat misschien toch wel van ergens. Dat is wel echt de nagel op de kop. Ja, maar dat geldt ook voor geloofige mensen. In hoeverre acceptiert je iedereen, wanneer je toch soms zo keelijke ding over mensen kunt zeggen. Hij heeft niets te maken met religie. En dat wat dan toch misschien soms is, is het meer soms dan bij hoe wij zijn als mens. En niet naar het genen dus naar het geloof van hoe ben ik. Ja. Want als dat nag is in een boek, be rude to people. Scheld iemand uit. Stel dat 12-jarige Leela nu naar zo kijken. Hoe zou ze zich voelen, welke vragen zou ze hebben bij je het die nu bekeert is? Ik denk dat mijn 12-jarige ik ten eerste heel trotsen zijn. En ik ben een People plezier, I'm aware of that. Maar dat is echt de kus ik voor mezelf opgemaakt. Dus ze zou trots zijn, misschien ook surprised. Omdat ik iemand was voor gehoorregels was een ramp. Oké. Maar in de andere kant ik ga ook heel goed opregels. Het heeft me een manier van leven. Als ik niet weet kan ik ergens op terugvallen want ik weet dat er een antwoord is. Dus ja, ik denk gewoon meerdere gevoelensbleitschap, confust en tot. Oké. En ja, dankjewel om te komen naar hier. Na top. Yes. Leuk. Dit was de tweede aflevering van niet te geloven. In de volgende aflevering ga ik in gesprek met Marie. Mensen denken soms ook altijd van Christen en dat zijn een braven, soort stijverhaken. Door haar interesse in astrologie en tarotkaarten komen ze terug uit bij het katholieke geloof uit haar jeugd. Ja, mijn waardere zit in het kerk koren en dan zingt hij geen zorjaan. Maar dat is ons aan bevormd uit zo.