Lange lijnen 6: met Shantie Singh

MUZIEK. Ik denk dat je heel veel kan laten zien vanuit één personage. Dat ze heel mooi, maar je iets wil vertellen over grote thema's. Zoals wat betekent het nou om te migraeren. Dat kan je denk ik alleen maar echt voelbaar maken als je het belicht vanuit verschillende personagens uit verschillende generaties. Er is niet één blitsverhaal, er is niet één migrantenverhaal. Je luistert naar de Fixitpodcast lange lijnen. Srijfervollectief Fixit zet zich in voor het vergroot van de zichtbaarheid van vrouwelijke otters, van vroeger en nu. In deze podcast vertellen leden van het collectief over een schrijverschap en hoe het werd van andere vrouwelijke otters en bij het schrijven heeft geïnspireerd. Leuk dat je luistert naar de zeste aflevering van de Fixitpodcast lange lijnen. Mijn naam is Iris Katerpmeer-Sallery en naast mij zit mijn medehoost Sannukken van Hassel. Sannukken vervang deze aflevering Maria van Doordrecht, die laat last hef van Lunkovid. Vandaag nemen we op bij Riders Unlimited met publiek erbij, in theater en het spuit en haar. Onze gasten Shantysing, van wie we de romande keer en het werk van twee literaire voorbeeld bespreken, Cedys Smith en Joem Palaheri. Shantysing werd in 1982 in Almelogeboren daar kwamen haar ouders naar hun vertrek uit Cedysnamen in Nederland te wonen. Later verhuist het gezin naar Alfa Anderijn en in 2000 ging Shantysbestuurskundesuderen in Rotterdam. Ze vond een baan bij de gemeente Rotterdam en al enige tijd richtte zij zich hier nu als Senior Belijds om te naar vooral op de aanpak stopgeweld tegen vrouwen. Maar daarnaast bouwde Shantys ook een hele carrière op als schrijver, moderator, Storytelling-fasjonista, want Shantysie er altijd geweldig uit. En niet in de laatste plaats als theater maken met haar eigen stichting-talk-theater. Tema zoals identiteit, diversiteit en emancipatie staan centraal in haar werk of dat nu als bestuurskundige is of als kunstenaar. In alle lijven vormen brengt Shantys verhalen tot leven die in onze samenleving onderbelicht zijn. Die doet ze volver ver met haar voorstelling herstories een ode aan de vormoders en in de dolle kavita-talkshow. Eens in de zoveel tijd trekt Shantys zich terug om te schrijven en zoverschijn in 2014 haar lijfige debuut voorvoering, een familie-epels over de hindustaanse contractarbeiders die na de afschafing van de slavernij in Suriname op de plantages te werkwerder gesteld. In haar non-fictie-boek na de komaa uit 2024 diept ze de geschiedenis van de Suriname-Sindustane nog verder uit met een speciaal rol voor de vrouwen die hun wegzocht in de koloniale en de post-koloniale samenleving. Maar vandaag praten we over de kieër de tweede roman van Shantys uit 2020, dan verhaal waarin vrouwen strijden tegen onderdrukking en huizenlijk geweld dat ze op allerlei onverwacht te plekken in Rotterdam afspield. Welkom, Shantys. Dank je wel, dat een mooie intro. Het is toch bijzonder om te horen zo. Dank je wel. Ja, we hebben het dus over de kieër. Ik zal hem even omhoog houden, dit is de kieër. Eigenlijk vloed dat ook voort uit je werk bij de gemeente. En ik voel me af, wanneer je dacht, 'Oh, mijn werk, daar zit er roman in.' Ik ben als verhalen vertellen, eigenlijk altijd bezig met verborgen verhalen meer zichtbaar maken, of personagens aan het woord laten die we niet vaak horen. En in mijn werk bij de gemeente ontdekt ik al heel snel hoe verborgen die wereld, wel niet is, van de Antenariën, hoeveel spanning er ook bij komt kijken, hoeveel werelden in werelden, maar wat me vooral aan het denken zetten, of eigenlijk me vooral niet voelen, waar de verhalen van de vrouwen. Wat in die tijd, het is een boek bij je agledezet verschene, toen las ik in de media vooral over slachtoffers in de passive zin, en de vrouwen die ik sprak voor mijn werk, daar werd ik juist heel erg doorgedraakt omdat ze zo veel kracht hadden, zo veel moed, zo veel achter de rug hadden. En toen dacht ik die kracht, dat verdient echt een roman. Ja, dat is heel erg mooi, dat sluit ook aan bij, dat in de kieër heel veel personages aan boord komen, heel veel hulterdomers om te naren, allerlei vrouwen, maar er zijn wel twee hoofdpersonen, Oma, en dat is een soort superamtenaar, die vergelijkbaar werk doet als jij, maar die heeft ook een kwetsbare kans. En dan is er Asja, die zei waardoor haar man verboden om contact hebben met de buitenweerld en zij kijk door de kieër uit het titel naar buiten. Kan jij ons vertellen wat er relatief tussen deze vrouw is? Oma en Asja zijn inderdaad op het eerste oog heel erg verschillend, van elkaar. Oma is inderdaad een hele sterke vrouw, mooie karriëren naar buiten toe, denk ik heel indrukwekkend. Asja lijkt op het eerste oog het tegenovergestelde. Je ziet daarhast niet, ze heeft met alles te maken, kompijnen niet buiten, en wat ze met elkaar verbindt, is dat ze eigenlijk allebei worden onderdrukt door een patriaar gaat, door geweld, door allerlei meegenismes die nog in onze samenleving heersen. En op geven moment komen ze in elkaar's leven, eigenlijk door het werk van Oma, maar ook door de moed van Asja. En ik denk dat dat is wat ze met elkaar verbindt, dat ze eigenlijk ook op elkaar lijken. Ja, dat is een patriaar, dan wordt dat duidelijk. Wat ik wel interessant vond, is dat Oma net als jij een hindustaanse surinamse achtergrond heeft, en die is een karriërenvrouw eerst, maar zij blijkt dus ook door haar toch wat traditie en neel is gewoon van die heel erg belemmert worden in haar doen en dat. Hoe zorg je er nou voor in zo'n boek dat die problematiek van verborgenvrouwen niet alleen wordt toegesreven aan niet westerse culturen? Ja, hele mooie vragen. Of ik denk ook wel een moeilijke vraag, want ik wilde eigenlijk daarvan loskomen, niet mee bezig zijn, en vooral een verhaal vertellen over deze vrouwen, die het volgens mij verdienen, dat ze een literair personage kunnen worden, vond vlees en bloed wat invoelbaar wordt, dat ze mee maken. En ik wilde eigenlijk niet bezig zijn met mensen die van tevoren al een ordeel kunnen hebben, of al in een hoekje kunnen drukken. Ik wilde vooral deze personages schepen, en dan in de hoop dat als je het gaat lezen, dat je juist ontdekt dat het niet verbonden is aan een cultuur, maar dat zij te maken hebben met patriarchale onderdrukking en geweld. Dus daar was ik in de eerste plaats mee bezig. Ja, en je hebt ook andere personages die ook te maken met huistig geweld, die uit andere gelederen vond de zamelegen komen. En als ik iets heb gezien in mijn werk, dan is het ook echt hoe universieo het is. En ik denk dat je dat juist. ja, invoelbaar kan maken doorverhalen. Je kan het noemen in het tabel, met cijfers, je kan het in een beleidstuk opschrijven, maar ik denk dat je het pas echt voelt, als je bezeft, al deze vrouwen lijken op elkaar door wat ze met elkaar delen, ook als zij voor de rest zover schillend. En dat is ook precies wat de vrouwen die ik spreek in mijn werk. Dat is echt de rode draad, want ze ook steeds benadrukken, pak het aan in het hart van het probleem, en niet alle randdingen, alle discussies in de media en de politiek. Dus dat is eigenlijk ook waarom dit boek. ja, tot leven is gekomen. Ik moet zo denk aan een fragmenterin dat vroegs mee. de wethouder in een vergadering, zoals ze echt van dat zameinkinderen ooit overkomen. Dat is echt gebeurd, trawens. Dat ik dat ook echt in een vergadering heb gehoord. Niet zo zeer de wethouder, maar in een setting dat ook echt is gezegd. Dat het mijn kinderen misschien wel zoverkomen, maar die van hem niet. Dus ik dacht dat moet gewoon in mijn roman, want dat is zo treffend. Ja, heel treffend in de naad. Dus ook een ander personage dat algeef voor die verborgenvrouw eigenlijk, dat is CP, die gaat als een soort banksy doorhalt er dan heen en maakt schilderingen van onderbelichte personages. Hoe kom je op dat personage? Ja, waar het mee begon, is dat ik Rotterdam heel erg een stad vind. met verborgen werelden. En in de tijd dat ik dit boekschrijf als Rotterdam heel erg bezig met een kampagne. meeket hebben, misschien zand ik weet je dat ook nog wel. Terwijl ik dacht Rotterdam heeft zo veel meer te bieden, juist op die plekken waar je helemaal niet kijkt met het oog van een. maar stadmarketier, bijvoorbeeld, maar juist daar zit die schoonheid, zit die kracht. En ik denk ook dat de echt Rotterdam, maar die weet dat, die voelt dat. Maar je ziet het niet snel van buiten. Dus ik dacht, het lijkt me nou heel bijzonder als zo'n kunstenaar, alle banksy, dat gewoon voelbaar maakt op die onverwachte plekken. Ik ben zelf ook heel erg tol op Rotterdam, dat Rotterdam is ook echt mijn muuze eigenlijk. En gaandeweg werd het een personage in het boek zelf. En dat kon ik kanaliseren door dit personage eigenlijk. Dat spreekt mij als collega-srijver en Rotterdam er natuurlijk heel erg aan. En ik heb dan ook met plezier een vachement uit je boek gezelligteerd, waar de stad dus een soort rol krijgt. De stad sprak en zit luisterde. Ook de randen hadden zijn volle aandacht. De oog een schijnlijke geordentheid in 7 kamp. Deel's bevolkt door kurige ambtenaren en ondernemers. ervoor zorgen dat er hoog werd geskoord op de veiligheid in deks. dor een ondergrondse mix van bewoners die voor mil een uitkering ontvingen. maar die aanvulden met avontuurlijke inkomsten uit de keten aan de rukzwerkzaamheden. De kop van Zuid, de afrikaanderwijk, bloemhof, vrijwijk. de waarom minie in de witte de wiststraat. een van de weinige plekken waar echt een afspiegeling van de hele stad binnenkwam. Hij besloten dat het tijd was om iets terug te zeggen. op zijn manier. Ja, is er heel mooi toegelegd over hoe belangrijk Rotterdam is? Is er nog iets waar je daarover zou willen zeggen? Dat Rotterdam opgeeft me in zoveel voor mij betekenen dat ik dat ik. gewoon op die stad. Ik kwam in Rotterdam studeren, het was het tweede huizenend. toen was Rotterdam vaak in de media als aanvoerder van de verkeerde lijstjes. en als de ander dag van de grote steden en juist daar. doordacht ik wat een toffe stad. Het is een stad die anders durft tussen ein en opgeven met. Trok Rotterdam ook in eigen pad. Dat was ook het moment dat ik ging studeren. Het kwam ook bijvoorbeeld het centraalstastatiel met aparte architectuur. en er kwam steeds meer eigen zinige ding in de stad. En daar lied ik me ook door inspireren. Als Rotterdam dat kan, dan waarom zou ik dan niet mijn eigen pad volgen. met schrijven, met kunstmaken. Dus ik kom heel erg spiegelen aan Rotterdam. En het eind van dit gesprek zal je een lange fragment uit de keer vollezen. Maar nu gaan we door naar Witte Tanden, White Teeet, van CD Smith. Het is een belangrijk werk voor jou geweest. Het komt uit het jaar 2000. Het is haar debutgeman. Vertaal door Sophie Brinkman. Ik voel me af hoe je voor het eerst in aanraking kwam met haar werk. Dat was na mijn studie. Het 2008-tankik, die periode. Misschien kunnen jullie het je nog wel herinneren. om als in Nederland veel discussie over de multiculterele samenleving. die zal zijn mislukt. En het was wel heftig dat de bat. Ik weet nog dat ik toen een opinisch te kat geschreven. De multiculterele samenleving is een feit. Want dat is wat ik ervaarde in Rotterdam. En ook als ik door die straten liep net als CP. dan werd ik juist altijd zo geraakt door die diversiteit. Niet alleen aan cultuur, maar ook verhalen. En alles liep door elkaar, verschillende generaties. En daar werd ik juist heel erg blij van. Ik voelde me naar heel erg in thuis. En om me heen werd het juist heel erg geproblematiseerd. Dus ik denk dat die roman van CD-Smith op dat moment. dat ik het in mijn handen kreeg en ik begonnen te lezen. Toch ik, ja, dit is het. Dit is wat ik bedoel. En alles was zo rijk en over dader en zekon zich in zoveel personages in leven. En toen dacht ik daar wil ik meer van. Als ik wel een beetje juist de moment na me toe. Ja, inderdaad zoals ze zegt, dat is heel veel personages. Die dan ook die culturrele samenleving weer spiegelen. En niet zo zeer problematiseren. Hoe wel, echt, erover gaat. Dat is eigenlijk wel een grappige overeenkomst met je eigen werk tekeer. Dat heeft ook veel personages. In White T-Thep, je dan. de ben gauze, samad en zijn vrouw Alzana. Zij krijgen een tweeling met jeet en milaat. Het is echt een familie romandes. Dat wordt er later heel belangrijk een personages. De beste vriend van Samad is Archij Jones, die heeft een gewoon met Jame Krenzerhoed, Lara. Die hebben ook een dochter in die van heel veel personages. Is dat iets wat jij aantrekkt in fikie? Ik trek me aan. En ik denk vooral als het gaat om die grote thema's. Zoals. wat betekent het nou om te migraeren. Dat kan je denk ik alleen maar echt voelbaar maken als je het belicht vanuit. verschillende personages uit verschillende generaties. Net zoals in het book Witte Tanden, maar ook in de naam genoten. Wat straks aanbod komt. Dat is heel mooi. Maar je iets wil vertellen over die ontwikkeling. Er is niet één Britverhaal, er is niet één migrantverhaal. Dat kan je denk ik alleen maar laten zien door zo'n zo veel personages te tonen. En ik denk ook dat je van goede huis moet komen om dat goed te doen. Dat het ook overtuigd. Dat het niet een caricature wordt. Maar dat je echt bij al die personages denkt, ja, dit raakt mij. Het komt binnen. Dus ik vind het heel knap hoe ze dat heeft gedaan en het inspirerde minder daad. Er is van Witte Tanden, net een her uitgave, omdat 25 jaar bestaat. Ergens in een interview hoorde ik Zedies mids zeggen dat dit boek. en komen de jongeren generaties, spreken ze er heel erg in uit. Die komt er erg aanbod en dat het ook juist door jongeren nu veel gelezen wordt. Ik wilde zo een fragment lezen waarin de jonge Irene. en slimmen mij met Jamar Kanserhoedsch. die voertel gesprek met de zelf ingenomen Witte Wete Schapper Markus Chalfen. En deze heeft het. en er is z'n semi-liefdadige motivaar gevraagd om zijn archief te opnieuw te ordenen. En dan moet je ook luisteren naar de humoristische stel van Zedies mid. met altijd een soort serieus ondertone. Jullie gaan zo ver terug, Z-Ari, toen Markus achter haar kwam staan. om te kijken wat er zo interessant was. Onzinne ge opmerking, we gaan allemaal even ver terug. Het is alleen dat de Chalfen, de dingen altijd hebben, opgeschreven. zijn Markus Pijnzint terwijl hij zijn bijp stopten. Dat helpt als je erin ert wil worden. Mijn familie is er meer een van de mondelingetralities, denk ik. Zij Ari met een schouder op halen. Maar man, je zou Milat, dat is een benchaalse jongen, is naar zijn familie moeten vragen. Hij is de afstandeling van. ja, een groot revolutionair. Ik heb dat gehoord. Ik zou dat niet zo serieus nemen als ik jou was. Eén deel waarheid op drie deel voor zinsels in die familie denk ik zo. Dat was dus Markus die duidelijk die Ari niet zo serieus neemt. met al zijn goede bedoeling. Ik doe het ook heel badineerend tegen de jongeren. die bij hem over de voorkomen, die wel meegraad zie achtergrond hebben. Zij die smiddel laten heel goed zien hoe verschillende bevolkingsgroepen. op elkaar reageren en hoe zo elkaar zien. Ook wat voorvoordeleer er allemaal in verborgen zitten. Dat heeft ik jou gesterkt, omdat ook meer aan het werk te gaan in je werk. Om het ook op die manier op te schrijven. Dus heel erg, dus hoe kijken mensen naar elkaar? Ja, nou zeker. Ik vond het ook. Ik denk dat het heel erg inspireren tot je hoeft je ook niet. toe beperken tot je eigen wereld. Je kan je echt in elkaar verplaatsen, je kan op die manier over elkaar schrijven. Je kan ook om elkaar lachen. Dat vind ik ook heel erg sterk, want ik vond in die periode. was het allemaal zo gesplannen en zo serieus. Maar volgens mij hebben we juist zoveel overeenkomsten. Het is zo goed om zelfs potten hebben om elkaar te lachen. juist om het besprekbaar te maken. Dus dat inspireren we in het aard ook als literaire vormoeder. En kan je nagenen, dat was 26. Toen ze de boek schrijven, dat is ook wel heel indrukwekkend. Echt ongelofelijk. En als we het nog even over die jongen generatie. der in hebben, voor een groot gedeelte tweede generatie-miganten. Wat ik wel interessant vond aan die tweede generatie. is dat ze allemaal heel erg zoeken de zijn. En dat die zoekt toch zich soms een soort van uit, toch in radicaliseren. Het is een boek uit 2000, dus het is voor de aanslag op het helft te maar. Maar dus het wel ook referenties aan de bijvoorbeeld Sam and Rusty. Ja, ik vind het dus ook. Het is niet een romantie dingesgroep, hè. Het maakt ook de moeilijke kanter, die de ook horen bij. met elkaar samenleven, met zoveel geschiedenissen. Dat toont ze ook in haar boek. Dus ik denk dat dat ook heel goed is. Er zijn ook schaduw kanter. Ik denk dat dat ook heel knap is, hoe ze laat zien. Het is niet zwartwit, hoe de jongeren daar ook toekomen. Om haast er radicaliseren, dat heeft ook vaak te maken met uitsluiting, met pijn. Soms kan je vanuit hele goede bedoelingen ook verkeerde dingen doen. Dus ik vind het heel mooi dat ze die grijs stint laat zien. En ook niet schuld om dit soort onderwerpen te bespreken. Volgens mij hadden wij het te laatst over als je dat nu zou doen. Zou het heel gespannen zijn? Zou je bijna niet meer kunnen zeggen? En zijn jongeren die eigenlijk ook gewoon proberen om van betekenten te zijn. En daarin heel erg kunnen door slaan omdat je gewoon jong bent en je wil wat. En ik denk dat we soms zijn verleerd in deze tijd om er op die manier over te praten. Ook met een beetje luchtigheid ook al is het moeilijk. Ja. Ja. Als zelf ook iemand met een migrant achtergrond herkend ik dat zoekende zet, wel heel erg van die migranten kinderen. Ik voel me af hoe jij dat hebt gelezen of je jezelf zou in herkend. Zeker, zeker. Ja. Ik afslute hoe, ja, wat ik helemaal benieuwd wat jij daar in herkend. Maar het is natuurlijk, ja, iedere zoiets, dat kord wat overzegen. Nou, ik heb er in me nog wel in me. Ik heb ook een broer met. Dus ook een migrant zegt grond en dat wij er heel anders in stonden in bijvoorbeeld religie. En dat ik daar door wel heel erg op zoek was naar mijn eigen identiteit. En me heel erg juistig in identifiseren met Western zijn voor een hele lange tijd. En dat ik me nu dan dus veel meer bezig houdt met de gelachtheid eigenlijk van mijn identiteit. Ja. Ja, heel interessant. Ik herkend die zoek toch zeker ook. En ik denk. In mijn ouders waren heel erg gericht op vooruitgaan. En je kijkt niet meer achterom. En we hadden het ook niet echt over die roet. En alles wat erbij hoort. En jij is daarom werd het voor mij heel aantrekkelijk om daar mee bezig te zijn. Ook in vergelijkingsmiddag met mijn leeftijd genoten was ik daar juist heel erg mee bezig. En om hem begrepen ze dat ook niet zo goed. Dus het ging bij mij meer die kant op. Deze tema, tijk die. Die zit ook in het volgende boek, wat er wilde bespreken. En waar is het hier van Joempa Laheri, de naamgenoot? 3 jaar later uitgekomen dan het boek van Zedys Meert. Dus wel een beetje een tijdgenoot. Ook een debuut. Het is verteld door Ko Komen. En er zijn een aantal overeenkomsten met Wharties. Het zijn allebei familieromans. De hoofdpersonages in de naamgenoot zijn Bengali, net als een deel van de belangrijke personages uit Wharties. En we hebben ook weer te maken met een alweeitende verteller. via wie je in alle personages dichtbij komt. Maar het zijn ook heerde verschillende boeken. De naamgenoot is heel ingetogen en intieben. En bijna doek een monter precies. Wat pak je zo aan in die raman? Ik denk in deze raman juist het intiemen. Ik vind het heel knapoe Laheri door juist dagelijksenhandelingen. Heel precies te beschrijven. Dat is echt onder de huidkruid van die personages. En dat ze heel erg binnenkomen. Dus ook het lot van Ashok en Ashima als ze in Amerika aankomen. En Ashima probeert om daar toch haar weg te vinden. Juist door die hele kleine details uit haar dagelijks leven. ontroerd het me enorm. Al die stapjes om de dag door te komen. En hoe zwaar dat was. Dat heeft ze ook zo lief te volgedaan. Ik vond het heel knap. En misschien heeft dat nog wel meer geïspireerd in me eigenschrijven. En dat ze die smidt, mevrouw heeft geleerd om ook spranklend te blijven en gewoon lev te hebben. Ja, zij verdieft zich heel erg in de. Ja, als dochter van in de eerste generatie meer grond. En gaat er helemaal voorstetten hoe dat voor haar ouders. en misschien ook hun vrienden en familie geweest moet zijn. En dat is prachtig. Heb je daar ook een vragment bij zannenken? No, Ieder z heeft daar een vragment bij uitgekozen. Ja, dat klopt. Als we dat vragment gaan voerlezen, hebben we even wat context nodig. Het gaat over Ashima en Ashokken. En die krijgen een kind. Ze noemen dat kind Google. Dat ze een beetje naar haar namen. Het is ook niet helemaal geplant dat dat de namen zijn van het kind. Ik weet niet of jij meer context kan geven aan die naamkuse. Ja, dat is goed. De hele families geldt eigenlijk ook voor de families van mijn ouders. Is het geven van de naam en je baby is niet alleen een zaak van de ouders vaak, maar ook de bredere familie ook bij betrokken is. En vaak is dat ook een hele krachtige officieele naam. Vaak ook met een bijzondere betekenis. Bijvoorbeeld, hij die niet verslaan kan worden of de naam van een godheid. Dus best mooi en krachtig, maar ook heel volwassen. Maar als je dan zo'n klein baby hebt, dan is dat een beetje te groot. Dus dan krijg je eerst een bijnaam, een roepnaam. Dat hebben mijn ouders ook. In het boek wachten de ouders, Ashokken Ashima, op een brief van de grootmoeder van Ashima, dan daar zal de officieele naam in staan. En op basis daarvan zouden ze dan de roepnaam kunnen maken. Maar de brief is zoek. En het is in Amerika Welde Bedoeling, na de bevalling dat je snel je baby inschweift. Dat is de lievelingsschrijver van Ashok. Bezekend veel voor hem, niet alleen door de boeken, maar ook door iets wat hij heeft meegemaakt. In zijn leven, waar hij indirect door de boek Gogol iets gevaarlijk heeft overleefd. Eigenlijk in een opvelling besluit hij er daarom toe om zijn zonetje de naam Gogol te geven. En die naam is niet bagaals, is niet Amerikaanse. Het is Russisch, dus eigenlijk heel vreemd. En ik vond het daarmee ook zo mooie meta voor die zoektocht naar de identiteit. Van Gogol. Van Gogol is het eigenaam, dus ook wel echt haat eigenlijk. Begin met de hater als je eenmaal bezig is met wie ben ik nou. En waar hoi ik nou bij? En wat is nou mijn identiteit? Komt hij er ook nog achter dat Gogol de achternaam is van Gogol? Maar op zijn 14 de vijardig, wil zijn vader hem uit gaan leggen, dat hij dat ongeluk heeft gehad. En waarom Gogol dus Gogol heet. Ik voel een bijzonder riveranschap met Gogol, zegt hij chooker. Weet je waarom? Omdat je van zijn verhalen houdt. Afgazien daarvan, maar hij heeft het grootste deel van zijn gevoel als ze leven bij te zijn vaderland doorgebracht. Net als ik juistjaar. En er is nog een andere reden er valt een stilte. Maar dan draait Gogol de platom en zet het geluid weer harder voor revolution one. En dat is, vraagt Gogol iets wat ongedoeldeig. Als je ook een kijk de kamer rond. Hij ziet het overleidend bericht van lennen op het prekport. En dan een cassette met klassieke india ze muziek. Die he maanden geleden voor Gogol heeft gekocht. nog in de ongeopende verpakking. Hij erin dert zich en hete augustusdag 14 jaar geleden. Toen hij zijn zo'n voort eerst in zijn arme hield. Sinds die dag, de dag dat hij vader werd, is de herinnering aan het zijn ongeluk verwaard. Vandaag, de vierdag van zijn zo'n, is een dag om het leven te heren, in plaats van weer te worstelen met de dood. En dus besluit als joker om, atans voorlopig, de verklaring van de naam van zijn zo'n nog maar voorzicht te houden. Het boek van Gogol staat dan eigenlijk ook jaren in de kast. Gogol begrijpt de gewichtigheid van dit moment de helemaal niet. Dat hoort ook mooi weergegeven door dat hij meer bezig is met de Beatles, met Revolution 1, dan met luisteren naar zijn vader. Hij heeft geen vermoed dat daar een heel traumatisch verhaal achter zich. Het is ook een manier om het generatie verschil, denk ik, heel erg aan te zetten. Zeker, zeker. Dus dat je in de dat. Door dat fragment wordt heel erg duidelijk hoe die generatie is ook botzen. Je hebt zo'n eerste generatie die een enorme bagage met zich meedraagd, die alle lijn opofferingen hebben gemaakt, zodat de kinderen daar ja hun leven kunnen opbouwen. En tegelijkertijd hebben ze geen bezev van de bagage die de tweede generatie ook met zich meezeld, omdat het heel lastig is om te aarde. En zo begrijpen ze elkaar niet. En dat komt in een daad heel goed tot uiting in dit fragment. Ik vond het ook heel bijzonder dat Ashok er niet over praat. Het duurt heel lang voor dat die dit bijzondere verhaal met zijn zoon deel. Dat vond ik ook weer zo herkendbaar ook van mijn igenouders bijvoorbeeld. Dat dat heel lang, ja, als een soort onzichtbaar iets wordt meegedragen en dat dat heel lang duurt voor dat Google echt bezeft, dat die naam betekent, dat vond dat echt heel onterroerend. Ja, zeker. Dat doet ze heel goed. En het was nog een ander fragment dat ik niet heb me voor te lezen, maar waarbij het hiervoor eentje over hadden. Wat misschien wel interessant was, want dat gaat ook over het niet. het gevoel hebben, misschien dat je ouders niet helemaal kennen. Dus het een fragment in waar ze landen in kokketten, wil je dan vertellen wat er gebeurt? Dus als gezin gaan ze voor acht maanden naar India toe. En voor de kids is dat heel erg spannend. Die zijn dan zoon en de dochter. En de dochter, denk ik, nog maar vijf jaar oud. En Google is iets van bijna 10. En dan landen ze. En dat vonden wij al het wij heel erg kenbaar, want de ouders die ontmoeten dan hun familie. En het is net als ze een ander persoon worden. Als ze voor het eerst echt vrij zijn en lach open manier, die heel vrij is als of een echte persoon naar voren komt en die in Amerika altijd een beetje verborgen is gebleven. En dat is voor de kinderen zoon een bijzondere ervaring. Dat is ook denken van wat gebeurt er met onze ouders. En dat de dochter ook even zegt, ik ben een beetje bang door wat hier gebeurd. Maar dat is dus ergens ook. Ja, ook heel erg kenbaar. Ik heb dat ook gezien bij mijn eigen ouders. Jij ook. En dat je dan eigenlijk realiseert, hoe heftig het is als je voor een groot deel van je leven, een stuk van je identiteit. Als het ware je koffertje hebt gestopt en die mag alleen maar uit als je in het land bent waar je geboren bent. Ik vind's nog leuk om een heel klein lijntje. Wat er is tussen de kieer en het boek van Gouwol, Gouwol heeft een heel beroemd langkortvaagstrijven dat heeft de jas of de mantel wordt het zo verteld. En de hoofdperson is een soort kantorkler, dus eigenlijk een soort ambtenaar. En dat werd dus eind 19e of ons maar gestreven en werd als heel modern gezien dat zo'n soort personage de hoofd die ook een onbedrijd in het leven waarvan alles alleen maar misgaaf. Dat werd de hoofdperson, dat werd als een voorbood van moderne literateur gezien. Nou, wel. Ik kon er al er wel klaar. Bij jou is de ambtenaar dan een glemtenaar. Dus die is wel verbeterd. Ja, dat is trouwens gebaseerd op een bijnaam die ik echt er precregen. Uit de stad met de mensen met weekberg. Dus het komt echt ergens vandaan en hij leeft nu ook een Rotterdam die nam. Een glemtenaar. En inmiddels zijn er ook meerdere. Dus zijn absoluut meer glemtenaar. Zeker. Nou hartstikke mooi. Dank je Shanty voor dit ontzettend leuke en mooie gesprek. APPLAUS Zij er nog vragen in de zell. Is er een vragen in de zell? Hoe ondekt ze je dat je talent had verschrijven? Nou, ik schreef wel altijd al dus als klein kind, maar goed. Dan doe je er nog niet zoveel mee. En op geeft me toen ik studeerde. Ik krijg altijd mee thuis van mijn ouders. Misschien ook heel erg migranten achter geden. We zijn drie beroepen waar je voor moet gaan. Advocat. Arts of iets met techniek. In zijn uur ofzo. Maar ik voel me heel erg aangetrokken tot iets maatschappelijks of kunt zin rechts. En tijdens mijn studie. We stuurs kunnen worden heel erg estimulierd om S.H. te schrijven over maatschappelijke onderwerpen. En daar krijg ik altijd wel goede feedback op van tocenten. En toen begon het hele gebeuren met de miltaculturele samenleving. En toen dacht ik, ik moet me stemlaat te horen en begon ik met stukken naar de krant schrijven. En toen begon die dromen van, ik wil gewoon een roman maken en mijn verhalen vertellen. En toen ben ik eigenlijk gewoon begonnen met schrijven en stukken in sturen en kijkelt er op wordt gereageerd. En zo was het langzaam aan gegroeid. Het durde wel heel lang, voor dat ik mezelf echt schrijfster durfde te noemen. Want dat leek heel erg iets voor andere mensen. En daar had ik niet meteen wat mee. Dat is wel heel erg gegroeid gelukkig. Maar het was wel een lange weg om mezelf echt schrijfster te noemen. Maar je bent dus bij fixie ook belands, want SZ is een zo. Dat is non-fixie. Ja, klopt. Ja, het begon wel met non-fixie. En het schrijven van fixie was wel altijd de dromen. Want ik last dus heel veel als kind. En toen ik boekers zoals CD-Smit last of Garcia Marquez toen ontstond eigenlijk die dromen om ook mijn familie verhalen in een roman te vatten. En dat leek toen eerst veel te groot en veel te juud. En waarom moet ik beginnen? Dus dat moet ik opknippen naar korte verhalen en zo is het begonnen. Hoe regeerde jouw collega Amtenaren op de kieër? Ja, een mooie vraag. Nou, die vonden het allemaal ook heel spannend. Ik had eigenlijk ook niet verwacht dat ik het zo conschrijven toen ik er mee bezig was. Ik had een hele toffe teamleider en een toffe wet-houder die heel erg te kracht hiervan inzagen. Dus ik denk dat ik ook heel veel geluk heb gehad. En er waren heel veel mensen die zichzelf terugzagen. Van, oh, die is gewaasierd op mij, of die is gewaasierd op die. Maar dat was vaak ook helemaal niet zo. Maar die vond het ook wel heel spannend. Want het komt niet zo vaak voor dat er op die manier en roman wordt geschreven over de ambtenlijke wereld. En ik krijg ook terug dat mensen ook anders begonnen te kijken naar hun eigen werk. Ik denk dat heel veel mensen die werken bij de overheid, soms ook niet bezet voor hoe bijzonder het is, wat ze doen. En dat wil ik eigenlijk ook laten zien met dit poek. En die collega van de vergaadering? Ja, daar heb ik nu niet iets van gehoord. Dat is iemand die heeft ook helemaal niet door. Dat die misschien een hele fouten dingen kan zeggen, soms. En echt een fix dit vraag. Je hebt CD Smith en Juba Lahiri. Je hebt ook eerder verteld over garrietje. Ja, hoe belangrijk haar werk voor je was. Het zijn allemaal vrouwen, is dat relevant? Is het toevang? Het zijn er laat allemaal vrouwen. Ik heb wel een inderdaadje, ik moet ook heel veel lezen voor mijn lijstvroeger. Natuurlijk zoals heel veel andere markten merkten wel. Als ik zelf boeken ging opzoeken, waren dat wel vaak vrouwelijke oud-turs. Ik weet nu eigenlijk ook niet zo goed waar dat nou door kwam. Garsha Marquez was ook wel een hele belangrijke. Maar misschien was ik toch op zoek naar literatuur waar ik toch iets anders in vond. En dat lukt tegelukken ook. Ben jij al bezig met een vrouwgend reman? Ik ben inderdaad bezig met een volgende boek. En ja, ze gijken al wat oververklappen. Ik vind het altijd in deze fase een beetje moeilijk. Ik wil wel meer doen ook met de theme van de vrouwen, de kracht die daarin zit. Dus dat zal daarin terugkomen, meer kan ik er nog niet ook zeggen. Wat bedoel je dan de vrouwen zoals je je in je voorstelling hebt voor eerd eigenlijk? Ook en ook de overlevers van geweld. Ja. Het is nu natuurlijk toen ik dit boek schreeft. Want het in de samenleving nog niet zo erg in een stronversnelling zoals nu. Maar ik ben heel blij mee, maar dat maakt nog meer verhalen los. En ik denk dat dit ook het goede moment is voor zo'n boek. Veel succes. Dankjewel. Tot slot zou jij nog een fragment voor ons voortlezen. Uitekeer, zou je daar iets over beden over dat fragment? Ja, we vertelden in het begin de romande kieer. Kent verschillende persoonaasjes. En Asja is dus de verborgen vrouwen in het boek. En zij maakt heel veel dingen mee in haar leven. Maar hij probeert zich daar, stap je voor stap je uit te worstelen uit haar verbogenheid. Maar dat is mentaal heel erg lastig. Want dat zie je wel vaker bij vrouwen die te maken hebben met geweld. Is dat je natuurlijk ook heel veel interne victim bleeming hebt. Maar door jezelf ergens de van het overtuigd dat je daar hoort te zijn in die situatie. Maar in deze zenen, en die heb ik ook met veel plezier. Ik geef het, draag ik ook vaker voor, dat is eigenlijk het stukje waarbij het verzet van Asja begint te groeien. De zwarte jas. Ik moet mee met mijn echtgenoot. Niet naar de familie. Hij neemt me van top toteen op en vertelt me welke klerik aan moet doen. Alleen bij speciale bezoeken draag ik mijn nette zwarte jas. We rijden met de auto naar een groot gebouw. Vanuit de auto zie ik de straat en de mensen op een andere manier. Anders dan vanuit de kier. Het blijft me verbazen dat mijn echtgenoot de auto zo ontspannen weet te besturen. Zijn handen losjes om het stuur. De auto heeft dezelfde kleur als de schemer. In de grote ruimte staan veel tafel zijn stoelen. Mensen zitten verspreid aan verschillende tafels. Met mijn echtgenoot wacht ik op een bankje. Het is vreemd, eng en spannend. En tegelijkertijd geniet ik van de zwarte jas om mijn lichaam. Ik ben iemand anders. Ik lijk op de andere vrouwen die ik zie zitten. Ik hoorde er een beetje bij. Er klingt een pipje. Mijn echtgenoot staat op en loopt naar een van de tafels. Zo weet ik dat het ontspuur is. Ik voel nog automatisch. Zij zitten aan de ene kant van de tafel en mijn echtgenoot en ik op de twee stoeltjes aan de andere kant. Ik vraag me af wat ze van mij jas vinden. Meestal zijn het witte vrouw met kort haar en laar ze aan de andere kant van de tafel. Ze kijken de hele tijd op een scherm. De gesprekken verloopt altijd hetzelfde. Eerst richten ze het woord ook tot mij. Maar dan neemt mijn echtgenoot het over. Iedere keer verbazen zij me dan. Heel vriendelijk lachend bijna onderdanig. Een vreemde golf glijdt door mijn lichaam. Ik kijk van de ene naar de ander. Tot voor kort verstond ik helemaal niets van de gesprekken. Maar nu herken ik woorden. Ik ben overweldigd. Al wil ik dat niet delen. Zeker niet met mijn echtgenoot. Dit is van mij, van mij alleen. Het gaat over mij. Ze kijken naar mij. Wat mijn echtgenoot zegt verstaai ik niet goed. Wahrscheinlich vertelde hij de vrouw met de vrouwschuldige en glimlach hoe dom ik ben. Dat ik de taal niets plek. Dat ik niks weet. Ik voel de ogen van de vrouw op mijn rusten en krijg het warm. De vrouw richtet woord niet meer tot mij. Ik krijg dat vertrouwde gevoel. Ik ben onzichtbaar. Zelfs met deze jas aan. Dus neem ik voorzichtig de mensen omheen in me op. En begin in mijn hoofd vragen te stellen over hun levens. Bedenk wie ik zou kunnen zijn voor een dag. Dat ik buiten de kamers achter een nieuwe keer te recht kom, maak me op eens boos. Verdrittig. Niet gezien worden te welk er wel ben. Vreemde beelden komen op in mijn hoofd. Wat als ik tijdens het gesprek opsta dan op het bureau-clim? Of keihard begint te gillen. Mijn kleren uittrek. Dan moeten ze wel kijken. Mijn opmerken. Niemand zou het dan wagen met hun geren. En mijn echtgenoot zou ze geen raad weten. Dat zou het allermoest zijn. Zij is een simpel vrouw. Anders dan jullie hoor ik mijn echtgenoot zeggen. Ik heb het verstaan. Wort voor woord. Hitten gluut op mijn wangen. Pijn in mijn borst. Ik wil schreeuwen om de pijntje verjagen. Ik heb zin om in trana uit te borsten. Bijna. Bijna doe ik het. Mezelf tot mijn echtgenoot richten. En keihard in het Nederland zeggen, ik ben niet dom. Ik verstaan wat jij zegt. Ik bal mijn vuisten en hal diep aadem. Ik moet geduld hebben. Doorzetten. Geen stommen dingen doen. Er zal veranderen komen. Met hulub van Rosie en Oema. Maar bij mijn echtgenoot moet ik me nu nog van de dom behouden. Mijn handen trillen. Ik ben geschoeken van mezelf. Mijn vandemdom behouden is als een tweede huid vormen. Maar vandaag maak dat me voor het eerst razend. Het is een boede die niet zakt. Niet op de weg terug. Niet in de kamers. Dit was een aflevering van de Fickstedt podcast Lange Leinen. Pshantie Singh vertelde over haar eigen schrijverschap en trok lange leinen naar het werk van Zedysmith en Djoen Palahiri twee schrijvers die haar inspireren. De presentatie van de podcast was in handen van Iris, Cater, Mjus Sallari en Sannaken van Hazzol. Burt met publiek erbij opgenomen in theater aan het spui in Den Haag. De techniek werd verzorg door jorisengering en sylas de vogel en de montage door analoren van golm. Muziek en afmixen door I3's Roosie. Lange leiden wordt geproduceerd door Sannaken van Hazzol en Jan Alonjjisch en is mede mogelijk gemaakt door het culturefonds, literatuurverlaanderen, literere tijdschiftigids en de Carla-Altzema-Soul-Timist-Prije. Met voor deze aflevering, speciale dank, voor Riders Unlimited 2026. Voortje deze aflevering interessant en wil je dat meer mensen podkast ontdekken, laat dan van je horen. Geef ons sterren, abonneer je in je favoriete podcast app en volgens op de socials. Zo help je ons meer luisteraars te bereiken en miss jezelf nooit een nieuwe aflevering.