792. Kun je 1000 jaar ingevroren zijn en weer wakker worden?

Universiteit van Nederland. Je hoort een reclame sportje van een bedrijf dat eeuwen geleden beloofd. Bij dit soort bedrijven, want ja, dat zijn er best een paar, kan je je na je overlijden, laten invriezen. Ik wil ons zelf invriezen naar dekken van een opleden. Dat heb gevonden op inter dat het kanden zijn mensen die daar mee beheer zijn. Als ik continu blijven, gaan ze bij invriezen. We komen op de tijd waar de doctoren die hier hebben gegeven. Maar we zijn er gewoon op de bedrijven. We gaan ons stabiliseren en het wordt gegeven. En ik wil er weer naar de leven en naar de leven gaan en naar de leven gaan. Maar hoe realistisch is het dat als jij je nu zou laten invriezen, dat ze je over 1000 jaar weer wakker kunnen maken. Als een soort dorngroosje of een hoofdperson uit bijna elke ruimte film tegenwoordig. We vroegen het aan Ilja Fouts van de TU Eindhoven. Als ik kijk naar de bedrijven waar je zelf kan laten vriezen om weer tot leven gewekte worden, op een later moment of het nu een aantal jaar is of 10 tot 11.000 jaar, dat blijft altijd wel een science-fiction verhaal. Ik zou daar mijn geld niet op inzetten. Oké, maar niet nu meteen deze botkast afzetten, want Ilja doet wel onderzoek naar het invriezen van mensen. Maar om een andere reden dan om ze naar 1000 jaar weer wakker te maken. Waar we wel heel geïnteresseerd in zijn in hoe het mogelijk is om onderdeelen van een lichaam in te vriezen, bijvoorbeeld Donorganen, nu die zijn maar een hele beperkte tijd, houdbaar of levend buiten het lichaam, soms nu of 6. En als we die zouden kunnen invriezen en laten weer ontdol je, dan hebben we veel meer tijd om transplantaties mogelijk te maken en dan zouden artsen daarmee meer levends kunnen redden. In deze aflevering horen je van Ilja over haar unieke onderzoek. In Nederland zou wij het enige land die nieuwe materialen ontwikkeld om dit mogelijk te maken. En je hoort wel om op dit moment het invriezen van organen of mensen nog niet mogelijk is. Als we zo'n zo afkoelen en er al staat ijs, dan kan dat tot al en ui onder stelbare schadeleiden, maar we beginnen bij het begin. Waarom Ilja en de bedrijven waar we het eerder over hadden, kijken naar invriezen. Alle belangrijke processe in organen of een lichaam worden dan stopgezet. Dan druk je als het ware de pauzeknop in. Dan kan je er verzorgen dat er geen energie meer nodig is om in leven te blijven, om je warm te houden, om alle lijp proces te laten plaatsvinden die nodig zijn om in leven te blijven. En dan kan je dus in teorie een onbeperkte tijd weer die pauzeknop indruk om de pauze eraf te halen. Ja, in teorie. Want het is nu zo dat als we die pauzeknop aanzetten en vervolgens weer uit, en je lichaam in organen te veel schade is ontstaan. En dat komt door ijs of te wel ijs-kristol-forming. Dus als we zo'n zo afkoelen en er ontstaat ijs en er ontstaan ijs-kristoletjes, dan kan dat tot al en ui onder stelbare schadeleiden zoals die ijs-kristolen punten geformen aan nemen. Dan kunnen ze heel direct de afscheiding tussen cellen, dat zijn kwetsbare vliegels. Dan gaan ze dan raadjes krijgen of bruken krijgen. En dan gaan ze cellen lecken. Dus dan komt de inhoud van zo'n cel vrij, dus dat is een probleem. En dat kan ook in direct komen. Dus niet direct door de puntjes aan scherpe ijs-kristolen, maar door allerlei procesen die het ontstaan van ijs op gang brengen. Bevorbeeld door ruimte gebruikt dat als het ware ontstaat. Dus in de cellen, in die waterige omgeving, daar zitten allerlei stoffjes in opgelost, die hebben nodig, bijvoorbeeld voedingstofen, voor onze stoffwisling. En die komen niet in het ijs te zetten. Dat zoals er ijs ontstaat, dan worden die allemaal een beetje op elkaar gedrukt. En ze willen eigenlijk meer ruimte hebben dan dat ze dat hebben op dat dat ijster er is. En dat levert eigenlijk, ja, ze zegt maar 'stres op, een sociale komt dan onder druk te staan'. En dat maakt dus ook dat er weer allerlei andere dingen in gang gezet worden. Bevorbeeld is een cell kan verschwomplen, dus heel erg uitdrogen. En daar door allerlei problemen ontstaan of juist omgekeerd dat hij zo veel water op neemt, dat het als ware explodeert. Explodeerende cellen en ijs-kristallen die weefsels doorboren, dat klinkt misschien nog meer als science-fiction, dan wakker worden na een lange ijskoude slaap. Maar dit gebeurt echt in je legaam, wanneer je het invriest. Temeensten bij de meeste levende wezens op aarde. Er bestaan organisme die wel tegen deze friskou kunnen. Zo is er een waterbeertje dat prima hele lagerde temperatuur kan overleven. En het fascineer daar aan is dat ieder ze heel veel stofjes juist aanmaakt, zoals psychers en zouten en de zoveelte water gaat nameneerden. En daarmee zorgt die de voordat hij niet bevriest, en dat er dus geen ijs-kristallen ontstaan ook al zijn ze heel koud. Een andere manier die ons heel erg inspirerde om te overleven bij hele koudentemperatuur, die zie je in ijsvissen. Ijsvissen die voorkomen, waar de ijs schotse liggen op de zeel, de meeren waar zij in zwemmen. En zij zwemmen vlak onder dat op en vlak. Dus ze komen gedurende leven de hele tijd door eigenlijk in contact met de ijs. Dus daar moeten ook een manier vinden om te overleven ondanks dat er ijs is. En het fascineerende is van die ijsvissen dat ze dat niet alleen doen met zijkers en zouten. Dus als je kijkt naar hoeveel zijkers en zouten ze in een bloed hebben, zouden ze moeten bevriesen als ze alleen maar van die zijkers en zouten gebruik maken. En er zit nog iets anders in hun bloed, dat ze een extra stukje bescherming geeft. En dat andere stofje dat er in zit, dat zijn eiwitten, proteïne, dus je kent het van melk en van kaas, die de voorzorgen dat hun bloed is. Dat hun bloed niet bevries, dus dat het vriespunt, de temperatuur waarbij hun bloed bevries, dat die lager ligt en de temperatuur waar zij zich in bevinden. Die eiwitten, die noemen wij anti-vries eiwitten, of ijs binnen de eiwitten beter gezegd, die binnen, het wil hechten aan ijs dus, als er al ijs in het bloed van die vissen zit, dan gaan die iwitjes erop zitten, dus bedekken het. En daardoor kunnen die ijsklonjes, die hele kleine ijsklonjes niet verder uitgroeien. En daardoor bevries de bloed dus niet en blijft de bloed stroomen en kunnen de vissen dus blijven leven. Ilya bestudeert dit soort anti-vries eiwitten uit de natuur en kijkt hoe ze die kan gebruiken in haar eigen onderzoek. Dat onderzoek doen we door te kijken naar hoe die eiwitten zoals er voorkom in ijsvissen, en andere dieren en planten, hoe die hun werk doen, en daar uit lessen te leren en om die te vertalen naar nieuwe materialen die op een andere manier gemaakt worden en om die dan te gebruiken. In een omgeving niet in een ijsvis natuurlijk, maar die willen we met name gebruiken om ervoor te zorgen dat bijvoorbeeld organen langer buiten het lichaam behouden kunnen blijven. We weten allemaal dat er een grote kort is aan donororganen en dat komt grote neel, omdat er maar heel weinig tijd is om zo'n donororgan te gebruiken. Dus die blijft maar een aantal uren buiten het lichaam goed en u er of zes zagt af van het organ. En als je daar tijdwins kunt boeken, dus als je daar al een paar uurtijdwins kunt boeken of misschien zelfs een tientelur tijdwins kunt boeken door dat je ze kouder kunt bewaren. Het succes van zo'n transplantatie kan je dan verhoog of je kan ervoor zorgen dat je kunt onderzoeken of er een hele goede match is tussen het organ en de patient waar die in geplaatst kunnen worden. Dus je kunt allebei je windtijd om dus een transplantatie mogelijk te maken. Deze is vooral te zorgen dat het donororganen minder vaak voloren gaan, maar er gaat nu heel veel verloren vanwege die tijdstruk. Een van de organen waar Ilja die antifries eiwit op test en met succes is het hart. Wat wij nu zien bijvoorbeeld, wij kijken naar hartspierscellen bijvoorbeeld. En als je zonder deze stoffen de hartspierscellen bevriest en weer omdeoid, dan zie je dat de hartspierscellen die voer dat proces mooi kloppen. Als ze dat ook doen in ons hart, dat ze dat na dat proces niet meer doen. Maar als je ze infrees met die stoffen die we ontwikkeld hebben, dan doen ze dat wel nog netjes. Dus een kloppen ze wel na bevriesen en doei je. En zo kan je dus die hartspierscellen als het waden dus op koude temperaturen lang bewaren door die pauzeknop in te drukken. En wanneer ze weer nodig hebt, dan. De volgende stap in het onderzoek is niet alleen kijken naar bijvoorbeeld een hartspierscell, maar na het organ als geheel. Wat een organ zit best ingewikkeld in elkaar. De besaar het allerlei verschillende type cellen en weefsos en die staan met elkaar in contact. Dat brengt extra uitdagingen met zich mee. En we willen dus kijken of dezelfde stoffen daarvoor kunnen gebruiken of andere stoffen daarvoor moeten ontwikkelen. Zo dat we dus tijdwins boeken voor het langdurig behouden van levend materiaal op koude temperatuur. Dank u wel, Ioya. Het is dus niet. een ijwoegleven, maar voor sommige mensen kan het wel jaren schelen. 200.000 euro in zetten om mezelf in te laten vliegst. Ik zou dat eerder voor iets anders gebruiken voor de mooie dingen in het leven van nu of. nee. Jij bedankt voor het luisteren en tot de volgende.