Jurgen, bewust alleenstaande vader

Meer licht, meer ruimte, verandas van der bouwheden. Welke kast je ook zoekt, ontwerpen zelf op? Vind je favoriete podcast op Verteem Max? Je hebt zo van die mensen die ondanks alles wat er op hun pad komt. altijd maar blijven doorzetten om hun grote droom te verwezen. En nog los van het feit dat dat aan lukt of niet. dat levert altijd fantastische verhalen op. Zeker als ze dan het pad kreissen van een geweldige verhalen. verteller als Emma Ducine, dag Emma. -Hallo, dagward. Jurgen daarover moeten we hebben. Mensen kunnen je ooit trouwens kennen van andere verhalen. die je ooit voor iemand hebt gemaakt. Ik denk aan Jill Beer, de treinbegeleider en Nina de vrouw. met Munkhausen bij Proxy en Samen de Bergbeek Klimmer. in deze reeks van iemand nog. Maar nu dus Jurgen, wie is Jurgen? Jurgen is een hele gewone man, een Nederlander die in Den Haagwond. en hij had een hele gewone droom, namelijk papa worden. En toch was ze een verhaal eigenlijk helemaal niet zo gewoon. want hij woho alleen vader worden. -Ja. En dat is echt een stuk minder evident dan alleen moeder worden. Ja, want bewust ongehuurd de moeder, zo werden ze de steeds genoemd dat concept kennen we al. Maar bij vaders in der date, dat is niet zo'n bekend gegeven. Nee, ik denk dat het grootste ding is, mannen hebben geen paar moeder. En daar begin het eigenlijk al. En daar komt een hele lange weg naar Bijdfeit. Ik heb geen paar moeder en ik moet daar naar op zoek. En lang een weg die jij samen met, kato de lange. en Lotte Nijsten hebt gerikonstruierd. Ja, in der date. Kan we gewoon luisteren, moeten we nog iets weten? Nee. -Dat wordt een luisteren dan. Het voelt een beetje elienachtig eigenlijk, hoe het kind zoiets wil. Het levenschap is die op je lichaam is, die een beetje snufft aan je ruiden. Als het een mooie zoiets is. En ja, dat is gewoon onwerkelijk. Een heel gewoonbeeld. Een vader met zijn pasgeboren door op zijn borst. Eewel lang krijgen vaders al kinderen. Maar bij Jurge is het ander. Hij is de eerste bewust alleen staan de vader van Nederland. Ik denk dat er kerk nooit bewust van ben geweest. Dat er voor mij moeilijk zou zijn om uit te worden. Ik wilde eigenlijk altijd vier zons. Want ik dans al altijd. Ik wilde me eigenlijk Jackson V vormen. Als ik mijn Jackson vroeg, dan waren we kinderen de ansamlens. Dus ik moe altijd van 'Ik wil een groot gezin'. Alleen toen ik mijn eerste vriendje kreeg, toen was ik 19-20 ongeveer. toen ik mijn ouders vertelde van 'Ik val op mannen'. En mijn moest eerste reactie was, 'Ik word geen oma'. En dan ik ook van 'Oh ja, in de daad'. Ja, want er is nu geen vrouwen in het picture. Dus dat door haar je ook zie je als ook in deze van 'Oh ja, ik kan geen' 'Kinder ik krijg hem met een man', zeg maar dat. Ik denk dat het vooral wel eerder wist, alleen als ook niet echt bewust van. Alleen daar is een opmerking van je moeder, dan ik wou van 'Oh ja, in de daad'. Nu ik ook een vriend heb, we hebben geen baar moeder en ik kan geen kinderen krijgen. Maar ook weer losgelaten, want je bent hartstikke jong, je bent hele andere dingen bij, zag je met m'n dansen bij, zag je bent verliefd. Je goud nog niet zo ver nadenken over het feit van 'Oh ja, ik was tags vader of ouders', zeg maar. Als jongetwintiger denkt Jurgen nog niet aan het gezins leven. Zijn leven draait om dans. Hij combineert lasgeven in de danschool met optredens over de hele wereld. Ik dans ik al voor of kind of aan al. Dan wil je gewoon geld verdienen, dus dan ga je audits doen voor dansbuedo's. Ik heb in Ibitzagadans in Mallorca, ik heb in China gedansd, ik ben echt overal geweest. En ik zie het dat van ja, ik wil gewoon dat doen. Dansen bepaalt zijn leven. En in die periode leert Jurgen ook zijn vriend kennen. De jarenvliegen voorbij en samen maken ze planen voor de toekomst. Volgens mij het in huelijk, we zijn er gaan trouwen. En wat we voor ons zelf gezegd van als we gaan trouwen. Dan is dat de volgende stap om te kijken of ik een kind ook dierde. Of gaan koreschap aan, of gaan we een soort van mantersorgen voor kinderen doen, iets in die trand. Alles lijkt op ouders te lopen. En toch gebeurt het onverwachten. Dat is allemaal niet door. Jurgen's vriend blaast alles af. Uit het niet, eigenlijk. Dat heeft heel veel impact op mij gehad. En toen voel ik er echt zo van, "Oh ja, maar wat geef het je eens?" Ik ben nu weer alleen. Ik ben nu 36. Ik heb nog een kinder wens. Ik heb geen partner. Hoe ga ik dat doen? En of voor je ben je door erg oud, dus je ben eens denk ik, "Oh ja, maar. Sax dan. Voor dat je iemand moet, moet je elkaar nog zeker kennen. 2, 3, 4 jaar. Om de keus te maken om ouder te worden. Ja, dat ben ik al vijf, dat was zo'n dacht ik in mijn hoofd. Ik was een beetje. Mijn zelf een beetje kwijt, zeg maar. Na de brug voelt Jurgen zich verloren. Hij volgt therapy in de zoektocht naar zichzelf. En beetje bij beetje vind hij zijn balans terug. Zijn kinderen wens blijft echt er onvervuld. MUZIEK. Toen ben ik een aantal keer de gevraagd door vrouwen van, "Zijn misschien donor willen zijn, voor mij of voor ons." En zij wilde alleen maar dat donor was. Dus dat ik alleen maar mijn zaa zou geven, maar voor de rest niks wat het kind. Dat wel, gevonden ze had om ouder te worden, zeg maar. Dus het voelde van mij heel erg eigen wisties van, "Oké, ik kan jullie helpen, waar je leel van mij niet." Dus dat voelde eigenlijk heel erg scheef. Dus ik had altijd deze me hood van, "Oh ja, ik hood ook dan. de prijs van het witte paard tegenkom, waar ik gewoon samen een gezin mee kan creëren." Zeg maar dat. Het ideale plaatje om dat samen te doen, was ook het beeld dat je natuurlijk krijgt. Van man vrouw samen, of twee lesbjes of vrouwen, je moet het samen doen, het is pittig, het is var en je hebt elkaar nodig. Dus ik zeg heel vaak van 'it takes village to raise a child'. Dus je hebt meer de mensen nodig, dus maar alleen nooit aardag gedacht, om het alleen te doen. Nee. Langzaam drinkt je tot hem door. De prins op het witte paard komt niet. En adoptie door een alleenstaande is in Theorie mogelijk, maar in praktijk bijna onbestanden. Bovendien drinkt de tijd. In Nederland kan je op dat moment, maar tot je 39te een adoptieprocedure opstarten. Lepend ik eerst een paardersien te vinden, iets zal de idee heeft, over het samen zijn en de kinderen, wins, kunnen uitbrengen. En het was er niet. Dus dat was de meer schiet van, "Oh ja, weet je wat? Ik leef gewoon mijn leven." Ik ben toen in 28 gestopt met mijn. met het lesgeen, ik ga vriegen bij de KLM. Jurge vliegt wereld rond, maar blijft er bonden met zijn oud danschool. Tijdens de Reunie zit hij daar ook Esther terug. Ooit een leerling, nu een jonge vrouw. En dat ene moment zet zonder dat hij het weet iets in beweging. En aan een grote tafel waar we zaten met 20, 30 man, hoor ik haar praten dat ze zij van nou. Ik heb een dochterje, maar ik moet zwanger zijn zo leuk. Ik voel hem zo goed, ik voel hem zo fijn, dat ik hem zo veel energie. Als dat te horen, ik. En ik dacht van, "Oh, wat interessant, maar ik ga niet tegen haar zeggen van. wie met mij praten of mag ik je baarmooder." Dat vind ik heel gek natuurlijk. Dus ik had gewoon gelaten. En toen een. Ik denk een paar mannen later. En de droomd ik dat zij zwanger was van mij. Dat ze zij van Jürgen, ik ben zwanger en ze date tweaker zo'n gebouw met een zwanger buik. En ik zei, "Zang er van jou?" Ik zeg dat kan niet, want ik ben jou docent geweest, dat kan niet. Dus ik heb haar weggedoeld in de droom of weg omgedraaid. En ik wil wakker de volgende ochtend. Ik kijk altijd naar het journal, naar Facebook en Instagram. En toen is het mij gewoon volgen, die zult een nacht op Instagram. Dus ik dacht van, "Hee, dit is heel raar." Dus ik heb haar een bericht gestuurd van "Hee, Esther, hoe gaat het met je?" Je bent mij gevolg, via Instagram, van nacht. Ik heb ook via een gedroomd van nacht, dat je van mij zwanger was. Heel gek, maar hoe gaat het met je? En toen een paar weken later, ik heb een berichtje van Jürgen, ik heb Instagram aangemaakt om iets te bekijken. En ik zag geen naam tevallig staan, dus ik heb op eindelijk gedrukt. Ik ben een jaar bezig met dragenmoederschap. Laat me afbreken. Ik dacht echt dat van dit is een grap. Ik dacht van dit kan niet echt zijn, dat ze al een jaar bezig met dragenmoederschap. En zei dat zo, ze is zonger van mij. Ik heb een kinderwens. Het was voor mij heel erg moeilijk te bevatten eigenlijk. En ik had bij je blij, maar de ander kon er ook iets van, wat moet je hiermee eigenlijk? Eindelijk lijkt alles samen te komen. Het gaat bijna te makkelijk, te vlot. Jürgens gedacht, de draaien over uren. Is dit wel een verstandig plan? Voelde van, als nu jaar zeg, dan gaat er iets komen. En kan ik dat dragen? Wil ik dat wel echt? Maar ook wel spannend voor jou, maar ik ben alleen. Dan wil je niet zwergbewisselen van alles eigenlijk. Maar ik dacht, weet je wat. Laten we gewoon afspeken om te kijken wat haar gevoel is. Wat mijnigvoel is. Ze spreken af. bij Esther Thuis. Het is gezellig. Ze drinken koffie. Praten wat over dans, halen wat herinneringen op en komen dan toe aan het echte gesprek. Als best wel emotioneel vond ik, ook voor haar denk ik, want het is ook een stukje kwetsbaarheid die laat zien aan elkaar. En de verstandighouding was natuurlijk nog een soort van docent en leerling. En gaat wel alles door je hoofd, want je kent elkaar niet echt, eigenlijk dat is het. Dus je bent gewoon een soort van verzichten voor je wensen, want je wil niet te luchtdaten raken. Of gekwetsel worden door een ander of door jezelf. Nee, je hebt een gesprek met haar gehad, je gaat naar huis. En dan ben je een soort van Rossa Bubble, dat je denkt van, oh ja, eigenlijk wil je er niet over nadenken, maar toch ga je er over nadenken van, oh ja, ze te lopen dat, dat is het nou, het is wel mijn zwangs, ik ga gewoon een kind. En dan wil je een soort van angstag van, oh ja, hoe ga ik dat dan doen? En ik ben alleen en wat waar ga ik mij nu in zee he, hoe gaat alles lopen? Na dat eerste gesprek beslissen ze om elkaar een maand rustig in te ginnen. Voor Jurge lekt zijn wensplots heel dichtbij. Toch kruipen er heel wat wijfels en onzekerheden omhoog. Het is natuurlijk super onzeker. Ik had ook het gevoel van als ik vader word, dan moet er ze nog eerst zwanger zijn. Mogen ze een dikke buik rijgen? Het kind moet nog uit. Ja, dat voelt zo veel, dat me echt voel een beetje daarin een beetje was weggezakt. En ook natuurlijk je hoot op iets, maar je bent ook heel erg verzichtig. Want je hebt geen controle erover. Ik ben nog handelijk van haar en zij niet van mij. Als zij interesse in de raamlurschap, dan kan ze heel veel mensen helpen. Maar ik ben daar alleen in, zeg maar. En dan ga je op zoek naar online, naar alleen z'n vaders in Nederland. Ja, niet te vinden. Of ze zijn gescheiden, maar alleen z'n vader wist, was er nog niet. En dan ik 'ok, dit ga ik dan maar niet doen want het is nog nooit voorgekomen'. Bang voor oordeel en verwachtingen denkt hij dat hij het plan beter met niemand kan delen. Maar zijn twijfel moet ergens heen. We zijn neemst een telefoon en belt zijn beste vrienden Elis. Ik heb met Elis hebben we gefeest duimd met elkaar. Ja, zij was gewoon mijn dagboek. Dus zij wist gewoon hoe mijn week is gelopen. En zij tegen mij van Jürgen dit is niet zomaar iets. En toen dacht ik van, ik ben alleen hoe ga dat doen. En toen zij zij van, ja, maar je moet er ook alleen zat om moeder geweest. Ja, dit is het eigenlijk. Als om moeder het kan, dan kan ik het ook. En toen zij zij van, we gaan gewoon met haar gesprek, gaan we haar aspreken leren, haar beter kennen. Ze zien geen meer gevoel voor haar en zij voor jou. En dan is het wat ideal zijn. Het gesprek met Elis geeft Jürgen het duwtje in de rug dat hij nodig heeft. Hij spreekt opnieuw af met Esther. En dit keer is het helemaal anders dan de vorige ommoeting. En dat was eigenlijk een soort van ook emotioneel, maar leuk emotioneel. Want ik was zag als ga ik van, hey, hoe ga dat me echt omhelzen? En ik was of de nocent leerlingverhouding minder was geworden. Omdat hij iets met elkaar heb gedeeld daarvoor, wat emotioneel was. Dus dat voelde heel erg goed, heel erg fijn. En aan de hand van dat gesprek me omstijs. Toen zei ik goed tegen haar van volgens mij, elke te wel proberen met jou. Dus toen hebben we gezegd van weet je wat. Laat we op zoek gaan naar iemand in ons kambig leiden. Om te kijken van, hey, wat voel je echt? Wat heb je nodig? Wat vind je moeilijk? Wat kan je niet tegen elkaar zeggen? Toen je altijd wel wil het zeggen? Wat is het belangrijk? En daarna krijg je therapy in het feit van, oké, hoe is hij niet voor je? Hoe ga je dat doen? Wat wilt Esther? Wil ze alleen dragen? Wil ze rechten? Hoe wil ze genoemd worden? Hoe ziet ze die negenwannensvangerschap? Ze zorgen ervoor dat je of dingen gaat nadenken waar je normaal niet over na dacht. Dus daar door leed ik er een hele tijd heel snel kennen. En wordt alles eigenlijk heel duidelijk van, oké, hoe ik het zie en hoe, hoe ziet zij het eigenlijk? Jurige weet dat hij een pionier is. Niemand deed het hem voor. Hij zal de eerste bewust alleen staan de vader van Nederland worden. Ze laten zich begrijden door een psycholoog, maar ook door een advocaat, gespecialiseerd in draagmoederschap. En zij was speciaalisederd in draagmoederschap. En die zij van, die was helemaal pro om, ze heeft van, wat goed is je die dit doen? Want zij vanzelf is zelf de draagmoeders geweest. En toen zij het van als jullie mee doorgaan, dan moet je de kinder bescherming op bellaar. Dan moet je vertellen waar je mee bezig bent. En dat voelde niet goed in gezegd. Ik had echt iets van kinder bescherming. Dus ik dacht van, nou, ik bel de kinder bescherming op. Ik heb gebeld. Na een speciaal nummer, ik heb met opgenomen, ik zeg, nou, met Jurgen hoogwout. Ik moet met jullie contact op nemen. Want ik heb een ginnin van mij, die hoeft van mij de draagmoeders zijn. En ik zou de graag vader willen worden. En ik ben alleen. En nu vrouw Stil, ik ben alleen. Ik ben alleen. Ik heb een draagmoeder, een ginnin van mij. Oh, dan gaan we dan onderzoek doen, want er is heel veel kindermisshandeling in Nederland. En heel veel babyhandel. Nou, dan hoor je dat. En dan denk je van, had ik maar niet gebeld. Jurgensbruik gevoel je niet. Het beloofde moeilijke juridische weg te worden. Toen ben ik, vans mij een aantrek, ben ik teruggebeld door de kindermissscherming van. wele heel graag ja ontmoeten. En ook de draagmoeder Esther. Nost van elkaar. Om te kijken van, oké, zit er geen geld achter. Doet ze het wel vrijwillig? Hoe is jullie verstandighouding? Dan gaan ze een soort aantrekt in om te kijken van, oké, wie zijn jullie eigenlijk? En dat is eng. Wij moesten ons verhaal vertellen van, oké, Esther, wat is jouw, jouw background? En die van mij? Wat is jullie doel? Dus had ik heel objectief, een soort van intake gesprek. Ik was een soort om ondertoesseerge, en natuurlijk kijk ik van, oké, hoe leef jij? Ik moest een scriptiecerrijf over mezelf. Waarin ik moest vertellen van wie ben jij, wie zijn je ouders? Wat neem je mee van je moeder, wat neem je mee van je vader, wat neem je niet mee van je vader? Hoe ziet je huis er uit? Is een kerkende buurt, is een schone buurt, is een soort aan in de buurt. Hoe zien jouw vrienden jou? Hoe ga je kind op voeden? Zoveel vragen, dat ik echt gedacht van. En ik had het goed dat ik hem zelf daar nog beter dierde kennen. Erin het voelt heel erg. Hoe zeggen dat niet aanvandend, maar wel dat ik van als een vrouw voeld? Dat zij moeder wil worden. Gaan ze vragen of hoe er huis eruit ziet. Gaan ze vragen of een kerkende buurt is? Dat doen ze niet. Hij wordt niet gekeken of zij staat bilwis. Wie zij is als vrouw of als mens, dat is bij mij wel. Dus dat voelde heel erg scheef eigenlijk. En ik heb toen ook van door je gespek waar hem het interrepeut. Die zijn ook van het kans zijn, want de kinderen bestrijven gaat vragen. Ton, vrouwlijke romadellen aan in jou omgeving. Dat ik dat van vrouwlijke romadellen, want die aantonen waarom? Mogen ze vrouwen ook vier mannen aantonen in haar omgeving als zij een kind krijgt? Dus het voelde heel scheef. Omdat je. Ja, het is gewoon heel lastig. Ze hebben mij geen vertrouwen gegeven dat het kon, zeg maar. Dus ik moest me eigen vertrouwen zien te creëren, zeg maar dat. Alles begin met een nest. Een plek van zorg en warmte. Terwijl andere daarvoor een babykamers schilderen. Bouden jurgens en nest tussen papierenwerk en gesprekken. Het kind zat nummer 1. Esther is nummer 2 en ik ben nummer 3. Dat is de volggewerder. Alles wat wij bespraken werd doorgebruikt naar de advocaat. Dus die wist wat voor terapieën we krijgen, wat de gesprekse onderwerpen waren. De mondingen alspraken die waren gewoon zo alleen, het is een heel groot grijsgebied. Omdat gevoel van de moeder altijd overheersd, zeg maar. Dus als voorbeeld te noemen, Esther ik had de besloten. Als er bij de 20 weken echt zo zien dat kindje ongezond is. Dan laten we dat weghalen. Want ik ben alleen z'n de vader. Je bent natuurlijk niet wat hoe het kind te weer komt, zeg maar dat. Hadden we afgeswoken. Maar als Esther voelt door de hormone van "Ik kan niet weghalen." Dan zeg de rechter "Jurgen niet want een kind, dus hier is een kind." Dus stap je, het is eigenlijk heel soort van kijken. Het is heel bewerkelijk eigenlijk. Zij gaat gewoon voor, dat is het een beetje. Dus mijn wens is een beetje van ja heel leuk, maar kind en moer is belangrijkste. Dan ik kom jij pas. Of je vader kan worden, hangt niet alleen van hem zelf af. Andere ordeelen of hij geschikt is en of hij deze verantwoordelijkheid kan dragen. De kinderen bescherming moet hem groen licht geven. En je komt steeds dichterbij bij je doel, maar je bent afhankelijk van andere. En toen zijn soort van go gaven, toen was ik wat haar gesprek. Zij zijn heel goed voorbereid en Jurgen gaat ervoor. Maar nog steeds als ik de persoon van "Ik wil niet laten jullie een zwak binnen, dus haak je eens." Maar ik was bedrijven praten, maar ik voelde van "Oh, je bent aan het komen nu." Dus ik begon hem met een trannet te lopen ook. En toen zij ze van "Gad het." Ik zeg "Ja, het gaat hoor." Zet ze wat is, zeg jij, ik ben gewoon heel blij, dat is mag. En toen kon ik zeg maar ontspannen van 'Ik ben oké, ik hoor als normaal, mensen zien in plaats van 'Homo, hetro, dit dat, ik wil gewoon als man, ik wil gewoon gezien en ik kan nu met wens vol brengen eigenlijk'. En dan voel je van 'Oh ja, ik ben toch oké'. En dan is het zo ver, het echte werk. Kleromant is die nee, geen kaars ligt en geen rosenblatjes. Maar potjes en rietjes. Dat is heel gek, want je bent in een huis, wat niet je eigen huis is. Je bent functionaal bezig zo snel mogelijk omdat je er van afwild zijn eigenlijk. Maar ze draa. De spijt een haargaf, was helemaal ontspannen. Maar nu dacht ik dat ze nu haar, ze nu haar taak of haar beurt om daant te gaan. Nou, de eerste keer was ik in de woonkamer, zij heeft ingebracht en ze stuurt een foto van 'Hey, ik ligt hier lekker, waardoor het te voelen van 'Oh, dit is wel leuk, dit voelt gewoon ontspannen in plaats van het hele kronopachtig en wat je je hoopt ook natuurlijk ook'. En het schaamte voel van beide was een enkeer weg, want het is natuurlijk heel iets gekse om dit aan te doen. Maar we moeten er geen andere opzien. Het blijkt een proces van vallen en opstaan. De zwangerschap komt niet meteen. Pogingen volgen elkaar op. En geduld wordt op de proef gesteld. Esther voelde bij de eerste maand al dat de zwanger was. In december, maar toen grijs een auto ongeluk, waardoor ze heel veel spanning in een legam zat waardoor ze het ook kwijt raakte. Het Ellen was de laatste keer dat ik dat had geïnse meneer, het was op 14 februari 2019. En toen twee klaat ze dan horen of zij dan in dat zwanger was. Ik was toen in Shanghai, ik was aan het vliegen. En wat er gezegd, als ze een zwanger op test gaan doen, dan wil ik erbij zijn. Maar zij voelt aan een legam van, ja, er is iets aan het, er gewid is met mijn lijf. Ik wil er een test doen, maar je is nu een Shanghai. Dus dat kan niet. Dus ik pimpast op het drie dagen thuis, maar weet je wat doet maar gewoon. Je hebt mijn zegen. Ik ben er niet bij, maar ik doe het maar gewoon. En toen een voes met ik wat die later had ze me gebeld en zij ze vonden, ik heb een blauwst, heb ik een zwanger. Ja, dat ben je door het toekamer. Dan ben je aan het gillen in je hotel kan van, ik hoor, vader, dit kan niet. Je helpt, je lacht, je wordt zenuwachtig, je gaat af en af en af door je hoofd. Ik probeer de moeder te bellen, maar je dan niet op. Ik heb toen mijn best verdien gebeld in Londen, die dan wel op, ik zeg, Elis, ik zou het zeggen, esthuiswanger. Wat? Allebei dat je gillen en helemaal blij. Zij geduld wordt beloond. Het blouwestreepje maakt het echt. Jurige straalt en wil niks missen. Bij de Ego-Sijn, potschappen doen, zwangerschaps yoga, alles om estert te ondersteunen. Goeie middag, lief kindje. Ik heb net gesport en ik ga zometeen de vijden met de kinderkamer. Ga ik je ledigand verven. Het beetje welijker, je gaat slap als je hier woont. En hele dikke kussen van je papa. Dus ik voelde er echt van, ik ben heel dankbaar, dat is dit voor mij wel doen, dat het een eerste. En wat kan ik terug doen? Ook omdat dit is zo iets groot. Ik had ook een soort een bewijsdrang, omdat opgeemend over neer mensen twee te hebben, 'sies via je bent alleen, ga je het alleen noem, waarom ga je het alleen noem? Kijk het wel alleen. We gaan de doen met vlieg, want je vliegt over heel de wereld, vanaf je gewoon vader zijn. Dus ik had een hele echte bewijsdrang naar me zelf, de buitenwielde van 'i gaat gewoon doen', 'i gaat gewoon over zorgen dat ik de bevekte vader ben' en de bevekte man na zei maar te steunen. Dus ik heb een roze met je aangepast binnen de kalem, maar door heel vaak thuis was. En ik ging gewoon voor haar koken, ik ging naar huischoom maken, ik ging een kietje naar school brengen, ik ging kleren voor haar kopen, we ging naar zwangstrasse mensage, we gingen we alles erg samen gedaan. Want het is natuurlijk heel ander, iets, als je samen bent als manvrouw. Dus ik wilde heel graag compenseren van, 'oh ja, hoe zouden we dat heet en ook koppels doen?' Of hoe zouden we dat lesbjes koppels doen? Die zijn natuurlijk 20 voor zei hun samen. En ik niet, want we zijn geen koppel, maar ik wilde wel heel graag de binnen met het kind krijgen, zeg maar dat. Heel lief kindje, lief meisje, je bent hier een trappen, je zit in de bijg van Esther, je hoort me niet zo vaak, maar ik hoop dat je met stemme gaat herkennen. Zo spannend, zo gewild. Ik kan gewoon hier wachten op je. Jurige doet zijn stinkende best om overal bij te zijn, maar dat ziet er buitenweer al niet altijd. Want om bekend is, wordt onder een vergerootglas gelegd. En die druk begint zwaarder te wegen. Paar mensen om een omgeving, ook in familie, die hadden ook iets van ja waarbij je mee bezag, wat ga je doen. En aan een e-vader worden we elkaar te zijn. De vrouw moeten zijn voor de ofvoeding. Als man alleen dat doen, wees er wat je moet doen, er is geloofd, het kon er niet geloven. Dus dat is natuurlijk wat je dan te horen krijgt, waar je nog meer voet van een e-mauw wacht heeft. Ik ben gewoon normaal. Ik kan gewoon een kind of voeden. Het is natuurlijk wel anders dan wat ik zelf ook zie, maar ik kan het zeg maar wel. Mande van wachten. Staples papierwerk. Tallo, ze gesprekken en e-gografie. En dan breekt het moment aan. Die geboren van Jurgens Dochter. Ester was 4 november uitgerekend. Dus wat die zadelijden hadden wij ook gesprek bij de vloos kunnen. Om te kijken hoe het volgende week aanpakken, zeg maar. En toen voelen ze al iets bij haar van "he, was mij iets gebeurd hier, maar ik weet niet wat zij ze gaan kijken." Dat was gewoon in orde. En dat is etenkerks, hij weet je. Vloos van "he, volgens mij kom ze al." We zijn naar het ziekenhuis gereest en met ze alle. En waarom houdt het ziekenhuis en om 6 of 9 is ze geboren, al 1,5 uur later, super snel. En ja, de bevallingen is zo iets bijzonders. Als ik ook niet aan het denken dan het voelde van mij zo onwerkelijk ook. Zo je zo, ik was niet echt op voorbereid en de zin van het komt een week eerder. En dan neem ze weer in het ziekenhuis. Je gaat mee puffen, de behoofningen gedaan, dus je bent de haar bezag. Ik zie de kraamhulp en de vloos kunnen gaan bezag. Ik zie Esther puffen. Op het moment, ik heb maar niet aan het aane mee. Dus op een gegeven moment zeg ik de kraamhulp van "Kijk, kijk, kijk, want hoef je kom al doorheen." Ik heb dat van je eetje wat veel haar. En toen zei ze hier een aademmen. En toen zei ze "Ja, ik moet aademmen." En toen hier een keer volgens de vlijke Esther kom op. Dus ik heb er op Esther gefokers ook van "Ja, kom op, kom op." En de handen vast houden, knijpen, knijpen, knijpen. En toen kwam ze. Toen zei Esther van "Ja, je wondertje is er ook zo iets." Ze gaf een beetje aan mij. Zei ze "Nee, moet er zitten, want ik slatje ervallend, met een gaan zitten." Die zet uit en toen lag ze op mijn boerskast. En zei ze "Ja, hier ben we vanaf jou." En toen heb ik me zo goed bijgestaan. Ik heb voor jou gedragen en ze gaf een beetje aan mij. Ik heb het voor mij gedaan. Ik heb het voor mij moeten zien, want nu kan jij het overnemen. Maar ik ben een soort van klaar en nu kan je het overnemen. Dus dat voelde ook een soort van symbolisch of emotioneel omdat ze al over te dragen aan mij toe. En zei ik wil nu gewoon naar huis, en ik wil gewoon mijn eigen dochter weer zien. Jurige kiert huiswaarts met de kleine Mickey in zijn armen. En daar staat ze moeder klaar om hem de eerste weken te helpen. Ik heb vier dagen niet geslapen, denk ik. Met je met alleen maar een kijkenaar, de baby, adems wel. Hoe is de haar? Hoe is de oorschappen? Als je met haar kontenie, met haar bezig. Maar die vaderrol, die kwam gewoon, ik zou tegen hem over jou. ik wil alles zelf doen, ik wil zelf voor die vijf om de tweede uurtjes. Je bent gewoon mijn bekkepijt, want ze is niet gaat dan beter, maar ik wil het gewoon alles zelf doen. Ja, dat gaat gewoon automatisch ja. Ik denk dat ik wel zorgers te nodig had, alleen ik lieten niet toe. Ik wil mijn eigen doel, ik wil echt van het volgende graag. Ik wil het zelf doen, dat wordt de vergoodglance. Ik wil de vachting van iedereen, dat ik het voor gekozen heb. Dus ik moet het alleen doen. Ik wil altijd wel gedreven als ik voor iets ga dan ga ik ook echt voor. Dus ik kon het dragen, zeg maar, al die tijd. Het is vangerschap en alles. Maar dan merk je dat na het verloop van tijd, dat het heel veel energie heeft gekost. Dat was een andere zondad, toen ik een soort van ingestort eigenlijk. Toen voel ik van, oh jeezen, ik kom niet meer te bewijzen. Ze hebben vertrouwen, ze hebben mijn achternaam, ze zijn officieel van mij. S-zaak voelt zich goed, ik ben klaar in bewijzen. Maar doorstokken, ik ben ik, want het was alleen maar in dienst van de andere. In dienst van de instans is in dien van Mickey, maar als het uitlieft, ja. Want ik wil dat zijn natuurlijk goed groeiden. Ook de angst van Vliezingen baan, weg corona, want de vliegtuigplogen die meer. je wordt door deze hoog bewust van het overleven eigenlijk. Jurge zoek naar zichzelf. Lofs van zijn rol als vader. En dan komt er nog een bureaucratische hindernis van de gemeente. Ik had verwacht dat ik na de bevalling, dat ik haar ingemsheid bij de gemeente, dat alles geregeld zou zijn. Want ik was natuurlijk wel een heel langer tijd bezig. En de recht had besloten van, "Wetje, we gaan akkoord. Je mag het kindje meenemen naar de bevalling. Je kan naar inschrijven." En het is helemaal goed. Maar de gemeente de nage zei, "Tiedoe hij niet." Dit accepteerde we niet, die doe we niet. Ik ben al ander jaar bezig, alles derde overroet toch alles. Nee, die doe we niet. Het is op de geboorte acte, stond ouder één, Esther, ouder twee en kruis. Aangeverd mijn naam. Maar door dat stukje heeft al zo'n twee jaar langer geduurd. Het is juist vaderwoorden gezag dat het komt toen nog door erbij. De gemeente moest een DNA test doen. Om aan te doen dat het de vader was van het kind van Mickey natuurlijk. Dat heeft zeker vier maanden geduurd. Het is de corona. Dus een rechzak, geen rechzak. Hij heeft gewoon toezeggen. Hij heeft allemaal heel lang geduurd. En het is pas naar acht maanden weet ik dan. Dat krijg je gezegd van een vogelgadij en het pas met twee jaar. Het is ook geen kinderbeisslag, geen crash geld. Het is gewoon best een pittige pidiode. Kondt ook weer dichterbij, maar ook weer zeer van, oh ja, toch niet, die kan niet inscribe. Gezag een vogelgadij, aangemaanden. Oké, en dan ben ik er zo'n achternaam. Ik wou haar naar de crash sturen, dat je ook niet komt dat geen crash geld. Een kinderbeisslag komt zoveel bij kijken en wou je ook nog de onzekerheid van je banen, door corona die ik kan raken. Dus die twee jaar is alleen maar voohau, voohau, voohau, voohau. Toen dat ik echt kan ontspannen eigenlijk. Alles viel op zijn plek. Jurige en Mickey vormen een klein gezin in een huisje in Den Haag. Ze spelen en dansen samen, ze ontdekken de wereld. Mickey groeit op met liefde, openheid en veiligheid. Dus Mickey weet gewoon dat Esther haar moeder is en dat ze een sus heeft. Her buikzus moedt dat ook. Ik merk wel dat Mickey hier nu schieder is naar Esther. We hebben ook ook ook vanaf een keer Esther. We noemen Esther Esther. Esther is de moeder, maar niet de mama, want mama is geen dief voor je zorg, zeg maar. Maar soms zeg Mickey wel van mama of zo. Van ja, mijn mama is wel nu daar of. En dan denk ik van, ok, moet ik nu tegen haar zeggen van nee, je moet Esther zeggen, maar denk nee. Dat maar gewoon voor wat het is, het krijg ze eigenlijk vorm wel. En als die iets niet goed voelt, dan horen we dat wel. Maar ik laat er wel gewoon vrij in allesja. Zei ik al altijd altijd naar Esther toe, de weg is altijd open eigenlijk ja. Ik denk dat ook in het zullen weten waar die van daar komt. Ook of hoef ik Mickey op. Daar dus al eens misschien meer trekken van mij hebben, door dingen die zo kopiëerd. Maar dat is natuurlijk gewoon 50-50, het is dat ook de gene van Esther die er in zitten. Dus zei ook een paar de verbindenis, zei ik haar ook negel aan de gedragen. Dus daar zit gewoon iets tussen ook natuurlijk wat voor een ook belangrijk is. Dus dat zouden ik wel hoe alles wordt dat daar wel meer behoefte naar toe krijgt om haar moeder nog beter heredigen dan nu. Mickey is zo verliefd om haar heen, maar zei natuurlijk de open open open moederskand hezen, naar de open open open mijn kant, open open open open open van mijn partner ook. Dus zei heel veel liefde voor haar en ik heb ook een hele grote vrienden kring. Ik voel ook wel echt van, ik tek ze er veel eens ergens uitjaald. Dat is ook echt wel zo. Dat doe ik echt wel samen, ja. Mijn buuren zijn ook altijd familie, mijn broer, mijn zus. Ik vond het ook niet alleen en zei ook niet nee. En tussen al die liefde wordt er nog steeds veel gedantst. Ja, ook dat wel gekke dingen die ze doen en samen dan ze gewoon ja. Ik denk dat we weer begonnen met les geven natuurlijk ook. Dus zei het ook meename les en we doen de warmen ik het doen samen. Die kan ze gewoon gewoon meedoen en tijdens onze ook heel veel uur op de muziek. Dus ik heb geen Jackson 5 meer nodig, ik heb gewoon mijn eigen Jen & Jackson misschien wel. Ik ben Kouta Rila Lus. En ik ben Annuskamelconian en wij hadden al snel door dat het leven soms best messen kan zijn. Daarom geven we jou de levenslussen die we zelf graag je weten hadden in onze podcast Blestmas. Lijster of download alle podcast op VRT Max.