Ιστορία#27: Η ιστορία του Γαλλικού Μάη του 1968 - Μέρος 2

[Πουσική] Θα έρθει σίγουρα εμείς σίγουρος γι' αυτό. Τι έχετε πάθει! Τι έχετε πάθει! Θα έρθει σίγουρα εμείς σίγουρα εμείς σίγουρα. Ακόμα και οι κοπέλες των Καμπαρέ ρίχθηκαν να αποφασιστικά στον αγώνα. Καταλεύθηκε από τους ιθοποιούς το εμβιουματικό θεατροοντεόν. Η αστρονόμη κατέλαβαν ένα αστεροσκοπείο, έγινε απεργία στο κένδρο πυρινική σε έρευνας, ενώ μέχρι και η εκκλησία επειραάστηκε και νεαρή καθολική, κατέλαβαν την εκκλησία στον καρτιαλατεν. Η δημοσιουγράφη και η τυπογράφη επέβαλαν ένα ήδος εργατικού ελέγχου στον τίπο και η αστικές ευθυμερίδες αναγκάστηκαν να αθμοσιεύουν καθημερινά τις αργατικές αναγκυνώσεις. Ο στόσο παρά την αναδειξημιασνέας εξουσίας, η παλιά αστική εξουσία, ο στρατός, η αστυνομία, θαδικαστήρια και η βέρνηση, πάρεμε ένα ακόμα άθηκτη. Ο πρωθυπρούς πομπητού απέτηκε να φρενάρι το κύνημα με κάποιες μικρό παραχωρίσεις στους φιτητές και ο πρώδος δεκόλ, ο στρατήγος δεκόλ, επιστρέβοντας από ένα επίσημο ταξίδι που είχε κάνει στυρουμμανία, στυρουμμανία του τσαωσέσχου, άρχισε ένα αντιδρά σπασμόδικά και απελυπισμένα μπροστά στην εξάπλωση, στην ενδυνάμωση του κύνηματος. Η γυβέρνηση του στην πραγματικότητα κατέρεση. Σε 1920, είχαμε μια πρώτα σημονφής, έναντίον της κυβέρνησης, τη γαλική έθνος ενέλευση, η οποία έχασε μόλις για 10 καψίφους. Και σηκωστές αρισμαίου στο αποκορύφωμα πιά της γενικής απερίας διάρκιας, ως άλλον τεκόλ ανακίνωσε τη διαξαγωγή ενός δημόψη φίσματος. Όμως, το σχέδιο για δημόψη φίσμα ματεόθηκε. Αφού, λόγω της απερίας των γάλλον τυπογράφων αλλά και της αλληλένδιας προς τους γάλλος συναδέλφους τους, άρνησης των βέλγων τυπογράφων να τυπώσουν, ο σταδικός δεκόλς θαθηκε ανήκανως ακόμα και να βρίψει φοδέλτια για να διεξάγει το δημόψη φίσμα. Και αυτό δεν ήταν το μόνο παράδειγμα διεθνιστικής εργατικής αλληλικής στα γεγονότα του γαλεκού μάε 1868 καθώς. Η Γερμανή και η Βέλχη ο Δηγητρένων ακινητοποιησαν τα τρένα τους τα γαλεκά σήνωρα για να μην σπάσουν τη γενική απερία διερκίας. Από τυσικοσπέντε, εώ στη 1868, ο δεκόλ παρέμενε σε μια κατάσταση πρωτοφανούς φλίψης, συμπάσχοντας μαζί του και ο λόγκληρος ο γαλεκός καπιταλισμός. Τι ποικά, ο δεκόλ και το γαλεκό αστικό κράτος διεθνταν ένα πολύ σηματικό μηχανισμό καταστολής. Έναν ο μηχανισμό καταστολής που θα μπορούσε τυπικά να συμτρίψει την επανάσταση, είχαμε 144 χιλιάδες οπλησμένος αστυνομικούς και 161 χιλιάδες στρατιώτες. Αν κάποιος προσέγει ζέμ, την επανάστατική αυτή η σύγκρουσή του γαλεκούμα αιτουργία 188 μόνο από την οπτική γονία της πωσότητας των δυνάμεων καταστολής, θα απέκλε αμέσως κάθε δυνατότητα κατάξη στη σεξουσία από την αργατικτητάξη. Αν το κύριο ζήτημα ήταν το μέγεθος και η ισχύση των δυνάμεων καταστολής, τότε καμία επανάσταση στην ιστορία δεν θα μπορούσε να νικήσει. Στην πραγματικότητα, ο στρατός και τα έναν οπλασόματα είναι και αυτά ανάκλασσε τις κοινωνίας. Όταν η κοινωνία διασπάται σε ανικτά αντιμαχόμενα στρατόπεδα, διασπάται με τη σηρά του και ο στρατός και η επικεφαλής τινουν να μήνουν στην κυριολεξία χωριστρατεύματα. Σογαλικόμα έτοιχνοια 188, η επέββαση του στρατού ήταν από τις πιθανές λίσεις που είχε κατανούει κυβέρνηση του Δεκούλ από το ξεκίνημα και ολας της επαναστατικής γενικής αφερικίας δυαρκίας οπουμάλιστα, είχε καταστρωθεί ένα ειδικό σχέδιο για τη σύλυψη και τη φυλάκηση 20.000 από νηστών. Στο αποκορύθωμα της επαναστασης, ο Τεγόλ μέσα σε κατάσταση πανεκού, πήγε στη γαλλική στρατιωτική βάση στην δυντική γερμανία, συγκαλές σε στρατιωτικό συμβούλιο με το στρατιγό μας και κοιόμος διαπιστώθηκε από κοινού ότι με την επανασταση σε εξέληξη δεν μπορούσε να γίνει κανενό σύδους στρατιωτική επέμβαση. Η στρατιώτες δεν ήταν καθόλου βέβαιο ότι θα υπάκκουαν στην διαταγή να πειροβολήσουν απένατη σε άλλο πλούς διαβιλώτες. Επιπρόστατά, ακόμα και μέσα στην αστυνομία υπήρχαν ρίγματα. Από τις δεκατρίσμαίου είχε βγει επίσημα από το συμδικά των αστυνομικών μια εκκληση να σταματήσει η σύγκρου σήμερα τους φυτητες, ενώ, συνδικαλησθέσα στην ομική άρχησαν να μαζεύουν υπογραφές σε να κείμενο το οποίο απειλούσε με απεργία αναφέροντας μάλιστα χωτί. Δεν θα ανεχτούν η αστυνομική να γίνουν η κλό μου της κυδέρνησης. Όλα αυτά, αν ανακλούσαν τη μεγάλη συμπάθεια που είχε το κίνημα ακόμα και μέσα στο στρατό ακόμα και μέσα σε αυτή την αστυνομία. Με την εξουσία, θα λέγαμε να τρέχει στους δρόμους και στα ερκοστάσια, καμία ένωπη δύναμη δεν μπορούσε να σώσει το βαλικό καπιταλισμό και το καθεστό του δεκούρνη. Η μόνη δύναμη που μπορούσε να μικήσει την απανάσταση, όπως και τελικά συνέβη, ήταν δύο μηρέα στοιχία. Η προδοτική πολιτική των υγεσίων του εργατικού κοινήματος και ιδιατερα της ηγεσίας του μαζικού κομονσκού κόματος της γαλίας, σε συνδιασμό με την απουσία μιας άλλης εναλλακτικής, μαζικής η αλληθυνά επαναστατικής πολιτικής δύναμης, όπως ήταν το κόμα των πολισεδίκων του 1917 στυροσία, η οποία θα επειδύω και δραστηρια και αποφασυστικά να πάρει την εξουσία. Για τέσσερες μέρες από τις 20 αυτά και όσες 30 μα ήου του 1868, η κατάρευση του γαλικού αισθού κράτους ήταν όλο πληροτική. Η επικαιφαλές του καθεστότος καταλάβαιναν πόσο επαναστατική ήταν η κατάσταση. Ο προφυπρογός ζώσβο πειτού στα πομιμονεύματα που έγραψε, ανέφερε η κρίση ήταν απίρος πιο σοβαρή και πιο βαθιά. Το καθεστός θα διατηρούταν ή θα ανατρεπόταν, αλλά δεν θα μπορούσε να σωθεί με μια πλία λαγή προσωπων. Δεν ήταν μόνο η θέση μου που είχε τεθεί η που αυθυσήτηση. Ήταν ο στρατηγός Δεκόλ, ήταν η πέμπλη δημοκρατία και σε μεγάλο βαθμό, ήταν η γύδια η δημοκρατία. Οποφυσικά στη λέξη δημοκρατία να βάλουμε το ονόρο το αστικό καθεστός. Σεις αναμνέσης του Μαληστα, ο Αμερικανός Πρέσβης εκείνης της εποχής, έγραφε ότι ο Δεκόλ του εκείνης της Μέρας πως όλα τέλειωσταν και σε λίγες ώρες πιθανότα τα οικομουνιστές θα σχηματιζαν μια καινούλια κυβέρνηση. Τι θα έπρεπε να έχει γίνει όμως εκείνης της κρίσης Μέρας. Εάν η γέτος του κομουνσκού κομμανός γαλίας, ήταν πραγματική οικομουνιστές, ήταν πραγματική επαναστάτες, θα έπρεπε να προσεγήσουν τη μαζική επαναστατική γενική απεργία ως αυτό που πραγματικά ήταν, δηλαδή, ως μία δύναμη για την πραγματοπίηση της αργατικής εξουσίας. Η εργατική τάξη είχε πλέον ξεφίγει από τα όρια του οικονομικού αγώνα και δεξίκα για πλέον πολιτικό γώνα για την εξουσία. Χριασόταν η κομουνιστές να αξιοποιήσουν την αφθόρμη τη δημιουργία των επιτροπών βράσεις και να χρησιμοποιήσουν την τεράστη αεπηροή του κομουνιστικού κόμμαδος γαλίας στην εργατική τάξη στο εργατικοκίνημα για να δημιουργηθούν εκλεγμένες επιτροπές αντιπροσόμπων από τα εργοστάσια, αλλά και εκλευμένες αυπητροπές αντιπροσόμπων από τις κοιτονιές και τις ίδιες στις θατιωτικές μονάδες. Αυτές θα συνδέονταν με μία εθνική επιτροπή, η οποία θα έπερνε την εξουσία στα χέρια της και θα πέταγε ολόκληρο το παλιό αστικό καθες τόσο στα σκοπίδια. Και θα έφτιαχνε τα δικά της έναν πλασόματα στην υπαιράση της επαναστασης. Ο καθένας μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλα κύματα υποστήριξη στα είχε δημιουργήσει σε ολόκληρο των κόσμου για να δείξει μιας εργατικής δημοκρατίας στην καρδιά του δητικού καπιταλισμού, στην καλία. Θα μπορούσαμε το παράδειγμα της να αλλάξει τη μήρα, όχι μόνο του καπιταλισμού κόσμου, αλλά και της γραφεωκρατικά εκφιλησμένης ουιατικής ενώσεις και των παραμορφωμένων εργατικών κρατών της κίνας και της ανατολικής ευρώπης. Αλλά οι γέντες του κομισκόκοματος γαλίας αρνήθηκαν ακόμα και το ότι υπήρχε επαναστατική κατάστασης τη γαλία, το μάιο του 1868. Επιχήρησαν να εκφιλήσουν το επαναστατικό κίνημα με τη διακτήκηση απλώς οικονομικών αυξίσσεων, αυξίσσεων στους μιστούς. Εμείς ανανέτσι πιστεί στην παραδοσιακή στα ληνική γραμμή του λαϊκού με τόπου δηλαδή τη γραμμή της ταξικής ενεργασίας με τους αστούς. Αυτή η πολιτική γραμμή είχε μετατρέψει για πάνω από 30 καετίας στο κομιουσκόκομα της γαλίας σε η περασπιστή του αστικού καθεστότως. Με τη σηματοχή του, σε αρχί βερνήσεις με τους αστούς το 1836 και το 1845 αλλά και με τη μετριοπαθή του στάση έναν τη της γαλικής απικιοκρατίας. Επιπρόστατα η ηγεσία του γαλικού κομιουσκού κόματος ελεγχόταν απευθίας από τη στα ληνική γραφιοκρατία της οβητικής ενός. Και αυτή η τελευταία αδιάφορη για τη μήρα της γαλικής εργατικής τάξης ή θελε απλώς αγαστές σχέσης με την γαλική αστηκετάξη και τον τεκόλ. Και έβλεπε σε αυτόν συγκεκριμένα έναν φίλο μέσα στο στρατόπεδο της καπταλησικής δύσης. Αυτή ήταν η πολιτική κληρονομιά που είχε αφήσει ο παλιός γενικός γραμματέας του κομιουσκού κόματος γαλίας, ομορίς τορέσεις και υπηρετήθηκε από τον νέο γραμματέα του κόματος, τον βαλτεκροσέ και από τον υγέτη της έζεται της κόμμουνιστικής εργατικής συνομωσμονδίας των ζωρς σε γη. Δηλαδή στο κόμμουκό κόμαγαλίας και στην ελεγχόμενη από αυτός έζεται, υπήρχε ένα διασπασμένο στο σχελαδημοκρατικό στρατόπεδο, τα κόματα και οι γέτες που οποίου προσπαθούσαν απλά να εμποφελυθούν πολιτικά από το κίνημα για να λάβουν προνομιακά μέρος σε μια αλλαγή φρουράς στην κυβέρνηση, σε μια αλλαγή φρουράς στα υπουργία. Χωρίς όμως αυτό το σωσιαλδημοκρατικό στρατόπεδο να έχει τις βαθιές ρίζες που είχε το κόμμουσκό κόμα της γαλίας μέσα στην χαληκική κοινωνία μέσα στην γαληκτή γατκητάξη. Από τη μία πλευρά υπήρχε το παλό σωσιαλδισκό κόμα του Κύμολε, το οποίο είχε περιοριστεί πολλή σε επειροή, λόγω τη στάφτεση στη συγκεσία στου με την αστική εψουσία, λόγω τη στάφτεση στη συγκεσία στου με την καταπίηση, την απηκεοκρατική καταπίηση στην αλλιαιρία, αλλά και με τον ίδιο το στρατιγό τεγόλ και το καταστώστος του. Και από την άλλη υπήρχε το πιο αριστερό εν οποιημένο σωσιαλδισκό κόμα του Μισέλ Ροκάρ, εν ο ίδι είχε ανατήλει το άστρο του Φρασουά Μιτεράν, του είχε πάρει 45% στο δεύτερο γύριο του προεδικών εκπλογών του 1065 σε ένα κοινό εκλογικό με το που βεβάζουν τους κομουνιστές τότε, και ο οποίος τη δεκαρτία του 1025 θα αναπτυκνεί όταν πια ο υγέτης του νέου σωσιαλδισκού κόματος της γαλίας. Η υποαυξανόμενη σωσιαλυτική επιλογεργατική συνομωσπονδία, η σεύτεται στα εγωλότητα του γαλικού μάει, δεν πρώτητε κάποια λύση εξουσίας και περιορίστηκε να μιλάει αφηριμένα για δημοκρατία και αυτό διαχείρησης στα εργοστάσια. Τέλος, η αναπησόμενας οργανός η στις εξοκοινοβουλευτικής αριστεράς με πιο ισχυρές, την κομουνιστική επαναστατική νεολέα του Αλέν Κριβήν και το κομουνιστικό διαθνηστικό κόμα, και τους μαοϊκούς, τις ένας εσκομουνιστικών νεολέον, μάρξιστών, νεληνιστών, δεν είχαν την απαιτούμενη μαζικότητα για να μπορέσουν να καθορίσουν τις εξελίξεις. Η δικά η δυνάμες που μιλούσαν στο όνομα του τρότσκισμού, παρά την μαγετικότητά τους, εξαιτίας της εχθαριστικής στάσεις τους, έναν τίτου καπακαπα της γαλίας και σε οριθμένες περιπτώσεις με την εξιδανή κευση του φτιτικού κυνήματος, δεν μπορέσαν να συνδεθούν με την εργατική βάση του κομουνσκού κόματος της γαλίας και τη σέζεται. Αυτή η εργατική βάση όμως δέχονταν την ίδια στιγμή, ρίζω σπαστική επιδρασή από το ξεδίπλεμα της επανάστασης και ήταν ανοιχτή στο λαπαναστατικό μάρξισμό, δηλαδή στο τρότσκισμό. Είναι χαρατηριστική η περίπτωση του Αντρέ Βαρζονέ, η γέτη της σέζεται, που παρετήθηκε από τη θέση του καταγέλλοντας την υγεσία για άρνηση αναγνώρησης της επανάστατικής κατάστασης και επίσης, εκείνη εκαποντάδων άλλων μελών τη σέζεται που έκαναν το ίδιο και διαγράφυκαν από την υγεσία. Όσο για τους υγέτες της πρώτης φάσης του φτιτικού κυνήματος, τους λεγόμενους κατάστασης λακούς ή σασμένους, αναρχικούς ή αναρχίζονταις όπως ο κομπετήτη, αυτή η πραγματικά δεν εξαναντήν να κάνουμε την επανάσταση. Ο ίδιος ο κομπετήτητη, ανέφερε σχετικά με τις μέρες που η εργατική ταξη είχε πλέον πει και είχε προταγωνιστήσει στον αγώνα, ότι ένιωθα ξεκομένως ανέφερε από μονομένους τα γεγονότα με είχαν ξεπεράσει. Βεθυναπωσχύω λοιπόν, ενός μάζικού επανάστατικού ανταγωνιστής στο κύνιμα, ισταλλονική γέντες του καπακάπα της γαλίας και τη σέζετε, μπήκανστε διαπραγματέψεις με την κυβέρνηση και τα αφετικά για να αποσπάσουν κάποιες παραχωρήσεις, οι οποίες σαν τις δοηθούσαν να σταματήσουν τελικά το κύνι. Λεπανάσταση πόδικα. Ακούμεν οι ομαρξιστές και πρώντε ανταλυψίες να μας κάνουν μάτμα. Παπά την ερίζαρα. Παπά την ερίζαρα. Ανάλληση, σχολιασμός, συνετεύσης και αφιερώματα, με τη φωνή και τη μάτια το επανάστατικού σχεαλισμού.