Η σκληρή αλήθεια για τον Καραγάτση: Η μετά θάνατον Καραγατσιάδα

Ο μικαραγάτσις κυδέβεται στις 16 εξησεπτεμβρίου του 1660 στο πρώτο νεκροταφείο Αθηνών, όμως, ως ακολούθησαν το σαν να το του, είναι εξησού ενδιαφέροντα και αν φυλεγόμενα, όσας συνέβησαν όταν ήταν ζωντανός από τον εντοπισμό των φίλετηκών θεωριών του επιστημονικούρατσισμού δηλαδή στο έργο του και από την λόγο τεχνική διαμάχη, που ξέσπασε για μια ερωίδα του, μέχρι τις αντιδράσεις για το 6 και όχι μόνο στην τυλωπτική μεγάλη χήμερα του 2016, ο καραγάτσις είναι πιο παρόνα από ποτέ, και αυτή είναι η σκληρία λίχε για τον καραγάτσι, το δεύτερο και τελευταίο μέρος που έχει τίλω η μεταθάνα τον καραγάτσι άδα και στο τέλος, έχει μια ανατροπή. Είναι τα πότκα στις λάιφο. Για χαρά, είμαι αρις δημοκύδης και σας καλωσορίζω στις κληρές αλήθιες. Το πότκα στις λάιφο που φιλοδόξει κάθε βδομάδα να έχει κάτι ενδιαφέρον. Αν θέλετε να μας ακούτε ακολουσίστε μας το Spotify, πότκα στο YouTube, η τασάειτ μικροπράγματα Life. Μετά το θάνατό του, η συζηγός του νίκη, άρχισε πάλι να ζωγραφίζει, ήταν πλέον ελεύθερη να το κάνει αυτό και θα ζωγράφίζει για 25 χρόνια. Μετά το θάνατό του Καραγάτσι περάσε μια μεγάλη κρίση, λέει ο εγγονός της Δημητριστάλλου, στην δημητραάθανας ο Πούλου και το Φάκ. Όταν συνηθει το πίσαι όλα αυτά που την πλήγωσαν και το να περίψε, έσκησε μια φωτογραφία του, έκανε κάποιες πράξεις που έδειξαν πως διαπίστωσε τη βία που είχε δεχτή. Η κόρη του Μαρίνα χάνοντας ξαφνικά των πατέρατης μένει με τις αμφιβολίες για το αναξίζει η ίδια ως άνθρωπος ως καλή τέχνης. Την απέτρεπε απ' το να κάνει επαγγελματά από τις άρεσαν και έτσι θα περνούσαν δεκαετίας μέχρι να αποφασήσει να γράψει και έγινε επίσης σημαντική αρχιολόγος. Μέσα από τα γραπτάτης που κορυφώθηκαν με το ευχαριστήμενο το ίμει αυτό βιογραφικό βιβλίωτης κατάφερε να συμφιλειωθεί με τον νεκρό από δεκαετίας πατέρατης. Ήταν ένα όμορφο κλίσιμο, έστω και μόνο όπληυρο μιας ταραγμένη σχέσης. Η Μαρίνα Καραγάτσε θα έφεβγει από τη ζωή το 24 σιλικία 188. Το μισό τελιομένο 10 το μηθυστόριμα που έγραφε ο Καραγάτσις όταν πέθαν και τελευταία του φράση ήταν αγγελάσο δίνεται στον νεαρό τότε σηγραφέα βασιλυβασιλικο για να το δακτυλογραφήσει. Ο βασιλικός σε εκδύλωση για τα εκατοχρόνια από τη γένιση του Καραγάτσις το ίδρυ Μαϊκατερήμι Λασκαρίδη λαίπος. Έτσι συνεργαστήκαμε με τυνήκη και τους μήνες όπου αυτοί μου υπαγόραμε το σηγόγραφο του δέκα, επειδή ήταν μια πολύ σεμνή και δρόπαλή γυναίκα. Σε διάφορα κομμάτια του σηγόγραφου που ήταν πολύ ωραία καθαρογραμμένο με πλάγιο χαρακτήρα δεν μπορούσα να διαβάσει γιατί ήταν το μηρά. Οπότε, κύτησα πραγματο σηγόγραφου και διάβαζα και δακτυλογραφούσα όταν περνούσαν οι επικίνδυνες φράσης. Αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ, ακόμα και με λέξει λέξιο όπως μου του υπαγόραμε εινήκη πόσο αφού με το κύμενο το ίδιο με παρέσει για αυτή τη λαϊκή πολικατική έτου πιγά. Ρωτάω σήμερα τον σηγραφέα χρηστοχομενίδη αν συμφωνεί με κάτι που διάβασα πως ότι ήταν ο καραγάτσις δεξηλός ζημίωσε την ιστορουφημία του. Υδικά μετά την μεταπολήτευση που η αριστερά θεωρείται πως αν έλαβε την πολιτιστική γεμονία. Είτε να δεις, να λέμε τα πραγματα των νομάτους ότι η αριστερή λόγο τεχνία κατά περίόδους λόγο κρύση και η απαγορεύση και τα λπαιναλίδια έτσι. Η γενιά της είτας επονομαζόμενη είχε πάρα πολύ μεγάλο τράφμα και στα λίδια θέλει να αναδίξουν και το θερό αναμενόμενο εκείνη θερνη. Τους λόγο τεχνές οι οποίοι είχαν μια αριστερή προσέκηση στα πράγματα. Τάξη, είχε σφάει τους οξίλω μετά τον εμφίλιο επί 12 εξχρόνια θέλεις μετά να βγάζει τα δικά σου. Ο καραγάτης δεν είναι τα ανεκώστης. Αλλά δίνω μίζω ότι ποτέ το κόσο του καραγάτης, γιατί αμαδίσιας που με τους αριθμούς στον εκδόσιο. Ο καραγάτης ήταν πάντα εύπολ. Είναι όλα το αβλίο λόγξέλες και η ευλογία για να βλίο είναι ακριβώς αυτή η να γίνει λόγξέλες. Είναι ο καραγάτης γιατί δηλαδή από 1930 ο πιο διαβαστερός ακόμα είναι ο καραγάτης γιατί αυτό είναι σίγουρο. Αυτός που απεθύνετες καν οικόν αγνώστη που θέλει την αναμωστική απολαύση είναι ο καραγάτης. Και το δέφτεο ερώτημα το οποίο κάνεις δημιώνα το παντήσι είναι καταφπός ο ίδιος ο καραγάτης. Θα μπούζε ποτέ να υποθέσει ότι θα έχετε και διάρκεια στο χρόνο. Τα 25 χρόνια που πέρασαν από το σαν ατώτου ο καραγάτης έχει κατηγορήσει και έχει αγαπηθεί πολύ. Το έργο του μεταφέρθηκε και στο θέατρο, ο εγγονός του ο σκοινωσέτης δημιτριστάλλου, σκοινωσέτης στο θέατροπορία και το γιουγίρμαν και τον κοτζαμπάσει του καστρόπηρου αλλά και την εμβληματική παράσταση της μεγάλης χήμερας το 2014. Πρώτο παρουσιάστηκε στο φεστηβάλασυνο και επειδάβρου και μετά στο θέατροπορία, η μουσική ήταν της κατερύνας πολέμι και η στιχη των δραγουδιών που στρατιπασχάλει. Ο Πητής λόγο τέχνης και μεταφραστης στρατιπασχάλεις δεν είχε εύκολο έργοδιες και βάζοντας τη μεγάλη χήμερα και το θέατρο, μίλησε στο πότκαστο μας και την ελληνικά λες. Ο καραγάτς είναι ένα συγραφίσο που είχε την γορυθή πάρα πολύ και διαβαστή πάρα πολύ από την αίρημερια. Μένα πάντα γνώμη μου είναι ότι κάποιος που διαβάζεται ευρέα ως και πήμορα μέσα στο χρόνο. Όσο και αν χαρατυρίζεται κακογράφους ή ότι η πένα του φτάνη στα όρια της πόρνογραφίας γιατί αυτό έχει, έχω ακούσει ότι έχει ποθεί. Δεν μπορεί παρανακρύβη κάποιον διαφέρα. Για μένα μια προσωπικότητα με εσωτερικά και παρξεργά προβλήματα πολύ βαθιά που αυθέσει προσωπικότης είναι φυσικό. Να μην είναι τόσο ευχάρισεις ούτε τόσο πως ήταν που με θετικές, ούτε για έναν άνθρωπο που συμβιώνει μαζί του. Ο μεγάλος ύπνος που είναι ένα φίλοι μου που μου μαρίς που ιδιαίτερα είναι το πιο βιογραφικό που μπορεί να δεις. Ας πούμε το βαθή τράβμα το οποίο υπέστη έμεσα που προβλήματα της δικής του οικογένιες μια δελφή που ήταν κάποιο πρόβλημα και λοιπόν που δείχνουν έναν άνθρωπο τραβματισμένο βαθιά. Αλλά ξέρετε η υπερευέστη της άνθρωπος μπορεί να γίνουν και ιδιαίτερα τηρανική. Δεν είναι δένα να κανείς να είναι τραμπούκος για να είναι τηρανικός. Μπορεί να είναι η υπερευέστη τους και να γίνουν φοβρά τηρανικός. Είμεσα η άμεσα βίεως. Μαμά τα πηχήμερα. Εμήδια είναι ο φυσιολογικός άνθρωπος. Το πάθος της ισκωτής, το μια λόπος, τον κάθε φυσιολογικό άνθρωπο. Αν μορρέ πράγμα! Ο παλαμάς μαζί με τον γεδάφη και το σκαιλιανό είναι η απόδυξη, ο σιελάβα δεν έζβησε στα σκοτάδια του μεσέωνα. Επέζησε συνεχίστηκε διατηρίτη μενευματική αφήφαρυσία. Ό, ότι δε βασίζεται στην γνώση, για να υποπήραμα και παρατύρηση, μάριν να δεν είναι αλήχια. Είναι όνοιρο. Είχημε να με δαγνώσει. Ταθώσει η μεγάλη χήμερα κρυβέται πίσω από τις πιο αμφιλεγόμενες με τα θανάτιας στιγμές του καραγάτσι. Ας μας με λίγα πράγματα, για αυτήν. Καδραχάς στο ευρύκινο υπάρχει μια παρανόηση σχετικά με τον τίτλο. Εξηγή, η υπηραγούση, δημοσιογράφος και φίλητης. Μαρινάς καραγάτσι. Η μεγάλη χήμερα ο τίτλος δεν είναι μια χήμερα η οποία είναι μεγάλη. Η σηστώρημα κυκροφορίσσε το 1936, η αντιμά με καλά δυο χρόνια πριν το ίδιο κερμαν ως νουβέλα. Άργότερα λοιπόν στη δεκατεία του 50, θέλεις να το ξαναγράψει και να το μεγαλώσει. Να το κάνει με τη στώρημα δηλαδή από νουβέλα. Όταν κυκροφορίσσε λιπών τότε, μάλιστα άλλαξε και το όνομα της ίρωήντας. Δεν ήταν παντοσμαρή να βρέ, όπως ήταν στο επόμενο. Ένα διαφοροποιηθή από την προηγούμενη έκδοση της χήμερας που ήταν η νουβέλα με λίγότερο σε λίτες. Ονοώμε σε αυτό το βιβλίο, η μεγάλη χήμερα δηλαδή ότι είναι η πιο αναπτυγμένη φουμορφή της πρώτης χήμερας. Δεν είναι η χήμερα μεγάλη, είναι το βιβλίο πιο μεγάλο πρώτο. Για το ότι την χήμερα την έγραψει δύο φορές, ώστερα τις πασχάλες που τη διασκευασή για το θέατρο λέει. Πιστεύω ότι θα μπορούσε να τη γράψει και τρίτη. Άρα είναι περισσότερο η ανάγη του να αφηγηθεί να συνεκριμένει η ιστορία παρά ο τρόπος με τον οποίο αν την αφηγείται. Χωρίς να σημαίνει ότι ο τρόπος του είναι κακός όσο που συμπόθηκε, καθόλου κακός δεν είναι απλώς δεν είναι αυτό που σε εγωητέβει. Είναι το χημά η αφηγηση το οποίο σε παρασύρι σε αυτό το εσωτερικό ρέβμα για το οποίο μιλάω ο καμή ελεγοντας για το δοστογιαίες. Η Πεπυραγούση έχει μια διαφέρουσα ιστορία από τα παιδικά της χρόνια στις ίρω. Το πιο αγαπημένο παιχνίδι ήταν το παιχνίδι στο κοκινός πειτο. Το κοκινός πειτο ήταν μισογρυμισμένο που λέγαν ότι ήταν στιγχομένο διότι κι είχε αυτό χτωνήσει πριν από πολλά χρόνια μία γαλίδα. Μιλάμε τώρα για τέλειο της δεκαετίας του 60, η δικές μου αναμνήσεις. Είστε ότι είναι το σπίτι όπου στέγασε ο καραγάτσις, την οικογένεια τώρα ίδων και την Μαρήνα Μαρέμα. Είστε μια επίσης και ψήτης της ίρω η Μαρήνα Καραγάτσι έψαξε, πήγαμε μαζί σε αυτό το σπίτι, προσπάθησε να βρει αναφορέζει για την οικογένεια που ζούσε στην πραγματικότητα η ξεκίνει να το σπίτι. Πήγαμε λοιπόν και για να πέξουμε και να φύγουμε με ποδοβολοί τα μόλις σε επεφτεοίριος γιατί φοβόμεστε τα χοντάσματα και το αδοπημένο μας παιχνίδι, ήταν να κάνουμε ότι αυτό κοτωνούμε εντώσεις αουηγικό στην αγαλικά βγάζοντας άνεθρες κραβγές αλλά στην αγαλικά. Αργότερα μεγαλώνοντας έμαθω ότι η γαλίδα στην οποία αναφερόταν εγωθρίλος που ήθελε το οικοινός πίτου του πισκοποιού στιγιομένο ήταν η ροίδα της μεγάλη σχήμερα σημαρήνα. Είναι αυτός ο τρόπος με τον οποίο βλέκονται και φολλόνουν τα σύνωρα ιδιαχωριστικές δραμές μεταξί χρήλου, μίθου και πραγματικότητας μεταξίρεγω τεχνίας και πραγματικής ζωής. Η συριανή της δεκαητίας του 30 ή του 40 από πρώτο διάβωσα αντιμεχήμερα, τους βόρετε να συγκεκριμένοποιήσουν ας πούμε το μνημείο της το σπίτι που έγινε το δράμα. Η έλευση της τυλεόρασης έπεξε μεγαλό ρόλος τη διάδωση του έργου του καραγάτσι, έχουν μεταφερθεί πολλά βιβλία του. Στη μικριοθόνη καδραχάς υπήρχε ο Άγιου Γιερμαν μια τυλοπτική σηρά 142 το 1936 που πεζόταν απ' την ηενεδ. Έφερε σε επαφή πολύ κόσμο με το έργο του καραγάτσι έτσι και έναν μετέπειτα σηγραφαία που όταν θα έβγαζε το πρώτο του μηθυστόριμα θα γραφώταν ότι ίσως ήταν ο νέος καραγάτσις. Το Χριστοχομενίδι ο οποίος μου λέει σήμερα. Εγώ προς την φορά του του Γιερμαν τον εγγραμμα τα νύμουν 10 χρονών, 10 εκεκκάτσι και τα σπόπος έγινε. Στην λεόρες υπήρχε η λοπτική μεταφορά του γιερμαν στην οποία προταγωνιστούσε ο Αλέκολα Ληξανδράκης και ονοικοί τα στακύρωγλου, η Δάηνα ανθυμάσει η μηρέα γυναίκα. Η μηρέα γυναίκα με την υποδιόταν με μη μη ταινήσει, τότε ήταν εξελογόικος χρονών και ήταν εγώδος. Δεν σπέφταν σαγόνια από την ευλέπη, στανε καλόνη πραματικά. Και πάρα πολύ άλλη σπουδαίηθο πει και σε όχι μόνο σε πρώτους ρόλους και σε δεύτερους και σε τρύτους. Λοιπόν με ένα μεια γύστροσε η σειρά την οποία αν ευλέπα. Και είμαστε ο λόρθος σε χιζάγηση, Άλλη. Κάνεις λάτους, κανεις λάτους, ονομήριντα, είναι αδανεύω την πωτή, ούτε σκοπέβου να απαντρεφω στο αποκρύε. Μά, γιατί? Γιατί να μπατρεφω. Απόκρύεται, αδύνατο σου. Άδια. Για μια στιγμή ήρθε στο στόμα του βάσχε γιουμολογία, γιατί είμαι πατρεμένος, μακρατήθηκε. Τι λόγο είχε να ξεδιπλώσει τώρα στο γεροστρατή, παλιάζε βισμένος ιστορίες, αδρεμένος, κολοκηθεί. Ο σύφουνας πλέγεται ρωσική επανάσταση, τα σβησόλα. Εμένα βγάλτε να την μέσκει, αγαπρόγονται, μ' ατραγματό, πω πω πω πει, ας έτρας το προκήμα. Ο γάμος της εγκολήσουμε τον εγγωρδάνο βλούνευ μια πρότιστά της εγκολουσίας. Το παραδέβου. Κάποιες θεμίου μου λέει, μ' αμά μου αυτό είναι ξέρεις, βασισμένος ένα μεθιστορίμα. Και τη λέω το θέλω, όπως δίπωτε, σε και τ' έχω πάρτο μου. Γυρίζει μ' άνα μου στο πατέρα μου, του λέει, μα το πάρο έχει πολύ σέξας. Έτσι, είμαι ένα ίδια να γνώστη, είχα διαβάσει πολλά βλία και μέχρι τότε, κλασκελό γονταιχνία. Έπαθα την πλάχα καμουάρι, διότι, είναι αποκριτογράφησε αυτό το βλίο για μένα, το πόστι λειτουργεί κοινωνία. Είναι κοινωνική μηχανισμή, η μηχανισμός κοινωνικής ανέληξης. Ο μηχανισμός επιβολής πάνω στους άλλους, ισχές συγκρούσεις. Αυτό σω αχταρμάσα αυτό πανηγείρη της ματεοδοξίας που εμπεικαντήσει στην Ελλάδα από τότε που το κραφό καραγγάτησε από 240 μέχρι το 2016. Βρίσχης μέσα στο κοινό μας σε λίδες οι οποίες παίγγραφνε, ιδιαπλοκεί μεταξύ πολιτικής και επιχειρηματικότας, και οι οποίες είναι σαν να έχουν γραφτεί χθες. Καθώς το μηχαν πει νέο καραγάτσι με ρουτιματικού, προτογιαυτό και για το πώς ανέδρασε η μάρινα καραγάτσι σε αυτό. Και το πρώτο μου βιλείο το σοφό παιδί, έγραψει ότι μήντες καλόπλου στα νέα ένα μία κρατητική πάρα πολύ θετική που είχε τίτλει ο νέος καραγάτσι με ρουτιματικό βεβαια. Και μάλιστητο χαμπίντες το καλόπλου πρόφατο του κλείο ίδια βάλιστα με ρουτιματικό, κανείς δεν το είδε το ρουτιματικό. Και ο μαμπάντησε το ρουτιματικά δεν τα βλέπουμε άνθρωτο. Επάσε ρετώσει εγώ το τέκανα άσκηση σε ένα τη γυρκόγραφείο, είμαι 26 χρονών, τα παράτησα όλα και έτρεξα στο βλειομόλιο της αστίας, όπου ήταν ο πρώτος με κδότης η αστία. Και επανευτικής που με είπαν ενέο καραγάτσι έστω και με ρετουματικό, και εκεί πρέπει να έτσι την μάρινα την καραγάτσι την κόρη του. Ο οποία θα μπορούσε να είναι έως και κυνευισμένη, θα μπορούσε καλή στα να μου πει μια άλλη στις τέστης, ότι τι μαλακίες είναι αυτές, τι οι ανοησίες είναι αυτές. Νέως καραγάτσι δεν υπάρχει και ο αραγάτσις και όμως η μάρινα με αγάλια είχε με φίλησε και με ένα τρόπο ήταν μητρική σχεδόν, σαν να επικροτούσε το χαρακτηρισμό. Ένα αν φιλεγόμενο και φάλαιο της ιστεροφημίας του καραγάτσι έχει σχέση με τις φιλητικές θεωρίες και τον βιολογισμό. Η φιλητικές θεωρίες, γνωστές ως επίσητη μονικός αρατσισμός, κορυφώστηκαν με τον Hitler και εξαφανίστηκαν σχεδόν μετά την πτώση. Στο συμβόσιο προσλύψης και χρήσεις τον φιλετικόν θεωριών στην Ελλάδα, ο καθηγητής νεωλικών σπουδών στο φράεια γιουνοιβερζητές του Βερολίνου ομήλτως Πεχλυβάνος μιλήσε με αφορμή την παρουσία του Διασιμότερου, ευγωνιστεί αλέξεις Καρελ στην σκέψη του Καραγάτσι. Υομιλιά του, που υπάρχει ον Λάιν, μέσω του Σάιτου ίδρυματος Βοδοσάκη, σκιαγραφή της διαδρομές των φιλετικών θεωριών στην μησωπλασία, έχοντας αναφέρει τον αλέξης Καρελ να πούμε ότι ονομπελίστας Καρελ, ονομπελίστας για προηγούμενη δουλειά του και όχι για τις ευγωνικές πεπηθήσεις του. Λουστήριξε ότι η ανθρωπότητα υποβαθμίζεται βιολογικά και πρώτηνε την εφαρμογή ευγωνικών μέτρον για την αναγέννηση της φιλής συμπεριλαβανομένης της στήρωσης των ακατάλληλων. Πρώτηνε την χρήση θα λάμω να ερίων για την εξόντοση ανθρώπων, χαρακτηρίζοντας τη διαδικασία του σανάτους τους, θα λάμωσα ερίων ως ανθρωπιστική και οικονομική. Έκανε μάλιστα εγγωμιαστικά σχόλια για τις ευγωνικές πολιτικές των αζιστικού καθεστότους. Μετά την απελευθέρωση της γαλίας από τον αζισμό, κατηγορίθηκε για συνεργασία με τους ναζί αλλά πέθανε πριν προλάβει να δικάστεί. Αυτή είναι μια πλευρά του γιατί στην ιατρική παραμένει αναγνωρισμένος όσο πατέρα στις μεταμόσχευσης οργάνων και πρώτο πόρο στις ευραφές αγγίων. Ο σηγραφέας τρατης τυρικάς εν μέσω κατοχής κατηγορίσεως αέγραφε, ο καραγάτσις ως θεωρίας χειτληρικής προέλευσης, τελικά παρότι ο καραγάτσις είχε γοητευτεί από τις φιλετικές θεωρίας, πιθανώς και βλέποντας την κατάληξη τους στην χειτληρική γερμανία με τον Λοκάφτομα, δεν υπέμεινες αυτές, ούτε φυσικά στη ρίξη τους να ζει και ο χειτληρικής εμπνεύσεως, εμφανά με τον τυρικά πρόλογος στον κόσμο που παιθένει, εξαφανίστηκε απόλες τις μετέπιτα εκδώσεις. Ο καραγάτσις δεν ήταν ακροδεξείως, λέει κόρη του Μαρίνα Καραγάτσι, η οποία τον έχει κατηγορήσει για πολλά. Αυτό όμως το αρνείται με τρόπο απόλοιτο από το αφήρωμα του Ιδρήματος Γουλάνδρυ. Δεν μπορείς κανείς τον καραγάτσις και όσες τον κατηγορούν για ακροδεξειώ και συντυρετικό άνθρωπο, κάνουν λάθος. Εγώ δεν μεγάλωσα σε ένα σπίτι ενός συντυρετικού πατέρα. Άνωστε μέστηλε σε ένα σχολείο, όταν τελείω σε ατοδημοτικό που ήταν της γητονιάς μου τους σχολείο και ήταν μάνας συντυρετικός σχολείο και μέστηλε σε ένα αριστερό σχολείο. Ο όλοι καθηγητές ήταν πρόην εξόριστει αριστερη. Δεν μπορείς πράγματι πιστεύει στο όσο πολύ στο ακροδεξειώ να στις το παιδίους σε ένα τελίω σχολείο. Μου απαγόρευε να πηγαίνω στο κατηχητικό και πηγαίναν όλα τα λαπαιδά και από τις γητονιάς καθηκεριεκοί και εγώ ζήλεβα φοβερά. Γιατί φαίνουν αυτά τα οικονακια που εγώ δεν μπορούσε να έχω τα οικονακια, δεν ήταν καθόλου ένας άνθρωπος συντυρετικός. Γιατί και πολύ ελεύθερος ως προς τον έρω καταδοί, άλλο στιχείο. Ενώ δε χώμαστε ότι στον πήρυνα του, όντως ο καραγάτσις δεν ήταν ακροδεξείως, είναι δύσκολο να παραβλέψουμε το πώς χρησιμοποιούσε τη βιολογία για να εισχυριστεί πράγματα, όπως αυτό εδώ που έγραψε και το διαβάζει ομίλτως παιχλυβάνος. Είναι έκια μεγάλη αυτή η πιστείνη βιολογία, με δίδαξε πώς. Η ιδιώτες αντιλίψω στις διορατικότητος, στις διεσθήσεις, στις τρυσκεφτικότητος κουτούλου, είναι φυσιολογικές και δράζονται στο πολύ πλοκοστοαδενικό σύστημα του εργανισμούς μας. Πώς η δημιουργία διωφία, κατά προέκαση μεγαλωφία, δεν είναι παράγω μόνο της ενδιαφαλικής ιερθρόσεως, αδεθνισταμένοι όλων των παραπάνων, φυσιολογικών παραγώντον. Έτσι που παραδείγματε, δεν είναι το σοκινωνικό, όσο βιολογικό ζύτημα, το οποίο καλή τεχνική δημιουργία από μήναι προνόμιο των αντρώνων και θα απομήνει δράφειο καραγάζεις. Η βιολογική κατοτερότηση της γυναίκα σχετικά με τον άνδρα, είναι το ζύτημα, καθώς η βιολογία διδάσκη, πως η δύο συγγραφία της γυναίκα στεμακρία από την πνευματική και καλή τεχνική δημιουργία, πως η ελάχισσης γυναίκες που εδημιουργίσαν, έναν αλλογία σε πολύ κατώ τρυπιότα από τους άνδρες, ήσαν εξαιρέσεις, οφιλόμενες σε αδενικά αντιθυλικές οι δυο συγγρασίες. Οπότε πίστεβε ως η γυναίκες είναι βιολογια κατώτερες των αντρών και όσες εξαιρέσεις υπήρξαν, οφιλόταν σε αδενικές ιδιτερότητες. Το θέμα είναι αναυτές τις ιδέες περιβιολογικές κατοτερότες των γυναίκών της, αξιουποιούσε και στα μηθυστωρίματά του και ειδικά στη μεγάλη χήμερα. Και όταν το καλοκέρι του 2014, μια νεαρίση γραφεάς γρατζούνισε την επιφάνεια του θεωρούμεν με σωγινισμού του έργου του καραγάτσε με ένα σύντομο άρθρο, αυτό που ακολούθησε ήταν μια λόγο τεχνική κλωτσοπατινάδα που είδη από εκείνες τις ιμέρες, ονομάστηκε καραγατσιάδα. Το νύου του 2014. Είναι θέματα που ειζήτης γύρω από αυτά είναι έτονει και σκληρή και σχεδόνο παδικύρβη. Πάρα πολλά θέματα και έχουν ομαλώσεις και να απολουθείς είναι ο κομικός χθομάσες άμπρας από το πότκας του. Πέφτηξύλο η γυνικά ρεβαιδί μου κανένας πιστεύω ότι όσο καλώς και να είναι στις μάδεψιές, δεν μπορούσε να προβλέψει ότι ένα από τα θέματα του 2014 για το οποίο θα πόρον όταν και θα έπιζει ξύλο ιδερνητικά ο κόσμος, να κάνουμε κανένας του καραγάτσυ, πάει πέθανη, χαίστη και το ρεβαιδό. Δεν έχει κάνει, πάρα πολύ σύγους, δεν έχει κάνει τούτερα σχομαι για να κάνουμε κανένας. Όλα ξεκινήσαμε από τον χαρακτήρα της Μαρήνας Μάρε από την μεγάλη χήμερα και πρώτα ασμαάσουμε πια πιθανόσιταν η πέτρα του σκανδάλου στην πραγματικότητα. Πέρα φυσικά από τον καραγάτσυ που όπως όλοι συγγραφείς πιθανόν εβαλεκόματια του εαυτού τους αυτήν. Η δημοσογράφος Πεπιραγούση παρακολούθησε την αναζήτηση της Αληθηνής Γινεκας που ενέπνευσε την ιστορία, αναζήτηση που έκανε η στις φιλή Μαρήνα καραγάτσυ. Σύφωνα λοιπόν με τη Μαρήνα και όσο ποτέλεσμα των αναζήτησεων της, ένα κομμάτι της Μαρήνας Μαρήνας Μαρέ μπορεί να είναι εμπνευσμένο από τη λιζηρήνη. Η δεύτερη γυναίκα του Αδελφού του καραγάτσυ του τα κυροδόπουλου και ο πίεσε πρώτο γάμο είχε παντελφοί το κοσταντίνο τσάτσο. Είταν μια γυναίκα μήθος για την εποχή της, πέθαινε πολύ νέα, νομίζω το 1440 σε ηλικία πληεδανιά η 40 ετών. Η Μαρήνα είχε μια πολύ χωριανάμνηση που την είχαν πάει να την αποχαιρετήσει ενδοσσαγωγικό λίγο πριν πεθάνει. Πέθανε από καρκίνο στον ενγέφαλο όχι να με καλά από κάποιον κόστον ενγέφαλο. Και η οποία ήταν μια εξέχουσα μουσα του κοστίπα γραμμά και μάλιστα κοτισεκνώσεις, κουκέντρου κοστίπα γραμμά, έχει την εμφωρήσει και η λιλογραφία της λιζηρήνη με το κοστίπα γραμμά. Το άρθρο λοιπόν που ξεκίνησε την καραγάτσια άδα ήταν τις συγγραφαία Ρένας Λούνα και ειδημοσιαύτηκε στη λάφου με τη λόγη πατριαρχία δεν φύτρος εμόνητης η μεγάλη χήμερα και η εμφυλεσταυτότητες γράφει η Ρένα Λούνα. Δεκολουγές για το καραγάτσιο ακούσει πολλές. Όμως προκείτε για ένα βιβλίο που δεν του λείπει τίποτα από το πατριαρχικό τέξτμποκ που τότε κυριαρχούσε και σήμερα ακόμα βράζει ακριβώς από κάτω μας ή και προστά μας. Η χήμερα έχει προκαλέσει σύγχηση γιατί η κεντρική Ροίδα η Μαρίνα παρουσιάζεται με μεγάλη πατριαρχική κολακία παρένθεση όμορφη και τα πίνη. Άρα πώς είναι δυνατόνος εγραφείας της να την εισήτώσω λένεως σπέβδουν υπερασπίστον των καραγάτσια. Ενώ ταυτόχρο να φαίνεται να την καμαρώνει και να την οθεί, δεδομένουν αυτών των σησαωικάντη θέσεων προκείπτουν και τα προτωσέλειδα εφημερίζον με εγκλήματα πάθους που μέχρι σήμερα μας κυνηγάνε, σαν γλύτερ πάνω από τις σορούς που αφήνουν γενεκοκτώνει. Η μεγάλη χήμερα είναι μια σεξιστηκη παραφωνία κατασκευασμένη από τις ητάταμίσους και χεστιανική τημωρία, δωσμένα στον υπερθετικό βαθμό. Λόντας για εποχή και σεξεργασία, το 1880-50 χρόνια πριν τον καραγάτσοι, εγραψει οζωλά την ανά, η οποία φυσικά δεν στερήτες εξησμού, τι στερήτες εξησμού άρεγε, αλλά τουλάχιστον σε αντίθεση με τη μητέρα της Μαρήνας χρωματίστηκε τελείως διαφορετικά ήθηκά μηλώντας. Στη μεγάλη χήμερα έχουμε ενωχές, ξηλοδαρμό, οικονομικό έλεγχο και όλες τις διδαχές που δέχτηκαν οι γυναίκες από την ηκλησία για το ρόλο τους, δωσμένες μία παράδεκτα ρωμαντικό τρόπο και απλοϊκά δίπωλα συμπεριφοράς. Η Μαρήνα δεν συγχωρείται σεξεργάτρια μητέρα της, αλλά παραδίδι στον άντρα της την περιουσία της Μητέρας δηλαδή, επειδή είναι μιαλωμένη και κρίνει πως ο άντρας της θα κάνει τη σωστή διαχήρηση, ο άντρας της βεβαια χάνει τα πάντα βρίσκει δικαιολούγημένα σύμφωνα με το μητυστόριμα, έρωτα σε κάθε λημάνη, ενώ ταυτόχρονες εξουαλικότα της Μαρήνας είναι το πιο δεμόνο πημένος τυχείο, κατηβάθητα τα άρος το και σκοτυνού, πόταν εκφράζεται γίνεται μετροπή και αποστροφή. Όλα τα παραπάνω για να καταλείξουμε στις ερινίες το σύνχρονο γύλτριπ για το νεκρό παιδί που δράω σκαταλήτης. Αυτό ήταν το σύντομο άρθρο της Δεραιναζλούνα, το σες λέξεις χωρούς αν στις στήλτης, την ενδυπηλάφω μαζί με κάποια σταχιολογημένα από σπάσματα από το μητυστόριμα, όπως αυτό, στην ψυχή της, δεν χοράει ζύλια, χαμογελάει με υπήκια για τις σαρκικές παρεκτροπές του Γιάννη. Δεν έχει σημασία αυτό, δεν την απαντάει με την ψυχή του, ένα άλλο όπως μας. Δεν είναι σωστό να γλεντάει έτσι, φανερά και απερίσκεπτα με υπόπτες γυναίκες. Αν το μάθη η λιλή θα στεναχοριθεί θα πονέσει, ας πονέσει αυτός είναι ο κλύρως της γυναίκας που αγαπάει. Ας πονέσει και αυτός δεν το λέει ήρως, το λέει ο αφηγητής, οπότε η κρυτική πως η ίραναλούνα, περδεψε τις φωνές των ίρών με την φωνή του καραγάτσι, δεν ισχύει εδώ, ο αφηγητής λοιπόν λέει, έχει ενδελός από κτυνωθεί. Δεν είναι πια παρά μια μήτρα δυψασμένη για συνουσία, με πέη υποταγμένα στην ιδονική της έκρυξη. Δεν είναι παρα ένα κτύνος πορνικό, έγινε μια πόρνη, προκαλεί πια τους πάντες χωρίς να το θέλει, χωρίς να καταλαβαίνει πως το θέλει. Έψαξα την συγγραφία, αν ήθελε να μας μιλήσει για την καραγατσιάδα και, όπως μου έτραψε αρχικά διαβάζοντας την λέξη, μου διάσαι και σε πανέφερε την δυσάρεστη έστηση που είχε νιώσει και ας περάσε περίπου ένα μησης χρόνος από τότε. Δεν ήξερε αν ήθελε να μιλήσει δημόσια και για πρώτη φορά με τη φωνή της για όλα αυτά. Μου ζήτησε χρόνο για να το σκεφτεί. Στο μεταξία ακουσε το πρώτο μέρος του, είχε την κουδοκιμαντέρια, την ζωή του καραγάτσι και τελικά όχι χωρίς κάποια συστολία ποδέχτη και την προσκλησή μου. Για το, ματετια ήταν η εποχή της μεγάλη σχήμερας, ήρενα λούνα μου λέει. Σε αυτό σίγουρα μπορώ να πω ότι υπήρχανε πολλά έργα, που υλή πιο πίσω, τα οποία δεν ήταν καθόη ο έτσι. Ήταν σαν να διαβάζει στον φεμινισμό της εποχής, αντίστηχα. Βηλαδή δεν μπορούμε να τα κρύνουμε φεμινιστηκά πάλι με το πόσο σήμερα ορίζουν κάτι φεμινιστικό, αλλά ήταν πάρα πολύ ξεκάθαρο. Η περισσότερη γυναίκή χαρακτήριας του που τα διαμάδι είναι σίγουρα έτσι, μιλάμε τώρα για κόμμα πιο πίσω. Είναι σίγουρα πώς. Έχουν έναν δυναμισμό, είναι πολύ επίπεδη. Εξηγείτε το πώς μεταμορφώνονται από το ένα σημείο στο άλλο. Η αποφάσης δεν είναι ένα στερό τυπικό μεταφυσικό τέχνασμα, το οποίο στην μία σελίδα είναι κάτι και στην έλυδα όχι. Και το, αν μπορούμε με τα μάτια τους σήμερα να βλέπουμε έργα του χτές. Μπορούμε να κάνουμε έναν θέλημα. Μπορούμε να το πούμε και όλα σε αμαθέλημα επίσης. Και αυτό είναι νομίζω και να κομμάτει στη σύστησης. Το πόσο σχνόμπω και στιγκό είναι αυτό το κλάμπ. Δηλαδή αν δώσεις σε ένα νέο παιδί, να διαβάσεις ένα βιβλίο παιδιότερο και αυτό το παιδί πιο τίτου φάνι και έτσι, δεν μπορείς να του πίσω, δεν μπορεί να του πίσω. Μπορείς να μιλίσεις για κύμου την περίοδο. Μπορείς να αρπότην το συγκεκριμένο βιβλίο για μένα στεί και τε πίσω την περίοδο. Η ανάγνωση με τα γελιά του σήμερα που κάποιοι λένε ότι είναι λάθος και κατηγορούν την λούνα για αυτήν, γίνεται σε κάθε έργο. Παραδηματος χάριν, στο προηγούμενο επεισόδι όμως, καλες μένει, είπαν κόλα και φτικά για το έργο του καραγάτσι, πόσο επίκηρο είναι σήμερα, πόσο λέει για την τόρινή κοινωνία και λίπα. Το επεφήμησαν, δηλαδή, ακριβώς με τα γελιά του σήμερα. Λίγη επιχύρισαν να αποδομίσουν με επιχυρίματα την αποψήτης, πολλοί είτε την έβρησαν ή υποκρύθηκαν ότι πιχεζητήσει να καείο καραγάτσις και απαντούσαν σε αυτό. Θα σωσιαλπήραν φωτιά έξαλα με την επιχυρούμενη ακύρωση του καραγάτσι, ο οποίος, στεπραγματικότητα, οδήποτε προτάθηκια από την Λούνα, ακολούθησαν η Βρίσκε Επιθέσεις, εξηστική χαρακτηρισμή, εντενετικό μόμμι, λες και κάποιοι ήθελα να αποδείξουν ότι όμις ο γυνισμός του Περασμένου, εόνα για τον οποίο νέδραψη Λούνα, είναι το ίδιο ισχυρός και σήμερα. Υπίξαν βέβαια και διαφέρουσες και κόσμοιες απαντήσεις που προχώρισαν την κουβέντα, παραδηματος χάριν, ο Άρις Αλεξανδρίς γράφεις την καθημερινή. Η υπολέμη της Μεγάλισχημερα συσχυρίζονται πως η παρεμβασή του συναιδιαπιστωτική, καλά τα λένε όμως οι διαπιστώσεις που δεν είναι πλύριες, καταλίγουν στη φυλακή της μίζερης μονομέριας. Όπως ακριβώς εντοπίζουμε τον σεξισμό στο εργο του καραγάτσι, μπορούμε να εντοπίσουμε το ίδιο ή και διαφορετικά ελατώματα σε ένα σώρο αριστού γυμάτα. Με να μην με μόνο σε αυτά, αν αποφασίσουμε ότι το εργο είναι τα μελανά του σημεία, αυτό που θα αποκομίσουμε είναι η ασχήμια. Όλοι τέχνει θα μας έχει διαφήγει. Η μεγάλη χήμερα δεν χρειάζεται νεκλυθείως πρώτη που φεμινιστικού βίου, λειτουργεί πιο αποτελεσματικά ως αντίθετωτο, μαθαίνουμε καλύτερα πως ναστε κόμαστε. Όταν μαθαίνουμε πως δεν πρέπει ναστε κόμαστε. Ο καραγάτσις δεν είναι ανάγκηνε ερμηνευθείως κύρικα στη σησότητα στον φίλον μπορεί να ιδωθείως εξερευνητής της κοινωνικής κατασκευής τους. Είναι καλό να επισημένουμε τα σφάλματα και τις αδυναμίες των λογωτεχνικών έργων, αλλά είναι ακόμη καλύτερο να αναπτήσουμε την ικανότητα να βλέπουμε πέρα από αυτά. Όσοι φευγαλές μάτχες εκόσμους που μεταμορφώνονται, όσοι μαρτυρές ανθρώπων με πάθηκαν οι πάρκες, τα λογωτεχνικά βιβλειάν Ο σφευγαλές μάτχες εκόσμους που μεταμορφώνονται, ως μαρτυρές ανθρώπων με πάθηκαν οι πάρκες, τα λογωτεχνικά βιβλιά νοσούν, σαν την ανθρώπινη συνθήκη που περιγράφουν. Ο χρόνος σαρώνει την τέχνη όπως σαρώνει και μας, καταλήγιο αρις Αληξαντρίς. Αυτό που χρειαζόμαστε όλοι μέσα στη δίνη της φτωράς του είναι κατανοήσει και ανείχτω πνεύμα. Τι σημείρες της καραγατσιάδας, όλοι μιλάνει για αυτή, ακόμα και στην τυλεόρας, σε συναιδευξί τους στο στουδιο τέσσερα με την άντσης από έτου Λου και τον θανάσαι ένα γνωστόπουλο, ως ενθέτης σταμά της καραμνάκης πηγαίνει την κουβεντά εκεί. Έγινα αυτό το χάλι με το καραγάτσι, δηλαδή δεν πω, δεν ξέσαμε πού θα σουρθει. Κοφέβος τη βλακία. Είναι για το αν είναι σεξιστική, η μεγάλη χήμερα. Βρέπε γιατί θα πούμε για τον αριστοφάνι, τι θα πούμε για το σοφομιλί, και θα πούμε για τον εμπρεπίδι. Πάμε στα καλάμεσαι έχουμε σηκώσει όπλα προς τα παντού, δηλαδή αφήστε τα πράγματα. Αυτά επίξανε αυτά γίναν αυτές τα μιαποχές. Εδώ ο καραγάτσις και γράψει κριτική στην πραδυνή, με την υπογραφή του, έναντίον του γέι, τένας Ιουήλια, μες και έναντίον του γέις κοινωθέτηκούν. Είταν άλλες εμποχές, άλλες κληρώτητα, η μόνοια άμεινα αυτή τη στιγμή για να μπορέσει να ελευθερωθεί κάτι, είναι να είμαστε γενεόδορή και να κοφέβουμε στη βλακία. Να σας πω την αλήθεια, εγώ δεν είμαι του καραγάτσι, δεν το βγιάβασα ποτέ με χαραναγάλι χέστικα. Αλλά όταν τίγαστε ηραψάνη, ένα υπέροχο χωριό στον όλυμπο, από που είναι η καταγωγή του, και είδα με τι καμάρι, η άνθρωποι εκεί που είναι από το χωριό του μου μηλούσαρ, κάτι βιβλιοθέχι μου έχουν φτιάξει στον αμάτου. Μην μην πατήσουμε κάτω από τη μάτου, σα μας μου άσχομαι, την αματική ζωή του τόπου, αυτός ήταν ο τόπος. Τι να κάνουμε έχουμε και ο εμιλήθος δεν έγραθες εξίστικά. Ατι να βωνία να γίνουμε πολύτικά κορέκτ, έχουμε χάσει την μάλα, έχουμε χάσει τη ζωή και δεν μπορούμε να χαρούμε την ποτά. Λοιπόν, υπάρχει πάντα για μένά το μέτρο είναι ο άνθρωπος. Η κατερήνα γελυδάκη στην εφημερίδα του κουμμέντω θα έγραφε. Όλοι περίπου ξέρουμε ποιος διαβάζουμε, δεν έχουμε ανάγκα από τα δάδες, ούτε από οδηγούς πολιτικής ορσότητας. Και κυρίως δεν χρειαζόμαστε λίγο τεχνικά δικαστήρια που θα αποφένονται για την τύχη των βιβλίων. Ο δέχρις το σχομενίδις, σε δυπέτ για το θέμα στην καθημερινή, γράφη. Η ιδεολυψία αποβλακώνει. Όσο σοβαρά θα πένναμε τους μιλιάγγιχτους των προπολέμικών κατηχικών που νόμιζαν ότι σκοπόσεις λίγο τεχνίας είναι ένα εμνητυφήσι και τα ελληνοχυσιανικά ιδεώδι, άλλο τόσο και τους σημερινούς πολιτικός ορθούς, τυφλομένοι από αντιπατριαρχικό μένος, από τη λαχτάρα να πετάξουν στην πειρά ο οποιο έργο τέχνηση δεν ευθυγραμίζεται με τις ιδέστος, δεν καταλαβαίνουν κάνα τη λέω καραδάτσης. Εκείνος περιγράφει το υπαρξιακό αδιέξοδο των σκοτυνών ιρώντου, εκείνοι νομίζουν ότι προάχει την τοξική αραινοπότητα. Οι ιδεολυψίες βλάπτουν σοβαρά ή σωσαν επανόρθοτα την νοημοσύνη. Ρωτά όταν ο Χριστοχομενίδι σήμερα αν βρίσχει κακό το να βλέπουμε έργα και συγγραφείς του παρελθόντως μετα σημερινά για λιά μας. Όχι, το βλέπω κακό το βλέπω τόσο κακό όσο το να βλέπουμε αυτά τα εφτραφέστα τα αγελούδια στις αγενησιακούς πυνακές και να λέμε μα τώρα και τα τυπαχίσαρκα παιδιά. Είχαν την μαμάτους να τα βάλει σε μία δύετα καραβέστανος πω ότι θα σε ορίσχει και κοινό κακό ή κοινό. Το θεωράς τι όλου, τα κοιντια αυτά τα αγελούδια πραγματικά παχίσαρκα. Θα τα κνεύουμε αυτό το κρατηριό επίσης. Εγώ ένα ρωτιχέμε για να παντήσω και λίγο σοβαράκι. Η παρεξηγη συγγιέντε σιχνάσκο με σχεραφίσκάνεις έναν αντικός με ήρωας, ο οποίος πιστεύει μία σιρά ο πράγματα τα οποία μπορεί να και φρικόδει. Το ήρω της μεγάλης κοινμεράς, το συγγεκμένον οι οποίοι πιστερών να είναι οι δυσξητες. Γιατί θεωρούν ότι ο καραγάτσις είναι οι ρωές του? Πρώτα όλοι πόν την εναλούνα. Γιατί κρίνουμε τους ήρωες ενός βιβλίου, γιατί θεωρούμε ότι ο καραγάτσις είναι οι σεξιστές ήρωες του. Κύφτημα του γεννου κρίνουμε τους ήρωες για τις πράξεις τους ακριβώς, κρίνουμε το πως εδώ μούνται μέσα σε μία φίγηση. Και μένα ήταν με μοράλο πρόβλημα ο χαρακτήρα της μαρίνα, ο οποίος έχει αγαπηθεί πολύ, αλλά στα δικά μου μάτια έχει πολλιά συνέπια όσια πλάδη φασή. Είναι σαν να διαβάζω για μην γυναίκα, αλλά συμπρογματικό τίποιο παντού, τίποιο μάνο σάνδρα για τη παντασία σου του πως είναι να εις γυναίκα. Ο οποίος δεν απογορεύεται, η τέχνη δηλαδή δεν χωράει απογορεύσεις και τα λίπα, αλλά αν βλέπεις τις γυναίκες με λίγο χρόματα, είναι πάρα που υπησαννό να κατρευτηστεί αυτό, αν όσο γυναίκα θα βιατείσει εξιστικές παραδοχές, είναι ψανό για να παράστασης γυνικές εμπειρίας, να μην αμπει να βρει χαρακτήριστε κάπου του παιχματικότητα, αλλά από στερεό του παντασιώσου. Και τώρα δεν στείρουμε οι ανδρικοί παινές όνει και δε να γίνει γυναίκια, δεν ζητάμε κατεύει από ένας εγγραφέα, αλλά ας τότε τίποιο φαντασίωση και σκρακεί είναι ο χρυπική, όταν μια γυναίκα παγουσιάς δελίστην είναι εξωτικό μυστήριο ζώο. Πολύ πως τηρίζουν ότι ο καραγάτσις είναι παριξηγήσιμος, ο στρατης Πασχάλις λέει, πως ήταν πάντουτε γιατί εκτός από ένας βαθιά καληργημένος υγραφέας. Τα φτώγονε είναι εσλαϊκό συγγραφέας κατατοίγνω. Μπορεί το νεδιέφερε η απίχηση στο ευρύ κοινό, είναι ένα συγγραφέος με διαφέρεται και τις πολίσεις. Άρα Εκκλαϊκέβη και αυτό το νοδιεί πολλές φορές και έσαι αφελής απόψης, εκφράσις απόψηων, ιδιολογικών, κόσμοθεωρητικών, ψυχανελυτικών και τ' λοιπόν, γιατί αυτές εκκλαϊκέβονται, για να μπορεί να γίνονται κατανοητές από τον απλό άνθρωπο. Μπορεί το νεδιέφερε η διανόηση, μόνο το ίδιος και σκεπτόταν και ήταν πολύ μαθείς. Αυτό μπορεί πολύ εύκολα κανείς να το παρεξηγείς. Δηλαδή να αθεωρήσει ότι είναι αφελή και τα λειπά. Ο τρόπος που τον οποίον το λυσίες απάντα όταν το διάβαιζαν, ήταν κατακάτω τρόπος ηχαναλυτικός, δηλαδή δεν είναι μενα στην επιφάνεια των λεγωμένων του. Αφυνόμος το εσωτερικό αυτορεύμα, ώστε να συλάβω κάτω από τελεγόμενα τις πραγματικές ενορμίσεις στα πραγματικά ελατήρια, τις πραγματικές πως να που με δυναμειες, που τον έκανε να χρησιμοποιεί. Αυτό το σαινάριο και αυτά τα πρόσωπα για να φτίνει αυτή την ιστορία. Γράφοντας μετατοθόριβο που σηκώθηκε στην καθημερινή η ίρανα Λούνα, που ήδη στην Ουμανλάνδια είχε διευκρυνίσει πως ποτέ δε ζήτησε ούτε πρώτηνε την απαγορεύση, καύση βιβλίων και ποτέ δεν αποθάρινε κανέναν από τον αδιαβάση καραγάτσε, δηλώσε, περδεμένη, με τον ίδιο τρόπο που υπήρειξε ο τραβόλτας στον Παλπφίξιο. Μου πήρε λίγη ώρα λέει να καταλάβω, αν έγραψα τρεις παραγράφους για τον πασίγνο στο συξησμό στη μεγάλη χήμερα ή αν μπήκα στο γείπεδο της Τουμπας με μπλουζάκι του Ολυμπιακού. Όπως και να έχει επιχείρησαν αρμινεύσω προσθύαυτός ως άλλος από καραγάτσι, χούλυγαν και μή που αναρωτχούνται γιατί το κείμενο δεν είναι κάτι άλλο εκτός από αυτό που είναι. Δεν είναι λόγο τεχνική ανάληση και για χειριωστή φορά θα στρέψω το βλέμα των αγνώστει στο περισσυνό άρθρωο του κόστας Παθαράκη στη Βλαβη. Όντος ο Σπαθαράκης είχε γράψει τα ίδια και πολύ χειρότερα, όχι όμως από φεμινηστική σκοπια αυτό ίσως εξηγή γιατί δεν υπήρξαν αντιδράσεις ενώ στην περίπτωση μιας γυνεκας υπήρξαν. Παθαράκηση χεγράψει εκτός των άλλων, γι' αυτό που είχε πιο μανόλισαν αγνωστάκης, για την άσκοπη φλιάρια του καραγάτσι, για τις επίσημάνσης των ακαδημαεκών αναγνώσεων, για τον βαθήσεξισμό και τον διάνοιτη κότσα αρλατανισμό του έργου, για τον απροκάλιπ το βιολογισμό, για το επίπεδο αρλεκκιν, για τον βίεως εξισμό του κημένου, που απλώς επιβεβώνει τις πρόνοιωτερικές έμφιλες αδιλίψεις, για τον φασίζον βιταλισμό και την αρένου πίζω, ότι τα έναντη της θελικής διανόησης και της αρμαφρόδι της ειθητικής, για το νεολύνικό αρλεκκιν. Οι λογωτεχνικές αναλίσεις, όπως τους παθαράκοι συνεχίζει η ραναλούνα, που καταρύπτουν το βασίλιο του καραγάτσι, δεν τράβειξαν το μάτι καναινός, διότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο. Το δικό μου κείμενο άφησε αυτή την έστυση, γιατί είναι ένας φυνάκι, σε εντώμο χωρίς καμία διάθεση να αναλίσει γιατί ένας εξιστικό κείμενο είναι εξιστικό και χωρίς διάθεση να το ευλογήσει πρώτα και καταδεύτερον να φέρει τον φεμηνισμό στη συζήτηση ως υποσιμίωση της υποσιμίωσης. Την αποψήτης για την καραγάτσι άδα λέει δημοσογράφος και φίλοι της Μαρήνας καραγάτσι, Πεπυραγούς. Κάποιες ενίες κοινωνικές ενίες αλλάζουν όσο αλλάζικοκινωνία μας. Το σεξιστής για το 2005, δεν μπορεί να είναι το ίδιο με το υπολούσαι να σήμενες εξιστής το 1825. Μπορεί ο καραγάτσις να απαξίω να τις γυναίκες ας το πούμε δεν τις εμπιστεβότανε πολύ. Αλλά θεωρώτης ενωκούσε, θεωρώτης ενωκούσε, θεωρώτης ενωκούσε, θεωρώτης ενωκούσε, θεωρώτης ενωκούσε. Τι έλεγε, η τίηπονοούσε, η πως συμπεριφερότανε τότε είναι μία ιστορία που δεν μπορούμε να την κρίνουμε μετά σημερινά στάντερθ, μετά σημερινά δεδομένα, η συζήτηση αυτή είναι περειτή γιατί δεν έχει κανένα νόημα. Ενώ υπήρξαν ψυχρεμές φωνές στην καραγατσιάδα, υπήρξαν και εξαλές φωνές. Το οπότκα στους συγγραφέα κόστα κατσουλάρις, τοποτελιατσιάρ, ασχολήθηκε με τις χειδές επιθέσεις, έναντίον της ρεναςλούνα, κάποιες και από ανθρώπους των γραμμάτων. Όσοι είναι δυνατόν σε μια χώρα που δεν φυνίζεται ή τους φανάτικούς αναγνώσετες να ξεσπον τόσο μεγάλες έριδες με αφορμία ένα βιβλίο και άντιξαν ευρίτερα στρώματα, από αυτά που δεν πιά μου συχνά βιβλίο στα χέρια τους. Από καλύψη λοιπόν κάτι που ειδηγνωρίζουμε, ότι έχει ξεκινήσει και στη χώρα μας ένα σκληρός πολιτισμικός πόλεμος, εξάρσου στούπιου μπορούμε να παρατηρίσουμε με διάφορους αφορμές. Αφού περιγράφει την περίοδο που γίνονταν όλα αυτά στην Ελλάδα, το χαμό με την ψήφηση του χαμότων όφιλων Ξευγάριων, τις επιθέσεις όχλουνε αρώνενα δίων κουήρατόμων στην πλατιάριστο τέλος της αλλονίκης, τις αλλεπάλιλες γενικοκτωνίες λέει. Η επιθείς σε έναν διαστηρένα λούνα, δεν πρέπει να δημετωπίζεται ξεκομένα από το πολιτισμικό περιβάλλον που μόλις περιέγραψα. Το θυμικό που εκφράζεται σε αυτού του ίδους της επιθέσεις, οι οποίες δεν αποκαλύπτουν το προσωπό τους, συχνά εμφανίζονται στο υπεράσπιση κάποιου η ψηλόφρονους ιδεόδους, συνοψίζεται στην εξής αντιδρασή. Η φεμινή στις κοιομοφιλόφιλοι μας έχουν ζαλήσει με τις δυκτικήσεις τους. Η γυναίκες πήρατε λέει αυτό το θυμικό, την ισότητα που ζητούσατε και είδαμε τα χαίρια σας, αλλά τέλος πάντουν την έχεται τι άλλο θέλετε να μας καβαλήσετε. Η πιο βύηες αντιδράσεις απέναντι στη Ρένα Λούνα αφορούσαν ακριβώς αυτό το σημείο. Ποθενεσί που είσαι νέα, που είσαι γυναίκα, που είσαι συγγραφείας του ενός βιβλίου και μόνο, τολμάς να πιάνει στο στόμα σου ένα ιερό τέρας της ελληνικής λογωτεχνίας, δευτερευόντος, ο σφύλωσικής επικαλέστηκαν την πιότητα του κημένου. Οι γυναίκες λοιπόν οι δικά είναι ότερες, όχι χωρίς συνέπιες για τις Ιδίες, έχουν αρχίσει να μιλάνε, να λένε τη γνώμη τους, να δείχνουν την ενώχλησή τους, να λένε για παράδειγμα ότι δεν είναι υποχρομένες να διαβάζουν για εξίλονταρμούς και φόνους που τους απολαμβάνουν δίθνει γυναίκες, χωρίς να μπορούν να πούν ότι έτσι κάνουν οικοποιείται οι διασταμάτια όποιοι διαβάζει αυτά κείμενα. Αχούνει όχι αυτό δικέρμα, πρέπει πρώτα να κάνουν ένα ιδίωτη δακτορικά πλημιλίσουν και πάλι φα τις χαρακτήριζες ανηκανοποιείτες για να μυπότε είχε διάλεξη που συνήθως χρησιμοποιείς. Καθε πλευρά οφίλοι να προσπαθεί σε να κατανοήσει την άλλη από που έρχεται και που πάει, πολύ απέτησαν από την ρεναλούνα να κατανοήσει στην ουσία απέτησαν να αποδεχτεί και να το βλώσει, από που πού πρωέρχονταν οι άντρες τίπου καραγάτσει τον περασμένο εόνα, αλλά ελάχιστη προσπασσαν να κατανοήσουν από που πρωέρχονται και πώς νιώθουν γυναίκες τους σήμερα. Και ο Κατσουλάρις λέει, πως εντύπωσι μου κάνουν κάτι καλοζωισμένα αγοράκια που βοητήσε λίψε ποτέ τίποτε. που έχουν εκμεταλλαυτή πολλά απλώς την προνομία και τους θέση στην κοινωνία, στη δουλιά τους, στη σχέση τους σε κάθε παιδίω και που σήμερα είναι μπροστάρι, δεν σε απέναν αντί σε κάποια υποτιθέμενη, ο ο καπιλί. Αυτή πραγματικά έχουν πολύ λίγες δικαιολογίες για να είναι τόσο χωτρόπετση και αυτάρες εκεί. Στη σχέψη τους και στις πράξεις τους. Ο ουκρυτικός βιβλίου και συνραφέας, γεωργός Πέρατονάκης, στο BookPressed.gr λέει μεταξητονάλλον πως κάποιοι δενουν το λόγο τεχνικό υλικού, πάνω στην προκρουστρία κλίνη της πολίτικα λικορέκτεποχής μας, ό,τι ξεφέβγει από το κουτήτη σημερινής νοοτροπίας, ακροτυρειάζεται. Ό,τι δεν πιθάρχει, λισοβολείται. Βολείται. Η Council Culture επειδήόκει να ερμινεύσει το παρελθόν με ορούς του παρόντος και να κατεδαφήσει ένα έργο τέχνης, χειριουλεκτικά με πράξεις βίας, είμαι τα φορικά με πράξεις λεκτικού μηδενισμού, επειδή δεν συνάδημε την τρέχουσα πολίτική και ηθικητάξη. Ακόμα κι αν δεν έχουμε τη δύναμη να καθαιρέσουμε ένα έργο τέχνης από τη δημόσια σφέρα, η κρυτική απέναντη του με τέχιους μονόπλευρους όρους, είναι στην ουσία ηθηκία φτουργός σε αναλούγες πράξεις. Δεν μπορούμε ειδικά στην τέχνη να μιδενίζουμε τα καλύτεχνικά δημιουργήματα με ανοιστόρητο τρόπο. Αν γινόταν αυτό η κουλτούρα της Ακύρωσης θα μπορούσε εύκολα να οδηγήσει στη διαγραφή, όλης της πολιτισμικής κληρονομιάς επειδή αυτή είναι σεξιστική, ηρατσυστική, η φιλοπόλυμη και λυπά. Ο Κύριος Πέρατονάκης, ταυτίζει ουσιαστικά το άρθρω της λούνας με την κουλτούρα της Ακύρωσης, όμως επειδή που θένα το άρθρω της, δεν προέτρεπε σε Ακύρωση, λύνη το πρόβλημα λέγοντας πως ακόμα κι αν δεν Ακύρωνη είναι στην ουσία ηθηκία φτουργός σε αναλούγες πράξεις. Καθεφορά διαβάζω στο άρθρωτο νέισεμης ο γίνης του antivirus, που μια γυναίκα εκφράζει κάποιο παράπωνο η κάποια κρυτική για τον μησογυνησμό σε ένα κλασικού έργο. Ενεργοποιείται αυτομάτα ένας τεράς τους μηχανισμός ξεπιλήματος που έχεις κοπό να αρνηθεί αυτή τη στην εμπειρία ή προσλυψη. Το επιχείρημα αυτό είναι υπουλο, συνεχίζουν γιατί βάζε τις φεμινίστρες σε θέση άμεινας που θα πρέπει να αποδείξουν ότι όχι δεν έχουν σκοπό τον αφανισμό κάθε λόγο τεχνικού ή καλύτεχνικού έργο που παράχτηκε τις τελευταίες διότρες χιλαιτίας. Και η ίρή είναι γυόργη, γράφη πως υπάρχει το Κάνσελ Κάλτσο και υπάρχει το Κολάουτ Κάλτσο, Κολάουτ εγκαλώ κάποιον επίσημένο αναλάθος και χρειάζεται να γνωρίζουμε τη διαφορά. Το Κάνσελ Κάλτσο είναι το να κυρώνει στη λαδή να διαγράφει σε δελό σε έναν καλύτεχνη, μπορεί να είναι τρομακτικό, ισοπεδοτικό και εκδίχητικό. Αλλά υπάρχει και το Κολάουτ Κάλτσο που σημαίνει να σου λένε "Παί, έγανε σμαλακία, είναι ασαιρωτάνε, αλήθεια το ενούσες, πώς το σκέφικε σακριβώς και έχεις περισσόριο να εξηγήσεις αλλά και να διαβάσεις να μάθεις, να αναθεωρίσεις, να κάνεις κάτι για αυτό. Το Κολάουτ Κάλτσο καταλήγη η Γιώργη είναι γόνημο και δημιουργικό, είναι χρήσιμο και μπορεί να είναι λειτροτικό. Αυτό που μοιάζει τελικά να έγινε ήταν προσπάθεια Κάνσελ της αρθρογραφούς ίγραφεα. Το αρθρο της μηράστηκε Ευρέος με διαστρευλομένες πάσες από πάνω ότι ζητάει την ακύρωση του Καραγάτση, ότι σε λίγο θα και η βιβλία και λίπα, ή με αναρτήσεις που δεν περιλάμβαν αν κάνει το άρθρο και το τι ακριβώς είπε, αλλά το περιέγραφαν με τέλειος δικά τους λόγιαν. Μου λέει σήμερα η ίρενα Λούνα. Ταξίδεψε πάρα πολύ λίγ, επιλείει από κασίστηκε, από συγγραφαθίσιο που ένιωσαν πολύ βαθείο τα πτρασμουβημένια από την πρέπει να ταξιδέψει. Το κοινωπίησαν σε πολλές ομάδες, εξυγόδες από πάνω και πιστεύουν εκείνη ό,τι αφορά. Δηλαδή ατονακούσεις και πάρα πολύ ένιωνο, θέλει να κάνουν βιβλία, ένιω να κάνω κάνεις σε κάποιον που θα κάνει. Κατελαβαίνεις το παράλλογο της πόδες. Αλλά αυτήν που χρησιμοποιήκαν αυτές οι λέξεις, ένα μεγάλο πως στον ανθρώπον ακουλούφιση αυτό. Δεν ξέρω πώς αποφτύσω όντως πάτσαν τον κλείκ και αν φυντύπησαν την περιγραφή που δώθηκε. Αλλά έτσι λοιπόν έγινε και το κοινωπίησαν ταξίδεψε τόσο πολύ. Η εμπειρία της ίντενητικής πειράς πως ήταν για σέννα. Οπότε αυτό νομίζω λέει πολλά. Το να νιώθει ας που είμαι ο άνθρωπος με τον οποίο είναι σύγχε φωνής φόβος. Δεν ξέρω σε τι βαθνώ εξυπηρετή της αρχές σε ένας καλούγια λόγου. Εκείτος άμα θέλουμε κακό διάλογο και καλό και πάω πάρα σου. Μπορώ επίσης να πω ότι παραπονιέμας που μέσα αυτή η ύστε παρέσμα. Δεν είστε τόσο υπεριβολική. Αυτό έγινε πριν είναι τόσο μου και τεπκυρό. Ήπως το τελευταίο μήνιμα που μου είδη θεσχετικά με αυτό το ζύτημα. Με άνθρωπο που είχε το χαίριστε μέσα και έλεγε δε μου τα λεσκαλά. Ήταν προχθές. Μάλιστα. Εξακουλφοί με συμβαίνεται τό. Υπάρχουν άνθρωπος που θα είναι άνθρωπος είναι την ανάγγυνη να μου στωίνει μήνιμα και να μου πούμε ό,τι πως τελμάσεις και θες να κάνω το βία και θα υπάρχουν πάρτε πάρτε πάρτε. Σου είχε αφήσει μια. Αφήσει ένα από τη πωμά το οποιο δεν είναι όλοιο αρνητικό. Υπήρχανε κάποια μήνυματα που γυναίκες που είπω να δικοί είναι σαν το ίδιο και μάλιστα ήταν μεγάλη τρυσήκιας. Ό,τι δεν θα μπορούσχαμε ποτέ είναι μήνυση με άσμα για να συγγραφέσω την παραγάτσι και σητοή κανένας και σε ευχαριστή μου κοιτά. Το οποίο ήταν έγια με ένα πολύ ευθυπικό. Ταυτόχρονα γνώρισα πολλούς ανθρώπους μέσα εξητές αφήσει κατάσταση. Είναι νομίζω ότι βρήκαμε και νότητα εξητές αφήσει κατάσταση που είναι κοντάσει μένα. Ο ουσκινωθέτης δημήτρης τάρλου μιλόδας στο καλυμέρα είπαμε τη σέρτη θέλεγε για την Μαρίνα της Μεγάλης Χημερας. Είναι μια ξέρετη καπερίπλοκη σημαντικά περίπραθέλεγα ότι πρόκειται για μια βαθήτατα τραυματισμένη γυναίκα. Ο οποία όμως ταυτοχρόνος είναι και ένα φεμυνιστικό σύμβολο. Γιατί γιατί έρχεται σε μια τελείου διφορτική εποχή, έτσι μιλάμε για την εποχήτη μας όπου λέμε. Έρχεται σε μια ελλάδα η οποία αντιμετωπίζει το ξένου με ταυτοχρόνος τρόμο και θα μας μόν και έρχεται να να τρέψει στερεότηπα με έναν εκοφαντικό τρόπο. Έρχεται να χλεβάσει μικροαστούς της Ιρού, της εποχής εκείνης, με έναν τρόπο σχεδός ο καριστικό. Χώρια που η σεξουαλικότητά της δηλώνεται με έναν επίσης εκοφαντικό τρόπο. Αλλά όλα αυτά ξέτε τι ως τρόνωτος. Αυτό που έχεις ζήσει ως παιδί και ως έφυβη προτάω την αραιναλούνα. Ο τάρλος ο εγγονούς του έχει πει ότι ταυτόχρονα η ημαρήνα είναι και ένα φεμινιστικό σύμβολο. Αυτό το αποκλείισεσή, φεμινιστικό σπροστοτεί κανεί η ελευθερασέξη, η ότι μιλάει για αυτό ασχολείται με τον οργασμό της. Το βλέονει γημάτο ο βιολογισμός και στην ερωτική επιθυμία. Τα ρεκά μου μάτια νέζει με αδρικό σπροσχολικό παιχνή πήκη στο οποίο δεν ένιω σότι σήγραφεας. Δεν εξηγεί τη τέλη ημαρήνα. Δηλαδή βλέπουμε με μια σκυνησης 6 αλλά αυτή η σκυνησης 6 ημαίνα είναι ένας άντρας από πίσω. Δεν είναι μια γυνη και επίθημε. Σκέφτεσε πως ακόμα και αυτό που λένε ότι είναι φεμινιστικό σύμβολο. Κάνεις εξελεύθερα αρχαίρετε τον έρωτα και λειπά ότι σου τέλος την τημωρή για αυτό. Αρχικά το κάνεις εξελεύθερα και τα λειπά λίπη ο οποιαδήποτε ένα άντια που πίσω, λίπη επιθυμία. Και μετά το υπόλοιπο νέφτεο ρότι είναι πολύ έδεινο την ορία. Πάχνες κινές που πεις, έρχονται σίγουρα για να τυρίξουν. Ο ουστρατής Πασχάλις σχολιάζει. Κριμένες αντιρίσεις που εκφράστην περίζονται το καλοκέρι και μάλιστα από τη λάφω. Στη βάση τους δεν είναι λανθασμένες. Δηλαδή είναι σωστάες. Αν σκευτούμε, εκφράζονται εξεστικές από ύψεις, από ύψεις βιολογικής αντιλίψεις για τον άνθρωπο, που είπες δεν είναι δεν μπορώ να χαλεκτήσουν ότι έχουν στιχεί ανθρωπραγματικού ανθρωπίσμου. Και, όπωςδήποτε, δείχνουν ένα συγκραθείο με ομότητα και απέναντι στιδιέτερα στο γυνακείο φίλω με ένας εξεξτική νοτροπία. Όμως υπάρχει και ένα άλλα. Αν μην κανείς αυτό, δεν καταλαβαίνει την ουσία, δηλαδή κατατιγνώ μου είναι μία προσωπίδα και η μεγάλη χήμερα είναι η απόδυξη. Αυτό κρύβε έναν άθρωπο φοβερά εβάλλωτο και φοβερά με λανχολικό. Ο οποίος καταφέρει σε αυτή την ακρότητα ακριβώς για να βρει ένα καταφείο για να καλείψει ένα εβάλλωτο χαρακτήρα για μάτω από αγωνία και η παρξιακή αγωνία και πας εμισμώ. Αν εμβαθύνει κανείς την μεγάλη χήμερα ως μηθυστόρημα θα δείω ότι η κυρία έχες μορφές του μηθυστωρήματος. Το οποίο εγώ κατατιγνώ μου δεν πιστεύω ότι είναι το καλύτερο. Στεύω ότι είναι ένα πολύ συναρπαστικό μελό δραματικό αφήγημα κάπως πεπαλεωμένο, είναι πεπαλεωμένο άσιαταν η διαβαστή τόσο πολύ και η συναρπασή. Παλόλαφτα αν το συχαναλήσει με ένα τρόπο εντός εισαγωγικών θα δει ότι η κυρία έχες προσωπικότητες είναι η γυναίκες. Παρακολουθήσουμε ένα προσωχή αυτό το εσωτερικό ρεύμα θα δούμε ότι ουσιαστικά η αφήγηση δεν είναι τίποτα από ένας έμεσος μόνο λόγος με έμεσος εξομολόγηση του ίδιο του καραγάτσι μέσω τον λεγωμένο της Μαρήμας. Εμένα αυτή ήταν η βασική αρχή μου όταν τη διασκεύασα και το είχα πίκες στείμαι και μετά η αληξάντρα η δίνη μου εξομολουγήθηκε ότι άξουν πολλοί προσωχή αυτοί μου τη διατύπωση. Τι κατουσίαντα φτύζεται με την ερωίδα και ξένει αυτή η ίρωσκε, ο γυναίκαι η Μαρήνα είναι αληγορικά πρόσωπα μέσω τον οποίο είναι καραγάτσις διαπιστώνει και έτσι λατρία του προσωπωθώ τον τόγλο και την απόσταση η οποία τον χωρίζει από αυτό το τόπο γιατί όπως ξέρουμε ήταν σε αρκετά αρετικός και χαρακτήρες και σκεπτόμενος άνθωπους ο οποίος έβλεγε για τα στραβάφτης τις πραγματικότητες που είναι η λίγη. Αυτό ήταν και κάτι που επίσης που κάνει την λόγο τεχνία του παρόλα αυτά είναι διαφέρουσο μέχρι σήμερα. Μου φθένετε αδιανόιτο ότι ένας εστέτ, τόσο εσθεντικός, με τόσο θυρικά χαρακτήρυτικά όπως έμεσα λέει, τόσο δωσμένος της τέχνες και στη φυνέτσα της πήλησης μπορείς το τέλος να δηγείτες αυτόν το ξυλοδαρμο που με τίποτα η Μαρήνα σε όλη τη διάρκεια του αφηγή με τους διεύτερους. Δεν αφήνει το περιθόριο να συγκεθείς ότι μπορεί να τον υποσύτη. Αυτό ήταν τη λόγο που είχαν πειτώτε στο δημίτριο ότι ο δε θέλω να δώσεις κοινή έναν ξυλοδαρμοό γυναίκα σ' αυτό που μου είναι αδιανόιτο και ήθηκα για μένα δεν θέλω να έχω συμβάλει σ' αυτό. Αλλά πιστεύω ότι και έστω με τη σωρήμα δεν είναι ακριβώς αυτό το οποίο θένετε είναι κάτι άλλο το οποίο συμβαίνει με ταξί τους είναι ένα ξέσπασμα ερωτικό είναι αν θέλετε μία πάλι έσχατι δύο απεγνωσμένα ερωτευμένων ανθρώπων αλλά δεν είναι ακριβώς μία εναντίον της γυναίκα σκύνηση. Το Απόσπασμα είναι το εξής και όταν ένιω σε πως αυτός και το μίσος του γίνει κανένα τότε τις υπέμε μία φωνή πνίχτη που τάνα. Την άρπαξει από τον όμο την έσπροξε στην άλλη άκρη της κουζίνας έκλησε την πόρτα και σταύθηκε. Εκείνη κρατήθηκε από το τραπέζι να μην μπέσει τόσο δυνατά την είχες μπροξη. Δεν μίλησε δέχτηκε τη βρισχιά τα αράχη και πάλι στεκόταν δούρα προκλητική περιμένοντας. Εδημαχεί μην ξεπάνοντες και άρχισε να τη χτυπάει στο κεφάλι, στο πρόσωπο, στο στήθος, στη ράχη. Το μίσος έδωσε δύναμη υπέρα ανθρωπι στα χέρια του. Χτυπούσε, χτυπούσε, χτυπούσε, τα χτυπήματα, είχουσαν υπόκοφα, μουνγά στο υχείο του κορμιού της. Τα δεχόταν δίχος μιαφωνή χωρίστε παραμεκρία δύδραση, είχε κλείσει τα μάτια είχε μισανήξη τα χίλη. Στη μορφή της είχε χιθεί η ύπουλια κύνη έκφραση που κυμένεται ανάμεσα σε οδύνη και η ζωνή, ένα πιο δυνατό χτύπι μας το μιλίγη της άλυσε. Λίγησαν τα πόδια της, επεσαιγωνατιστή, μη μέχρι τυπάς το σοδυνατά, μορμούρισε, θα με σκοτώσεις και δεν κάνει, δεν κάνει για σένα. Σταμάτισε να τυχτυπάει, τυγήταζε και ανάσενε βαρια, το τεηκίνη καθώς ήταν γονατιστή, το αγάγεσες φιχτάτα γόνατα ακούμπησε το κεφάλι της σταμεριά του και χαϊδεύτηκε σαν γάτα. Τώρα ξέρω πως μαγαπάς, μορμούησε. Εκείνες τις ημέρες ο Χριστός Ζαμπούνις του Σαβουάρ Βίβρ στον ανδρικό σάιτ Μανκκούδ, έγραψε πως προέκειψε μια αντιπαράθεσης και η Γουόγ Κάλτσουρ εκείνήθη προς την αγαπημένη της Ακύρωση, το Περύφημο Κάνσι. Λουσή επόνη μεδιανούμενη έσπευσαν να υποστηρίξουν το έβλογο επιχείρημα, της κρυτικής ενός έργου εντός των ιστορικών πλεσίων ισταωπία αγράφη κατεδικά στις ανερήμοιν ως μεσίλικες αντιδραστική. Ενώ, είναι ο λέει Πανηγίρισαν, κρυπτόμενη πίσω από την ανωνημία των λογαριασμών τους για μια ακόμη νίκη του δικαιωματισμού. Ανοίκτη, η συμπαθής κατά τα άλλα, εάν κρύνοψης φωτογραφίες της, ρεναλούνα, έγινε διάσιμη δίδοντας συνεντεύξης όχι για το βιβλίο της αλλά για την αποδόμιση του έργου του καραγάτσι, άλλη κερή, αλλά είθη. Η ρεναλούνα μου λέει πως δημοσιότητα την οποία δεν επειδήοξε και δεν απολαύσε, της εφεραικηριός τοξικότητα μίσως και έναν φόβο που κρατάει μέχρι σήμερα έστω και ξεθυμασμένος. Μπορούμε από τη εθνική κετάσταση δεν είναι τη σφεδοπήρα να με πνωήσει, να κανέναν τρόπο. Το μόνο που πήρα από αυτό είναι αυτό που σύφωτη ήρθα πιο κοντά σε μια κοινότητα, η οποία είναι σιεκοντά σε μένα, είχα και τους ανθρώπους σύγχο πιο κοντάς από το πιο είναι. Λε δεύτεο τα πράγματα είναι δύσκολα, ρημόσια, αιδεσένα, φαίνεται, ίσως, πιο συνεφίλος, πιο συνεφίλος, πιο συνεφίλος είναι. Λε δύο πήρξαν πάρα πολύ άντου που είχαμε έρθει κάπος κοντάκια από χασιζαν μια μέρες με να μας βύσουν ξεκέσαντού. Παντός πολλές γυναίκες στην εποχή του Καραγάτση και στις δεκαετίας μετά το θάνατού του, διαβάζοντάς τον ένιον θανε πητέλους πως κάποιος απ' ενοχοποιούσε την γυναίκια σεξουαλικότητα, έστω και μιλώντας για αυτήν, η παιπηραγούση λέει στην ελληνικά λες. Νομίζω ότι ο Καραγάτσης διαρεύνει σε την γυναίκια σεξουαλικότητα σε απολύτη αρμονία με την εποχή του. Είναι η εποχή που αρχίσουν να έχουν επίσης και θεωρίες του φρόιντ. Δηλαδή δεν θα μπορούσε, δεν θα τα σηγραφέας της εποχής του αν απέστρεφε τα μάτια από την γυναίκια σεξουαλικότητα. Είταν η εποχή εκείνη που έρξε για πρώτη φορά φότα μεγάλα προβουλής στο γυναίκείο ερωτισμό. Έχω μαρίστα την εντύπωση όταν τα νέα κόριτσχε της εποχής μου, τεροσπάντων. Πρώτο διαβάζαμε τον Καραγάτση, τον είχαμε σαν έναν άντρα από αγαπούση της γυναίκες. Μηλαμε τώρα δεν πρέπει ότι έτσι ότι δε δομέντα έτσι. Ακριβώς επειδή ασχολιώτα με τη γενική σεξουαλικότητα, τη φωτιζε, την έφυρνε στην επιφάνεια, την μικρέ με τις ενωχές και μεγάλο με το θέμα της απολαύσης. Σήμερα όμως οι περισσότερες γυναίκες που πήραν θέσει πόσο μάλλον σηγραφής έστανονται περιεργαδιαβάζοντας τη μεγάλη χήμερα. Σταχει ολογό απόψης, σε αφή ερώμα του BookPress.GR ήλε να διβάνει, λέει, τα βιβλία του Καραγάτση, βρωμάνει εφηβικό υλικό άντρικό νηρόξιων. Η άνζελα δημιτρακάκι ο λόγος που μας απασχολεί μεγάλη χήμερα είναι ακριβώς ότι η έντονα μισου γενιστικές θέσεις του έργου δεν έχουν πάλιώσει, είναι παρούσες αναγνωρίσεις μας. Η σοφή ανεκολαίδου διαβάζουμε στο τώρα ακόμα και η κρυτική διαβάζει στο τώρα. Ο φίλοι να γνωρίζει και ίσως να υπολογίζει τις συνθήκες μέσα στις οποίες γεννήθηκε το έργο, αλλά το διαβάζει με τα εργαλία της δικής της κάθε φορά εποχής. Έχει παλειώσει το υφός του Καραγάτση, έχει παλειώσει το μηθυστωριματικό του βλέμα πάνω στις γυναίκες. Και τέλος, η αμάντα μηχαλοπούλου, κρυτικός αναχρονισμός θα ήταν να θεωρούμε ένα κείμενο θέσφατο. Στο επεισόδιο που άναψε τα εμάτα η κουλτούρα της ακήρωσης ξεκίνησε απ' το Andy Woke-Block με μένους και με Καραγάτσι ο Κανχασμού. Κανείς δεν έκανε κάνσελ τον σηγραφαία, όμως η συζήτηση που άνοιξε ίραν αλλούνα δεν συμφέρει ενωχλή και φοβίζει. Δεν αφορά μόνο τη λεγωτεχνία αλλά και την αδυναμία της νεωλικής κοινωνίας να δεχτήν η φάλεια των αντίλωγων. Τις από ύψης της γενιάς ζήτα των παιδιών της δηλαδή την παραχώρηση γεκτημένων χωρίς να έκτρα πίπρος την πόδος φεροπίσει και τη ματσήλα. Ο αναγνωστάκι σχολιάζε παλαιώθεν την άσκοπη φιλιάρια του Καραγάτσι ως παθαράκης έγραψε περισσίωσα έγραψε αλλά μια κοπελιά όπως χαρακτήρισαν την άνθρωγράφου είναι εύκολο θήμα. Η μεγάλη χήμερα για να πούμε τα πράγματα με τον ομάτως χρησιμοποιή κόδικες παλιου αρλεκίν το βουγιοκλάκι οξήλο που βγήκε από το παράδεισο, τον καπετάνο και την πόρνη και ο το καθεξής. Η γλώσσα είναι και πολιτική αποφαση και το ξήλο που είχו σε υπόκοφα βουβάς το υχείο του κορμιού της της κοινή της κακοπίησης ανήκει στο λεγόμενο πόρνο της οδύνης που μας γυρίζει στο στερεότιπο του συγγραφέα βασανιστεί. Και σε σχέση με το πώς διαβάζουν σήμερα των καραγάτσι, πολλές γυναίκες διαβάζουν ένα μήνυμα που έλαβα μετά το προηγούμενο επεισόδιο. Ξαναδιάβασα μετά από 12 καετίας, καραγάτσι και τον λάτρεψα ξανα, το πληθορικό τα λέντω του καραγάτσι, η γλώσσα, η περιγραφέση, ζωντάγια και η φεία του κοινμένου κάνουν τον Ιούγερμαν πραγματικά απολαυστικό, αν βέβαια, αγνοίσουμε τους γυναίκους χαρακτύρες. Αλλά βρισκόμαστε στον οικοστοπροτοαιώνα. Ποιος μπορεί να αγνωήσει το γεγονός ότι όλες οι γυναίκες του έργου είναι, είτε λάγνες ξελογιάστρες με κρουστά κορμιά, είτε λαχτάρι στα κοριτσόπουλα που πωθούν την ολοκλύρωση, που μόνο ένας άντρας μπορεί να τους προσφέρει με 6, η αξιολύπητας γερόντοκόρες, είναι λίγο τρομακτικό να αντιλαμβάνεσε, πως αντιμετώπισαν το γυναίκιο φίλο έξυπνη, καλυριμένη, κόσμο πολύτες άντρες εκείνης της εποχής. Και προφανώς, ούτε τα έργα τους θα σταματήσουμε να διαβάζουμε, ούτε θα προσθέσουμε τρήγε εγώνοιξ, ούτε θα ξεχάσουμε ότι έγραφαν σε διαφορετικές εποχές. Αλλά δεν θα γνωήσουμε και το γεγονός ότι ακόμα και εκείνη την εποχή υπήρχε τρόπος να γράφεις με εντσινές της για τις γυναίκες και πάρουν πολύ συγγραφής που το έκαναν, όπως για παράδειγμα ως τεφαντσφάιχ. Γυρίζουμε τώρα πέντε χρόνια πριν από την καραγατσιάδα στο 2019, ο συγγραφίας θα να συστριαρίδεις, θα έβαζε ανάμεσα στα χαρακτηριστικά του καραγάτσι. Τέταρτο χαρακτηριστικό του και τον κατηγορίσαν για για μισογενισμό αν είναι δυνατόν, η θυλική θυσία. Έτσι, έχει μια σειρά από γυναίκες οι ροίδες διαλέγεται με το δυο στο γεύσκιο σπροσάυτό, οι οποίες έτσι έχουν αυτήν την εκπληκτική ενδιάθετη θυσία για τον άλλον, οι αλκμίνι για κομπούλου για να πάω στο γιούν γερμαν. Ήδιο Μαρίες Πετροπούλου, η Μαρία Πετροπούλου του Κιτρινοφατιαλού και η Μαρία Πετροπούλου του Αμρία Μούγου. Ήδιο Ευαγγελίες, η συγκλονιστική Βαγγελιώ του Εματοσχαμένου και κερτισμένο. Ξεφυσικά η ανεπανάληπτη Βούλα Παπαδελί που για μένα είναι ο Άμβλετ της Νολληνικής Πεζογραφίας. Δεν υπάρχει ήρου ας άντρας η γυναίκα σαν για αυτό το κορίτσι. Και οι τελευταίες κοινές αυτού του συγγραφία που τον λέγαν προκειρογράφω, οι τελευταίες ώρες που λέει ότι Βούλα στο βιβλίο, η Βούλα Παπαδελίζοντας μία ζωή σύντομη αλλά που κουβάλαγε ότι αξίζει να ζηκανείς για μένα είναι και καλύτερες ώρες που ευτήχησε ο νεοληνικός Πεζός Λόγος. Το ότι ο χαρακτύρας της Μαρίνας από την μεγάλη χήμερα δεν αναφέρθηκε ανάμεσα στους. Δηνατούς γυνικής χαρακτύρες του Καραγάτσι είναι δεχωμένος να λέει και κάτι. Κανο μία ηκασία σε συνδιασμό με το ότι όλοι καραγατσική με τους οποίους μιλήσαμε δεν θεωρούν την μεγάλη χήμερα από τα καλύτερα έργα του καραγάτσι ούτε από τα χαρακτυριστικότερα. Ήσως μπορούμε να αφήσουμε ανοιστό το ενδεχωμένο να έγραψε και ολοκληρωμένους γυναίκους χαρακτύρες. Απλά η Μαρίνα της χήμερας να μην είναι ανάμεσα σε αυτούς. Κλίνοντας την καραγατσιάδα και πένοντας στην μεγάλη χήμεριάδα της Ιράτησερτ, διαβάζω τον επίλογο τους χολείού της έρενας λούνα για το χαμό. Και τελικά της σημπέρας μαβγήκια από την καραγατσιάδα, συναγερεμό συχή, η άγρια δυψασμένη νέα γυναικών, έρχεται να μας κατασπαράξει, να γρυμήσει τα όσαμε βεβαιότητα ξέρουμε. Το ανησυχτικό δεν είναι ότι δυσκολεβόμαστε να μετακινησούμε σε ένα ζήτημα, έστω και λίγο, αλλά ότι δεν θέλουμε να ακούσουμε ούτε λέξη σχετικά. Κανείς δεν περιμένει η ρίζασ μας να μην είναι σεξυστικές, αλλά καλό θα ήταν να τις κοιτάξουμε μίλη κρίνια, ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε το ίδιο στο τώρα. Το 2026 και καθώς εδώ και χρόνια ακούγεται πως ο Γεργός Λάνθημος με τον ευθήμη φιλή που σκοπέβουν αγειρίσουν σε μήνει σειρά το χαμένο νησή του καραγάτσι, υπολεισυτημένη μεγάλη χήμερα, μεταφέρεται στην τυλεόραση μέσα από μια αρτιότατη, πανάκρυ η παραγούγη που φαίνεται πως κόστισε περισσότερο από κάθε άλλη ελληνική σειρά. Ο μερναγγί, μία νοτερότητα έχει μια αξιό πρέπει που είναι να τη δειάνω η φίδη μπορεί. Εδιστυχία όταν άρχεται κάπου. Μητέρα, αρχεται ο Λόκληρη. Μητέρα, ως το τέλος. Η μεγάλη χήμερα, το πενντο επεισόδιο, διαθέσιμο το σάβατο. Η ιδία από τα δύο πρώτα επεισόδια υπήρξε μεγάλη συζήτηση. Υπέτη η σειρά δύο λόκρια επεισόδια και δεν γίνεται τίποτα και ο αγιελόπουλος να το σκυνοθετούσε πιο πόλα θα γινόντουσαν, έγραψε κάποιος. Άργος ήρτο, έγραψε άλλος, όπως και το βιβλίο όμως, που αποτημέσει και μετά κάπως ζωειρεύει. Άλλο, θα τρίζουν τα κόκαλα του καραγάτσιρη με τη φτυνή με τα φορά της μεγάλης χήμερας. Φτυνή, παιδιά αν δεν έχετε γούς το μημιλάτε. Η καλύτερη ελληνική σειρά έβερ, η καταστροφή ενός αριστού γύματος, ανταγωνίζεται αυτές το εξωτερικού, δεν γίνεται τίποτα παραμόνο πειδιώνται. Ακούσαμε και διαβάσαμε τα πάντα. Μιλήσα σήμερα με τον σκοινοθέτη της σειράς Βαρδημαρινάχη και μου λέει, πως δεν το σκέφτηκε ακριβώς ως σειρά αλλά ως ένα ενίε ο έργο. Μιλήσαμε και τα εγκαλία από το βιβλίο και από την πόθεση του για να έχουμε αυτής κορυφώσεις τέλος κάθε πίσω δίου, ψήνει εδώ σέχομαι. Οδηγηφήκαμε στον να κάνουμε κάτι σαν γι' αυτό που λέω λόγο τεχνική κοιματορευκότω μου και έρχιτορα αυτή η έτσι η ένεια, πως είναι να βλέπεις κάτι και να έχεις την έστειση σαν οδιαβάζει να βιβλειο. Και η ιστορία αυτή έχει μέσα ο γη, που είναι ο χαρακτήρας στιμαρήνας. Και σίγουρα ο κόσμος έπαθε λίγο σόκ στην αρχή γιατί ήταν ένα πολύ διαφημισμένο πάρα πολύ ακριβό έτσι προοτζέκτ. Και πολύ περιμένανε ότι θα είναι ένα υπέροχη βόλτα σε ένα κόσμο φανταχτερό με κόστού μιας κυνικά και ιδρικές, αλλά έχει και να βάθος αυτή η ιστορία. Και σαν τον Χριστό Χομενίδι αν πρόλαβαίνα τη δη. Και τα ξεπεδιωρέξει κλειπτό που τα κύσερα είναι πάρα πολύ υψηλό πρωτείραφων, αφού γι' αυτό δεν υπάρχει μια βορλία. Τέζουμε καλά η άνθρωποι πολύ καλά και τα λπά. Τώρα σου λέω γόμια όψη τελώς που κυμενική δική μου, νομίζω ότι κάνουν ένα λάθος κρύσμο. Ξέρω και το καρανέ και δεν ήταν λάθος στην Απιλογία να έγισε και καλά κάνει άνθρωποι για να τη γυρίσουν τη σύρα. Ότι η Μαρίνα η Προδογωνίστρα δεν μπορεί να είναι η ταλίτα. Είναι από κατασχυβής γαλίτα. Αλλά κάνοντας την ταλίδα χάθηκε η Ιουροπία. Ανακάθηκα το κάνοντας το. Αλλά κάπως χάθηκε το νόινο του πραγματός. Γειαφαντά σου, το ζωρμά, το έκανες με το μετέφερε στη λεόραση που ζωρμάς να έτενα από το καραπενήσι, το δαμπούλπερι εγώ. Η αλλαγή της Εθνικότας του χαρακτήραση ζητήθηκε πολύ και στα Σωσιαλ κάποιος έδραψε. Δεν ήταν τυχεωίταν ηουσία, η νέα γυναίκα η πιο απέλευθερομένη στη γαλία της Δημοκρατίας και οχής την ηταλία του φασισμού. Για την μετατροπή της Ιουροίδας της Ιηταλίδα, ο σχοινωθέτης της Μεγάλισχήμερας, βαρδής Μαρινάκης στο στουδιο τέσσερα. Παραγούδιος λόγους κάναμε τη γαλία ηταλία για να μπορείς να γίνει σηρά γιατί τέλος θα γινόταν. Είναι μια αριστεία πολύ ακριβή. Πέραν τις πολύ μεγάλης βοήθια στις έρθες και τις φως που κάνουν παραγωγή, χρειαζότανε ένα πολύ σοβαλό πόσο, η γαλία δεν δε φαρότανε. Αν δεν μη θελα να χρειτήσω. Είχε χαθεί το timing. Και πήγαμε στην τέλεια που μεγάλη χαρά, πήγαμε στη βόρια ηταλία που είναι και αυτό ευρώ, που είναι πιο κοντά. Σαν αυστρία σκεδων είναι η τέρια έστη που το τραβείξαμε και η θυφωτηνή ελληνια ηταλίδα και μας έλησε τα χέρια. Και ο δημήτρης τάρλο που εμφανίζεται και όλα στη σήρα. Μηλοντας την έρτη τη ευκρυνίζει, πως η διασκευή δεν την έκανε ηταλίδα αλλά γαλω ηταλίδα. Προσιάζεται ως μικτή, η οικογένεια με πατέρα γάλο και μητέρα ηταλίδα. Πού τυλικά είναι ανεκτό θα έλεγα παρότι η γαλική ταυτότητα για μέλα είναι τελείως ξεχωριστό πράγμα και δεν είναι τυχαίο που το κάνει ο καραγάτης αυτό. Στην αρχή σου για το λούτσες λίγο, η που λαγή από το καταλαβαίνοντας. Έχω διαφωνία ως πως αυτό. Έχω δηλώσει. Ναι, πιστεύω ότι η γαλική ταυτότητα είναι πάρα πολύ σημαντική εδώ. Με την αρχιότητα, με την αρχαία ελληνική κουλτούρα, με το κλασικισμό, είναι πάρα πολύ σημαντική στο νοηθιστόριμα αυτό. Αλλά όπως και να έχει όταν καλειτεχνικά έκανοποιησε στο βαθμό που είκανοποιήθηκα βλέποτες και συγκινήθηκα από τα δύο προτεψόδια θα έλεγα ότι ακυρώνει οποιαδήποτε αντίριση η αντιβουλία. Το 6 συζητήθηκε πάρα πολύ, κάποια σχόλια γιατί είχε όλη την ώρα 6 και δηλαδή ξεκίνησαν να γυρίζουν την μεγάλη χήμερα και κατέλεξαν να γυρίζουν τον μεγανατολικό από την άλλη, κάποιο σχόλιαζη. Αν αρωτιούνται γιατί έχει τόσο 6 ισυρά μεγάλη χήμερα, διαβάζουμε και καναβιβλίω βρεπεδιά, δεν δανκάνουν για το 6 και το γυμνό, ως κοινωθαίτης της ίρας βαρδισμαρινάκης. Είναι δυνατόν 50 χρόνια με τα οκαρεκάτσα κόμμα να προκαλεί εσυσητήσεις όπως και οι σκηνές εργοτικές που βάλαμε. Κάη, σκηνές, και τότε όταν είχε το βιβλίο, είχαν επίσης πάρα πολύ το λμυρό για την συνεπωχή. Εγώ διάβαζα το βιβλίο στο 53 αμού και διάβαζα στους ελίδες και μιλά για μία γυναίκα, οι οποίες δεν μπορούσαν αυτές οργασμό αυτοντοκαιτρικό θένα της ιστορίας. Και πώς οργοτική επιθυμία και το ασυνήδι τό μας μας προχνήσει πράξεις οι οποίες δεν είναι κάθος πρέπει και σπάμε τα δεσμά μπορεί να φέρουν την καταστρέφη. Η αντιδράση σχετικά με τις εργοτικές κοινές τι σκέψεις σου δημιουργίσαν. Είναι ανάλογα με το πώς βλέπεις τη σύρα. Άμα θες να πας να δεις κάτι με την οικογένειά σου και το τσαράκη σου και λες είναι ποχή στα φαρανωρία ρούχας. Τι καθνικά βλέπεις μετά από ένα γάμο, να γίνεται ένα υπέροχο κατεμέ σέξ, εστατικό, τρυφερό, δυο νησιακό. Είναι είναι ακόμα ένα ταμπού το σέξ. - Είταν απαραίτητες. - Είταν απαραίτητες. Είταν απαραίτητες δεν έχουν γίνει δοβληπτικά και έγινε. Το μέρι προς οχήκε από την παρεγωγή, είχαμε ειντήμασικο ότι είναι η τροσοσέτη, καμία σκηνή δεν έγινε για να δούμε γυμήνει τη γυναίκα. Βασικό πράγμα που συμβαίνει από την αρχή ως το τέλος του βιβλίου. - Είναι, δεν έχετε μόνο το βιβλίου. - Το, το, η τραβανδία. - Άγια υπάρχει στη σουλέναι. - Εμουλένει. - Εμουλένει. - Είναι μια σειρά που παίζει αργά το φράδι. - Άγινε. - Άγινε. - Άγινε. - Άγινε. - Άγινε. - Άγινε. - Άγινε. Άγινε. - Άγινε. - Άγινε. - Άγινε. - Άγινε. - Άγινε.