Hoe trumpiaans is MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez?

Het is 8 september. Dit is vandaag de dagelijkse podcast van De Standaard. Ik ben Alexander Lippeveld. Je hoort Charlotte de Borsu, kamerlid voor de MR. Begin deze zomer ging ze in tegen haar voorzitter, Georges-Louis Boucher, die vond dat de erkenning van Palestina enkel onder strikte voorwaarden kon. Daar was de Borsu het niet mee eens. Oneenigheid binnen een politieke partij, dat is niet zo vreemd. Maar wat wel opvalt, was dit. En wat betreft of ik geëvincieerd moet worden of of het consequentie heeft op mijn politieke carrière, ik ben het niet bezig, ik kan me recht in een miroir houden. Het standpunt aan dat van de voorzitter zou haar carrière schade kunnen toebrengen. Dat zou niet mogen in een democratisch systeem. Het toont vooral de macht van de voorzitter. En de Borsu is niet het enige MR-lid dat Bouchers autoritaire trekjes aankaart. Boucher staat gekend om zijn opvliegend karakter, maar hij zelf al de draak mee stak op sociale media. Ja, in het einde, goed. Bravo. Je bent aangekomen om jezelf op te brengen. Bijna. Duldt de showman van MR nog tegenspraak van zijn partijleden? Of hebben we echt te maken met een Belgische Trump? MUZIEK MUZIEK MUZIEK Ja, daar waren ze niet zo blij mee bij de MR. Enfin, ze lieten verstaan dat de zonnekoning 72 jaar geregeerd heeft in Frankrijk. Dat vonden ze dan weer wel. Louis Quatorze, oké. GELACH Maar het zegt natuurlijk iets. Over de almacht die hij uit wil stralen en de macht die hij heeft. Toch ook een beetje zo de man die ook glorieert van zijn eigen macht. Die zich overal laat fotograferen op Francorchamps en in Indianapolis. Allee, ja. Ja, en maakt er een show van. Dat is het meeste wat je kan zeggen. Ja, en je moet er ook niet flauw over doen. Als media vind je dat ook niet onaangenaam. Dat er een showman is. Ik zeg het nu wat kluw, maar. Ja. Ja, hij trekt wel. Dat is wel enorm, de aandacht. Hij gaat naar ware koersen, gaat daar in een sulky rondrijden, spreekt daar wat Vlaamse ondernemers aan, staat daar mee op de foto. Ja, in feite, we koeren voor een entreprise. Ja, ik weet het. Dus ik moet. Ik wens u een goede koers. Bedankt. Tot later. Hij is wel omnipresent. En als je dan partijvoorzitter bent van de PS of van Ecolo, dat is een beetje vervelend. Als oppositie. Ja, ik bedoel. Hoe krijg je nu nog de aandacht? Dus ja, de zonnekoning. Hij zucht de aandacht naar zich toe. Absoluut, ja. Maar dat leek toch wat vrevel op te wekken de afgelopen weken. Het gaat zelfs zover dat parlementsleden van zijn partij in de media tegen hem ingaan. En dat is natuurlijk opvallend, omdat het stuk waarom we hem zonnekoning noemen, is ook omdat hij zo weinig oppositie, tegenspraak, ook duldt in eigen partij, hoor ik zeggen. En als er dan mensen niet gewoon binnen de partij opstaan, maar uiteindelijk het gevoel hebben van wij worden niet gehoord, bij Michel de Maagd speelt dat heel erg. Dat is de ondervoorzitter van de Commissie Buitenlandse Zaken. Maar dat is de man die wel heel duidelijk naar buiten is gekomen in La Libre, Belgique, bij ons ook in de krant, toen er nog geen regeringsakkoord was over Palestina, om te zeggen wij moeten Palestina zo snel mogelijk erkennen. Onze voorzitter is mis. Onze voorzitter zegt dat een erkenning van Palestina Hamas in de kaart speelt. Onze voorzitter beseft niet dat Palestina veel meer is dan alleen Hamas. Hij is als iemand die wel, nadat hij zegt, het intern niet gehoord werd, ermee naar buiten is gekomen. En dat is dan toch wel opvallend. En dat je dan toch ook hoort van hij is zeker niet de enige die die mening had. Wie zijn er zo nog? Je had bijvoorbeeld kamerlid Charlotte Borsu. Dat is nu niet de belangrijkste van de groep, maar dat die dan op de radio zei, omdat zij dus ook voor de erkenning van Palestina was, zonder al te veel voorwaarden, dat zij dan zei van ja, door hier dit te zeggen, dat is niet goed voor mijn carrière. Et je m'en fout. Et peu importe si je doit être évincé ou que ça a des conséquences sur ma carrière politique, moi je m'en fout, je peut pouvoir me regarder droit devant un miroir. Oké. Dat zegt wel iets. Zo van de angst ook wel die er is voor Boucher als je tegen zijn kar rijdt. Ja, daar wordt u niet in dank afgenomen. En dan denk ik ja. En dat hoor je dan bij die parlementaire. Daar zijn we wel parlementslid toch voor? Om een mening te hebben. Als onze mening alleen nog mag zijn wat Boucher en zijn cliënt, wat Boucher en zijn cliënt, wat Boucher en zijn cliënt, dat is een flikje van getrouwen. Want dat wordt dan zo genoemd. Omdat Boucher natuurlijk al die ministers destijds heeft aangewezen. Ja. Als dat het enige is dat de MR nog is en als we daar intern weinig over kunnen debatteren of daarmee niet naar buiten kunnen komen, dan wordt het toch wel heel arm. Ja, absoluut. Want die indruk krijg je wel als mensen naar de pers stappen en dat zeggen dat er intern al heel veel aan het broebelen is. Het was duidelijk dat rond Gaza het aan het broebelen was. En dat is ook niet zo abnormaal. Ik bedoel, je hebt eerst. Dat is al heel lang dat George Louis Boucher op de lijn is van Israël. En herinner je je nog lang geleden toen Hezbollah plotseling al die beepers begonnen te ontploffen. Ja, in Libanon. Ja, Boucher vond dat fantastisch. Maar ik vind dat deze attack op het contraire een beetje een genie is. Het is een extreem intelligente methode. Niks aan respect voor wat de Israëlse geheime diensten daar kunnen doen. Ook al zijn daar. Oké. Bij die Hezbollah-mannen veel slachtoffersgevallen waarvan we misschien minder met de zakduk bovenkomen. Er waren ook veel onschuldigen in de buurt. Enfin, om het zomaar weg te zetten als toch wel fantastisch, geniaal gedaan. Hij heeft ook al een beetje de hongersnood in Gaza geminimaliseerd. Enfin, dat was ook Boucher. En dan, naarmate Israël toch duidelijk de vernietigingsoorlog verder zet, werd het ook moeilijker en moeilijker ook intern voor de MR om die pro-Israëlse houding zo duidelijk. Die is er nog, hè? Ja. Want dat merk je nu ook. Er is wel een Gaza-akkoord, maar Boucher blijft wel de kaart. Ja, waar andere partijen nu zeggen de facto gaan we. Palestina herkennen, zegt hij ho, ho, ho, er is een engagement om het te herkennen onder voorwaarden. Onze punten zijn altijd dezelfde. Een herkenning, maar met bepaalde conditie. Dat betekent dat als we vandaag de herkenning geven zonder de verliezing van de houdingen te krijgen, zonder de demilitarisatie te krijgen en de verliezing van Hamas, hoe gaan we ze krijgen? En dus, als we een duurzame vrede willen hebben, moet het een weg zijn die wordt gebouwd en niet een emotionele beslissing. Dus dan vraag je je wel af in welke mate is die boodschap drinkt die door bij Boucher van die parlementsleden? Hebben die hem bewogen? Dat vind ik een hele moeilijke vraag. Ik heb wel het gevoel dat ook binnen de MR de toon wel verzacht is. Uiteindelijk is er wel een mooi akkoord uit de bus gekomen. We moeten nu ook niet doen alsof België niets doet. Netanyahu is ook wel heel boos op België nu. Dus zomaar doen dat er niks gebeurt. Dus dat is het ook niet. Ik denk dat er twee dingen bij Boucher speelden. Of drie dingen zelfs. De steeds driestere houding van Israël. De interne voelt hij toch ook dat hij onvrede opborrelt. En natuurlijk ook die coalitiepartners. Als de coalitiepartner is geëngageerd. Waarmee hij toch Wallonië bestuurt. Als die hem ook duidelijk de mantel uitveegt. Het is toch niet één man die hier alles gaat tegenhouden. Dan voel je toch ook. Dan moet je wel bewegen. Ben je dan zonnekoning? En er waren ook mogelijkheden om te bewegen. Hij ging ook nooit verdedigen dat we die twee extremistische ministers van Israël, als hij op vakantie wil komen in Brussel, gaat Boucher ook niet zeggen, kom maar af. Er was daar ruimte om tot een akkoord te komen. Maar ruimte voor debat binnen de partij nog niet getraind. Je haalt het al aan dat hij zijn crunchetopministerie zijn hij, dat zij alles beslissen. Er wordt nu inderdaad ook wel gezegd van eigenlijk zijn er nog weinig meetings met parlementsleden, met andere partijbureaus. Het is toch allemaal Boucher en dat kleine krantje die beslist. Dat zijn dan Clarenval, Quintin, die mensen. De minister-president. Nog een tweede incident deze zomer was met de RTBF. Hij had een stevige confrontatie met de journalisten. Heel raar verhaal uiteindelijk. Vertel nog eens wat er aan de hand was. Dus Le Vivre had uitgebracht dat de chauffeur van Boucher, als hij naar Mons rijdt om daar Boucher op te pikken, dat hij dan zijn auto ergens parkeert en daar de ene parkeerboete naar de andere krijgt. Die chauffeur moet er dan niet beter hebben opgevonden dan een gehandicapte kaart in de auto te leggen, waardoor die bekeuringen niet meer werden uitgeschreven. Tot bleek dat die gehandicapte kaart helemaal niet van de chauffeur was, maar van zijn papa, die bovendien al overleden was. Oké, ja. Mag niet. Nee, dat mag niet. En dan was er op de RTB in eerste instantie een verhaal verschenen op de website als zou het eigenlijk de wagen van Boucher zelf geweest zijn, dus dat Boucher eigenlijk verantwoordelijk was. Waarop Boucher in een Waalse colère, heet dat dan, naar de RTB heeft gebeld om te zeggen van dat klopt hier helemaal niet, dat is fout, ik heb daar niets mee te maken, dat is mijn chauffeur die dat gedaan heeft. De man is trouwens later. Hij is er ontslagen ook nog door de MR. En hij heeft dan een echte RTB zitten uitkaffelen, vroeg hem eerst om dat stuk offline te halen, heeft dan in steeds heviger bewoording tegen die journalisten die hij had opgenomen, journalisten die hij kende, want er wordt dan ook gezegd waarom tutoieert hij haar, hij kende haar wel. Maar dat telefoontje is dan gelekt en dan werd het echt pijnlijk natuurlijk. Ja, wat pijnlijk was, was dat hij op laatste roep, die gast die dat stuk heeft gemaakt, online, stuurt de magist naar mij, hij zal dan ook een kaart nodig hebben. Iedereen weet wat hij bedoelt, hij zal dan ook een gehandicapte kaart nodig hebben. Boucher zegt nu, nee, nee, ik bedoel gewoon een journalistenkaart om zich te kunnen verdedigen. Zwat, die ruil is werkelijk groter en groter geworden. En dat had natuurlijk ook te maken met dat dat audiofragmenten, dat het document uitlekte, wie heeft dat toen gelekt? Ja, dat ging rond op de RTB. En op een gegeven moment heeft iemand bij wie het rondging, en dat zal nooit de journalisten zelf geweest zijn met wie Boucher belde, maar ja, dat is beginnen rondgaan en dan gaat dat naar buiten. Dat is een grote boit, hè. Dat is onvermijdelijk bij zo'n zaken natuurlijk. Je kunt je alleen afvragen waarom nemen ze dat telefoontje op. En dan denk ik, ja, misschien omdat ze weten als Boucher belt, wordt het altijd wat warmer. Kun je toch maar, ja, voilà. Want het is niet de eerste confrontatie met de RTB-FV. Nee. En er spelen twee dingen, hè. Er speelt één zijn oorlogje met de RTB-F. Want die journalisten durven hem ook wel op X, het vorige Twitter, duidelijk tegenspreken. Hij vindt die journalisten allemaal links. Dat is iets dat we vroeger van de VRT ook hoorden. En dat gaat nu nog altijd rond over de RTB-F. Maar bij Boucher speelt natuurlijk ook iets anders, hè. Hij vindt heel die omroep. Moeten we daar ons belastinggeld wel blijven insteken? En hij is daar heel radicaal. Hij heeft al in zijn interview gezegd, dat zou ook niet erg zijn dat dat niet meer bestaat. We hebben dat niet nodig. Dat gaat dan natuurlijk ook over, ja, we moeten de RTB-F heeft ook zo, van die shiny floor shows, hè. Maar dat we soms ook ons afvragen, moet de VRT zoiets doen als de commerciëlen dat doen? Ja. Maar hij maakt er een strijd van, zeg maar. Ja, toch wel. Er was nog een incident, Bart. Wat een etenschot. Wel, ik noem het zo'n beetje de zoom. Nu, dat laatste incident is ook weer een kleintje, maar. Het gaat om de benoeming van zijn VRT. Zijn vriendin als hoofd van het Waalse kind en gezin. Ja, waarvan dan iedereen moet toegeven, dat is zijn volste recht. Dat is een benoeming. Dat is geen job, dat is een politieke benoeming. En hij doet die politieke benoemingen. Alleen botste dat wel met zijn vroegere aanval op de PS, als zijnde de PS staat die alle vriendjes rond zich benoemt. Ja, het klientelisme van de PS zit in jezelf. Ja, en natuurlijk ook weer begrijpelijk dat je vertrouwt, dat je de vrouwelingen rond je zet. Maar de eigen partner, dat was knarse tanden binnen de MR. Maar dat is nooit echt naar buiten gekomen. Rond die rel met de RTBF, want dat hebben we nog niet gezegd. Op een gegeven moment wou Boucher bena dat niemand nog van zijn MR-ministers zou interviews geven op de RTB. Dat hebben die ministers dan ook, en dat is wel naar buiten gekomen. Ook wel gezegd van, ja, maar Georges Louis, nu ga je wel heel ver, hè. Daar winnen we niks bij. Bovendien heeft de MR de minister van media, vooral de minister van de media, maar dat zou wel heel vervelend zijn. Oké, dat zijn geen interviews meer. De minister is van de RTBF, maar met de RTBF niks te maken wil hebben. En dat is wel naar buiten gekomen, want daar was veel kritiek op. Zo van, oké, Georges Louis, we weten dat je soms sneller praat dan dat je denkt, dat je ontvlambaar bent, maar kunnen we die rel nu alsjeblieft achter ons laten? Ja. Case closed. En hij blijft daar dan op een of andere manier, en dat heb ik ook niet goed, blijft hij daarvoor strijden, zo. Ja, ja. En dat typeert hem dan denk ik ook wel, hè. Laat niet los. Als iedereen denkt van, Georges Louis, laat het nu. Nee, dat doet hij niet. Hij laat zich daar niet zijn, zeggen we. Blijkbaar heeft hij eergisteren aan rond, Michel de Maagd, wel een interview gegeven op de RTBF, dus zo zwaar speelt die boycott ook niet, hoor. Ja, goed. Maar gewoon het idee dat je dat wil doen, is wel. Ja, dat is wel inderdaad. Je gaat het erover hebben, hè, dat raakt dan een beetje naar Trump. Voilà, daar was ik nu te komen, hè. Die vergelijking dringt zich ergens wel op. Je hebt die getrouwen die hij benoemt, dat de Trump. In een veel grotere mate natuurlijk, maar hij doet dat ook. Ja, en Trump's en de oorlog met de media is nog groter. Ja, en bots met de omroep. Hij luistert ook niet naar zijn parlementsleden rond Gaza. Ja. Ja. Het is moeilijk om alleen eerst te werken. Gaat het op? Ik vind dat een hele moeilijke vergelijking, omdat we ook weten hoe ver Trump het nu al drijft. Ja. En dat doet Boucher toch ook niet. Ja, Boucher vindt dat de overheid te vet is en. Laat ons eerlijk zijn, misschien heeft hij daar ook wel af en toe een punt, hè. Maar als Frederik de Gucht. Kandidaat Open VLD-voorzitter. In onze krant zegt van, ja. Boucher krijgt toch veel Trumpiaanse trekjes? Dat vindt Boucher niet prettig. Nee. Nee. Allee, Trump. Dat is elke keer wat we zeggen als we geen argumenten hebben. Dat is niks. En ik denk ook dat dat. Dus je ziet wel elementen van Trump. Ook die brutaliteit die hij soms kan uitstralen. Hij gaat soms dingen heel cru zeggen. En daarna moet hij wel wat gas terugnemen. Of neem de manier waarop hij. Op de Nationale Feestdag plotseling zei dat hij ging Brussel oplossen. En ik denk dat we kunnen annonceren dat we in de komende uur. een oplossing voor Brussel zouden kunnen hebben. Ik vond dat ook verhofstadjaans. Ja, oké. Zo, ik heb de oplossing, alles komt goed. En dan blijkt dat die oplossing eigenlijk niet afgetimmerd is bij de verschillende partijen. Of het ging erover dat de N-VA half wel, half niet in de Brusselse regering zou zitten. Zo kon Open VLD zeggen, ah, het is toch met N-VA. Zo kon PS zeggen, ah, het is toch niet met N-VA. Maar. Niemand wist goed hoe. Bij de PS hadden ze het anders verstaan dan bij Open VLD. En het idee lag al meteen weer bij de puinhoop die Brussel ondertussen geworden is, vrees ik. Maar het zegt wel iets over hem. Hij trekt de aandacht. Dat is Trump, die komt met al zijn tarieven en daarna moet merken van. Ja, zo simpel is het allemaal niet. Oei, de beurzen. Dat herken ik daar wel in. Trumpiaans is beter dan zeggen dat hij nu helemaal onze Belgische Trump is geworden. Vind ik. Ja. En schuift hij ook op naar rechts? Dat denk ik wel. Enfin, dat denk ik niet. Daar ben ik eigenlijk zeker van. Dat is ook wel zijn strategie. Het Baalse landschap is anders dan het Vlaamse, dat weten jullie ook. In Wallonië heb je Ecolo, PS, PTB die zich verdringen op links. Dan heb je Les Engagés die daar zo wat tussen links en rechts zitten. En dan heb je eigenlijk de MR. En we weten ook, we vragen ons altijd af, hoe komt het toch dat er in Wallonië zo geen Vlaams belang is opgelegd? Ja, een deel is ook dat Boucher echt wel probeert die voedingsbodem zo snel mogelijk de kop in te drukken. Dat daar geen extreemrechts kan groeien. Dat betekent niet dat ik nu aan het zeggen ben dat Boucher zelf extreemrechts is. Maar we hebben hier een podcast opgenomen over toen Boucher, een van de lijsttrekkers van Chez Nou, dat was zo'n partij die wou extreemrechts in Wallonië op de kaart zetten. Noah Potzi geloof ik dat hij heette. Naar de MR trok. Sommigen in zijn partij vonden dat nodon, maar in Boucher zijn strategie past dat wel. Ik heb ze liever bij mij en ik hou ze liever in toon bij mij. En ik geef af en toe wel wat eten aan de heelrechtse gevoelens in Wallonië. Dan dat daar een extreemrechtse groep kan ontstaan en dat die kan bloeien. Maar ik vind dat hij daar soms wel. Dat is een moeilijk verhaal over een vrouw, de schepen in Molenbeek, met een hoofddoek. Ja, dat is Salia Harais van vooruit. Die werkt op Facebook. Ja, door MR-sympathisanten heel onjuist bejegend. Over de vrouw met een tapijt op haar hoofd. Het zijn racistische commentaars en het is recurrent onder de publicaties van de MR. En ik vind het echt vervelend en vervelend. Als we zo vervelend zijn, als we niet meer willen worden gezien. Ik wil zeggen, de regio heeft 19 gemeenten. Als in Molenbeek is het apparaat zo onbeleefbaar, dan is het veranderen. Gaan jullie ergens anders naartoe. Waarop zij inderdaad. De gemeenteraad, zoiets had van. Jongens, als het jullie niet aanstaat dat ik hier schepen ben, er zijn nog gemeenten in Brussel. Ja. Ga daar dan wonen. Ja, Boucher gaat daar dan alleen dat uitknippen. Zonder context. Zet dat op Facebook of op Instagram. Alsof die mevrouw zegt van. Ah, als je niet tegen kunt, mensen met een hoofddoek, verhuis dan. Ja. Dat komt dan in de extreemrechtse mode terecht. Komt tot bij Elon Musk. Waarvan we toch niet kunnen zeggen dat hij geen rechtse sympathieën heeft. En die zet daar nog eens een megafoon op. En dan wordt het zoiets van. Die mevrouw met het hoofddoek zegt dat. Belgen die daar niet tegen kunnen, moeten maar verhuizen. Alle Belgen verlaat het land. Hij vergroot de dingen ook wel graag uit. Hij strijdt enorm tegen het communitarisme. En als voorbeeld is het dan altijd de hoofddoek. Dat we dat toch niet normaal mogen vinden in ons land. En dat een schepen die de hoofddoek verdedigt, dat gaat er bij hem niet in. We hebben een strikte scheiding tussen kerk en staat. En de islam kent die scheiding niet. En drinkt ons die hoofddoek op. En wij moeten dat allemaal maar aanvaarden. En als de islam vindt onverdoofd slachten, dat is de norm. Dan gaat zelfs een partij die voor de dierrechten is, Ecolo daarin mee, voor Boucher is dat onwaarschijnlijk. We zijn ons hier aan het laten doen. En wij hebben onze normen en waarden. En daarom ook, op een gegeven moment is er een rapport verschenen in Frankrijk over het moslimbroederschap. Zeggende dat die ook sterk geïnfiltreerd zijn in België. België, in Brussel vooral. Dat is wat genuanceerd door staatsveiligheid en door zijn minister van Binnenlandse Zaken Quintin eerst. Maar Boucher blijft daar hard op doorgaan. Want die moslimbroeders, dat zijn geen terroristen, maar dat is een groep die ook wel probeert van de staat van binnenuit te ver-islamiseren. Ik zeg het nu misschien wat fors, maar dat is wel het idee. En Boucher schiet op alles, weliswaar via Instagram en Facebook, op alles wat daar ook maar naar ruikt. Terwijl soms wat genuanceerdere meningen een beetje uit de context drukken om dan te zeggen van kijk, zie je, vooruit, de PS, die vinden dat allemaal maar normaal. Dat we hier allemaal met een hoofddoek gaan rondlopen en als we dat niet normaal vinden, dan moeten we maar gaan verhuizen. Ja, en zo haalt hij misschien de grond weg voor een extreemrechtse partij in Wallonië. Maar je normaliseert ook, dat is cool. Ja, en hij gaat wel zeer naar rechts. Ja, en dat ligt natuurlijk moeilijk bij die partij. De MR is ook een partij. Een partij met vele kamertjes. En daar is ook een groep die linkser in het leven staat. En die hoor je nu natuurlijk ook de kop op steken. Ook dat is toch wel Trumpiaans. Ja, Trumpiaans, dat wil ik nu wel noemen. Maar het is niet dat je Boucher de Belgische Trump zou noemen. Nee, dat gaat te ver. Ja, vind ik wel. Maar iemand die toch die richting uitgaat. Ja, kijk. Kijk, als. Maar nu. Glatijs, hè. Trump heeft natuurlijk het voor dat hij echt de zonnekoning is. Een echt alleenbaas is. Dat kan je niet zeggen van Boucher. Er is een regering met verschillende partijen. En Bart de Wever weegt electoraal ook nog een pakje zwaarder dan Boucher. Ja, tuurlijk. Hij moet dan ook wel zijn plaats kennen. Ja, de zonnekoning die zijn plaats kent. Laat ons daar op eindigen. Dat is een mooie conclusie. Bart, dankjewel. Graag gedaan. Dit was Vandaag, de dagelijkse podcast van De Standaard. Bedankt voor het luisteren. Volg ons op je favoriete podcastplatform of download onze app DS Podcast. Daar beluister je ook al onze podcastreeksen en werk van andere makers. Alle credits van deze aflevering vind je op standaard.be slash podcast. Reageren kan via podcast.standaard.be. Tot de volgende keer.