Het verhaal van IS-vrouwen, politiek of wetenschap, en microdrama's op je gsm

Vind je favoriete podcast op Verteem Max? Het is dus het verhaal van IS-vrouwen die naar serie Iraq gereden. En die teruggegeerd zijn. Zodra's daar aan kwamen, maar dit is het toch niet. Zijn er geconfronteerd met echt gruwelijke dingen? Ik ben nooit volgesteld dat ik in zon situatie zal terugkomen. Wat hebben die vrouwen allemaal meegemaakt? Een uitsprek van Verlinden gaat over abortus. Het is niet de wetenschap die de politiek een zeker niet over etenste thema's bepaald. En die experten komen uit, denk ik, alle vlaamse universiteiten of zo. De wetenschap. Zodra's alle vlaamse universiteiten. Wel, en ook vallen de uitsprek vind ik? Ja, wie heeft het voor het zeggen? De wetenschap of de politiek? Het micro-drama. Wat niet miniatvleveringen van anderhalve minuten? En toch? Lekker te werken, over haar te slaan. Zijn er al Belgische voorbeelden red flag? Red flag is een volledig vertigdaal. Ik vrees gewoon dat er meer en meer gaat bijdrage aan onze concentraties. Pannen die nog kleiner gaat worden. En hoe spelen series en media-makers meer en meer in op ons goudfissen brein? Wat denk je? Ga je het volhouden om 15 minuten gevoelkust te luisteren? Ik ben Catherine Bonn en dit is het Quartier. En collega Philipp Heimans is mijn eerste gast, want hij heeft een nieuwe podcastreks klaar. Vrouwen van IS. Over vier verschillende vrouwen die tussen 2012 en 2015 naar serie en Iraq trokken. Om zich daar aan te sluiten bij gewaltatige Islamistische groepen. We zaten in een hele grote villa. En polen op het taken waren er mannen bewaaind aan te waken op ons. Ik zag geen uitweg, dus ik dacht, misschien als ik trouw in mijn eigen huisje zit. En die man gaat straiden of zo dat ik wel kou weggelopen of. ik zie wel wat ik doe, dan heb ik iemand gebrecht. Ik heb dan echt recht op, denk ik, 5 minuten om elkaar te spreken. Dan doet je zo uw hoofdtoekjes uit en dan maakt hij je gezicht zien. Dat zei het ook even, het is het ook. Wat vond jij van hem? Ja, dat is niet iemand me wie ik zou willen trouwen eerlijk gezicht. Dat zein hebben niet haar echte naam, ik heb een schouw naam gebracht, omdat die vrouwen allemaal aan het herentegreren zijn. Zinepas 16 toen ze naar Siri is vertrokken, had toen al een heel moeilijke jeugd gehad. Tuis werd ze mishandel door haar moeder. Ze is ook in instellingen, balanters en ook dingen gebeurt, waar ze het leven niet meer over wil hebben. Maar een heel getekende jeugd, en dan is ze wat onder invloedgekom van Sharia voor Belgium. Schol had ze ook vriendinnen die daarbij aangesloten waren. Ze zag het een beetje als een vlucht om naar Siri te vertrekken om uit haar slechte thuis situatie weg te geraken. En dat is nog maar een fractie van haar verhaal, als je meer wil weten moet je naar de podcast luisteren. Maar ik vraag mij af hoe het voor Philipp was om deze reeks te maken. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten. Ik had wel al verslag uitgebracht over die vrouwen die waren teruggekeerd. Maar echt met hen gesproken nog niet, dus was ook een beetje. Zeker bij de aller eerste van, ja, waar ga ik terecht komen. En dan kom je eigenlijk voor een heel gewoon huishu, waar speelgoed rond slinger, waar een post er van de jeugbeweging voor het raam hangt. En ik verhaal dit is gewoon, en als je het niet beter weet, is het een gewoon of vrouwen met kinderen in een gewoon huishu. Maar dan hoor je al die verhaal, dan denk je ook van ze zijn nog zo jong, zeker zenub, die je nu nog altijd ging, 30. En die hebben we al die dingen meegemaakt, als ze ze echt zelf aan het lijkt, nu als ik het vertel als of een film was die niet echt gebeurd is. En als het vertellen komt het ook wel zo'n beetje over, waarom kan het u zo iets meemaken? Wat de vrouwen vertellen gaat in de verbat heel ver? De meest heftig gebeurten is, ga ik hier in het kwartier niet laten horen, maar zenub en de andere moesten bijvoorbeeld verplicht kinderen maken. Dat was niet met me liefde en een passie en zin, dat ik hem naar bij het moest zijn, dat was een gemoetje, en als je niet wilt, dan wordt je gedwingt geslagen. Ja, ik was eigenlijk direct zwanger, en dan heb ik een miskram gehad, die ik eerlijk gezegd, want ik was zelf uitgelokt, want voor mij was ik gewoon. Mama worden nu in Van Hem, dan nog dat was voor mij echt van, "Nee, dat ga niet gebeuren, ik probeer er niet eten, ik zoeg echt in mijn buik, ik wou dan niet." Er zit een heel heftig ding in, ik heb even getwijfeld, ik vond dat de podcast een beetje traag op gang kwam, omdat ik begin echt chronologisch van hoe ze gradicaliseerd dacht, moet ik misschien al beginnen van het moment dat ze in serie zitten en dan terug gaan naar hoe ze daar geraakt. Maar ik ben wel blij dat ik het enige die chronologie heb bewaard, want zo zit er de heftige dingen pas in de derde aflevering, waardoor mensen wat kunnen wennen aan het verhaalder kunnen inkomen, maar het blijft wel verschrikkelijk om te horen. De dingen die ze hebben meegemaakt, die verkrachtingen waarvan hier spraken, is die uitgelokten miskram, en dan de dingen die daar met de plaatslijke bevolking gebeurde, met mensen die er niet meer in geloven hebben, ja, ik kan me voorstellen, want je niet vrolke wordt van die derde aflevering. En toch zou ik de podcast aanraden, al is het maar om te proberen te begrijpen wat niet te begrijpen valt. Zo is het zo, lekt het me altijd beter om naar anderen hun verhaal te luisteren, ook al dat heel extreem kan zijn, ook ga je daar volledig mee oneens bent. Dan nog denk ik dat het interessante is, te proberen in hun hoofd te kijken van wat heeft hen helemaal anders gemaakt dan mij zelf en dan zou het mij misschien ook wel kunnen overkomen. Dus ik hoop dat het voor veel mensen een boeiende oefening kan zijn om te luisteren. Vrolijk wordt je er dus niet van, maar er is wel een positieve nood. De vrouwen in de podcast zijn allemaal gedereadicaliseerd, en ze proberen om hun leven hier opnieuw op te bouwen. Ik ga wat kort door de bocht nu, en ik zet twee krachten recht tegenover elkaar. De wetenschap en de politiek. Er was een advies van een expertenkomiteer dat eigenlijk leg je gewoon de algeweede terwijl je nog 18 weken. U zegt een vechtienweken. Het is een advies van het wetenschappelkomiteer. Wij vinden dan een overtuiging over fundamentele levensvragen, zoals leven en dood, dat wij daar ons niet voor moeten schamen, dat wij ons kunnen stellen achter die overtuiging en dat ook een duidelijkheid brengen. Dat is een fragment uit terzaken. Daar kwam minister van Justissie Verlinde haar wetstvoortel over abortusvertedige. De CDMV minister wil abortus mogelijk maken tot 14 weken. Terwijl een commitee van wetenschappers 18 weken had aan bevolen. En dat brengt mij bij de vraag, wie of wat heeft het eigenlijk voor het zeggen. In de politiek heeft de politiek het voor het zeggen. Voila, die vraag is beantwoord, maar ik ga er nog wat deeper open met Stefan Rummes. Ik ben gewoon hoogleer aan het hoogreinstitueet voor wijsbegeerter van de KULEU, en mijn domijn is politieke filosofie. Politieke beslissingen die moeten geinformeerd zijn door de feiten. We moeten weten wat de feiten zijn, we moeten weten wat de mogelijk revolgen zijn van de politieke beslissingen die we nemen. Maar uiteindelijk in de politiek gaat het altijd om waarden gelade beslissingen. Spelen waarden een rol. En over waarden is uiteindelijk geen experteken is mogelijk. Wat wetenschappers moeten doen is duidelijk in kaard brengen wat de relevante feiten zijn, wat de stand van de wetenschap is. Experten zouden wat mij betreft ook telkens verschillende scenaarios moeten voorstellen aan de politiek. Als we deze beslissing nemen dan volgter dat, of dan gaat dat gebeuren, maar uiteindelijk welke van die verschillende scenaarios gekozen moet worden, dat is een politieke beslissingen. En eigenlijk zegt u nu, Minister Verlinde heeft gelijk, als ze zegt dat de wetenschap de politiek niet dikteert. Ik vind in de data dat ze gelijk heeft in dit geval, de experten in dit geval hebben een goed overzichtgegeven van de relevante feiten, de biologische feiten, de medische feiten, de sociale realiteit, die er achter zit. Maar als het gaat over het abortus, het gaat het uiteindelijk ook over verschillende waarden die met elkaar in conflict komen. Zelf beschikingsrecht van de vrouw aan de ene kant, maar aan de andere kant ook het respect voor het ongeboren leven. En hoe we die verschillende waarde afwegen, dat is een politiek gekuizen. David Hume, dat is een bekende verlichtingsvielo zover uit de 18e heuzeidendal, uit feiten volgt niet wat wij moeten doen. En in dit geval geldt dat dus ook. De feiten doen er toen, de wetenschap kan ons uitleggen wat er gevolgen van bepaalde beslissingen gaan zijn. Maar iedereen moet daarbij zijn eigen rol blijven spelen. Ik heb soms ook wel de indruk dat politici die wetenschappelijke rapporten dan gebruiken zoals het uitkomt. Dat is inderdaad des mensen, denk ik, en politici zullen wanneer het rapport hen gelijk geeft, of een advies geeft dat hen goed uitkomt. Zullen ze heel snel de wetenschap willen volgen? Daarbij vergeten we misschien ook soms dat wetenschap niet altijd zalig maken is of de waarheid. Nee, in die ze moeten een expertenvol doen de beschijden zijn ook. Ze moeten een aangeven wat er stand van de wetenschap is. Daarbij moeten ze ook hun eigen wetenschappelijke beperkingen durven er kennen en moeten ze zich ook verroeden om normatieve of waarde gelade conclusies te trekken. Ik denk ook dat het een projegeven moment een toegroote invloed had op het beleid. Want ook daar ging het over een conflict tussen verschillende waarde. Het ging over. Het in tomen van het virus, maar daar betal je een prijs voor wat betreft mentale gezondheid bijvoorbeeld, wat betreft economische ontwikkeling. Uiteindelijk is het ook daar aan de expertoon om verschillende scenarios uit tekenen. En dan is het op niemand de politiek om het verschillende scenarios een keuze te maken. En dat is denk ik op een gegeven moment zeker in het begin wat weinig gebeurt ook in corona. Anders Zijts, we kunnen wetenschap ook niet kapot relativeren. Als iets wat elke dag draait met de wind, of iets wat er niet of amper toe doet. Daar ben ik het helemaal mee eens. We moeten absoluut politiek bedrijven op basis van de wetenschappelijke feiten. Dus in die zin is wetenschap absoluut een zeer belangrijke maatstaf, maar ter gelijkertijd. De wetenschap op zich kan niet bepaalen wat wij moeten doen. Uit wat de feiten zijn, volgt nog niet wat wij moeten doen. Dat is wat David Jumal zee. Mikro drama's op TikTok of Instagram. Ik zou je kunnen uitleggen wat ze zijn, maar kan het misschien beter laten horen. Zij zijn nu eigenlijk internetsoaps vertikaal gefilmd, een aflevering duurt maximaal minuten en eindigt bijna altijd met een cliffhanger. En voor je denkt, de zoveelste internethype die zo weer overwaaid, denk ik aan. In China is het al een miljardenbusiness. Laptijn zamerikanen zijn er doll op, want dat doet een denken aan hun geliefde telenovelas. Hollywood is helemaal overtuigd en zelfs flanderen doet mee. Bij VRT heeft het Mikro drama Red Flag al meer dan 1 miljoen starts. Luna, wat wil we doen? Elie, het komt nu naar Berghevastast. U is zover. En ook Play lanceert nu twee Mikro dramas. Ik denk dat het inderdaad wel hier is om te blijven zeg maar. Hoi, ik ben Anke Meier, ik ben serie-recentend en de schrijver van de nieuwsgief. Hij luik te watch. En dat Mikro drama's een blijver zijn komt door twee dingen, zegt Anke. De eerste er valt geld mee te verdienen. Op TikTok bijvoorbeeld worden er een paar aflevering gezet om mensen lekker te maken, maar daarna moet je naar die app en moet je betalen. En ten tweede, die korte filmpjes, de simpelen verhalen en de cliffhangers, sluiten perfect aan bij ons social media gebruik. We zijn heel erg gekonditioneerd om de hele tijd, maar van die kleine dopamine-shortjes te krijgen, wat we zien, wat we behoorren. En om heel lang geconcentreerd naar iets te krijgen, zonder dat je meteen die P of krijgt. Ja, dat is vergeten werk en dat zijn we helemaal niet meer gewend. Cortom media-makers spelen meer en meer in op ons, zogesechten Goudfiss en Brein. En dat gaat verder dan die Mikro dramas alleen. Het zijbelt ook door in klassieke tv-series. Hebben we nog een paar geleden kon je zeggen dat we tijdens het televisie kijken naar onze second screen kijken, dat was dan de telefoon of de iPad of zo die we in onze handen hadden. Maar tegenwoordig is het eigenlijk al bijna zo dat de tv ons tweede scherm is geworden, omdat we eigenlijk bij de tijd op ons telefoon zitten en de series hebben zich daar op aangepast. En dat doen ze door alles heel erg uit te leggen. Dus als je met een half oor toegun volgen wat er gaan is, dat kun je ook wel zien als je bijvoorbeeld het laatste zes om van Stranger Things neemt, dat was wel een beetje schisland hoe vaak daar weer werd uitgelegd wat ze aan het doen waren en welke monster er verslagen moest worden en hoe. Daar kreeg ik wel heel sterk het gevoel van dat ze ervan uitgingen. Dat je dus niet de hele tijd echt aan het opletten was. Er wordt natuurlijk regelmatig door mensen uit het entertainment industry ook gezegd van ja. Een Netflix heeft me gevraagd om de dialogen wat te versimple of om ervoor te zorgen dat er meer instapmomente zijn voor de keiker die misschien niet helemaal vollert. Het kan allemaal wat deprimerend klinken, maar het staat volgensanke niet in de weg van kwaliteitsvolle series. Nee, nee maar anders kan ik wat stoppen met wat ik doe. Ik denk dat er heel veel makers zijn die tot trots zijn op hun werk om het te versimple. En ik denk ook dat er gewoon twee strommingen komen uiteindelijk het soort series dat je met een half oog kunt kijken en de series die er echt verzorgen dat je moet kijken omdat je het anders niet kunt volgen. Pleurbus bijvoorbeeld is een heel goed voorbeeld, of een serie als de pit omdat er zoveel gebeurt natuurlijk in die hele drukken. Eerst de help waar het zich af speelt. Dus ik heb het idee dat we ook wel weer genoeg uitdaging kunnen vinden als er naar zoeken. Een nn verhaal dus dat is de conclusie tot morgen.