Nou, het kan we erin te graven. Goed na, dat meisje dat we nu zo uitkook komen, dat is nog niet dood hoor. Die herhoud ik wel, ik weet verder al, wie daar. De podcast die je nu gaat luisteren begint op 15 januari 1992. In een klein drennsdorpje met een naam kookkangen in de buurt van Mappel. Het is wintertijd, het is donker. Dus op dat moment kun je eigenlijk niet zo veel meer doen. We hebben gezegd van dat ik de volgende dag op de woon. In kookkangen woont op dat moment een weesmeisje van 15 bij een plege zin. Ze heet Willeke. Ze rijdt paard, heeft een kavia en gaat naar school in Mappel. De nacht van zondag op maandag werd ik ontdien voor drie bakker. Omdat er iemand aan mijn buiten duurst onttrekken. Op een dag is Willeke verdwenen. Is haar bed, zachtant, leeg. Mijn naam is Anika Oosting en je luistert naar de podcast serie het verdwenemijsje van dagblad van het Norden. Dit is aflevering 1. Het politie onderzoek. Er is nog steeds geen enkel spoor van de 15-jarige Willeke doodst. En Willeke blijft spoorloos tot op de dag van vandaag. Al 30 jaar lang. Mijn naam is Jeroen Keldermann en ik vertel over de zoekdogt die er niet gaat maken. Niet dat ze gaat zoeken naar Willeke doodst, maar wel naar het antwoord op de vraag waarom we zo weinig zeker weten over haar verdwijning. Sinds afgelopen wonsdagmorgen wordt vermissen de 15-jarige Willeke doodst uit Kukang. Het meestie is ongeveer 1,575 lang. Ze heeft blond, sluik, harte op de schouders, mogelijk in een paardestaat. Mijn vader zou er niks op tegen hebben als ik met lukkital zou komen. Want hij zegt dat leeftijd geen verschil uitnaakt. Ze spoorloos verdwenen en in teorie en je kan niks uitsluiten zou ze bewijzen van spreken ergens kunnen leven. Een leven voor rampen tegen spoot leidt uiteindelijk tot een van de meest raadsselachtige verdwijningen in Nederland. Het verhaal van Willeke doodst is een grotere aatsool en het houdt mij ook nog steeds bezig. Leeft ze nog, is ze dood? Iemand moet nog iets weten wie houdt zijn lippen al 30 jaar stijf op elkaar. Ze had toch zometen, ik kan met bellen en dan is nooit gebeuren. Hij is wat moeilijk te verstaan, maar dit is de stem van Piet Mulders, de pleegvader van Willeke. Ze had toch zomaar een keertje kunnen bellen, maar dat is nooit gebeurd. Zegt hij in een interview met er te verdrenten. MUZIEK. We hadden deze podcast kunnen beginnen bij de geboorden van Willeke Doodst in eerste Ex-Lower Mont, in november 1976. Of bij de dood van haar ouders in jaar later op tweede kerstdag. Maar dat doen we niet, dat hebben we het later over. We beginnen op de plek waar het mijsjaud ons verhaal voor het laatst gezien is. Tuis, in de Boederij aan de Kokanger-Dwarstijk in Kokanger waar ze vijf jaar lang woonde. Van haar tiende tot haar vijfdiende doen ze verdwen. Aniek en ik besluiten om te gaan kijken bij de Boederij in Kokanger. Om met eigen ogen te zien waar Willeke verdwen. In de hoop dat ik beter zou snappen wat daar gebeurt kan zijn. Het is hier wel echt een prachtig plekje. De Boederij staat aan een lange weg met bomen. De huizen staan helemaal niet dicht op elkaar, soms in het Wijland, soms in Zandpad. En in de vertesie een toerentje van de kerk. Dit is wel echt het platte land dat je hier in drennen te veel ziet. Het is nu januari, het is een beetje mistig, koud, het wijd nogal. Maar in de zomer moet dit echt een prachtige plek zijn. We staan recht tegenover de Boederij waar Willeke dus woonde. Het is niet altijd grote Boederij die wel vrij dicht op de weg staat. De inrichting van het huis was bijna museumachtig met hele vele kleuren. Echt ingericht als een oude wetsenboederij. De kamer van Willeke zat aan de zijkant van de Boederij naast de oprit. Ze had ook een eigen buitendeur die zie je daar zitten. Ze kom dus zo naar buiten stappen. De nacht was ongemaanigd bij het komtieverdienwacht. Omdat er iemand aan een duidelijkssel steken. In de Boederij, waaran Niek en Hermann voorstaan, wonen in januari 1992 vier mensen. Het zijn Piet en Hena Mulders, hun zoon Bart en duspleegdogter Willeke Dost. Je moet weten dat Willeke al het 18e plekkind is dat deze familie opvangt. De Mulders willen alvoor het neusje komt stoppen alspleeg gezin. Maar Willeke is een moeilijk geval dat nergens anders de recht kan. En daarom is ze toch welkom. Als je hier staat en je denkt aan al die verhalen die we kennen over Willeke, dan kan ik het ook wel plaatsen van vriendinnetjes die hier ook wel kwamen logeren. Ja, hebben we wel geord dat ze veel buiten was. Dat kan hier gewoon heel goed in de achtertuin, als zelfs ruimte voor een paarderbak. Willeke hield ook erg verraafvol tussen zat op scouting en zat een eigen paarderokker. En een kafja die ze ook leren, gematen buiten, liet loslopen en anders in haar slaapkamer stond. En dit is de Boerderij waar Willeke vijf jaar lang wonden. Tot zuituidelijk verdwen. Trug naar woensdag 15 januari 1992. Willeke komt die dag niet op school. En als ze later ook niet thuis komt, bellen haar plegenhouden ze de politie. Het is vier melk aan de kreeg van bericht. Dat er in kookhangen dus een meestje van miswerkt. Aan het woord is politieman Dick van Berkum. Ose collega's Frank Juring en Gert Meier spraken hem in 2018. Van Berkum was in 1992 wacht meester bij de reekspolitie. En samen met een collega pakte hij de zaken op. Ik was het iets naar tienen denk ik. En om 11 uur liep te dienstaf. Collega en ik die zei van wat doen. Drijven met de ove, want er komt nog vaak wat langer de berg. Bij de vermissings zijn de houders vaak niet echt blij. Er heeft er niet een beetje onthaan vaak en deelde. Dus laat maar gelijk die kant op gaan. Dan moeten ze je zo zo naar de rekant hier wachten. Dick van Berkum werkt sinds 1979 bij de politie. En hij heeft op de moment dus ruim 12 jaar ervaring. Hij en zijn collega besluiten ondanks dat hun dientst bijna is afgelopen om snel naar de familie toe te gaan. Als de politie wagen aankomt bij de boerderij, doet Plegmoderna Mulders de deur. Dus die doet dan om het vooral binnen. En dan is vrouw Mulders binnen en de meneer Mulders binnen. En zo'n bat was op binnen, maar die heb ik toen niet gezien bij mij weten. Maar ik weet wel dat hij binnen had. We hebben gevraagd wie de woont natuurlijk en wie de binnen is. Dat vragen je niet of al uit wat de precies aan de hand is. En wanneer het zervolastig zien is en hoe er graag is. En was ze daarmee genomen heeft. En omdat het is wint de tijd, het is donker. En we hebben gezegd dat de volgende dag wel weer kijken hoe het gaat. Op dit moment in donker kun je dag moeilijk zoeken. Dus je hebt op dan niet gezorgd of wat dan ook. We hebben toen ja we zijn wel even bij de woning geweest en gekeken. Want voorzellig hebben we al los ergens buiten op dat moment. Dat is de weer thuis dat we komen. Het zou kunnen. De politie mannen komen wij de milden zijn huis. Stellen wat vragen en kijken even rond. Maar crucial is wat de agenten niet doen. Ze praten namelijk niet met pleegproebart. Onthouder dat maar even. Want dat is een belangrijk detij in dit verhaal. Herna doet die avond haar verhaal aan de politie. Wilken is niet meer gezien sinds de naarbetging de vorige avond. Dinsdag 14 januari. Wat de die avond precies gezegd is valt moeilijk te achterhalen. Pleegbare pieters overleden en pleegmonder Herna kan ons niet met de woord staan vanwege haar gezondheid.
Daarom ook niet benaderd. En het is maar de vraag hoe goed alles in die tijd bij de politie is vastgelegd, zoals je later zult horen. Wat we kunnen opmaken uit de verklaringen van de melders bij de politie is dat het plegenzinn vroeg eten dinsdag. Herna gaat namelijk metvinden in de Fimideikstra naar Nijverdal bij Amelo voor een kursus volkstansen. Dat is ongeveer een uurtje rijden vanuit Kukangen. Piet en Willeke doen de afwas en herna wordt rond 6 uur opgehaald. Dan aangaan Willeke en Piet televisie kijken en rond de rufdienstavond schaar het meisje douche en na Raakamer. Bleegbroe Bart moet die avond eigenlijk in Zwolle zijn voor een kursus Frans, maar hij is thuisgebleven. Waarom dat is niet helemaal duidelijk? Het kan zijn dat hij zich niet lekker voelde of dat hij geen zin had. In 2004 maak de televisieprogramma op spooringsverzocht een rekonstruxie van die laatste avond dat Willeke is gezien. Maar ik vind dat niet zo aan, ik ga douche en na bret. Wat is de raasje? Om 10 over 10 gaat Willeke na bret. Bleegmoeder Herna vertelt dat ze die avond rond kwart over 11 thuis komt. Het was volgens haar een moeisamerit door storm en regen. De koplampen van de auto van haar vriendin beschijnen de schuurder die open staat. De schuur zit vast aan de boerderij en je kunt zo binnen door het huis inlopen. Dat die open staat valt vimme op, want dat is anders nooit zo. En ook Herna vind het vreemd. De schuurder gaat altijd dicht uit angst voor ongeur de type's, zegt Herna in 2008. Ze vonden het vervelend dat die deur niet opstelt was. Bart ver klaart hier later over dat hij de deur was gegaan en heeft open gelaten dat hij even is buiten geweest. Herna doet een kleine inspectie en komt als snel tot de conclusie dat er niets aan de ant is en sluit de deur. Vimme en Herna gaan naar binnen, drinken chocolade milk en giden chips. Bart gaat rond kwart voor 12 naar zijn kamer. Vimme vertrekt even later en Herna houdt het ook voor gezien. Piet ligt dan al lang en bred in bed. En dat Herna vergad van de hoofdpijn neemt ze afsprinnen. En dan gaan de lichte uit. Ook op de slaapkamer van Wilken is het still. Ligt ze te slapen? Of was zei het die de schuurder open liet staan om te verdwijnen in de nacht? Voorwee in het politie onderzoek duiken, eerst even deze boodschap. Mijn naam is de reza-langeler. Ik ben verslaggever klimaat en duurzaamheid bij dagblad van het Norden. Ik vertel je bijvoorbeeld hoe je duurzaam op vakantie gaat, wat in het nieuwste klimaatraport staat en hoe nordelingen zelf groene energie opwekken. Zoeken verhalen koste tijd en geld om te maken. Neem nu een digitale op een moment op dagblad van het Norden, zodat ik dit soort producties kan blijven maken. Wilken, tot buiten klaar. De volgende ochtend woensdag 15 januari, om half zeven, doet haar stiefvader wil ik een slaapkamer deur open. Wilken is negenst te bekennen. Als Piet, de volgende ochtend de kamer van Wilken binnenkomt, ziet hij een leegbed. Het alarm van haar wekker is niet afgegaan. Wilken zetten wekker normaal gesproken op kwart over 6. Maar zoef deze woensdag pas om 10,5 op schol te zijn. Mulders loopt naar de berging en ziet dat de fiets van het meisje weg is. Hij merkt op dat ze niet heeft ontbeten. Geen omaalighang van zaken, maar en grond rustend vindt hij het ook niet. Wilken ging naarlijk wel vaker vroeg weg als het pas later hoefte te beginnen. Hij denkt dat ze anders schoois en gaat naar zijn werk in Mappel. Eigenlijk zou Wilken die dag meer rijden met Piet vanwege het slechte weer. Hij belt overdag met Bart of hij nog iets van Wilken heeft gehoord. Maar dat blijkt niet zo te zijn. En als Wilken saavonds nog niet terug is, gaan ze bellen met de familie van haar hartstvien in geken en met de mentor. Als dat niet zo pleverd wordt de politie gebeld. Het is dan al 10 uur saavonds geweest. *muziek* Alles wat je net hoorde over de laatste avond dat Wilken gezien is, is gebaseerd op verklaringen van Piet en hernamulers. Hun verklaringen uit 1992 zullen de komende de Sennia grote gevolgen hebben. Vooral voor de pleeg familie zelf, zoals je later zult horen. En tot slot een politie bericht. Sinds afgelopen woensdagmorgen wordt vermisten de 15-jarige Wilken Dost uit Kukanga. Haverdwijnning werd het ontquart voor zeven ontdek door haar pleegouders. Het meisje is niet op school verschijnen en inmiddels zijn door de politie alle plaatsen gecontroleerd waar ze even twijls zou kunnen verbleven, maar dat onderzoek heeft dat nu door geen resultaat gehad. De politie gaat in eerste instantie uit van weglopen. Dat kan, maar is dus van 15 lopen vaker weg. Wilken is niet de eerste en ze zullen ook zeker niet te laatste zijn. Er worden dagelijks 50 tot 100 vermissingen gemeld. De meeste worden na een paar dagen gevonden of ze keer uiteindelijk terug, maar Wilken zijn blijf weg. De teorie van wat er gebeurt zou zijn is dat Wilken vanuit haar slaapkamer binnen door naar de schuren ze gaan om haar fiets te pakken en zo het ervers afgelopen. Een van de pleegb�ers heeft wel eens gezegd dat hij vanuit die schuur ook naar die weg is gelopen. Daar kan ze links of rechts af. En eigenlijk weet je dan al niet meer wat ze heeft gedaan. Het spoor houdt letterlijk op aan het eind van het erv. Rechts ga je een meppel en links ga je een stap hoest. Dat zijn ook gelijk de twee roetjes die de politie wel eens heeft nachtrokken. Richting meppel, want daar was haar school. Of de andere kant op richting stap hoest, waar haar beste vriendinnetje geken woonde. En daar ging ze gewoon regelmatig naartoe, ook als ze niet vroeg op school hoefte te zijn. En op die twee roetjes heeft de politie ook passanten onderzoek gedaan. Maar er was heel lastig, want er is niet een specifiek moment dat Wilken vermisteraakt. Ze kan de hele nacht op de fiets zijn gestapt. En niemand heeft dan ook een spoor van haar vernomen of iets gezien. Wilken Dast was op de dag van haar verdwijning gekleerd in een donkerblauwe jas en ze droeg een lichtblouwe spijker broek. Ze heeft blond, sluikhaar, talt op de schouders, mogelijk in een padenstaat. Vette droegse sportsgroene maat 41. Ook de fiets van het meestie is verdwenen. Het gaat daarbij om een slichtonderhouden damens fiets van het merkbetavis, bruin van kleur en met als postcode ingegraveerd, 97,58 is P. De kamer van het meisje wordt grondig bekeken. En er wordt een lijst gemaakt van spullen die missen uit haar kamer. De mulders zeggen dat ze een blauwachtig rugzakje met ondergoed meenam. De foto van haar biologische moeder die ze altijd bij zich heeft. Een foto waarop haar familie staat, haar fiets en de gevoerde donkerblauwe jas van Bart. Een kort modell met roodemisjes. De politie blijft uitgaan van een weggelopen tiner en neemt de vermissingszaak serieus. Maar omdat niemand in eerste instantie aan een misdrive denkt, wordt zover bekend geen spooronderzoek gedaan. Mensen die het dossier hebben ingezien zoals Resusure Vermeulen van het cult-case-team vertellen dat er geen foto's van haar kamers zijn gemaakt direct naar de vermissing. Al vrij snel zijn acht Resusures met de zaakbeezig. Ze ondervragen de familie-mulders, vriendinnen en leraren op school. Gelijk dan begint hebben we ondersteuning gekregen van Jugna's heden. Dat is altijd vrij snel, de dachten nagelomen. De eerste dag of twee dag hebben we ingeschaakend. Het is minder jaren, dus daar kom je op bij Jugna's heden uit. Het valt mij op dat iedereen zegt dat wil ik de dag voor haar verdwijnen anders is. Ziz'vrolijk blij met een piano-lijs, koopt snoepjes en fiets met klastgenoot koni naar huis. Het laatste schuldag was een hele gewone schuldag. Met als uitzondering dat ze een attractatie deed in de klassen deelde snoepjes uit. Dat is iets wat wil ik nooit deed. Ze waren heel teruggetrokken, rustig meisje waar je eigenlijk niet van merkte dat ze in de klassen had. De laatste schuldag die zij heeft gedaan, ze zijn met mij langs, ik meende de allie in centrum gefietsst. Daar heeft ze wat gehaald, ze zei ik koek of snoep. Toen zei ik naar mijn huis gefietsst, ik woon ook in centrum. Daar heb ik een kopje tegen dronken met mijn moeder. Vanuit daar zei ik na huis gefietsst. En later realizatie ik mij even doorrie. Dat er apart, dat ze met mij meis geweest en dat ze wat lekker schuld heeft. want ze ging niet nooit naar mij mee.
Die vrolijkheid van Wilken valt ook docentje een tillema op. Ze geeft die ples en is voor een docent vrij jong. 8 jaar ouder dan Wilken. De lerares onschrijft het meisje als iemand die niet snel contact toeliet. Een verlegen afstandelijk meisje. Bijna tot op het autistische af. De stoopvallen resultat hoe Wilken is richting laatste dag gedraagt. De dinsdag voor haar verdwijning had zij les voor mij en tijdens die les vroeg ik naar het klasseboek. En Wilken mij die even wil de bringen. Want zij had het beurt om met de klasseboek te lopen. Dus Wilken ook om met het klasseboek naar mij toe lopen. En ik wil hem aanpakken en dat moment ik zei weer terug. Dus we hadden we eigenlijk even hele contactmoment met elkaar. Ik zei, wil ik erkomen met het klasseboek. En ze moest ook lachen en ik moest lachen. En daarna ging ze hij weer verder met haar werk. Ik heb Wilken ervaren als een meisje waar ik moeilijk contact mee krijg. En wat heel echt close met haar vriendinitje was en ook eigenlijk aan de aandacht heel echt met het vriendinitje had. Ik weeg heel moeilijk contact met haar. Daarom heb ik mij ook zo helden voor de geest. Dat ik verbaasd was dat ik dag van, he wil ik een maak te grapje, dat leuk. Ze lachten dus in mijn ogen was ze vroelijk op dat moment. Als Wilken op 40 januari rond 10,5 tuis komt is ze volgens de mulders ook vroelijk. Dat valt op. Want meestal is ze z'n zagijnig. De politie blijft spuren naar aanwijzingen. Heel veelen kan misschien zelf al iets over haar verdwijning gezegd. Of geschreven, heb mijjes schreef duizenden briveus. Over vanaal is er nog wat. Over haar paardracker, pleegboerpart, die ze simsum noemt en over kavja's. Aan haar hard vriendin Geeken schrijft ze over een mistreusbezoek in de nacht. Een paar weken voor haar verdwijning. Hoi Geeken, hoe is het ermee? Met mij is alles goed. Hoe is het met de vakantie afgelopen? Die van mij was vervelend. Bij alvast gelopen donerdag en vrijdag. Want toen waren pa en ma weg, dus hadden Bart en ik het huis van ons alleen. En dat was wel gezellig hoor. Er hebben samen wat logen om de stomsten dingen, zoals zon nieuws en ande. Hoe ze doen als op de computer zitten. De nacht van zondagomaandag werd ik om tien voor drie wakker. Want iemand aan mijn buiten deur stond te trekken. Want ik ontdekt het gekraak van de dorkbruk, omdat hij naar beneden stond. haar schoolagenda wordt uitgeplozen. Want misschien staat daar wel iets in over die mistreusbezoen die aan de deur ramelde. Maar daagenda blijkt vol te staan met gedachten en dromen over een jonge man uit staphoost. Lucky is zijn name. Stond hij midden in de nacht aan de deur? Dit is wat wil ik over hem schrijven. Mijn vader zou er niks op tegen hebben als ik met Lucky thuis zou komen. Want hij zegt dat leeftijd geen verschilheid maakt. Zelfs als al goede jonger dan mij zijn, dan maakt hem nog niks uit. Hij zegt dat in het kiezen van jongens vrij zijn. Dus als hij een jaar of neegt in is kan het wel. Ik heb hem niks over Lucky verteld. Ik heb alleen gezegd dat er een staphoost een leuke jongel roodt die als een rijbewijs heeft. Maar dat maakt mijn vader niks uit. Ik moest maar een leuke jong met een goed karakter kiezen en niet om het uitgeluk of één die in een goeiste is. Afsender wil ik hem. Als de politie uiteindelijk bij Lucky op de stoep staat is hij enorm verbast. Wilken heeft hem gezien in de snackbar en is helemaal weg van hem. Maar hij heeft geen idee wie hij is. De schrijfsos van Wilken zorg er er voor meer vragen dan verantwoorden. Want wie rammelden daar snachs aan de deur? Niemand die het weet behalve de geen idee. Maar je kunt je zelfs afvragen of het echt gebeurt is. Wilken was een beschadig meisje door alles wat heeft meegemaakt. En niet alles wat de schreef of zij was waar. En dan is er nog dat misstreeuze telefoonje naar de meldkamer van de politie in drenten. Welkom er aan het gegraven. Dat goed nou dat meisje de misje uitkook, dat is nog niet door. Die elimae ik weesvader al wie daar. Wat blijft hangen is dat ze zegt dat Wilken nog leeft. Dat is nog niet door. Dat een ofwoord, wat zegt ze daar? Het is onduidelijk als in Julisienmaar. Wilken was een zinig verhaal. Ze lijkt zenuwachtig, is gehad, kapt het af. Het is een nordlijke accent. Het klinkt drens. Wat mijje de misje uitkook, dat is nog niet door. Ze zegt alleen niet kookkangen, ze zegt kookkangen. Het misterieus het telefoonje komt drie weken na de vermissing van Wilken binnen bij de politie. Maar die kan er niks mee. De Belster is niet achterhalen en belt ook niet terug, ondanks meerdere oproepen. Ook het verhaal met de jonge uit staphoord loopt dood. Lucky compagnieer kent Wilken echt niet en hij heeft ook niets met de zaak te maken. Geen fiets, geen jas, niks van wat Wilken bij zich had voor terugvonden. En na een aantal weken is het afgelopen. Het team wordt afgeschaald naar twee regisseurs. De politie en de plegenouders proberen landelijke mediatie interesseeren voor de verdwijning in een laatste aan hopige poging om de zaak op te lossen. Want ondanks een posteractie, passant onderzoek en speuren met een vliegtuig blijft wil ik een spoorloos. In mij 1993 lukte de familie-mulders eindelijk om landelijke media aandacht te krijgen voor de vermissing van Wilken-dost. De plegenouders zijn te gast in het programma opzoek. Dat wordt gepresenteerd door Joss Brink. Het rente is op dat moment in de ban van een ander 15-jarig meisje. André Lute, die in de dagen voor de uitzending wordt vermoord in de bosse bij ruinen. Een dorp verderop. Opnieuw krijgt de zaak Wilken-dost niet de aandacht die zij verdient. In de volgende aflevering hoog je wat voor mijsje Wilken-dost nou eigenlijk was. Heb je tips voor ons? Meel dan naar
[email protected]. Je luisteren naar de eerste aflevering van de dagplat van het Noordepodcast het verdwenemijsje. Deze podcast werd gemaakt door Arniek Oosting, Herman Sandman, Jan Tina Russe en mijn naam is Jeroen Keldermann. Met dank aan Gert Meijer en Frank Juring en speciale dank aan Oostsune List het Van Tellingen. Die zijn archief en herinneringen met ons wilde delen. De stem van Wilken werd ingesproken door Noor. Het historisch audio materiaal dat je horen hebben gebruikt met toestemming van RTV-drenten.
PodcastTranscript AI