18. Hebben we écht te weinig tijd in de zorg?

Welkom bij Studio Bomma, de podcast overwonende leven in het Wonsorigcentrum. Een podcast van Sins of Home en mogelijk gemaakt door Sodikso. Vandaag hebben we het over iets waarbijna iedereen in de zorg vroeger flaat mee worstelt. Tijd. Want als er één zin is die ik vaak hoor in Wonsorigcentrat, dan is het wel, we hebben te weinig tijd. Maar klopt dat eigenlijk. En hoe beleven we tijd in de zorg? Daarover ga ik vandaag in gesprek met Catherine Gilles, die zichzelf straks aan jullie voorstelt. Tach en welkom bij Studio Bomma. In podcast is je al vooral wie in een Wonsorigcentrum werkt en zich al een keer voor ons eentje. We komen hier versteren wat er echt belangrijk is voor ons en waar we straks van wakken liggen. En dan neemt wij ons weer op een drijz vol vraal en namige tips. Sagen met haar gaste, gaan we opzoeken, dan manieren, om voor het wonsorigcentrum een echte te maken. Vak dat momentje rust en je weet hoe het gewoon zo ook nog imprezier mee. Want als geloud zien wat je met die tips hebt gedaan, maalt je gang op een verwoner, ik zie voor iedereen in uw Wonsorigcentrum. Dus zit in de makkel, laatst in de studio Bomma, met Maite en gaste en laat die inspireren. Ze zeggen altijd dat ze tijdens een kort is in de Wonsorigcentrum. Mirk je dat ook? Ja, ik merk het wel. Ik denk vooral dat je zelf trak je voorstelt. Als je hier woordt. Als we woordvonder. Ja. En te mee is er mijkelijker aan mezelf. Of je hebt voor veel dingen meer tijd nodig. Ja. En ja, je werkt gewoon langzaam. Gelukkig. Dan ik mezelf redelijk goed voor maak. Ja. En doe ik aan activiteiten van mee als die activiteiten me pas. Ja. Ik ben heel blij met de kinderen, dat vind ik. Ik doe beweeg maar heel graag. Ja. En als er dus mogelijkheden zijn om je wat mee te bewegen, dan ben ik dat steeds bij. Ja. En bij eten, als het even kan naar buiten, vind ik ook een hele mooie afreiding. Ja. In de natuur. Ja. En. Mirk te zon zat de medewerkers het druk hebben, dat ze te weinig tijd hebben. Ja. Dat is duidelijk. Oh, Mirk jij daar? Ja. Hoe merk ik dat? Aan hun tijd een beetje helpen hebben ze tijd om even wat te maken of er bezig daarvoor geen tijd. Ja. En. Doe je een paar keer van? Ja, dat vooral, denk ik. Je meekt ook de sfeer, de sfeer. Een beetje hektisch is. Dan merk je dat ook aan de mensen die jongen hier natuurlijk. Ja. Ja. Welke effect heeft dat op je? Als het er ook is. Ja, dat is niet spoorstief natuurlijk. Nee? Nee. Nee, dat is. Nee, want je hebt behoefte wel aan mensen, als je hier want, hè. Je hoefte aan een bovel over jezelf, maar dat is hoeft lang niet altijd vind ik. Of over een theme, actueel theme, of een theme, een bedrijf. Ja. Ja. Dat is belangrijk, ook het babbelen met bewoners of met personeel. Ja. Dat is vind ik, dat is heel belangrijk. Is dat iets gebeurd dat je iets nie hebt gevraagd omdat je zacht dat ze zo weinig tijd hadden? Oh, dat denk ik wel, ja. Ja. Ja, wel. Ja, ik kan geen directe voorbeeld geven, maar vind ik wel. Dat is duidelijk, ja. Dat is een spartse dan een beetje. Ja. Ja. Ja. Ja. Goeiemiddag, Catherine. Goeiemiddag, maite. Welkom bij Studio Bomma. Hoe ga ik het met u? Goed, ja, blij dat ik hier ben. Heel fijn ook voor de uitnoging, dank u wel. Ja, wij zijn natuurlijk ook zelf heel blij dat je hier zij bij ons in de studio voor de 18e aflevering zouden je de lustraars iets kunnen vertellen over uwzelf. Ik ben van opleining verplicht kunnen. Ik ben adoek in harde en hier, maar ik ben ook eigenlijk een gepassioneerd onderzoeker. En coordinator van het Center for Health for older people, dat is de wetenschappelijke term. Voor de praktijk zou ik hier zeggen van project-odet. En waarbij van uit-odet mee bezig zijn, is eigenlijk de kwaliteit van leven, van oudere vooral de kwetsbare ouderen, met taal kwetsbare ouderen. Zij die een psychiatrische kwetsbareheid hebben of een eurokochnitieve een vorm van de mensen. En daardoor ook gemakkelijk in een zorgcentrum terechtkomen. Wat doe je dan vooral bij zoek naar metoden en tools om medewerkers te ondersteunen, om eigenlijk die zorg beter op die persoon af te stemmen, op een levenwereld, op een identiteit en op een gevoelse wereld? Ja. En je hebt al langs ook een boek uitgebrechten? Ja, dat klopt. Samen ik collega gielde laaghe, zorgene is een keuze, omdat ook al. waar ik we samen en elk moment in de zorg en dat je in contact bij een behooner maakt keuze is heel vaak onbewust. En in het boek willen wij die keuze van het onbewuste naar het bewust te brengen. En dan ha je merken dat je eigenlijk veel meer controle kan hebben over de zorg, dat je wilt geven. En de zorg ook kunnen afstem op waar jij als persoon voor staat. Ja, fantastisch. En straks gaan we het hebben over ook een tema dat in jullie boek is uitgewerkt. Waar misschien nog even een over uur kapt, ik ken nu als een heel gedreven persoon in de job, waar is die gedrevenheid voor de zorg eigenlijk begonnen? Ik vind dat een heel mooie vraag. Laat mij zeggen, er is een stuk naturen, naturen. Ik ben eigenlijk van natuur en een heel zorgsam type. Dat doe ik altijd wel geweest. Maar er is toch wel. waar mij heel erg geraakt heeft, of heel veel invloed gaat heeft, op hoe dat ik nu in mijn job sta en in het leven ook sta. Dat is mijn eerste werkervaring als verpliege kundigen. En ik ben gestart in het universiteir, ziekenhuis in Antwerpen, op een afdeling neuro-schilurgie. En waar mij daar heel erg inspireren heeft, was de lijning geevenden. Ik weet niet of ik zei, ik ga de naam toch verthemenelden hier even. Ik zeer jullie bouwmans. De manier waarop dat jij zijn team aanstuurde om die echt persoonstgericht te zorg te geven voor mensen die kwetsbaar waren. We hadden ook heel akoma-patienten liggen die ontwaken uit te komen, waarbij dat het in begin ook heel moeilijk is om een gedracht te begrijpen die heel onrustig zijn. En zo. En hoe dat jij keuze is, kom ik in de zorg om te weten waarmee je moet kan daar bed staan en waarmee je er niet hoemde die familie begrijpen. Dat heeft veel impact gehad in die zin dat dat voor mij de norm geworden is. En dat andere zorg moeilijk te begrijpen is. En wat ik daar gezien heb op een. toch wel terciër niveau van zorg. Dat dat ook daar mogelijk is, ja, dan lijkt dat overal mogelijk. En vooral ook, ik heb daar ook gezien hoe dat dat impact dat op de uitkomst van die patient no-plangeren termijn. En hoe dat je als verplicht kunde en als multidisciplineair team door de zorg die op dat moment geeft tot echt positieve uitkomst no-plangeren termijn meewerkte. En ja, als je daar hervaren hebt, dan is er geen andere weg niet meer. En die gedrevenheid is gebleven. Ja. Je hebt dus eigenlijk al heel vroeger vervaren dat ze in manier waarop dat je tijd gebruikt in de zorg dat dat een heel groot verschil kan maken. Absoluut. Ja, ja, ook daar gingen we dat echt a-kut de zorg. Dus tijd zwerkt ervaar de wij ook wel. Maar wij maakten als team-cuses. Ja, ook wel als tekombeweest, bestef ik nu. Maar voor mij waren dat wel de juiste kus. Ja. Zeg Catherine de podcaststudio-bommer dat je het overzins of hoom waar zorgd amin ze zich ergens thuis kunnen voelen. En waar betekent dat eigenlijk voor u persoonlijk thuisvoelen. Ja, dat is heel subjektief. Maar voor mij is dat vooral een veilige plaatservaren. En een veilige plaats heeft zowel mee om geving te maken. Bij mij betekent dat een omgeving waarin dat ik naar buiten kan. Maar waarin dat ik mij ook even kijk kan afzonderen. Maar dat betekent ook mensen rondom u hebben. Waarbij dat u zelf eigenlijk mocht zijn. Dat klinkt heel basis, maar dat is wat fundament. En als ik dat ervaren, dan voel ik met. Dus dat. Ja, de plaats, maar vooral die mensen. Ja, dat doet wel. Het is eigenlijk echt een gevoel bij u, hè? enorm. Ja. Zeg Catherine en hoe zou dat aan voor u zijn? Mocht u gijnen woon zorgsinteren woonen? En heel een mooie vraag. En ik ben daar ook heel bewust mee bezig. Omdat ik dat ook zie en omdat ik merk dat een aantal mensen die daar naar toeverhuizen. daar heel hard bijstrukken, het heel moeilijk kunnen accepteren. En dan denk ik, ja, je kiees niet of dat je er terecht komt. Maar hoe kan ik er dan voor zorgen dat ik het op dat moment niet zo moeilijk zal hebben? Dus ik praten daar ook mij mijn dochter over en ik neem ook daar heel bewust te keuzen zijn. En ik ben alleenstaan. En misschien net is dat een reden om goed na te denken over hoe zal het zijn als ik ouder wordt. En ik heb in mijn job een half jaar geleden een vrouw ontmoet. Ik ging mee eigenlijk op een huisbezoek. Ik deed een observatie. En dat was een dame die had al de mensen in jatoidsverderen fase. En gezag dat dat het eigenlijk. Ik mag niet zeggen niet verantwoord, maar zeer moeilijk werd om nog lang alleen thuis te doen. blijven, maar zij aanvardigen nu op. Ze wilden ook niet dat iemand kookte voor haar, want dat zou nooit goed genoeg zijn, maar altijd en aan huis, dat vanzuk niet of ze was eigenlijk een biannouwersvrouw, die was een goede kwaliteit gewoon, een poetsvrouw ook dat was moeilijk. En dan weet je, gezag eigenlijk van, ja, als die heel op hier niet toegelad wordt, dan weten we dat de verhuizijl dichtbij kwam. En ik dacht, ik ben in de Spiegeland kijken, Katrin dit ze er over 40 jaar. Als je dit wilt vermijden, dan ga je nu op moeten aanvarden. En ik ben een week later, in mijn omgeving gaan zoeken naar diensten die mij daarin kunnen ondersteunen. En nu komt er wekelijk iemand langs bij me thuis. En begin was als zeer moeilijk, maar ik moet zeggen, ik heb ook zomslast van mij rugen en zo, maar sinds die neem ik ook 18% minder bij medicatie. En ik voel me eigenlijk opgelucht een stuk, niet alleen door de hulp die ik thuis heb, maar door de overwinning van, oké, ik leer hulp aanvarden. Dus je moet ook een stukje bij jezelf reflectief zijn van wie ben ik als persoon en wacham hij later in de problemen brengen. Als ik voor moeilijke keuzes ga staan, ja, het woord keuzen is al veel gevallen. En nu dat het zegt ja. Maar als het dan gaat over tijd, is dat ook, is dat heel belangrijk, is dat? Want we gaan met tussen benover tijd. En eerlijk, ik vind dat echt wel het gesprek zonder weer hebt tegenwoordig in de woonzorgcentra. Overal waar dat ik kom, tijdens formingen, tijdens opleidingen, coaching, ik hoor, ik zal altijd vroeger vlaat jezelf de zin. Ah ja, maar het is heel waar, wat jij zegt, en dat is echt heel mooi, we staan daar ook achter, maar wij hebben daar geen een tijd voor. En ik hoor dat van medewerkers, maar eigenlijk ook even hoe van bewonder, die dat ook voelen, hoe druk dat het is, van families en mandelzorgers die soms ben ik keuzes maken om iets te vragen, omdat die zien hoe hard dat medewerkers aan het lopen zijn. In zelfs mensen die daar nog nooit om ons origsintering van dichtbij bemeegen maakt, die gaan er al automatisch van uit, ah, in te ons origsintering, ja, daar hebben ze geen tijd, als of dat ze abonaan iets van zelfs spreken, het is geworden. En het is daarom, Katharina, dat ik u echt heel graag wilde uitnodig je, want je hebt daar niet alleen over gedacht, je hebt daar ook een stuk overgeschreven in jullie boek. En ik ben heel benieuwd hoe dat jij daar eigenlijk naar kijkt, is tijd het grootste problem in de zorig? Ja, is het een probleem, daar weet ik niet, maar het is wel iets dat aangehaald wordt als de reden waarom sommige dingen niet mogelijk zijn. En ik denk wel heel belangrijk is dat we voorzichtig moeten zijn, mij hoedan we dat eigenlijk dan benoemen, gaat het dan effectie wel over die tijd. Maar ik bekijk hoe Katharina ons origs-huis en ons origs-centrum als een wispiegeling van de maatschapij, maar dan eigenlijk op mikronie voel, waar dat daar gebeurt, is eigenlijk een hele mooie vijver van temas die we eigenlijk maatschappelijk kook wel zien. En ik vind in de maatschapij voelden we dat tijd en onze percepsie erover ook wel heel erg veranderd is. Als je terug kijkt, als ik na mijn kindertijd kijk, dan waren zondag, dagen waren wij dan bij vrienden en familie van de ouders op bezoekgingen. En er was gezellig lang samen eten. En dat was het dan ook die een dag en dat ging rond 6 uur naar huis en zo, maar nu op zondag wil iedereen veel doen en een pleuk te doen en er moet iets op de nage en dat staan. Dus dat je bijna stress van, "Waar willen we namelijk doen en welke keuzes moeten we daarin maken?" Maar het gewoon samen zijn dat ja, waar dat vroeger was en waar dat tanden betekens was. De zondag gaat ook echt nog wel een betekens van vertragen en even kestel staan. Ik ben d'r kwijt, ik herkend daar niet meer. En dat zien we nu ook wel in m'n zorgencentra dat vakkoek naar bewoners en ook naar familieleden, naar mantelsorgers gezegd wordt. Voor ja, de collega is ziek bijvoorbeeld dat we nu terugkomen, we nu terugkomen, we hebben geen tijd en zo. Waardoor dat mensen die dan op bezoek komen en die dat er leven bijna blij gaan zijn dan ze basiszorg gekregen en accepteren dat die qualiteitsvolle zorgen waar dat iedereen zo naar verlangt of dat iemand nog geeft om zich te uit te voelen, dat dat niet geboden wordt. Want ze hebben geen tijd. En dan denk ik, oherg is het dat we op dat punt gekomen zijn, terwijl als we goed kijken, we zien de praktijk waarin dat wel mogelijk is. We zijn soms niet meer bewust van de kracht van de tal en de manier waarover dat we een over tijd spreken, waar dat doet met mensen. En ja, daar raakt mij eigenlijk wel. Dus is het een probleem? Deel's, maar het grotere probleem is de manier waarover daarover tijd spreken en waar allebei tijd denken. Ze zeggen dat er altijd tijd te kort is in zo'n zorgcentrum. En ik denk dat u hier woont en dat jullie op bezoek zijn. Dus ik vroeg mij dat af hoe dat jullie er naar kijken. Als mama heeft nu teveel tijd. Die heeft teveel tijd. Ja, ja, ja. We hebben er weinig tijd en de zorg hebben altijd tijd om op hun gezemde te zitten. Maar die zijn heel vrij werk. Ik kan niet als iets vragen, zijn ze altijd heel vrij werk. En dan vind ik dat maken ze tijd volgens. Ja, dat merk je wel, dat er tijd wordt gemaakt. Dat vind ik je wel heel fijn. Maar ik kan het alleen zien als ik hier pennaal zou. Ja, ik kan niet. Ja, ja. Meriktuur dat mensen hier werken dat die tijd te kort zijn. Ja. Ja, aan wat meriktuur dat? Oh, dat is. Ja. Dat is moeilijk te zeggen eigenlijk. Ja, ja. Dat je veel alleen op je kamers zit. Ja. Ja, dat is lekker. Ja, ja. Dat is ja, het is wel ja. Ja, het feit dat er soms weinig tijd is, heeft dat effect op u? Ja, ik weet niet. Dat zit hier nog maar 14 dagen. Dat is nog zoeken en aanpassen. Dat vraagt ook veel tijd. Ja. Is er dan genoeg tijd ook om kennis te maken met de mensen die hier werken? Weinig, weinig. Ja, ja. Ja, ja. Dat is eigenlijk geen intekensprek voor de mensen die blijven. Als er nu veel meer tijd zou zijn, waar zouden dat dan voor besloten worden? Om die goed gekuret me, denk ik, naar activiteiten ofzo. Ik lenge om te doen, dat ze bezig blijven. Ja. Mijn. Dat was een drie generaal. Ja, dat is voor om te zien. En, nee, maar mijn doel. Ja. Dus iets laten doen aan lachten, daar lachten. Ja, dat is ja. Ja, dan is het heel, het doet daar echt. Ja, ja. Dus jullie, volgens jullie, als er meer tijd zou zijn, besteed aan waar samen dingen doen. Samen dingen zo. Ja, een beetje persoonlijk aanigst. Ja. Ja. Ja, ook heel belangrijk. Ja. En het gevoel van gehoord. Ja. Dat is zo. Dat is moeilijk, vind ik. Dat is moeilijk, hè. -Ja. Ja. Je hoort worden. -Gel고eld. Ja. Katerine, als mensen het gevoel hebben dat er wijnig tijd is, wat gebeurd er dan eigenlijk in de praktijk? Eigenlijk is tijd iets heel mooi, we hebben daar als mens overelde wereld, dat is iets waar we universal gelijk hebben. Daarin staat eigenlijk geen verschil. Maar we zien wel dat we daar allemaal op een verschil in de manier mee omgaan. Dus tijd dwingt ons om keuze te maken en tijd gaat ons ook prioriteiten doen stellen. Dat heeft me in onze culture te maken, dat heeft me kernwaarde te maken. Maar in de zorg zien we naar het wetenschappelijk onderzoek dat de prioriteiten die gesteld worden als er een gevoel van tijdstruk is. En het gaat niet over effectieve tijd, maar een gevoel van tijdstruk. Dan maken we een onderscheid tussen een aantal dingen. En dan zakt eigenlijk de psychosociale stunde, emotionele stunde naar onder. Net zoals het traporteren van zaken. En dat is oké, waarom, omdat wij de fysieke zorg willen dat iemand er goed uit zien, dat is ook gemakkelijk af te vinken. Dan hebben we ook een tak afgevingt, dan hebben we niets gedaan. Dat je dan zo'n goed gevoel. Maar dat is niet per se wat dat er behoon eigenlijk altijd nodig heeft. Wij maken geen keuze's. Jind is nu veel gezegd, maar te weinig keuze vanuit wat doet er nu echt toe voor de personen die dat daar wonen? Want we hebben woonder vaak ontdouden, is niet of alles perfect organiseren. Of dat alles perfect gebeurt, maar wel, if die mathevkens aandacht gaat voor mij, voel ik mij op mijn gemak, hebben ze mij echt gezien. En we noemden dat de psychologische veiligheid en dag gevoel, dat maakt eigenlijk hoe dat er dan de rest van uw en dag doorgaat. En ook heel vaak we een onderscheid daar. Oer daar geen slaapt snags. Dus ja, die prioriteiten, die vertrekken vooral, niet altijd, maar toch heel vaak vanuit onszelf. Ja. Ik breng zelf ook wel wat tijd, orimons-origcentra. En de laatste tijd leef ik soms ook echt een tijdje mee op een afdeling met de bewoners. Ik blijf daar dan slapen en ik eet mee. Ik beleef het ritme dan zoals de bewoners dat doen. En er is iets dat mij dan soms opvalt, het is misschien een beetje lastig om het te vertellen. Maar als de medewerkers dan over dag ook het heel druk hebben en vinden dat er weinig tijd is, dan merk ik dat er toch momenten zijn, meestal op het einde van de shift, dat er ineens nog tijd over is. Ja, dat is iets wat ik ook heel erg herken. Wat ik heel vaak zie. En dat is iets wat ik ook heel erg herken. waarmee altijd tot de soort verhondering leidt bij mijzelf. En dan denk ik, Morale, hoe kan dat? Dit zou nu toch tijd geweest zijn die we anders hadden kunnen benutten. Maar hoe dan wij in ons observatie zouden ervaar is dat mensen proberen om een taken zo snel mogelijk af te werken. Niet per se om te kunnen zeggen, ik ben ervan af. Maar om dat er altijd die gedachten is van, wat, als er straks, nog iets onverwacht gebeurt. Je mag daar niet onderschatten, want behoorlijk zijn we ons ordecentra. Die zijn heel fragil, die een gezondheid kan heel plots omkeeren. En iets waar nu geleden nog niet was, dan kan lijden tot een akute medische situatie. Dus ik begrijp dat ook wel. Bijvoorbeeld een val iemandionderustig wordt. Of familie gesprekt dat op dat moment ook wel belangrijk is. En zo iets, daar hal de planning volledig overhoop. En een structuur die gewijzigd wordt nog meer werkers, nog behoorder, vinden dat eigenlijk fijn. Wij hebben dat eigenlijk een naam gegeven. En we noemen het spook van het onverwachten. En dat spook van het onverwachten, ja, we geloven niet in spoken, maar af en toe duikt dat het toch wel effectief op. En dat ja, dat ja echt een soort angstaan. En dat hangt eigenlijk boven de werkdag, die dat er is. En daarom gaan mensen soms sneller werken meer controleren. Of dingen vroeger proberen af te ronden. En niet per se om dat het nodig is, maar het is een soort proaktief werken, een soort voorzorgdans. Ja. Je ligt dat je op voorantal aan het stressen, voor iets daar misschien gebeuren. Ja, absoluut, eerlijk, en daaronder zit ook nog vaak iets anders. Het is niet, dus ga ik voer dat spoken. Maar wel als je daar door uw zorg niet kunt geven, die dat je wilt geven, dat is één ding, want ze voelden schuldig naar de bewoner toe dan. Maar onder schat niet. We zijn niet altijd zo lief voor elkaar in de zorg, als collega's. Wij willen wel eens neker voor iemand iets in springen, of we ziet niet afgewerkt. Maar als dat te veel voorkomt, we hebben schrik om met de vinger geweest te worden. En gewerkt in een team, mensen hebben heel veel angst om eigenlijk door het team bij manier van spreken afgewezen te worden. Of te zeggen van ja, dat is nieuw dan wij werken, gehoord er eigenlijk niet bij. Dus we liggen de verantwoordelijkheid vaak heel erg sterk bij het individu. Terwijl ja, niet alles is controleerbare. Zeker in de zorg niet en wat mensen in de oude zorg. Dus ze zeggen altijd dat ze in de zorg tijd een courteis, ook kijken jullie daarnaar. Of ook kijken we daarnaar. We gragen toch rond? Ook soms jammer vol, ja, dat zou welkom zijn, man. Het lukt wel. Misschien niet echt hoe dat het 100% zou doen, hè? Ja. En als je het tijd genoeg gaat om het 100% naar uw goede singt te doen, wat zou je er dan ook bij komen? Wat zou je dan extra doen? Meer vrij om me te doen. Waarom niet eigenlijk? Om meest tijd te voorzien. Nee, ook voorweer in kwaliteit. Dat is bezig, dat je je het aapelstigst kunt weken. Ja, dat je met de behoofd nog steeds weven behoorder zijn. Is er meer door een tuin kunnen komen of is met de behooners actieven te doen? We zelfs als filmen. Een babelstvond. Zeg je dat je zelf veel meer tijd zouden doen. Wat zou je dan zelf meer doen in de joke? Ik heb je straks een andere hele tijd. Na de zorg ik in de nageelse knikke met de behoon. Van de behoonen ik tussen een babelstvond. Ja. Zo, we hebben een paar behooners, zeen dat nog heel goed zijn. Wacht je echt een heel voelje om babel te kunnen doen. In zo'n vroelkereel, ik ben zegd dat van Meerric en zo. Ja, met midaag geeft dat met de behooners. Zeg ik me echt zo bij de behooners, een hele babel. Ik zou mijn tijd spijken voor de behooners. Het sociale aspect met midaag geeft ons gewoon een belangrijk. Als ik dat zo niet vertel, dan ziel je dat ook heel leuk vind om te doen. Ja. Ja, dat is wel graal, hè? Nou, ik kom gewoon meer door weten of ik niet. Ja, dat is wel. Ja, dat nu. Ik heb misschien meer maar ik niet. Ik weet niet van de mensjes. Ik heb een buur en een idee wel, ik heb geen impact. Het had ook de behooners geeft als het heel druk is. Straks zo. Ja. Straks vooral zich anders gedraven. Dien dat niet. Ja. Dan mer ik zei om nu rust ook. Zijn word ze daarom rust van? Eigenlijk zomst van. Waar zijn ze daar nou rust over? We hebben een behoonerde dat is over als je zucht als stol kan nog niet. Omdat deels naar hem aan dat snel moet gaan. Ja. Het is wel heel schil. Ja. Dat wil ik niet doen. Ze moeten zien. Meer van met de later gebeurt. Ja. Maar gelukkig zie ik ook heel veel ons orchcentradier. Wel bewust mee bezig zijn. Die echt wel nadenken hoe kunnen wij meer rust brengen, hoe kunnen we dat gevoel van thuis geven, meer veiligheid, vooral meer naar bijd. En zo werken sommige huizen met leefmoeders of mensen die heel bewust proberen om die warmen menselijke en huiselijke sfeer te creëren. Die blijven ook in de buurt bij de behooners. Maar ook daar kunnen we soms een beetje ons doel voorbij schieten. En soms creëren we dan onbewustig signaal van onrust of haast. Ik ga een voorbeeld geven van een huis. Daar vindt dat er echt wel goed overnagendacht heeft. En dat er altijd tot alle vacht acht uur nemen werken in de leefruimten is. Dat zien we niet zo vaak. En dat is ook een hele grote leefgroep. Dus voor die behooners is dat wel belangrijk. En ik werter bij groepen, want. Zat het toch wel een probleem. Ze zijn eigenlijk patrieen kunnen komen op serveren. We zien elk ene avond die onrust, al die behooners die vluchten naar die lift. Hoe komt dat nu toch? En dan gaan we kijken. En dan ineens zie je daar iets gebeuren. Dat. De gijne die die nabij heeft, de tafel begint af te vegen en de vluur begint te dwijl. En dan denkt, ja. Maar als gijr is bij een gastvrouw in de lieving zit. En die begint er een vluur te dwijl. Wat zie je al, geeft dat dan nu? Ja. En dat is hoe dat behooners, je dan ook persiapieren. Van ja, de gastvrouw, die wil mij liever buiten. Dus ik ben weg, he. Die heeft genalmacht niet meer voor mij. Dus het idee is goed. De inzet is goed, maar hoe daad we dat dan heel persoonlijk invullen. Ja, dat dat dan misschien toch wel op een andere manier gekunnen. En ik vraag dat dan ook soms wel aan de medewerkers van wat doet dat mee u? Als je ergens op bezoek zit, en mensen beginnen rondom u te dwijlen, ja, dan voelen ze dat zelf ook wel. En. Dat is niet omdat ze dat niet willen, maar dat is omdat ze daar eigenlijk tot nu toe nog niet bij stil hadig gestaan. En dan zie je, en dan ze dat door hebben, dat gebeurt niet meer. Dan was het er als team op achterzoeken van, kunnen we niet op een andere moment doen die dat weilen, he? Het zit in heel kleine sijalen. Het breng me ook bij een ander voorbeeld van een andere woonzorgcentra. Wat wij kunnen groep van woonzorgcentra, en waarvan dat algemeen directeur zijn van ik wil, met personeel ondersteunen en het vinden van meer tijd voor eigenlijk die stunt te geven aan bewoners, voor die nabijt, voor die krijne gesprekken. En zijn tradisseerend het verzorgend twassen. Dat betekent in plaats van typisch wassen, mei water en zeep, wat best wel tijdsintensie is. Met die wegwerp was aan het je ziet, dan we dan opwarmen. En we zagen ook wel dat dat effectief tot 23 procent minder tijd vroeg 23 procent van de 18-zoorg die op een andere manier aan bewoners konden geven. Maar wat dan we dan zagen was in de pilotfase, dan eigenlijk dat de zorg die vrijgekomen was, niet automatisch terug naar die bewoners ging. Eigenlijk was hij tijd precies verdamd. En na een aantal weken zijden de meerwerkers, nee, we hebben niet meer tijd. Terwijl dat het echt wel effectief gemeten hadden. Maar ze straf is dat eigenlijk zich? Ja, ja, we had tot al niet verwacht. Maar dat heeft ons wel doen, leren van dat tijd ook voor. Alinot heeft dat management. En dat leiden geefen dat in een heel een belangrijke rol speelt. Als we dat niet doen onze tijd-manage, dan is dat weg. En ik kan dat zelf ook in de vakantie. Heb ik zoon een dag daar denk ik, "Alien, heb ik nu gedaan?" Dat is gewoon een magende agenda hebben. Als ik die zelf niet manage, dan doe ik ook niks. Alleen niks, toch niet veel. Dus als die tijd vrij komt, dan is er eigenlijk wel waasturing nodig of raccoaching om die mensen ook te leren, om die dan te besteden om de echte belangrijke dingen. Ja. En wat is er daarin belangrijk voor gezuurd? Ja, wat we daarin zien, is dat team zie dat dat goed doen. In die zorggeven en dat tuisgevoel creëren en die nabij te creëren. En die goede praktijk, dan zien we dat dat team zijn die meer proaktief werken en ook dingen meer structuriel in bedden. Bijvoorbeeld wat ik nu uitgaaf, dat team dat zegt tot alle vacht nabijt, is eigenlijk een structuriel oplossing. Maar los daarvan moet je dan nog kijken hoe dat in de voetueel gaat doen. Maar door dat die aanwezigheid ralt tot alle vacht is, dat is iets wat dat het beleid organisëert. En het goed omgaan met tijd, en dat eigenlijk een structuriel in bedding voor creëren, dan heb je gewoon een goeie beleid. Ja. En wat we nu zien, is dat het te veel afvankt van de beslissingen die meerwerkers op elk moment nemen. En dan kan je als bewooner wel die warmen en die goede zorg hervaren, maar het tank ervan af wie dat er op dat moment in huis is. En daar wordt het moeilijk die meerwerkers gimoog het meest fantastische team hebben. Maar als jij daar niet voor hen onderzoekt, en daar eigenlijk, daar giet in een soort inbeving van structuur, goede medewerkers, zonder een structuriel bereid, belijdt rond tijd, dan lopen het mis. Dus het begint allemaal daar mee van gesmeiden. Dus alleen goede mensen is niet genoeg. Ja. Amigje kan hem even hier liggen. Het thema is eigenlijk tijd. Dus ik hoor dat overal in de woonzorgcentre. Dat ze zich hebben, ik vind het heel tof van gezucht. Maar we hebben eigenlijk daar geen tijd voor een een tijd tekort. Dus ik vroeg mij af hoe dat jij daar naar kijkt. Heb je hier ook tijd tekort? Nu zelf vind ik dat niet. Maar dat is misschien ook een stukje als hoofdverplicht kunnen geweest omdat je dan ook dan dient moet organiseren. En het begin eigenlijk bij de organisatie. Als je organisatie niet goed gelukt is of niet. Ja, ik ben hier iets als het hoort. Als je niet luisteren, ben ik een gewaakt in tijd gebruik. Maar als je heel duidelijk een lijst kunt maken. Zorg kunnen je, jij doet het die, jij doet het die. En een beetje kijken naar de katschagen, dat er zorgswaarten eigenlijk. Dan is het zeker halbaar. Maar iedereen waar los laat op een dienst. Dan gaat er niet graag. Want iedereen bakt de makkelijkste, de laatste is en aan de zwaarste. Dan zie je het langste naam. En dan gaat het zien dat iedereen nazicht ik heb geen tijd. Voor mij is tijd heel organisatorisch gelukt. Om het zo te zeggen. Dus ik vind het niet dat we tijd tekort hebben. Het wordt soms gewoon die is benut. Iedereen heeft recht op oude. Absoluut, voorstander van. Ze hebben nood om fks die een break te hebben. Maar gewoon al bij mensen gaan zitten, bij bewoners gaan zitten, is ook al zorgen. En dat wordt vaak nu toch wel uit het oog verloren. Het is ik wil gaan zitten. Maar ze zit nu bij een bewoner. Daar is een bewoner ook eigenlijk zeer te vreden mee. De tijd heeft ook vaak te maken met prioriteiten. Kloopt. In de zorgen is het vaak snel, snel iedereen afverken, de dienst afverken, omdat in pauze te kunnen gaan. Terwijl ik van mening ben, een bit bijvoorbeeld, ik heb perfect ook om 11 uur of ze zin de naam middag. Afhankelijk van, er kunnen zieken vallen. Dus gestaan dinder dat een tekort op de ene dag, maar dat is geen tijdsgebrekt. Dus gewoon reorganiseren. En een bit op het einde van een dag doen, is ook helemaal prima. De mensen zijn eigenlijk gewoon heel blij dat ze goed gewassen worden, dat ze nietjes voorkomen. En dat bit is eigenlijk laatste waar ze dan denken. En dat die ook een stukje van u blijven geven om daar mee naam te nemen om de tijd van de zorgen kunnen van de logistiek nu te gint te zitten op het juiste tijdschema, op het juiste moment van de dag. In mijn ogen moet er meer gekeken worden naar de bewoner en niet naar wij als personeel. Er zijn heel veel taken dat je in de raad, dus morgen is het niet meer rondkrijgt, maar stuur het dan door naar de laaderschift. Er zijn altijd wel momenten dat je gaatje zit, dat je toch nog iets kunt inhalen en dat laat ik aan die snolt, als het zeer druk is, ook nog wel waar bewoners aan de macht over laten bevoren. Maar vaak wordt dat gezien om daar gaan ze zagen in klagen. Nee, dat is kwaliteit voor de bewoner. Iedereen ruustig op zijn moment in bed liggen en niet rap rap rap van te echt komt er aan. Iets van nou ook vaccine en themes is een soort bij zij verhaal. Wij doen heel veel interviews met medewerkers van situaties die wel lastig lopen, die moeilijk gaan, en hoe dan ze er dan mee om gaan. En dan hoor we standaard antwoord zoals wij die het goed doen, maar zij de anderen. En dat gaat dan niet altijd over goede of slechte zorgen, maar dat gaat vooral over een andere tijdstijl. En we hebben dat ontekt door op je moment te zeggen omdat wij altijd horen wij die de goede zorgen geven. Ja, dan zijn we, maar ik dan is u een collega op kindervioen, maar ik wil dan begrijpen waarover dat dat gaat. En we zijn terechtgekomen, en dat is letterlijk uit de interviewschalt met die meerwerkers op het verhaal van de Maria's en de Magdalena's. Ik wini heb het gezal eens ontmoeten, Maria's en de Magdalena's al van gehoord. Ik vind het heel benieuwd, Catherine. Je hebt mensen die ik eerder Maria's noem. En de Maria's zijn de hele taakgerichten. En je gaat wel herkennen, je kunt bijvoorbeeld. Smorgens Telefonkrijgen van twee collega's die zich ziek melden, en je kijkt wie staat er nog allemaal op de lijst. En toch weet je perfect dat de zorgen op tijd gegeven zijn, dat alle bewoners op tijd aan tafel gaan zitten en dat regine stress is die aan dag. Dat zijn de Maria's. En tegelijk gaan je een team hebben waarin je weet van, oké, we zijn niet volverig gestafd vandaag. Er is genenkelijk collega of wezig. Maar ik veries ervoor of dat die alles gaat lopen volgens de timings zoals we willen met de ploeg die dat hier nu aanwezig is. Want dat zijn mensen die eerder mensen gericht zijn, die vanzelf vertragen, die niet zo'n de klok vast hangen. En dan om de Maria Magdalena's. En ja, dat zijn de laatste, dat zijn de genetie zeggen. Ik blijf nog wel even gecittigd, zie dat hij het moeilijk heeft. Nu, wat zien wij in de praktijk? Dat is daar bewoners de bijren oorig hebben. Die hebben zowel iemand nodig die is bij zich, komt zitten en hier en nu, maar die worden ook heel onrustig als dat het niet op tijd is. Of dat die activiteit waar dan zo op zitten naar te kijken, dat hij nog altijd niet gestart is. Ja, dat is misschien niet op tijd, dat ik heb er gewoon geraken of een pillen, niet op het juist uur gaan krijgen. Absoluut, wat dat is. Nou, vast bijvoorbeeld. Dus, gemocht daar niet anders gaat, hoe dat die dagstructuur en die weekstructuur, hoe dat daar voor een bewoners toch wel een al vastgeeft. En ik vind dat belangrijk, kom in een team daarover stil te staan en om te bestefen van, ja, wat is hier nu goed en slechter gehag het niet over, maar hebben we vooral die een mix van tijd stijlen en dan denk ik ja, dan zijn een fantastisch team. En dan moeten we vooral respect voor hebben. Mijn ik daar een klein voorbeeld van, ja, graag. Hoe dat kan mislobden. Ik had een voorbeeld van een dame, ze werd 92 jaar, wat toch wel een mooie gezegende leeftijd is en de kinderen komen op bezoek. Er komt nog een broer van haar langs, klein kinderen, achter klein kinderen in de namenreg. Er wordt taartgeet, ja, dat toe wel wat met een mens. Dus ook zij was daar doorgeraakt. Een hele mooie daghoek had, en om alle vijfsexiteede zorgkundigen als je het niet erg vindt, ik zou graag op mijn bed gaan liggen. Het is wat veel. En die zorgkundigen legt er nere op herbetten, en ze verteld wat de bewoner, hoe dat gewist was, wie dat ramel gewist was. Het plot zegt ze zo van, 'Hai, ik voel me toch niet goed.' En wat gebeurde nog geen vijf minuten later dan braakte. En die zorgkundigen is er nog bij aanwezig. En die is alle discwiniw rustig. En die zegt, 'Ach, kom hier, Marlowees, ik ga daarbij u wat prooper maken. Rust nu eifjes.' Maar ze biedt al wel iedereen geet en heeft. Dan kom ik ik u als eerste zorgkundigen. En dan zorg ik daar die eerst de nacht in kund. Ja, ik begrijp dat. Heel rustig, heel lief. Want ze had nog andere 27 bewoners ook die op haar wachten. En die eigenlijk vijf minuten later, eigenlijk al dachten we gaan nu eten. Maar dan had genandere collega, een magdalena, die eigenlijk klaar was met de shift. En die stand aan de lift, de recht over de kamer van Marlowees en die hoort daan. En die denkt bij zichzelf. En wij, die persoonstgrichten zorg zo in onze visie hebben. En dat op de verjaardag van Marlowees, dat is toch de zorg niet waarvoor dan wij staan. En als ik daohoort, dan begrijp ik dat ook. En dus wat gebeurde die zorgkundige kom dat de kamer en die collega's tot die op te wachten. En die krijgte volle laag, is dit waarvoor dan wij staan. Wat doe je nu toch? Dat is daar gescalerd. Dus twee groepen in de team zijn je twee weken geduurd. Terwijl dat net de bedoeling van bij de onlooflijke mooi was en goed was. En dit is een voorbeeld. En dat krijgt gaan mensen die niet in de ouder zorgwerk zo moeilijke uitgelegd. Soms zijn de keuze zo hard en weet gewoon wat dat doet hadden nooit voor iedereen goed kunt doen. Maar als de intensie op de behoor is gericht, dan is het voor mij welke keuze dan ook eens goed. Ja. En dat is het verschil tussen een marijane, maar alleen aan. Ja, en die is eigenlijk in eetzies niet meer zo een zwaartwiet verhalen. Nee, tot totaal niet. Tot totaal niet. En het benoemen dan en die zijn heel veel tinte gerijs daar tussen. Maar als je dan samen besprekt, dan krijgt dat gerijs zelfs kleur. Want dan weet je, we trekken wel aan hetzelfde zelen. We zijn wel allemaal voor hetzelfde bezig. Ja, dat zien we wel van. Ja. Interwel dat jij daar verteld bent, ik kan denken dat ik er nog wel een beetje naar ons eigen leven in ons gezien. Want ik denk dat ik thuis eigenlijk een marijabinn. Als wij het dus volken krijgen, dan ben ik een hele dag bezig. En dan ben ik ook heel erg bezig. Is alles in orde, is het tafel goed gedikt? Sinde juiste servieten daar, staan de kaarsen al aan. Welke muziek gaan we opzetten. En mijn man dat is echt te, maar ik dat lenaan. Dan is er dan helemaal zo niet mee bezig. Er kan nog van alles niet in orde zijn. Maar als die mensen aankomen, dan is er daar helemaal bij. Er heeft heel veel aandacht ervoor. Dus je ziet al gezellig meten babbelen. Als of dat alles aan perfect geregeld is. En onderdussen zijn er al vrienden van ons. Die alle begeleerd van meten komen helpen. Ja. Ja. Ja. Je leeft dat soms wel al eens frustraties gegeven. Ja, langs twee kant, denk ik. Absoluut, het ruim mei mijn percep, zeer ik wel een perfect team. Mijn vervast de trondvangen. Ja, praktisch. Maar het is wel waar, Katerin. We zijn wel pas een goede team. Nu daar wordt ze bebesproken en daar we ook mee kunnen lachen. En daar we de verschillen wel zien. En dan ook wel minimale afspraken daarover kunnen maken. Ja. Dat ik jij zeker een drank al eens gingen in al uw gezelligheid. Ja. Dat vind ik wel mooi dat je dat zegt. Ja. Je hebt u in eigen tijd stijl dan, maar die heeft zijn grenzen. Dat mag niet echt. En dat zijn zo wel waarin dat de astiemok roeien vlagen wel moet zeggen. Wat is er daarin wel aanvaartbaar en hoe er zijn niet meer aanvaartbaar? Dat vraagt wat dialog. Dat dan staat meestal eerst wat conflicten. Ja. Maar om die conflicten, ik vind de prachtig voorbeeld. Uit het thuis, situatie, want daar kennen we allemaal. Je zit in de thuis, situatie in Maria, maar dat betekent daarom niet dat je dat professioneel bent. Dat is nog zo iets. Onze professionele tijdstijls sluit niet altijd dan met de persoonlijke tijdstijl. Dus ook daar. Ja. Het is hier ook begint dat ik niet zo ongelofelijk poënten. Zeg in dan, ik ga een keer vanuit dat ook bewoners in een eigen tijdstijl hebben. Absoluut. En ook dat is iets wat ik altijd zo mensen die wat kritisch zijn naar ouderen zorgen. Ja, ik durf die wel eens op een plek zetten. Omdat ik denk, weet je wel hoe moeilijk dat dat is om zorg te dragen en van de ene kamer bij de andere binnen te gaan. En de ene bewoner die wilt hier altijd alles stipten op de juiste moment. Het moet heel erg gestructureerd zijn. De andere bewoner is iemand die zegt, ja, zijn levensmotto is carpetiem. Op het gemak gega mij niet afjagen. Iemand tanderde volgende deur, ja, weten we, oké, dit is hier een terminale fase. De familie komt op bezoek. Die begint over heel andere dingen. Er moet voor andere dingen ruimte gemaakt worden. En jij zorg kunnen, als meedenwerker, als verplicht kunnen. Je moet je van deur tot deur, van persoon, het persoon, maar kunnen aanpassen. Dat vrouwden flexibiliteit, dat bijna niet te vatten is. Ja, ik vind dat knap. Dat is iets waar niet alleen in mongorig centraim, maar al gemeneer iets waar zorgverreenders moeten doen. Wat als een normaliteit beschouwd wordt, maar wat een nongeloflijke mind vraagt, die heel flexibil is. Ja, absoluut. Zeg je, met al die collega's, met in een ideale situatie, wat verschillende tijd stijlen, dat zal toch soms ook wel voor wel was spanning zorg. Absoluut. We zien dat vaak dat die zich ook clustern in soort weekendverdeeling. En dat mensen noep daarom niet graag van weekend switchen. Dus ontstaan zo wel waar groepen. Maar als je dat al slijnen geeft en de goede aanpaakt, dan kan dat met ongelofelijk veel respect naar elkaar. Maar helaas zien we ook in de zorg dat er antal zo enelektiem of toch in veel het team zal ik zo zeggen. En antal meer werkers te zitten die zo niet daar respect naar elkaar hebben. En dat is ongelofelijk pijnlijk. En dat is een soort. Maar ik heb het onverschilligheid, noem we daarom eens om zien. En dan gaat er dan eigenlijk over de inspanningen die dan we doen in de zorg voor elkaar ook. En dat zit in kleine dingen. Bevoreld laat tijrig verwittigen dat je niet aanwezig kan zijn. Ja, dan doe je de team in de stress. Dat moet ze het snel oplossen. Een afspraak niet na komen bijvoorbeeld. En engagement niet opnemen bijvoorbeeld. En we zien. Er is een hoogziekte verzam in de zorg. Zeker ook al in de oudersorg. En dat heeft zo precies twee ouders te. En een daarvan is een groep van medewerkers. Die heel veel moet opvangen voor medewerkers die niet altijd met juiste reden en met juiste motivaties afwezig zijn. En dan zijn het vaak dezelfde die dan toch komen in springen. Het is zelfs zo dat er vaak bonden zijn in onze zorgcentra die het goedkeuren als er een afwezigheid is in een weekend. Laast minut dat dat op een ander weekend toch geen gehaald moet worden. En je hebt dat de door krijgt als vaakbond. Als vaakbonden daarmee in stemmen dan weten we zetten niet wel met structuur heel fout. En dat is een soort onverschilligheid die dat er soms naar elkaar wel in zit. En ik vind hem aatschappelijk hoek wel aanwezig. Zeg maar, Katerina, die zijn eigenlijk nog een spook van het onverwachten. Je kunt het er meever gelijk. Het spook van tonverwachten daar zit een soort schuld. Het is heel vaak het vermeiden van schuld achter. En dit is ook sweetse gewaar wat er is, waarna moeilijk te vatten is. Maar ik zie wel dat dat je onverschilligheid wel wat toen neemt. En dan maak ik mij soms wel wat zorgen over. En het geën me als we dan toch hebben over keuze smaken. Je kunt de andere niet veranderen, waar de keuze die we wel kunnen maken is van elkaar er op aan spreken. En dat doen we niet meer genoeg. Dat vraagt ook heel veel moeite. Maar ja, ik ben er zeker van. Ik kan alleen maar aanmoer. Dus meer moeite hebben we aan elkaar op onverschilligheid, tonopsichten van de inzet van andere te durven aan spreken. Ja, zeker, invast. Katerina, terwijl dat we hier nu bezig zijn, betrap ik je mezelf nog op een andere gedachten. Want ik vraag mij nu af, dat dat alleen wel over tijd of ga ik het misschien over energie. En dat mensen niet in de zorg daarna op tijd, of dat je het gevoel hebt, ik heb geen energie genoeg. Ja, daar ken ik ook wel heel erg. En ik denk dat tijd, en vooral de beleving van tijd, en het gevoel van energie, wat alle twee opgevoelen en beleving toch wel zit, dat die sterk met elkaar verbonden zijn. De manier waarop dat u tijd beleeft, heeft impact op uw energie. En dat heeft er ook wel mee te maken, dat is ook hoe dat je over tijd denkt. Daarin zijn ook twee uitersten. Ik moet voor jezelf maar eens denken wat dit u gedachten over tijd en al gemene. Je kan tijd als een geschenk zien, dat je zoet dat het persoonlijke ervaren. Maar je kan tijd ook als schaarsten hervaren. Van ja, ik wil van alles doen en ik heb nooit genoeg tijd. Ja, daar goudde ook uw gemakkelijke moevoelen, want geweld, hoeveel en dat lukt allemaal niet en gegeeft en gegeeft. Terwijl als je het een geschenk ziet, tijd als een geschenk aan vaartoe kwamen stuk dan. Ja, dan geniet je ook meer veel van de dingen die dat je doet. En dan ga je ook alles wat dat je doet en ook al hebt geniemen zo veel tijd. Je had dat veel bewusten en veel meer van het hier en nu doen. Ja, dan verliest je het, daar ook veel minder energie gaan aan uiteraard. Ja, dat klinkt logisch, maar dat vraagt wel heel bewust om de mainds het op te doen. Zol u het? Ja. Ja, want dat komt er wel een stuk op neer. Zorg is voorduurend in een weerslengere net tussen geven en terugenergie op plaade. En ik weet niet of dat we dat eigenlijk wel voldoende doen. Het geeft niet alleen hoe dat dan nu bij een bewonerszorg geeft. Maar hoe koer dat tussen door heeft, dus kunnen de plaade. En ik had er een internationaal voorpeel bijgeven. Als ik op vakantie ben of ik ben op een congress, dan zal ik het nooit laten om ergens een zorgenorganisatie te bezoeken. Dat kunnen ziekenhuisen zijn, maar ook heel veel hoog en zorgcentra. En ja, als je zegt dat de zorgverleners heet, dan gaan er ongelofelijk snel deuren voor je open. Dus ik was in Schotland in een zorgcentrum. En ik merk dan zij daarwerken met shiften van 12 uur. Ik weet het schappelijk onderzoek dat je daar in een ziekenhuis niet moet doen. Want dat gaat voordoende onderhoog, akuten stres en zorg. Dan ga je te veel fouten maken. Maar in een zorgcentrum is dat een heel ander verhaal. Dat betekent als medewerker dat je een ritme in eigenlijk hebt door een dag een ritme van efkes hoog tijdstruk. Veel activiteiten was ze in zo'n veel zorggeven. Maar in de naam je dag zie je dat die me een beetje slow gaan. Dat die andere dingen doen zo meer creatiever activiteit, nog eens gaan wandelen met de bewoner. En dan komen die zelf ook tot rust. En dan startt weer een stukje de rush. Maar ik niet zeg maar het drukker moment van de maaltijden, de avond activiteiten, niet direct in bed, maar zij doen ook nog een activiteit. En dan kun je dat langer vol houden. En dan is die 12 uur eigenlijk wel wat te doen. Maar zo krijg je niet alleen in uw werken ritme, maar eigenlijk ook veel meer in uw privé leven. Ik heb dat er ook bevraagd aan alle meerwerkers die ik zag. Dus ik konde kiezen, zij moesten geen 12 uur werken. Zij konden kiezen tussen 8 uur en 12 uur. En dag het is 90 procent, gaf zelf wat zandhoort. Ik heb liefste 12 uur. Wat doen wij hier in België, of toch zeker in Vlaanderen? Ja, shift de van 4 uur, van 6 uur of van 8 uur. Of een onderbrok. Ja, maak het nog herger. Een onderbrok. Dus maar wat krijgt je als je 4 uur moet werken, dan hoorde je opgeropen op de peakmoment. Dan stel je eigenlijk altijd in dat veel geven in die een hoge energie die kunnen nooit in hun werk is even gestoord. Komen, ja, hoe kunt je dan nog genieten van uw shop? Dat is de ongelofelijk moeilijk. En dat bedoel ik mij een goede beleid vragen. Ja. Zij kjatriën, daar zijn waarschijnlijk nu mensen die denken, oké, interessant. Maar hoe moeten we daar nu door in de praktijk? En ik hoor ook je nu verhaal dat zomme gewonsorg centra der Belbetering slagen dan andere om echt tijd een aandacht te komen. ik reëren, ik denk dat jij daar nog iets over te vertellen. Ik heb in het begin al aangehaald dat wij met ons onderzoekstiem toestullen ontwikkelen die medewerkers ondersteunen in het bieden van meer kwaliteit vol rezorg. En zo hebben wij er voorbij het twee jaar dankzij de financiering van de stichting alzheimer onderzoek. De Times route ontwikkeld. Collega Milani heeft echt een fysieke doos ontwikkeld, waarmee daar je een team voor na een aantal maanden kan begeleiden. En Times staat eigenlijk voor Times Insights, voor more emotional support. Dat is voor, op dit moment ontwikkeld, voor bewoners in woonzorghuizen, specifiek, maar we zien daar ook wel mogelijkheden naar andere teams uiteindelijk toe of andere settings. En wat als zij daar eigenlijk in doet is kijken, we hebben gezien, als we beslissingen nemen in de tijd, dan werken we dan weer heel erg reactief werken op dit moment. Op het moment dat het lastig is, als het tijd al te kort is en zo. En dan gaan we als team nadenken hoe kunnen we minder reactief en meer proactief werken. En hoe kunnen we in plaats van meer willen keurig, ook meer structuriel werken. En dat betekent niet dat proactief en structuriel het enige is, want je kan nooit alles voorkomen. En je moet op dit moment ook te nallen tijd gepast kunnen reageeren. Maar daarin zit dan bijvoorbeeld mogelijk heden van, oké, ik zeg nu maar, je ziet dat in een aantal huizen al dan ze meer werken met moedboords bijvoorbeeld. Als je vastloopt in uw zorg met een bewoner, dan t'n nallen tijden, nu dof zeer in moet gaan en niet moet gaan zoeken op een tablet, maar dat er iets stikt bijwept, waarin dat dan heel praktische handvaat staan. Dan kan je ook reactief werken, maar het is een structuriel aangeboden. We gaan met die team zoek nadenken van, ja, multitasken wij niet te veel. Heb je jullie ook wel genoeg momenten waarop je zelf u inurgie je terug kan opladen? Wat is voor jullie eigenlijk belangrijk en ook na een kanaalsteam? Alles wat dan wij doen, moet we dan nog wel doen. Eef dan nog wel een waarde voor onszelf en voor de bewoner. En sommige dingen zijn op zo'n manier in de routine geslopen. Daarom draaien we er eigenlijk niet meer bij stil staan, maar die tijd vragen. En ja, we hebben de slutterlijke in onze timesroute, in onze box, een welbak zitten. Wat kan en mag de vijlbak in? En dat is een beetje daavor, neef aan, wat als we daar niet meer doen? Nee, als wij geen argumenten niet meer vinden om het te doen, skip het. Dus dat is zo'n manier waarop dat je eigenlijk met die timesroute kom we dan tot op rationele doelstellingen. En daarin zie je we het leadership komen waarvan dat je als team die samen gekozen hebt, gep een hele weg afgelegd. En dan is het natuurlijk aan de lijning geefende om die doelstellingen wel te vertalen waar dagdaarlijkse praktijk. Dus dat is iets wat helpt omdenken in de percepciën over tijd en tijdstruk. Ja, met als eindresultaat, meer tevreden bewoners, maar ook wel gelukkiger medewerkers uiteraard. Die misschien een ander beleving krijgt van hun tijd. Ja, en die zich meer geconnecteert voelen met de reden waarvoor dan ze ooit die job kozen. Ja, absoluut. Dus het verschil ziet niet alleen in goede medewerkers, maar vooral ook in goede beleid en slimmerorganisatie. Ja, want die gemotiveerde medewerkers zijn er, maar we moeten die echt wel ondersteunen. Ja, absoluut. Catherine, we komen al aan het einde van de aflevering. De tijd gaat snel? Absoluut, ja. Hier vliegt hij wel, ja. Welke tips zouden jij de last raars mee geven? Maar kunnen zij zelf straks als die in het wonsorgcentrum zijn heel concreet gaan doen? Ja, ik ga tips geven die die niet alleen in het wonsorgcentrum, maar misschien gewoon ook in uw dagelijks leven. En uw werk is daar een belangrijk deel van die die daarin kan toepassen. En mijn belangrijkste tip is van, ja, neem eens even de tijd om stil te staan waar betekent tijd voor uw ziertazend geschenk of zietazend schaarste iets wat hij in te kort aan hebt. En dat zal mee bepalen hoe dat je eigenlijk nadien, hoe voel je in herhiedade hebt om de dingen te doen die dat je graag doet. Dat is de eerste tip. Het tweede tip is ja, het is weer een reflectieve tip eigenlijk. Marsta, je stil bij wij ze hun eigen tijdstil. En om arm die ook, wees je daar bewust van, niet alleen wat is de impact daarvan op andere, maar om arm ook de tijdstil van andere en vooral de diversiteit die dat erin is. En wat daar je ook doet op elk moment, we hebben al die verschillen echt wel nodig. En dan, ja, een laatste is misschien meer een doe opdracht als een tip. En dat is ja, trekjes alle rame deurig, vendsterskaste open en geis op zoek dat spook van de onverwachten. Ja, is dat nu echt? Of is dat nu niet echt? Beelden wij ons dat in? Ik had daar geen definitief antwoord op geven, maar ik kijk wel uit naar de reacties die we krijgen op het spook van het onverwachten. Dus ik had er me aan de slag zou ik zeggen. En de lustraars die daarmee aan de slag gaan, die kunnen ons daar laten weten. Voor een jullie kunnen die ons een foto'sturen of een verhaal meelen, waar het blijkt dat die tips zijn een beetje inspirerd. En die maak je dan kans op een verwinnaxie. En voor deze afleveringen bewijken een heel een toffe prijzen, Katriën? Ja, ik vind dat toffe koop. Ja, de lustraars. We hebben een hele leuke prijzen, want we hebben drie boeken van jou zorgene zijn keuze die we mogen opsturen naar de lustraar die goaande slagjes gaan met de tips. Heel graag. En met deze zomerperiode in het zicht is het absoluut een vlothelezer voor Eifkezen rustmomentje. Ja, en keuze niet zo echt het sleutel worden. Ja, dat de zekerheid dit gesprek heb ik naar gemerkt. Ja, het is. Je hebt altijd keuze en we hopen ook met lesen van het boek, de lezer en de lustraars met de podcast. Eigenlijk vooral hop hebben we kunnen geven. Als je vast zit in uw werk in die ouderen zorg, dat hoe daar je over het bepaalde dingen denkt dat dat die terugzuust of kan geven. Ja, dat gezeg goed bezig. Alleen. Ja, soms zitten we vast in de gedachten. Ja. Zeg Catherine, ik heb nog één vraag en die stel ik ook aan alle gasten. Hoe zou die jij zelf graag oud worden? Als je. dat op mijn omgeving zou vragen, dat zouden zeggen, die we zelf vooral willen doen, wat ze wil doen. Zeg ze niet wat ze moeten, want er hebben we keel aan. De vraag is, ga ik nog kunnen doen, wat ik wil doen. Want daarom te tellen we al vanaf. En ik hou daar al rekening mee met lichaam. Ja, dat daar wel beperkingen aan zullen zijn, dat ik mijn bijnaantal dingen moet neerlegen. Hoe wil ik oud worden als iemand die nog altijd in de mogelijkheid is om te denken en te zoeken naar mogelijkheden, om te doen wat voor mij belangrijk is. Ik ga alleen moeten accepteren dat het niet meer kan, op de manier waarop dat het nu doen. En dan denk ik, met de juiste mensen en rondom mij en of dat daar nu vrienden zijn, of zorig verleners maakt niet uit, ja, denk ik wel, dat ik dat gaen vinden. Dat is goed, ja, doen wat ik wil doen. En daarin kunnen om te denken en zo lang dat dat kan. En als ik daar niet meer kan, dan hoop ik dat de gene die voor mij zorgen, in mijn plaats, gaan om denken en zoeken naar mogelijkheden. En dat is wat we doen, dus ik heb alle vertrouwen in de toekomst. En ja, ik zie me wat er komt met je na houderen dan, ja. Absoluut, we gaan daar niet op voor aan het weten. Nee, nee, nee. De luisteraars, jullie kunnen alle informatie over Catherine en haar projecten terugvinden in de nieuwsbrief. En die kunnen vinden op de website www.studiobomapunbe, waar je kan ook daarop abonneren en dan krijg je de nieuwsbrief elke keer in de mailbox als er een nieuwe aflevering uitkomt. Catherine, heel erg bedankt om vandaag naar de studio te komen. Elk graag gedaan, het was wel een eerst dankuil. En zolzijn wij aan het einde gekomen van deze aflevering. We nemen nu een kleine zomerpauze met studiobommet. In september zijn we door terug met een nieuwe aflevering. En dan gaan we het hebben over een thema dat ook heel erg leeft in woonzorgcentra de maaltijdbeleving. Want als de maaltijdbeleving goed zit, dan heb de van zelf drie hoogte punten op een dag. En dan nog eens je normaal vast in jullie agenda te zitten. Vijf maart organiseren wij op nieuwe studiobommadag in deze keer in huizen strakken in boeghoud. Dank je wel aan zodekso om deze podcast mogelijk te maken. En voor nu een hele fijne zomer gewinst, je niet van kleine momenten, van mensen rondom u, en hopelijk ook een beetje rust. Heel graag tot in september bij nieuwe aflevering van studiobommet.