Gedeelde grond 16: Inge Lattré

Dit is Gedeelde Grond. Ik ga een gesprek met kunstprofessionals over hun werk, hun praktijk en het veld zelf. Welkom. Ik ben Monder. Ik heb veel energie. Er is bijna de beeldhousiën die wij gemaakt voor dansers van platform K. Maar dat is dan opnieuw voor dansers van platform K. Ik doe dat ook niet voor iedere performer mijn handig cap, de H-doeknie. Platform K is een werkplek en een gezelschap voor dansers en performers met een handig cap. Via de werkplek kreeg mensen een opleidingen, geedendeigse dans en kreegse danstreining. Met de company platform K nemen ze deel aan artistische projecten. Zeer gesmaakt de voorstellingenwijk, ook met de externe partners die internationaal en internationaal worden getoond. Ik praat vandaag met de drevende kracht achter platform K in Gelatrie. Hoh je al? -Dag inge heb ik jou juist geïntroduceerd? Komt zeker in de buurt, ja. Het komt in de buurt. -Ja, ook. Het klopt wel. Platform K is momenteel een nieuwe voorstelling aan het afwerken. Voor begin je nu waar is 26? -Helm al juist. Dus het moment dat het gesprek online komt, zal de voorstellingen op toersen kunnen dus al iets meer over vertellen. De voorstellingen waar is everybody? Het is een voorstelling in samenwerking met Thomas Howard, zoe company. Wat je zal te zien krijgen is 6 dansers op zijn. 3 dansers van zoe en 3 van platform K. En maakt een voorstelling, maar het materiaal ligt niet exact, exact vast. De kontorelige vast. Er wordt heel veel rond improvisatie gewerkt. Als er veel sprake is van improvisatie en er is niet echt een inuidelijk plan, dan kan al u daarin zijn voor dansers die niet tot de company behoorden. Je werkt dan nog of platform K, is er voor dansers en performers met een beperking. Wat zegt dat over het kreatieproces? Even dan meer teet nodig, word er anders aan gepakt, zie dat er anders uit. Als ik terug denk aan platform K in de beginjaren, dan waren we heel hard aan het tonen van we zijn een professionele speler. Dus hebben we heel hard geprobeerd om de productie logica van bestaande kreatie te handeren. Zijn de korte proces een intensieve traject te vijf dagen in de week, lange dagen vaak. We hebben dat gedaan. Ik ben ook blij dat we dat RS geprobeerd hebben, om ook te tonen dat het wel intenser kan, dan misschien maar één dag in de week te werken. Maar we voelen ook wel dat dat voor niet iedereen kan. Niet voor elke danser van platform K is aan mogelijkheid. Het is eigenlijk een zeer individueel traject, echt op maats. Dan wij moeten gaan kijken hoe we dit kunnen doen met de dansers. En wordt dat goed op voorhand doorgesproken met de artistische partner, want de dansers van die artistische partner moeten daar ook in meegaan, de producenten moeten daar in meegaan. Wij spreken er absoluut door, maar je voel wel dat opnieuw die productie logica van onze sector, dat er niet altijd heel veel marge op zit om dat toe te laten, want als je natuurlijk uur creasie verlängt, dan zitten heel veel van die dansers, zitten ook in andere creasies die op nieuw spelen of gemaakt moeten worden. Dus soms ik zei de beperk op twee maanden omdat die andere niet platform K-dansers in andere creasies zitten, waar ze ze voor gekomit hebben natuurlijk. Maar dat is wel een werkpunt of zo, als je inclusief veel werken, dan moet er wel die logica's onder de loop nemen. En zijn er zo nog elementen in die logica die dan eigenlijk aanpassing nodig heeft? Er zijn veel uitdagingen, denk ik, die daar zitten. Het is een voor het platform K-dansers, een van onze kern jobs, is het ondersteunen van de dansers. We hebben daar de titel Artistic Coach, maar ik denk bijna in alle participatieve praktikens hier een gelijk aardig figuur terugkomen. Dat zijn figuren die sociale skills moeten hebben, maar ook artistieke skills, omdat je echt ook wel bij ons gaat aboevoer het over de verteling van een externe kunstenaar binnenbrengt, het vaak abstracte taal bijvoorbeeld. Je hebt een doel je wilt ergens te komen en vertelte in woorden die vaak abstract zijn voor veel van onze dansers. Is er een onmogelijkheid of die of berepen ze dan niet om hun niet taalige dansers hebben zelf geen afiniteit met taal aan zich. Dus die coach helpt mee die taal te vertalen naar de dansering-questie. Zo'n cinder letterlijk vertel is er echt engels naar Nederland, soms is het voordoen van wat er gedacht van, ik denk dat we in deze spree er moeten en er in een kaderschappen waarin dan een danser kan instappen. Dus heb je ook een artistieke veel nodig om in die job te zijn. En tegelekker tijd is er ook een grote tentacles als het waren om eigenlijk heel tijd onhusproken, signalen op te vangen. Hoe gaat het met de dansers, hoe gaat het, hoe is die spree er hier? Waar daar heel veel dansers van platform K bijvoorbeeld echt gevoelen gaan zijn, als je binnenstapt in een hoogstresseren de productieproces, die stress wordt heel vaak direct als een spons opgenomen, wat dan vaak een negatieve invloedteeft op het creatieve aspect van die danser op dat moment. Dat trek je dan ook, maar dat is natuurlijk moeilijk als mensen heel uit de loopende beperkingen hebben, maar experten uit de zorg of zo of een psycholo of ik weet niet, psychiaten of. Nee, eigenlijk doe je dat niet, omdat de mensen binnenplat van K de danser zeer hoe kan. Dus we lopen natuurlijk door die opleiding die werkplek aan te bieden, lopen we een jaar een lang traject met hen, en niet alleen met hen, maar net ook met een omheving. Dus wat we wel hebben, we hebben contact met oters, familie, zorgverleners van die dansers. Dus wij staan heel dicht in contact met heel die entourage, waardoor we niet talen, dan zullen we een probleem niet altijd kunnen vastpinnen, maar door met het netwerk over te communiceren, dat we wel voelen van die. die zitten niet goed in zijn wel, en dan weten we, we moeten daar wel aan dachten voor zijn. Dat is een dat iets, waar ik naar hoe vraag ga, omdat jullie in de red werkplek hebben, of zijn, als ook een company en hoe dat dan met elkaar spriekt, of dat dat met elkaar in contact zijn. Dus het zijn wel vaak dezelfde performers die eerst de werkplek ga zeggen door lopen of opleiding gekregen en die dan later in de company terechtkomen is. Het is dus stukt zo, het is zo dat ze nooit afstuderen, omdat het niet alleen een plek is waar ze opgeleid worden, dat is ook een plek waar ze thuis komen. Mensen die in een creasieproces zitten, gaan daarna terug naar die werkplek, omdat ze mijn piers en met de. Het is een vertrode omheving, een vertrode structuur ook. Dezelfde dagen, dezelfde urenvak, waar ze eigenlijk terug kunnen naar terug gaan. Het is waarschijnlijk ook goed voor het onderling vertrouwen, tussen de dansers, dat ze dan kunnen menemen naar productiezen. Ja, vertrode is een kiwort vertrouwen van ons, dan ze van hen, en omgekeerd vertrouwen met omheving, want zonder die omheving die vaak de tootjes in de ander neefd als het over alle praktische dingen, dan kunnen we niks doen, maar hen gebeurt het dat je samenwerkingen ook moest op zijn in creasieof. In creasie niet, omdat we eigenlijk gaan met dansers in creasie op moment al we heel hard te conturen van de samenwerking en alle opzichten hebben vastgelegd dus in de company. Als inmauw je deel bent van de company, dan weet je eigenlijk wat dat er stuk van je overwacht wordt. Wanneer het wel kan mislopen, is omdat er. Emersonaal psychologisch of legamenlijk iets misgaat. En dat gebeurt, he. Er is een grotere kwetsbaarheid bij veel van onze dansers. En een da opzicht geven we dat ook mee als we in een creasieproces stappen dat er altijd iets kan gebeuren die voorbij gaat aan wat wij kunnen controleren en dat dat een impact kan hebben op het resultaat. Ja, misschien nog iets anders over de werkblik en de company. Met die twee poten, ben je met een platform K, en het zogen zegt de of het zogen namen, de niet-professioneleveld en het professioneleveld. Eeneze is met samenwerkingen, meisper, me danspunt, andere zeeds, maar er plekken zoals kampo, de grote post, veel kunstencentra. Hoe zie je die overlap of ze je dat als gescheid de werelden, de kern van platform K, zet er mensen samenwerkingen. Wij doen eigenlijk nooit iets bijna alleen op ons zelf. Wij hebben altijd partners nodig. Daarin boven moet je zien dat heel veel mensen mijn handigkap eigenlijk geen toegang hebben tot om te even welke form van kunstbelieving als ze als kind in een danschool terecht komen om een hobby te doen als het waardenaar gaat dan vaak een paar jaar. En dan worden die meestal. Moet er adaptatie gebeuren aan een les, waardoor heel veel leerkrachten dan niet zetten, niet weten hoe ze dat moeten doen. Niet altijd een extra ondersteuning hebben in hun les. Waardoor eigenlijk die samenwerking stop wordt gezet. Dus door samenwerking met wispur met danspunt, probeer wij ook het zinjaltegeven van eigenlijk 'Dit is wel mogelijk ee' om het zinjaltegeven van er moet iets veranderen als we echt aan een inclusieve wereld willen gaan. En dat zit in de trapgewees volgen van alle stappen van als gedantsel wel worden, hoe gaat het daarnaartoe? Er komt wel veel bijkijken of zo. Er is wel extra support nodig. En als gedant les moet geven en die support oppakken, dan is er wel een extra uitdaging. Er wel in de professionele het vier. Maar we willen het ook duidelijk maken van als genen inclusieve wereld wel hebben. Dat gaat ook budgetmoet te komen om net die artistikkootjes of die ondersteuners als een volwaarde functie te zien. En niet als iets van, het is leuk om te hebben, nee, het is echt een noodzake om te hebben. Een andere drempel, waarvan ik denk dat er was meer in het professionele circuit is, is administratief. Ik hoor mensen uit verschillende artistikidisciplines dat ze administratief dan niet mogen. En dat heeft me uitkeringen te maken en bewezen dat je effectief wel degelijk recht hebt op een uitkering, maar dan bij je toch zo gezegd aan het werk. Er zijn openingen gekreerd in het systeem om mensen te gaan die kap naast een uitkering betalen worden, maar er is een grote maar in die zeen dat het heel individueel, er moet eigenlijk bijna kees per kees gaan voornelijken aan fotfinansien om te zien wat dat er kan, wat dat er niet kan. En de moeilijkheid bij kunstenhers al meen is dat hij geen vast contract hebben. Er is geen ombepaalde duurcontract, deelteids dat we kunnen voornelen, dus het zou de losse contracten zijn van, hij speelt zoveel voorstelling, dat wordt je in het schreef, repetitieperiode, zijn zo verder, dat is einding. En het is niet zo zeer dat we het niet willen uitzoeken, want we zijn er mee bezig. Het probleem zal zijn om de entourage van die dansers met de pak in de verhaal, want wij beslissen daar niet alleen over veel ooders of omheving zeggen, ja, maar wat als mijn dochtroof zoon zijn of haar uitkering verliest. Ja. Niemand wel, dus het is echt een klubun, maar het blijft dat ook binnen fotfinansien als het nooit te zekerheid kunnen geven. Ook ooders die bang zijn mensen die nog hadden op de wachtleis staan, die nog jaren op de wachtleis staan, van, ja maar wat geeft dat van implicaties en het hij dan nog ooit een aanmerking komen om een uitkering te krijgen, al dan niet. Dan zouden we je denk ik met elke speelplek onderzoeken van wat is er dan wel mogelijk? Welke regels overtreten we kunnen we die overtreten? Wat zijn de mogelijk consequenties als we dat doen? Maar het is echt geen evidencie daarnaast ook als we mensen uit de company helemaal volwaarden betalen, dan haals aanvraag budget bij de overheid ook serieus om morgen natuurlijk. En je vraagt ook aan, weet kunstende creatie. Dat is professionele kunstende, dat is professionele verlooningen. Ook daar zijn ze nog niet helemaal klaar, denk ik om te zien wat het dan wordt. Ook binnen de participatieve praktijk is daar discussie over. Wij werken vaak in constellaties van 1, 2, 3 alle. Voor ons is het een grote productie, 6 dancers op het zin. Maar als participatieve praktijk en een paar dagen met 20 spelers werkt bijvoorbeeld, dan is de realiteit om zo'n productie te financieren, wel plots helemaal anders. Dus we moeten het misschien ook niet allemaal op dezelfde manier benaderen. Voor plat van Kai is daar wel de uitwaging en we willen daar ook naar toe. Ja, en dan snap ik ook wel de voorstelling, per voorstelling en per zon, per persoon. We gaan me kijken en dat is dan gewoon veel meer tijdsinvestering, maar dat is dan iets dat je er bijpaknet zoals bijvoorbeeld ontwikkeling zijn kreatieperiodes die er wel anders uit zien. En dan in het normatieve circuit zeg maar gewendzijn. Ja, maar dat is dus ook de uitwaging om dit verwoord te krijgen aan een commissie aan het kunstende kreat. Ja. Van dit is wel de looica van een zakel persoon is bij ons anders, want als die zakel persoon per dancer moet gaan uitzoeken hoe het zit, bijvoorbeeld een veel grotere tijdsinvestering. De looica van productieproces dat hij misschien op een langere of een trager manier moet is vaak ook een grotere tijdsinvestering. En tijd is manier dus daar moet dan kwijt dat plat van Kazegok inzet om aan te tonen, aan de wereld en de dans wereld dat de impact van dancer en kunstoor, dancer met beperking groot kan zijn, artistiek misschien ook naar hoe dat we keken naar zorgsamheid en talgemien. Ik vraag mij of dat je daar iets meer over kunt vertellen of dat je daar wat concreeter kunt maken. We hebben in 2013 gezegd, oké, we gaan dancers met handicap binnenbrengen en die kunstoor wereld. We gaan ons daarvoor inzetten, daarom zijn we die werkplek begonnen. Ook zij hebben recht op een opleiding om professioneel dancers te worden. Dus die werkplek heeft ervoor gezorgd dat dancers met handicap kunnen grue en die rol dat ze sterker kunnen worden, dat ze voorbij kunnen gaan aan vaste bewegingen die ze standaard zich egen hebben gemaakt, dat ze ook daarin uitgedacht worden, nieuwe technieken aan leren, nieuwe samenwerkingen aan gaan, dus bij werken altijd mijn verschillende docenten. Dus op die manier probeer we te zoeken naar wat heb jij nodig om u egen verhaal te schreven, dat toe ook in onze voorstellingen, door altijd mijn verschillende soorten makers te werken. En op die manier geven we aan verschillende dancers mogelijkheden om op een podium te staan. Als gewerd met choreografen die heel hard vrazes in een kreatie binnenbrengen, dan haten we niet voor elke dancer van platvermoek. Als gewerd met makers die meer improvisatie binnenbrengen, dan spreken we weer andere dancers. Dus we zoeken eigenlijk naar wat geeft welke dancer nodig om door te groen en zijn egen artistic parkour, dat door ook door residens is te doen, door ze echt individueel met een externe maker te verbinden, zodat ze kunnen verdiepen, zodat ze kunnen onderzoeken. Van wat wil ik nu, wat is mijn sterk te waarin wil ik doorgaan. En ik denk net in die samenwerking, ik heb het er net gezegd, dat is onze kerm van bestaan, omdat we we wel heel tijd met die sector samenwerken, omdat we voelen inmal dat we samenwerken, dat worden mensen ontroerd, beruurd door wat onze dancer zoen en ergens blijft plakken. Alle mensen waar we met samenwerken vragen om terug samen te werken. En daar is eigenlijk fantastisch, want zo creërde een verhaal. Het feen is ook in 2027 zullen er dancers en creasies te zien zijn die niet meer van platvermoek. Misschien om nog heeftjes uit te zoenen en voor bejaar in eenster meer sprake dan vroeger en een grotere zoek toch naar inclusiviteit, een grotere inclusiviteit in de wereld van de kunsten en de podiumkunsten, de huizenden, de opleidingen en de podium. Hoe kijk je naar hoe dat gaat? Een glass half vol, half leg. Of op de goeie, hoe kan er nog beter van zo? Ik ben een positieve, dus ik ga altijd zeggen dat glass is half vol. Ik draai daar ook op denk ik, als ik het niet zo geloven zo creër niet voor gaan. Er is heel veel veranderd in de rei. Als ik begon, dan zag je zo wel aan alle kanten, zo wel in de artstikkenkant die dacht, ja, zal wel dat mensen mijn handicap ooit op een zijne professionele zullen worden bekeken als te waren. Maar even zeer aan de welzinskant is er ook veel veranderd, waar we vroeger gingen van principe mensen mijn handicap gaan daar goed voor zorgen. Maar een beetje buiten de maatschappij, vak en voorzieningen naar het groen, dat er nu ook wel leeft van je maar wel willen, de mensen zelf. En hoe gaan we daarmee om? Er is veel meer openheid naar verschillende leggamen, naar verschillende hoofden, naar verschillende zenen als te waren. Dus dat is feen, maar ik echte blij mee. Alleen, als ik dan uitdagingen zie, is dat heel veel zie dat het nog afhankt van mensen, dat gewerkt een samenwerking of een manier van samenwerking hebt opgebouwd met iemand, en dat het nog niet is verankerd in systemen. Dus als iemand veranderd van job, als iemand uit en als posities wistselen wat daar in onze sector regelmat gebeurt, dan moet de wel terug ergens gaan streden voor het werk daar gaan toeen zet. Ik zie bijvoorbeeld een grote openheid bij scholen, professionele danscholen, dan kan het konderd wat toeren, ik denk aan parts, maar opnieuw. Het onderwijs is nog niet per se veranderd. Snap je? Dus de mensen die de scholen leden zeggen, we willen dit, we willen daarvoor open staan, hebben gaan samenwerken met Julia, maar het onderwijs aan zich is nog niet veranderd. Er zijn weinig om niet te zijn geen enkele danser van plat van K die je traiakt, om af te studeren als professioneel danser, omdat er lopen op die tijdspannen, dat bestaan niet, er is tijd nodig, somen lessen zoden voor, somen danser schillen maar niet lukken, andere zoden dan net goed zijn, maar hoe kun je misschien voorbij de systemen gaan als van iedereen die in deze scholen-medrijd moet een diploma hebben, iedereen moet hetzelfde treikt afgelicht hebben. Het zoveel intershanter zijn moesten danssterkunnen op, inpikken wat ze nodig hebben, of wat ze gendiend zijn, daar zijn heel veel gesprekker rond met mensen die in het onderwijs of in die scholen werken, maar er moet bal nog aan gemorod worden. Het is goed om te horen dat die openheid er is, want het is nog maar een aantal jaar geleden, en ik daas je al zo fin kon net die heel kritische teksten schreef over hoe dat dan een toiletmubeperking eigenlijk gewoon een berg ingewerd of zo heel veel van die dingen, waarvan de gedacht van 'ooie' is van nog een heel lange weg te gaan, maar ik hoor u het wat dat je vertelt dat dat wel aan het evalueren is. Ja, maar ik zeg daarom eigenlijk bij, wij zijn een organisatie, ik denk als individu is nog veel moeilijker, als organisatie kan ik soms meer wegen of drukken denk ik. Het is ook makkelijker om mijn organisatie samen te werken, maar wij faciliteren veel. Dus als je gesprekken aanhaats met die scholen om samen te werken in een project, dan we zijn al vaak de spokespeople voor dit kan, dit kan niet, dit is zo goed zijn, dit hebben we nodig om dat te doen moet die rand voor waren der zijn. En daar is iets daar wijen op ons nemen als als danserperformer artiest mijn handicap, dat ook altijd voor u zelf moet doen. Terwijl dat gevakkenal worstelt met energie en er gaat al zoveel verloor van uw energie en al die dingen, waar er blijft eigenlijk niks meer over om om op de vloer te geven. Dat zie je wij ook, we faciliteren heel veel het had over de trein uitzoeken samenrezen, zorgen dat er in de rijdt een ruimte is waarin dat dansers van platform K kunnen tot rust komen, prikkelvreeuwen, maar wij kunnen daar meer druk opzetten om dagens organisatie binnenkond. Ik ben mondig, ik heb veel energie, ik moet ook niet op die vloer gaan staan, dus ik kan heel veel op de tafel slaan als nodig is. Er is ben ik de beeldoseren die we gemaakt voor dansers van platform K, maar dat is dan opnieuw voor dansers van platform K. Ik doe dat ook niet voor iedere performer of iedere kunst te naar mijn handikap, dat gaat ook niet. We zeren aan een begin van iets denk ik en ik hoop dat het in niveau Lucie bleeft en dat het voor beheet aan de goed wel van de mensen die die scholen leden of die curriculums samenstellen en zo. En hoor ik jou daarmee ook een antwoord geven op de vraag die ik toch gewoon stellen naar jouw drum voor de toekomst van ons kunst de wel, want ik heb daar net gezegd ja een beste gewal hoeft plat van K niet meer te bestaan en is inclusiviteit ingebouwd in alle systemen. Het is een heel grote drum dat is eigenlijk tegenlegertijd een evidencie zouden zeggen. Het zo een evidencie moet zijn, maar we zijn er absoluut nog niet. Als ik kijk naar de 12 jaar die ik voor plat van K werk is er een evolutie absoluut. De kunst te staan er mee veropen het onderwijs, er is een opening en er zijn veranderingsmegenismen bezig die mogelijk dat doel ooit zullen hebben of zo, maar we zijn daar absoluut nog niet. De drum is laten we schaan voor in de raad een inclusieve wereld waar iedereen een plek heeft dat het toch niet meer als iets raar wordt gezien dat al die oordeel en voorodelen misschien de wereld uitzien, maar het is een traagproces. En wat zou je ooit naar je zijn? Uiteraard dan een wereldzonder inclusiviteit, maar wat kan dat dan in de weg staan of waar mag je je zorgen over? Ja ik maak mij wel zorgen over de besparingen bijvoorbeeld, net omdat ik zei inclusieve werken vraagt tijd. Een tijd is vaak ook geld, extra ondersteuning, maar het had over die ondersteunende rol, maar even zeer hebben organisaties als plat van K binnen een produktionele participatieve functie nodig om al die randvoorwaarden en te vullen. Als je met de trein komt, veroniek die met de trein komt, die moeten dag op voor een daartrein réserveeren, dan neemt zoveel van haar energie weg het reizen, het onderweg zijn, neemt van heel veel van onze dancers energie weg, dat zijn veranderingen die voor hen vaak heel intens zijn. Dus als er bespaard wordt, waar wordt er vaak op bespaard, op al dit soort dingen, op die soort functies, dat is wel een schrik, niet alleen voor plat van K als wij minder budget zouden hebben, maar algemeen ook binnen de sector, als er minder budget is in de sector, zijn de systemen dat iedereen er is terug gaat, na zijn kern, zoals ik daar net zei, er is nog geen systemverandering, dat inclusieve werken echt een evidenciës, dus participatiefwerk wordt vaak terug een beetje naar buiten geduurd, of wordt vaak dan, wordt er nog meer druk bij ons als organisatie gelegd om ja, je bent welkom, maar jullie gaan het werk wel allemaal moeten doen. En dat is niet zo evident natuurlijk. Nu we weten nog niet op welke manier dat de besparingen zullen worden doorgevoerd en misschien, als ik een beetje hoop, maar vertelke is het ook een kwestie van bepletende huizen en producenten niet sneden, waar dat ze tot nu toe altijd misschien zouden gesneden hebben, bespaaringse narrios, want we zijn nu net al hele tijd over inclusiviteit aan het spreken en over verandering, dus er zit wel nog een stap tussen eventuele bespaaringen in het kunstende kreet, wat ik niet hoop dat er komt, maar we weten niet. En wat dat te mensen daar dan beslissen we niet te doen? Absoluut, maar weten dus dat met of zonder besparingen dat er de druk echt heel hoog in onze sector. En wij zeggen eigenlijk net geldt het, het omgekeerde, wat wij zeggen, geldt het, het moet traaar, het moet op vertroen en dat moet op dezelfde plek, alleen wij zeggen eigenlijk geldt het dingen die vaak de huidige productie plekken, de huidige kunstie plek als niet kunnen bieden. Nu moet ik wel zeggen dat ook in onze landschap steekening, dat er ook opgerupe wordt tot, of misschien roepen mensen niet op tot verlangzaamming, maar ze zeggen wel dat er een overdrive zit in het productie en het presentatie erin. Toen weenig tijd ruimte voor ontwikkeling, voor gewoon werken op de vloer, te grote druk op productie en presentatie. Dus daar misschien is dat ook wel iets waar daar gewonsgenoten in vijnd of geleak gestemdenhaakt zijn, want ook mensen zonder zonder gezegd zonder beperkingen. Leek er ook nodig aan. En dat stemde me wel tijdens de landschap steekening, wel gerust of of gerust of stemde me hopvoll, dat dat signaal ook wel door schemerd in bij iedereen, dat hij nood echt hoog is om te vertraan, om even te kunnen verdiepen ook terug. Dus daar is denk ik een feene evolutie en ik zie ook wel absoluut als dan gaat over dromen, er zijn meerdere productiehuisen die komen van we willen met dansers werken van plat van k. Dus dat is een feene evolutie, er wordt meer gezegd van ik wil met dienen danser werken, die worden gepersiepeerd als voorwaardig professioneel danser en wat hebben wij daarvoor nodig. Wat moeten wij mee begroten om dit mogelijk te maken? Dat is een heel grote evolutie, als we vinden dit belangrijk genoeg om daar ook te kijken naar wat zijn er rand voorwaarde die nodig zijn en hoe gaan we die vervullen. Dat is een heel hopvolle nood om te eindigen, de goedwill is er zeker in onze sector. Nu nog de rest, ik zeg, in allerlei geval heel veel dank voor dit superboeiende gesprek, en dank u allemaal, jij merkte hiervoor de uitnodiging.