Friedrich Nietzsche

Voor dat we deze aflevering beginnen een korte opgroep. Vorige week was ik met een groep vrienden in Okeraïne. om daar bussen en hulpgoedigen te brengen. Ik hoef niet uit te leggen in welke verschrikkelijke omstandigheden. dat land momenteel verkeert, zeker met de koude winteren aandocht. We bezochten ook een jasse fabriek, al is fabriek en wat groot wordt. Een jasse werkplaats in Ternopiel. Ze maken daar jasse van hoogwaardige materialen voor kinderen. die regelmatig in de kou moeten zitten door de bombardementen. Ze delen deze jasse gratis uit. Zo zorgen ze voor warmte en werkgelegenheid bij de zeer belangrijke. Om dit werk mogelijk te maken zijn ze afhankelijk van giften. Ons nieuwe seizoen starten we met een aflevering over Verzet. en we hebben het onder andere over hoe woorden en daden handen hand moeten gaan. Daarom deze opgroep tot actie. doen neer nu voor 35 euro in jas aan een kind in Okeraïne. Neer jasse mag uiteraard ook. Dit kun je doen door op de GoFundMe link te klikken in de shownut. Dit is de pagina waarmee we geld verzamelen voor onze initiale reis. Daar halden we 55.000 euro voor op. Alles bovenop bedrag gaat dus naar de jasse. Ik was persoonlijk zeer geraakt door de ellende. en de gelijkteide enorme wereerkracht in Okeraïne. laat we daar samen onze steunen aangeven en geef dus een jas voor 35 euro per kind. Al was het heel hardlijk dank voor je steun. en voor nu heel veel busier met deze aflevering. De geschiedenis in een note-top. De meest serieus de parodie die ik ooit hoorde is deze. in de beginen was de onzin. en de onzin was bij God. En God, Goddelijk, was de onzin. Met deze woorden drukt de vriendinig niet z'n uit. dat onzin het eerste of het laatste woord is over de werkelijkheid. Wat bedoelden niet je hiermee? Wat kunnen we zeggen over de meest bekende dermen uit zijn denken? God is dood, eeuwige wederkeer van hetzelfde, ubermensch en deel tot macht. Over deze vragen en nog veel meer gaan we de komende drie kwartier hebben. De gast is pal van tongeren, de denken die centraal staat niet je. Goed dat je weer luistert naar een nieuwe aflevering van de podcast-philosophy. van het Sandre-Irasmen. School voor filosofie in Zuid-Frankrijk, Vlaanderen en Nederland. Mijn naam is Allard Ameling. Het concert van deze podcast is simpel, er is een hoofdgast, er is een presentator en een sidekick. En in ongeveer 45 minuten duiken we in het denken van één specifieke filosof. Vandaag zit naast mij Kees Weistra. Ja, leuk. En tegenover ons zit onze gast van vandaag, Paul van Tongeren. Paul is inmere te zo geleerhaar etiek in Nijmegen en Leuven. En uteer van vele boeken over de hoofdpersonen van vandaag Nietje. Zo'n schreef van Tongeren in de reeks elementaire deeltjes in inleiding over Nietje. En werkte hij mee aan een vertaling van zijn werk de verolijke wetenschap. voor hij ook het naa wordt schreef. En binnenkort verschijnt daarvan de tweede druk. Paul, welkom in deze podcast. -Dank je. En we gaan dus vandaag hebben over wat we altijd een beetje over hadden. een van de supersterre uit de filosofie geschiedenis, vriedricht Nietje. Hij werd in 1844 geboren in wat nu duringenheid in een domenees familie. Hij studeerde filologie, de studie van de taal en cultuur van de grieken en romijnen. en hij werd op dat terrein ook hoog leerhaar in Basel. Maar moest die positie nou onverdien jaar opgeven mede vanwege zijn slechte. fysieke en mentale gezondheid. Vanaf dat moment opereren hij dan als video'szov niet verbonden aan een universiteit. En in 1889 heeft hij een grote geeslijke ineinstorting. En gaat het zo slecht met hem dat hij de rest van zijn leven verzorgd moet worden door zijn zus. Uiteindelijk overleid Nietje in 1990, een 1900, op 55-jarige leeftijd. Ik zou een Nietje een van de supersterren uit de filosofie. Ik denk dat dan bijnie iedereen wel die konische worden. God is doodkend. En Paul, kunnen we laten zeggen dat de dood van God een central thema is in het denken van Nietje. Ja, hoeveel voorzichtig moeten zij met te zeggen dat dat een deze van Nietje is, dat God dood is. Het opmerkelijk is dat de eigenlijk maar één tekst is waar dat met zoveel woorden naar vroeger gebracht wordt. En daar wordt het niet door de autuur rechtstreeks zelf gezegd. Maar in de form van een soort paramel die Nietje daar schrijft. Ik heb een merken van Nietje om die paramelvorm van die van Gede te parodeeren. En daar wordt die uitspraak in de mond gelegd van een krankzinnige man. Die are tolem mens. En het vertaalt als de krankzinnige man te zinnen volk wetenschappen. En nog meer opmerkelijk is in die tekst. Ik vind dat een hele opmerkelijke tekst, en ik heb de indruk dat die vaak eigenlijk niet goed gelezen wordt. Hij wordt klatgevangen tot dat heet. -Nietje zegt dat God dood dus kijken. Maar Nietje zegt dat niet de gek zegt dat, de dwaa zegt dat. Maar bovendien hij zegt dat tegen mensen, zoals staat het meteen in het begin van die tekst, hij zegt dat tot mensen die daar op de markt waar die op afkomt lopen. En dan gek komt de markt op met een landtair in z'n hand en roept. Ik zoek God, ik zoek God. En dan stonden net allemaal mensen bij elkaar die niet meer in God geloven en ze spotten dus met hem. En dan vervolgens gaat hij gek zeggen die onderbrekt dat gespot en die zegt waar God is. Ik zal dat jullie vertellen, hij is dood. En wij hebben hem vermoord. Dus ook dat wij hebben hem vermoord en hij is dood. En dat zegt hij tegen de geniet die niet in God geloven. En de hele tekst is verder één lange break waarin die duidelijk maakt wat voor iets katastrofaans en enormst en wereldschokkenster gebeurt is. Waarop de reactie is van de mensen die daar op de markt bij elkaar staan. Dat ze in beginnen me uitlachen met hem spotten en later hun schouders op halen en weglopen. Met anderen worden de bebootschap die de uteur geeft die niet geeft is niet zoals je dat God dood is. Maar is dat de genen die niet in God geloven niet begrijpen wat het betekent dat God dood is. Dus ik zeg niet dat niet je niet zegt dat God dood is. Hij wil een ander punt maken. - Maar hij maakt daarmee een ander punt. De bebootschap dat God dood is is de bebootschap van iemand die alleen maar als een Dwaans kan verschijnen. En iemand van wie de bebootschap onbegrijpelijk is voor een publiek dat niet meer in God geloven. En dat maakt het precies ook spannend natuurlijk hoe kan dat nou? Dat de genen die niet in God geloven niet begrijpen wat het betekent dat God dood is. En één van de belangrijke dingen die dat betekent is denk ik dit. De genen die niet meer in God geloven nog steeds net zoveel in God als de hele geschiedenis gedaan heeft. Alleen noemen ze het niet meer God maar ze noemen het de waarheid bijvoorbeeld. Of ze noemen het de vooruitgang of ze noemen het de mens, de waarheid van de mens. En één van de idollen wat weer idollen zijn aan de woord voor afgot, een van de rafgot die in de plaats gekomen is van God maar eigenlijk dezelfde functie heeft. In de filosofie is dat de waarheid misschien in de cultuur is dat de vooruitgang of in de geschiedenis. In de samenleving is dat misschien de waarheid van de mens, de rechten van de mens, maar het zijn allemaal plaatsvervangers voor God. En de genen die niet meer in God geloven hebben op die manier die God gewoon veel vang uit door een ander begrip maar denken nog, werken nog binnen dezelfde structuur. Want dat zijn aan de eigen structuur van het feit dat de restructuur is, of zo, dat de waarheid van de mens geeft de soort richting aan het leven. De waarheid van de mens, als je kijkt hoe dat geformuleerd is, bijvoorbeeld in de universale verklaring aanzervoort. Als je dat daar staat, dat dat een onschokbaar fundament is, dat dat onvervreemdbaar ken merk van de mens is, dat er een echt fundament is, dat er een basis is, dat er een grond is, dat er een doel is van het leven op aarderde. Dat een andere kant is de grond en het doel, dat er een uiteinde is, dat er ergens een kader is, waarin de dingen zijn, wat ze zijn, waarin de dingen hun betekenen krijgen, waar je op kunt verlaten, zeg maar. Dat dat hele schema van denken, dat is wat in de traditie samengevat is in het begrip God en dat nu mensen zeggen niet meer in God te geloven, betekent niet dat ze dat schema kwijt, zeg maar. Ergens zeg niet je, waarin kan God niet kwijt, zolang we nog in de grammaticaa geloven. In de grammaticale structuur van de taal, van toch iets van grond en doel, dat er een vaste orde is, niet je geeft ergens een voorbeeld, dan zegt die woont in zijn kritiek op de kart. Van de kart kent iedereen dat paromde kogito-eidszoon. En dan zeg niet je, maar wat op een vlakkag was de kart eigenlijk, die zegt ik denk, hoe weet hij dat hij het is, die denkt, dat is alleen maar de grammatica, dat is de taal die hem dwingt om van een werk wordt. naar een onderwerp te gaan. Als er gedacht wordt, dan moet er iemand zijn die denkt. Maar dat is de grammatica die ons dat voorschrijft. Maar wat is eigenlijk de grond van die grammatica? Hoe weet hij eigenlijk dat hij het is die denkt? Of dat hij zegt "Kogito ergens somen". Ik denk dus, ik ben dat dus. Wat had hij dat in helemaal naam vandaan? Hij denkt dat als hij denkt dat hij er dan ook wel moet zijn. Maar dat is op basis van een van de logica, maar wat is de grond van die logica eigenlijk? Dat zijn allemaal gedaan dus ook van een structuur waarop we ons verlaten. Een structuur die je opnieuw in de traditie van de meta-physica samen gebalt is in dat begrip gott. En waarvan mensen nu zeggen afschrijd hebben genomen, terwijl ze in feite aan de structuur nog helemaal vastzetten. En is dat dan eigenlijk de hoofdlein in dat denken van Nietje? Als we proberen toch een structuur in zijn denken dan zien, is dat er soort algeelden afbraak op het meer consequent doorreguneren van. Nou, consequentie? Ja, een structuur. Daarmee is in de krowing. Ik zie er zelf ook nog niet goed. Een van de redenen waarom Nietje zo populair is is misschien wel omdat. omdat er zoveel ga als in het denken is, dat er iedere keer we allerlei dingen te voorschein springen die. die interessant kunnen zijn. Als je ze dan gaat door denken en probeer daar een systeem van te maken, dan raak je Nietje kwijt. Maar als je iets zoekt, dan kun je bijna altijd wel ergens een aanzet vinden binnen dat denken van Nietje. Als het waaren een duur geeft Nietje zelfs schrijft er, of zo. je moet wel ga als zijn om sterk te kunnen barren. En hij is die ga als zou je kunnen zeggen, het is een. Ik wil natuurlijk ook weer niet zeggen dat het pure ga als is, want er is wel degelijk te zijn. maar lijnen in te ontdekken, dat zullen we het nog wel over hebben. Maar je moet niet beginnen met meteen daar een structuur op te leggen of een Theorie van hem. Er is. er bestaat ook geen Nietjeanisme in die zin van een soort uitgewerkte. Nietjeanse leer of uiteindelijk. Dat zijn. er behoemde zo genaamde leerstellingen van Nietje. Dat wordt dan wel in de handboekje, zeg maar. Als je geschiedenis overzichtjes van het virus via leest en het hoogstukje Nietje gaat bekijken, dan krijg je zo een samenvatting van de belangrijkste elementen van de Nietjeanse virus via. En dat staan dan altijd dingen in de ans de Theorie van de Wildtodmacht, de Theorie van de Uben met de Theorie van de Eben Gewedenkeer enzovoort. Dat zijn eigenlijk allemaal geen leestukken, in tegen deel. En Nietje geeft dat aan, maar het is blijkbaar zo moeilijk voor filosofen. omdat leestuk idee los te laten, het zijn eigenlijk een duitsgekollega heeft dat genoemd antieleren. Het zijn geen gestalte van een Theorie, die precies duidelijk maken, duidelijk willen maken altijd dat het geen Theoretische leestellingen zijn. Bevoelde Eben Gewedenkeer van het graak. Nou, want dat is op gekken niet misschien toch. We kunnen ze even langs lopen. En dan weten we dat het dus geen leerstellingen zijn, zeg maar. De drie half punten uit Nietje, dus de Eben Gewedenkeer en de Wildtodmacht en de Deorie van Nieen Lismen zijn er nog bij kunnen om. Dat is misschien het meest en Theoretische meest. En dat zijn de drie kern, de gedachten bij Nietje die niet het fundament zijn. Niet dat er een ander fundament is dat dan wel in de plaats van die schijnt fundament. Dat is het geen fundament, het is een gaal, die precies dankzij de gaal, zoveel interessante dingen kan opleven. Ik heb het een keer in een artikel vergelijken met een schitterend vuurwerk. Dat spat uit elkaar. En het is moeilijk om daar een orde in te ontdekken. Dat was ja je ziet in deze vergoer, maar het is weg op het moment dat je het gezien hebt, het is iets schitterend. Maar je moet niet denken dat je het kunt vast houden, omdat vervolgens op dat vuurwerk weet je iets nieuws te bouwen of zo. Nee, het is ook weer weg. Het heeft iets flitsend wat weer verdwijnt. Nou, bijvoorbeeld even terugkeer van hetzelfde. Dat is een gedachten. Waarvan die aan de ene kans zegt dat die een ongelofelijke betekend is heeft, dat het het begin van een nieuwe geschiedenis is, dat het alles op zo'n kop zet en zo voert. Een gedachten, waarvan die zegt dat die tot hem gekomen is, heeft het niet bedacht, maar die gedachten is tot hem gekomen. En wij zetten dat in de zare toestel of in welke. Dus het gaat terug op een ervaring die die in augustus 1881 in Sils Maria heeft opgedaan, waar die langs het vaat geloopt en op een bepaald moment in eens ziet. Ja, wat hij ziet iets, wat volgens hem alles verandert. Nou, dat hij die gedachten gaat heeft en de plaatsen, het moment is precies aangeteekend. Bij een pyramidal bloksteen, ergens langs het meer vanzelfaplanen, is dat helemaal niks voor. Eerst de keer dat ik er was, ging ik te naar zoeken. En ik kon er maar niet vinden, toen ben ik in het Nietje Museumtje in Sils Maria gaan vragen waar dat toch was. Maar toen ben ik er al drie keer langs gelopen, het wonen er heel veel van dat soort bloksteen daar. Het stelt niks voor. Voor hem was dat een enorm moment. En als hij het maximale betekende staren geeft, zie je het heel groot. Maar voor volgens, als je dan gaat kijken in zijn teksten, dus de aantekening of in augustus 1881, dan in de volgende wetenschap verschijt het een paar keer. En dan in zijn toestaan wordt het een soort hoofdlein in het verhaal. Maar in zijn toestaan wordt dan ook vooral duidelijk dat alles wat probeert om die gedachten uit te drukken dat hij de hele manna zit. Dus het is een heel belangrijk gedachte, maar op moment dat hij het formuliert, dat is het niet. Dat is een orgel duimpje zetten, dat is helemaal geen geen grote gedachten. Dus precies in dat werk waar het allerbelangrijkste rol speelt, is elke formulering die ervan gegeven wordt. Een formulering die daarzijdig is schoven wordt of die zelfs bespot wordt. Voorbeeld van wat een anti-leer genoemd zou kunnen worden. Want wat is dat idee van die eeuwenke wederkeer van hetzelfde? Als het post die wel wat is. Maar dan ga je mij dwingen om weer het commentaar van ietsje te krijgen van je aard. Dat zeg je niet, maar dat is het niet. Ja, maar voorbeeld van een manier waarop het door iets heel explosie ton te kracht wordt. Je zou kunnen zeggen in een dat is een van de manieren waarop iets zelf ook wat probeert uit te werken in zijn aantekeningen. Maar heel snel weer loslaten we opnieuw om dat het niet is. Er zegt die als de werkelijkheid bestaat uit tijd en materie. Materie bestaat uiteindelijk uit deeltjes of een combinatie van deeltjes moet je zeggen. Een bepaalde manier waarop deeltjes met elkaar gecombineerd worden. De materie is eindig, dus een eindig aantal deeltjes zijn wel heel veel, maar uiteindelijk is dat toch eindig. En het aantal combinaties dat je kunt maken met een eindig aantal deeltjes is ook eindig. Maar de tijd is oneindig. Nu, als je in een eindige mogelijkheid van combinaties hebt in een oneindige tijd, dan moet dat betekenen dat alles weer opnieuw terugkit. Zo probeert die het in keer uit te werken met het behoorl zelfs van visieste teel. En dan moet ik met dat een heel concreet voorstellen dat gewoon alle vormen van leven, zoals we die nu kennen, ooit. Ja, ook weer totaal anders kunnen zijn of dat gewoon alles wat we kunnen denken, ooit mogelijk zal zijn of. Dat de hele werkelijkheid te vergelijken is met één worpen van de doppelstenen die daarna weer opgepakt worden en weer opnieuw gegooid worden. En uiteindelijk zal elke combinatie van doppelstenen weer eindeloos terugkeren en alles is wel eindeloos vaak gebeurd. En dat is een manier waarop die die ervaring, wat ik denk dat je het eerder een ervaring moet noemen dan naar gedachten. Of misschien beter gezegd dat die gedachte en ervaring was, want hij zegt niet voor niks die gedachte kwam tot mij. En dat het jouw gebeurt, dat het jouw overkomt is uitrukking van de ervaring. Dat is een van de manieren waarop die ervaring geformuleerd wordt en weer tezijdig geschofen wordt. Is het een idee wat ook wel eens bij andere vliegsel van de Orde is geweest? Ja, hij zegt zelf dat de stoïsijnen in de buurt zijn gekomen van die gedachten. En dat de stoïsijnen het gejat hebben van Heraclitus. Heraclitus is voor niks je een van de allergroogsten. Ije van alles strand is dat precies die je even alles stond, maar dat combineert die dan eigenlijk met. Je zou haar zeggen, hij combineert Heraclitus met Parmenides. Heraclitus is tegenen die zegt, hij is niks ervaring dat alleen maar er wordt alleen maar alles stromt. Parmenides is tegenen die zegt en wordt niks want wat wordt is niet. Dat kan niet zijn, dan zou het geen worden zijn. Dus het enige wat is, dat is wat is, en het zijn dus eeuwig. En wat niet zeker zijn doet met die gedachten van de eeuwige wederke is. de combinatie van die twee in één gedachte of in één ervaring. Ik heb zelf heel veel gewandeld in die ongeving. Dus elke, elke Nietzje lief hebben. Doet wat ik dus ook gedaan heb, dat is die wegen. die eindeloze wandelwege van hem in Zuid-Europa en in Zwitserland, na gaan. En op een van die wandelingen heb ik ook op een bepaalde manier. na die steen toegelopen. En dat is een tocht die je kunt maken, dan loop je op om weer 2.000 meter hoogte. en dan loop je naar de bovenkant van een watervalt toe. en dan dal je langs die watervallen af. En een watervallen is een prachtig hieraclytisch beeld. Want als je naar een watervall kijkt, dan ervij je echt wat het betekent. dat dat niet is, want dat water wat je ziet, dat is al weer weg daar waar je het gezien hebt. Het is altijd anders, je kunt hem een watervall niet vaspakken. zoals je hem een balletvoorstelling kan helemaal voorbij ziet. gaan er nooit vascut houden of een muziekstukken is worden. Dus een watervall is purerwoording. Als je langs die watervall afdaald, dan kom je bij een van die schitterende. meer en vlak bij Sils Maria, het meer van Zelfa-planen. En die meer zijn op een mooie zomaar dag en niet je was daar alleen maar in de zomaar. zijn die zo glat als een spiegel. Dat is werkelijk, die zijn zo schitterend, glat dan. dat de bergen die eromheen liggen, die worden nog scherpen weer spiegeld in het water. dan dat je zin't echt ziet, is ongelofelijk mooi. Wat hij deed was, volgens mij, langstad water, wat alleen maar woording is afdalen. en zien hoe dat water en hij zijn spiegel werden. Dus daar zie je als het waarin heel in de natuur die twee bij elkaar komen. En dat heeft die op een van de moment, dan potseling. Heel precies gedatiert, ik geloof de 11e augustus van het jaar 1881. Om 1 uur. De tijd geeft die er niet bij, maar wel. Hij schrijft wel bij het was 1800 meter boven de zee en nog veel hoger. boven de mensen en hangers en boven de mensen en zijn geschiedenis verheven. Maar dat ervoor die eigenlijk niet gedachten onder dat kan tot hem? Maar vervolgens bespot die dat moment ook dus vervolgens in zijn week. Omdat elke manier om daar een vaste gedachten van te maken om te zeggen. en zo is het, en dat is een grondstruktuur van de werkelijkheid. doet onrecht aan die werkelijkheid en doet onrecht aan die gedachten. Die gedachten ziet iets wat eigenlijk verraden wordt in de formulering daarvan. Het lijkt een beetje of wat je soms ziet bij mystici, eigenlijk. Ik heb altijd indruk dat het een soort van quasi mystieke envaring is geweest. Bij mystici heb je ook zo iets, die hebben iets er afvaren. En dan vervolgens een hele leven staat in het teken van het uitdrukken. en uitdragen van die envaring. En dat blijkte voor duurendijd dat op het moment dat ze het zeggen zei, maar dat was het niet. Het was veel groter dan dat. Of pas kan die zijn alles om verwerpende ervaring had. En dat gauw opschreven op een briefje wat die nooit meer wilde kwijtraken. En dus in de zon van zijn jasnaheid is er dat niet altijd bij zich zou hebben. En als ze dan na zijn dood de zon openmaken en het briefje lezen dan staat er op 4-4-4-4. Ja, dat was het. Maar welke manier waarop je het uitdrukkt, waarop je het vastlecht, doet eigenlijk onrecht aan de enorme betekendes die het gehad heeft. Maar welke onderdeel van ons. Wat wilde die met hier gedacht heeft, waar had het over kunnen gaan, een lakker dan zou zeggen. En iets over waar het allemaal van daankomt, iets over wat welke deel van de werkelijkheid gaat deze gedacht over. Ik denk dat de manier waarop die ervaring het meest tot een min of meer uitgewerktig dachten wordt. Waar je hoort, hoe voorzichtig ik het probeer te zeggen, is het door mijn van de etiek. Dat wil zeggen, ik denk dat je bij nietsje wel een aantal plekken kunt aanwijzen waarop die de formulering niets zonder meer tezijd is geeft. Maar zegt, om het nou heel simpel te zeggen op een manier die zeker veel te simpel is voor nietsje. Maar even voor de duidelijkheid, leef zo als of elk moment van je leven, als of je besteft dat elk moment van je leven eindeloosvaar kan terugkeren. Dat wil zeggen, leef zo dat je op elk moment bij alles wat je doet, bij alles wat je denkt, bij alles wat je meemaak kunt zeggen, laat het nog eindeloosvaar opnieuw gebeuren. En er gedachten dat alles aan elkaar vast zit, die combinatie die ik eerder noemde, die meer visie ze uitlechter van, die heeft daar mee te maken. Want als je zegt, ja, ik wil best nog een keer leven, maar sommige dingen zou ik dan toch wat anders doen, dan verant je eigenlijk, dan plek je verant aan het leven. Dus een echte trouw aan het leven bestaat erin om het leven in alles volledig te afvermeren, en die volledige afvermaatsie. Ja, dat is ook wel een minuutje. Amor Vaattie, zoals het ook wel genoemd wordt, liefde tot het lot, tot het lot bij menen. En ik zal niet zeggen dat er gedachten van eeuwen geweden keer daarmee samen valt, maar ik denk dat je op de punten waar niet je het op zo'n manier uitlecht. Eigenlijk het minst sterk vindt dat het vervolgens weer terug neemt, dan zegt dat is het niet. En dit is een beetje een meegemisme, zijn je in zeker gezien van het vervolgens weer de okers relativeren of zelfs ironiseren van zijn de idee. Gaat het ook voorbeeld tot macht? Is het daar zo'nzelfde idee en dan gevolgen ze een soort anti-theorie voor me niet? Ja, bijvoorbeeld een tekste uit Jeetzijds van Gordon Busen voorbij goed en kwad. Dat zegt niet sheerens, dat bekritischert hij de natuurkundigen. Ze zegt die jullie natuurwetenschappers spreken steeds maar over de wetten waar aan de natuur gehoorzaamd, en jullie pretenderen die wetten langs om er aan te leren kennen. En dan zet hij me dat is helemaal, jullie hebben het helemaal niet goed begrepen. Dat is niet zoals de natuur is, dat is jullie interpretatie van de natuur, zegt hij. Ik zeg, staat hij dat tegenover, dat de natuur helemaal niet wetmatig is, maar geouties is, of in mijn taal de natuur is wildt tot macht, een strijd van wildt tot macht. En dan komt het dan zegt hij, en nou zou die jullie natuurlijk wel slim genoeg zijn om te zeggen, maar meneer Nietzje, dat is toch ook een interpretatie. En dan eindigt hij tekst met inderdaad, dus te beter. Ook dit is maar een interpretatie, maar dit is een interpretatie die eigenlijk zichzelf bevestigd zou je kunnen zeggen, maar zichzelf ook een beetje ironiseerd. Hij zegt, wat jullie zeggen over de natuur, is interpretatie, ik stel dat mijn interpretatie tegenhouven, namelijk de tezen dat de werkelijkheid een strijd van elkaar beconcureren de interpretatie is, en als je zegt, maar dat is ook een interpretatie. Ja, klopt zijn punten, is het dan waar? Nee, het is een interpretatie, dus het is geen nieuwe leerstelling tegenover, het is niet wat de werkelijkheid is in plaats van wat de natuur wetten schappen stroven. Het is een interpretatie, maar tegelijkertijd is het daarmee wel een interpretatie die het wind van andere interpretatie is, dus wat die daarmee doet. En dat is, denk ik, een heel belangrijke trekken die je Nietzje overal op allerlei terrein kunnen aanwijzen, wat die daarmee doet, is als het het speelveld veranderen. Het speelveld waarin het ging over de waarheid, en waarin de ene waarheidskleem tegenover de andere waarheidskleem staat, en bij de met een pretensie om eindelijk vast te stellen hoort dan echt is, dat verandert hij door te laten zien wat we eigenlijk aan doen zijn. We zijn met elkaar aan het vechten, en dat speelveld, dat is niet een veld waarop we zoeken naar de waarheid, dat is wat jullie waarheid nomen, we zijn met elkaar aan het vechten, dat is de realiteit. Het gevecht is echt, en de bodselen waarheden is meer de aanleiding om het gevecht daar te haast. Ja, ja, dat kan die ook lettelijk zeggen, dus zijn denken, zegt hij, is een denken wat niet meer oorlog voert in dienst van de vrede, maar wat de vrede hoogheid als middel gebruikt voor de oorlog, niet je houdt van provoceren de taal natuurlijk. Het gaat om de strijd, dat is alleen maar strijd, en dat is zeker ook iets wat hij bij Heraklijtels gevonden heeft, want Heraklijtels zeg niet alleen dat alles stond, maar ook dat de oorlog te vanaf van alle dingen is. En nietjes denk je, is op dat punt heel sterk Heraklietisch. volmost spaan te hebben. De oorlog, de vader van andere dingen, dat is volgens mij wat niet je uitdruk met de werkelijkheid is veel tot macht. Veel tot macht betekent een voordeur in de strijd van Willen tot macht, er is strijd. En als je dan zegt, en waar gaat het om in die strijd? Ja, om macht is alleen maar macht die tegenover tegen macht staat, dus macht is niet anders dan een moment in de strijd. Waar in geen eind door is, waar ook geen begin van is, het is de gaal als die. Ja, wat is ook pas bij dat aan het beginnen of hadden God is dood? Dat als strijd dan toch nog een doel of een eindpins zou hebben, zou suggereren dat er toch gewoon nog een logisch framework is met een begin in het einde, een goed in de fout in een. Ja, en die strijd is permanent in Gaal's. Ja, God is natuurlijk de ontkenning van zo iets wat geen beginnen en geen einde, het God is het beginnen en het einde. En die structuur van het Goddenken, van de Theologie, is de structuur van de Meta-Visica geworden, die volgens niet je vanaf plaat wordt op de dag van vandaag. Eigenlijk de structuur van het Denk is, en of mensen daar binnen nou zeggen in Godtogel over of niet, dat zijn maar op een vlakte verschillen. De structuur zijn er, wat is die structuur dan die structuur van het Meta-Visica, denken wij dat hij niet zo is? Dat er een begin is, bijvoorbeeld dat er een einde is, dat er een doel is, dat er een waarheid is, dat er een eenheid is onder de veelheid, dat er waarheid is achter de waarschijnlijkheid. Hij vecht dat heel sterk aan bij Platon. Platon was de gene die daarmee begint. Wat zegt Platon met de beroemde allergerie van de God, die ongeveer valt in de Platon-Potkast aan de horde. Ja, die moeten mensen allemaal vast even goeien. Dus wat wij zien, dat is alleen maar de schaduw van de afbeeldingen van de echte werkelijkheid. De echte werkelijkheid is de werkelijkheid van de ideeën, die ideeën worden weer gedragen of die worden gevundeerd in de ultieme ideeën, de ideeën van de ideeën. Dat is de echte werkelijkheid lichtelders, maar dat is wel de grond van dat gene wat wij als werkelijkheid ervaren, wat in feiten dus alleen maar schijnen enzovoort is. Die ideeën bij Platon volgens niet je begint of bij zokertes, maar bij Platon wordt dan echt als een tezen wordt uitgewerkt. Ja, die vind je tot op de dag van vandaan. Ik geef in lezingen was de voorbeeld van de hetendaste wetenschap, die pretendeert dus niet meer Platonistische meta-visicaten zijn, maar echt een wetenschap. Maar wat zegt de wetenschap wat er geworden? Wij denken wel, zegt de eerste wetenschap, bijvoorbeeld dat we vrij zijn, dat we vrij willen hebben. De wetenschap, die kijkt achter die schijnen en die weet dat eigenlijk, dat in hetendipsten, helemaal geen vrijwill bestaat, maar dat dan weet ik wat voor neuronalen, processen zijn die bepalen wat we doen. Dat is pure Platonistische meta-visicaten, dus de wetenschap met dat idee van door de schijnen heen of achter de schijnen te kijken naar de werkelijkheid. Ja, als je altijd in deze of werkelijk of ten diepje zegt, dan geef je dan op wat uitz. Ja, precies, we zijn eigenlijk die drie begrippen van niets die ook weer niet te krijgen begrippen zijn. We zijn toch aan de baldelen, we hebben dus net de wild tot macht en de jonge bij de kergen gehad. Dat was dan niet gedachten van de Ube-Ment. - De Ube-Ment, toch? Dat was een derde fundement bij Nietje. Ube-Ment is zoals je zou kunnen zeggen dat wild tot macht een antiefundament is. Het fundement dat zegt er is geen fundament, maar gaals. Zo zou je kunnen zeggen, is de Ube-Ment een antieindool. Ube-Ment verwijst eerder naar een toekomst naar wat. Maar volgens mij maakt Nietje overal duidelijk dat de Ube-Ment's niet ervan niet precies zo'n eindool is. Het is een antieindool weer, wat eigenlijk niet anders betekent, dan de mensen is niet het laatste. Niet dat er een ander laatste is, maar dat scheinbeeld van de Ube-Ment's wordt als het ware ingezet tegen het humanisme, zoals het humanisme binnen de religie, als het humanisme, als opvolgen van de religie, wat in de mens de bestemming van de schepping of het doel van de schepping of de zin van het leven, of weet ik wel wat ziet. Nietje geeft ergens als definitie van de mens een hele mooie definitie, typisch niet jarense fundswerk. De mens is het nog niet vastgestelde dier. Het is de mensen z'n dier, maar een dier dat anders dan de andere dieren geen vaste identiteit heeft. Maar de gelijkertijd zegt hij nog niet vastgesteld, dus je kunt ook niet zeggen, we zijn gewoon niet vastgesteld. Dat we zeggen het niet vastgesteld zijn, kan niet anders dan leiden tot een zoeken naar een vaststelling. Dus wat zie je dat de mens voordierend probeert om zichzelf vast te stellen? Of het nou is in termen van de waardigheid van de mensen of dat het in termen is van al die definities die er gevonden zijn? De mens als aaniemal rationale, de mens als een unlockende dier of de mens als het dier dat zich kan schamen en zo. Dat is een definitie die niet je wat is geeft, een dier dat er rode wangen heeft, zegt hij ergens als de mens. Maar dat zijn allemaal pogingen om de mens te definieren. Maar op het moment dat de mens vastgesteld is, is het niet meer de mens. Voor de inekant is er dus een dynamiek naar voordeurende vaststelling. En de gelijkertijd kan de mens maar mensen zijn als die niet vastgesteld is. Ube mensen zou zo'n tegem zijn, die zegt het, het gaat niet om de mens. Maar dat wordt vaak geformuleerd op de manier van dat de mens is om. De echte over mensen of boven mensen is het soms zelfs vertaald. Het is een heel moeilijk vertaalbaar woord, precies omdat een vertauning bijna omiddellijk tot weer een identiteit gaat maken. En dat is precies wat niet je ook voor de uren bekritisiert, dan zegt hij. Dat geleert hoor een V, zegt hij ergens. De Ube mensen heeft gezien in die of die gestalte, wat het waarsheid is. Dit is helemaal niet, er heeft nog nooit Ube mensen bestaan. Er zal ook geen Ube mensen bestaan. Want Ube mensen is uitdrukking van dat dat niet zo iets kan bestaan als een wese waarin de mensen uit eindelijk een bestemming vindt. Maar het is nog erger om te denken dat je die bestemming al incorporeert dat je dat nu al bent. Hij bestrijpt het meest het humanisme dat zegt dat wij, zoals we nu zijn, ook inderdaad zijn zoals we zouden moeten zeggen. Dan stellen we ons vast in wat we nu zijn, dat is het allerjährste. Dus je moet over elke bestemming heen rijken. Maar als je denkt dat je dan zo meteen, als je zo bent, dat je dan bent, dan maak je dezelfde fout op een andere manier. Dus die Ube mensen zijn voordoerend verder wijzende termen. Ziet ze wat bijniet je heel veel voorkomt. Een heel sterk vooruitwijzend vocabulaire wat hij gebruikt. Jijnzijds van Curtain Beuze heeft als ondattitel een voorspel voor een filosofie van de toekomst. Ze twee keer die verrijzen. En wat er eerder over die affirmatie na, wat is dat? Welke plek neem dat nog in? Dat is bijzien komt dat voorbij. Dat was wel nu nou wat. Dat geeft nog een soort wel, een jazegre is dat tegen die permanenten toekomst, zeg maar, of iets dat permanent voordbewegen of wat? Ja, dus hij probeert dat te verbinden met dat permanenten voordbewegen. Ik denk niet dat ik dat een helder kan uitleggen, zodat het pelk komt en past. Ik heb wel gezien hoe sommige auto's dat proberen. Maar van ons mij raak eens een ietsje kwijt op het moment dat ze daar een samenhang in de tezen van maken. De sterkste interpretatie daarvan, dus vind ik, bij een duitszaarteur, welf ik aan Milo Lauter te vinden, die zegt in de titel van zijn boekal uitgedrukt. Nietje, de tegenstellingen van zijn filosofie en de filosofie van de tegenstellingen. Er zijn die verschillende lijnen in Nietje die ook met elkaar in strijd zijn, de lijn van de voorduren, de verandering, overwinning, zelf overwinning, achter je laat. Iedereen keer veranderen de aquarius, denk ik al, zeg maar, het tijdperk van aquarius. Allerzij is de filosof van de afgemaatsie, van de amorvaartie van het jaar, zeg maar. Ik denk dat die twee voor Nietje Belkuin horen, maar ze horen niet Belkuin op de manier van een helder tezen die je kunt alleen zeggen. Als wij leven in dat wat wezenlijk ga ons is, als wij zelf uiteindelijk ga ons zijn, uiteindelijk kun je dan eigenlijk al niet meer zeggen, want er is geen einde. Als alles veelheid is en elkaar beconcureren de veelheid, wat betekent dan de opgave om daarin te leven. Je zou kunnen zeggen om dat niet te verraden, om geen verraad te plegen aan dat er geen waarheid is, dat er geen vastheid is, dat er geen orde is. En dat niet verraden betekent het aanvarden. En aanvarden niet in een zwakkerzinn, want daar gaat die juist heel sterk tegen niet aanvarden in de zin van 'no, ja, het is nog helemaal zo'. Wie zegt 'no, ja, het is nog helemaal zo', die stelt die werkelijkheid, die die moet aanvarden tegenover een ideal, dat beter zou zijn, maar goed, dat is nog helemaal niet. Dat is niet voor ons weggelegd ofzo. Dan veradje het precies. Wie zou dat dan verraden bijvoorbeeld zijn dat bijvoorbeeld dan de gene die in God geloven zijn dat mensen die het verraden, omdat ze doen of er wel een orde is en geen gaal is is. Ja, de mensen die in God geloven in al die betekent is ze van het woord, dus ook de ongelofere die nog steeds eigenlijk in die struktuur. Die verraden ook, ja, maar eigenlijk elke waardering van je leven uit naam van een soort ideal, alles wat je zegt over je leven en wat je op een of andere manier afmet aan een ideal, of je daar nou dichterbij bent, of verder van af, betekent eigenlijk dat leven onderwerpen aan iets wat het niet is. Namelijk het ideal, waaraan je het mee, de norm die en dat doen we natuurlijk voldoerend, precies. Want het klinkt in dat een beetje contraintuutief, je zou zeggen, ik zeg, ja, als jij het tegen het leven als ik vanuit een bepaald ideal voel en het leven sta en de hele tijd ja, ja, zeg, een hele tijd actief met leven, maar dat voelt als jij het zeggen, maar dat is het juist niet. Nou, als die actiefiteit betekent, eigenlijk doen wat je moet doen om dat leven te maken tot wat het zou moeten zijn, ja, dan heb je het weer aan een norm. Ja, en jij moet een niet bestaande dromen. Ja, maar je zou kunnen zeggen, als je, nou, helemaal samen valt met de bewegingen die je maakt, met de veranderingen die je doormaakt en zo, en daar helemaal niet meer over oordeeld, zo dat dan het ideal zijn. Ik denk dat je daar moet zeggen, dat kan het ook niet zijn, want dan ben je een vastgesteld hier. Ja, en je moet nog gehaven, dus we moeten als het ware voldoerend streven naar, en dus haar toesta is dat dan streven naar de ubermensch voorbij gaan naar de ubermensch, en tegelijkertijd niet het leven beoordeelen vanuit een ideal, ja, het blijft met elkaar in spanning staan. Maar spanning is niet een argument tegen het leven. Nee, het is juist een grote tijd, ja, het is alleen maar spanning als tijd en ga ons. En dat ook een diepste ook weer niet, want daarmee ze het ook weer vast binnen op iets. Ja, maar het wordt heel gauw vrouw als je het zou zeggen, dan wordt dat weer een teorietje zo. Maar ik denk dat als je het lastige daarvan voelt, als je een uitziet van elke manier om mijn leven of de werkelijkheid te beoordeelen uit naam van iets anders, is eigenlijk omtrouw aan dat leven, aan die werkelijkheid. Is eigenlijk platonisme, dat zeg dit is het niet echt, of dit moet je belichten vanuit dat licht om te weten wat het eigenlijk is of wat het ten diepste is, of dit heeft alleen maar zin omdat het leidt tot dat of je zin. Dus al die manieren zijn eigenlijk verraad aan dat gene wat je beoordeeld en tegelijkertijd moet je erkennen dat het samenvallen met wat je nu bent alleen maar wat misschien mijn voel 80 magheden helemaal in het nu zijn of zo. Dat is wat niet je vertier om noemt, dat is dierwoorden, het dier is helemaal in het nu. Ik vind dat eigenlijk een prachtige gedachten dat wij zijn bezelijk, niet je maakt ergens die vergelijking ook. Mooi verhaal vind ik wat niet zezelf was en verhaalt je schrijf van, ik loop hem keer, zeg die. Je kunt je dat zo voorstellen in de bergenwijden daar bij zelfs magheden, hij liep langs een wij land waar koeien stonden, en hij dag bij zichzelf, of wat zien die bezig dat er altijd gelukkig en tevreden uit. En ik besloot het beest aan te spreken en te vragen, leg me eens uit, hoe krijg je dat voor elkaar om altijd zo gelukkig en tevreden zijn? En zet je, dier heeft zijn kop op, als of het wilde zeggen, dat komt omdat ik altijd alles om middelijk vergeet, maar toen vergeet het dat een graas te verder. Een dier is gewoon dat wat het is en niet meer dan dat, dus dat kan het niet zijn. Wij zijn onvermijdelijk meer dan wat we zijn. Dat is de paradoxande conditie van de mens. De mens is in termen van tijd nu uitgedrukt, de mens is altijd daar waar die nog niet is, leeft van verwachtingen. En dat betekent dus eigenlijk twee keer, twee keer niet in het nu zijn, niet aanwezig zijn. En de oplossing om te zeggen, we moeten helemaal in het nu zijn, is een schijn oplossing, want ontkend wat precies de aard van de mens is. Maar de gelijktheit is dat opgave en om mogelijkheid. Of de gelijktheit is het de opgave om aanwezig te zijn, maar als een wezen wat onvermijdelijk altijd afwezig is. En niet gestenken is als het waar de meeste weet ik niet, maar wel een zierradikale expressie van die conditie van de mens. Maar als je daar een teorie van maakt, die zegt 'en de mens is' en zo, dan heb je dat. Ja, maar is dit niet precies ook wel wat extensio-liss is als Sartre waar we voor een oleerend podcast hebben opgenomen. Eigenlijk precies deze dag samen van het met jezelf naast dat het om mogelijk is. Nietzien is een heel sterke inspirator van het extensio-liss, maar nog niet zo sterke bij Sartre. Of niet zo sterke bij Sartre. Sartre is eerder door hijdakraag gesproken, maar hijdakker is door en door doonitie beinvloot natuurlijk. Maar voor het Kamu is een groot nietzien liefhebber geweest, dat had een foto van Nietzien boven ze behoorhangen. Een cabriel Marcel, het extensio-liss is door en door doonitie geformt en dat is die niet identiteit van de mens zeg maar. Ja, jezelf moet, ik wilde zeggen. Ja, ontdekker is dat niet meer. Je voortbeedrap je in de voorkomt toch. U behoudt wel een beetje een grafje van te voeren aan om over de hele geschiedenis van de filosofie na Nietzien is door Nietzien beinvloot. Ja, de hele geschiedenis is misschien teveel gezegd, maar wel zeerveel inderdaad. Dus je ziet eigenlijk dat elke nieuwe beweging in de filosofie zich weer op een of andere manier op Nietzien behoopt. Dat geldt voor de extensio-lisme, dat geldt voor strukturalisme, dat geldt voor de deconstructie denken. Iedereen keer weer opnieuw zie je dat mensen terugrijpen op Nietzien. Ook heiden daag ze dus heel actueel. Dus mensen zoals Agam Ben en Hoewet de andere man, Vans man. Wat jou? - Wat jou? Van die of Sisek, dat zijn ook mensen die ook als ze niet explicit over Nietzien schrijven heel duidelijk door dat denken van Nietzien ingegangen zijn. Of al zie je die beweging opkomen, je ziet in de fenomen noggie hoe die in belangrijke rol gespeeld heeft. En dat geldt niet alleen voor de filosofie, maar ook andere ontwikkelingen in de cultuur. Dus de kunsten in de kunsten is Nietzien. Iedereen keer weer inspirator, ook voor nieuwe ontwikkelingen. Dat geldt voor de dans, voor de muziek natuurlijk heel sterk. En waar je die grote inspiratie dan in, in dat compleet afbraak karakter zeg maar dat dat wegnemen van elke horenzond is dat dan wat al die filosofie inspireren en ook die kunsten inspireren. Wat het lastig is, dus niet je kan niet zeggen, ik bauw voor het op Nietzien, ergens, want. Nee, zouden we dat nog niet zeggen? Zit je erna gaat het met? - Ja. Dat gebeurt wel zo'n soort. Daar waar Nietzien is met dat een ideologie wordt. Dat is natuurlijk ook gebeurd. En zeg maar, bruineren, receptie in de begin van de. van de twintaste eeuw is een ideologisering van Nietzien. In Naast in Duitsland, ja. De anti-ideologisering van Nietzien in het communistische denken, waar Nietzien de verboden denken. De beeld was van precies de manier van denken waarop niet mag. Dat is ook een manier van ideologiseren. Overal waar Nietzianisme ontstaat of Nietzianse ideologie, daar gaat het volgens mij missen. Maar gelukkig inspireren die ook op een andere manier dan tot in ideologie, en waardoor komt dat ja. Ik noemde dat citaal uit de Saratoustra alleen wie Gaos in zich heeft kan sterrenbare. Dus het is de Gaos waaruit steeds weer nieuwe dingen te voorschijn komen. En het is een zoveel cijder denken dat mensen die op zoek zijn naar iets anders bij nietsje altijd ook wel dat andere kunnen vinden. Je zou kunnen zeggen als je een bepaald element van nietsje denken uitwerkt, dan behoopt je op teksten en dan probeer je uit te leggen wat die daar nou eigenlijk zijn. Maar je moet eigenlijk altijd zo'n soort van waarschuwing er aan toevoegen, maar er is ook een andere kant bij nietsje. Dus hij zegt dit, maar er is altijd ook nog iets anders. Je kunt hem nooit in een interpretatie vastleggen. En dat geeft natuurlijk mogelijkheden van iedere keer weer nieuwe dingen. Ja, en ik was nog met één vraag eigenlijk blijven zitten naar aanleiding van waar we begonnen. Naam ik de Rottersdoud op een marktplein en de omstanders die dan volgens de dwazen mensen eigenlijk niet goed konden begrijpen wat dat nou betekende dat Rottersdoud vervijnen. En de vraag die bij mij blijven vangen is van wat zagen zijn niet eigenlijk, wat zagen zijn nou niet volgens die dwazen die dat dan op het marktplein vraagt. Welke ramp zagen zijn niet? Zij zijn geniet dat ze eigenlijk nog gewoon geloven gewaren, dus dat ze de structure van het God te denken. Dus ze waren nog niet volledig. En dat ze dat niet zagen was omdat ze daar zo aanvast zitten. Dat ze de opgave, de uitdaging, maar misschien moet je ook zeggen het bijna om mogelijken niet zagen van werkelijk zonder God te leven, zonder zonstructuur. Dat is wat die dwaas de kansinnengeman voordeurend proberen duidelijk te maken en die langer prik die die daar geeft op het marktplein. De beelden die die gebruikt voor de betekent is van de dood van God zijn allemaal extremen voor beelden van een absoluut orientatie losheid. En de horizon uitgeveer moet je voorstellen wat het betekent dat je dat de horizon uitgefecht is. Dus wij worden al wagen ziek als we even niet de horizon zien als we in een auto zitten. Maar als de helemaal geen horizon meer is, dat betekent dat er ook geen hoger en lagen, dat er geen boven en beneden is, dat er geen links en rechts is. Dat is helemaal geen punt waar aan je zou kunnen orienteren. Je moet je voorstellen hoe zou je leven in een wereld waar geen enkel orientatiepunt is. Of de aarde is losgeketend van haar zonnen. Dus de aarde zweeft door het hele land en er is geen enkele structuur ook in het hele land. We weten niet waar we net doen gaat. We vallen in een oneindig niets eindeloos doorvallen. Dat is een droombeeld wat je kunt hebben, dat je stipjes een droom voorstelling vallen. En vallen terwijl je in je vallen door krijgt, ik kom niet dichter bij een bood om waar ik opvallen, maar ik vallen maar door, dus er is niks meer onder. Het zijn allemaal uitdrukkingen van, het is eigenlijk onleefbaar, zeker voor de gene die stiekem nog steeds die godhand halft, dan blijft er wel een orde aan te worden. Dus het katastrofalen bestaat in de afwezigheid van enige orientatie, wat extra katastrofalen voor die gene denkt dat die daarin leeft, wel die feiten zich vasthouden aan alle mogelijke pleunikjes. Dankjewel Paul, het was een webem wat langere aflevering dan normaal, maar ik denk dat dat zeer terecht is voor deze grote denken, maar ook hebben we ontdek toch vrij moeilijk over te praten denken. Want die eigenlijk een soort, het is zoals Paul mooi zijn, dat eigenlijk een schitter en vuurwerk, talkers zie je een knal in de lucht die mooi is, maar je kunt vervolgens niet zeggen dat je daar weer op doorbouwt, dus die komen eigenlijk achter elkaar door. We hebben net een ad gehad over hoe God is dood, de meest bekende tekst die vanuit het Nietje voort komt, ga je eigenlijk niet eens hierover alleen God, maar over het hele idee van zin, van richting, van waardigheid, van voortgang, van waardigheid, van de mens. Van dat er een heenheid in de veelheid is, al die dingen ontkend Nietje, en hij zegt eigenlijk dus met in het praten over God is dood juiste over dat heel vaak helemaal niet consequent door dacht is, dus dat mensen als nog een hoor zonder hanteren, dan misschien is woordje God loslaat, maar we hebben eigenlijk de grammatica van het denken in God nog steeds hebben. En vervolgens is die daar eigenlijk in zijn eigen filosofie gaat dat ook talkers door, dus het is niet dat er dan vervolgens daar een heel consequent degelijk verhaal buiten, dat zijn natuurlijk een soort ontkeningzijn van deze grondeloosheid. Dus we hebben op de eeuwige wederkeer van hetzelfde gehad een ervaring die tot om gekomen is, gedacht die tot om gekomen is, waarin de welen soort structuur is, maar waar die tegelijk in zijn echt zijn schrijven over dat talkers weer gelijk, bagitaliseerd of ridiculeiseerd, de wild tot macht. Maar ook zo'nzelfde ironische slag een beetje in zit, waar je niet zo zeer een nieuwe thesis proniert, maar eigenlijk meer het hele speelvald verplaatst en zegt dat gaat niet over de botsende ideeën, maar het botsen van de ideeën is eigenlijk het gene wat gebeurt. En daar zit ook wel iets ironisch in dat ook dat dan weer toch ook weer met die zekerescapsis bekeken moet worden. En dan hebben de uber mensen dat vaak misschien platgeslagen is in dat bruinere tijden, maar ook daarvoor geldt juist de mensen is het nog niet tot dier gemaakt, wat nog niet vastgestelden. Een vastgesteld dier is een dier, een nog niet vastgesteld is juist het gene wat de mens maakt, dus dat nog niet zit een beweging in, maar ook daarvan weer vanuit niet zit er is niet. Dat die uber mensen aan een soort eindpunt is waar we dan weer terecht moeten komen, dus daar zit die paradox in van de beweging, en tegelijkertijd moeten we ook ergens erkennen dat er geen horen zon is, dat dat er allemaal niet is. En tegelijkert moeten dat ook weer niet klakeloos accepteren, maar verraadleep leeg aan het leven, ergens aanvarden, maar ook weer tookers in beweging blijven. Dus komt er nu die spanning in dat denken, dat maakt het een ongeveerbaar denken, ook een hele reikend Denker, en vandaar dat eigenlijk de hele virusfiersvier schieners nou bijneden, de hele virusfiersvier schieners nou niet, je dan compleet door een beinvloed is. Buiten gewoon in tegeerende denken, elke vorm van dus om in een hoogtje stoppen, doet hem te kort. Dat is sowieso denk ik het minst dat je moet meenemen uit deze podcast, hoor je iemand met hele stelige evidencies over nietsje praten en over zijn denken. Gewoon het mooi aan, je moet eigenlijk daar altijd bij zeggen, nietsje zegt aan, maar tegelijkertijd zegt die ook, en daar zit altijd weer een wederklank in. Ja, dank u, Paul. Dank u wel, dat was wel gelukkig. Ja, ik was wanneer er nog weer toch in een paar dronders had gehad, om zekerheid me heeft geprobeerd omzijlen. Hartelijk dank Ks, voor jou bij het ragen, maar bovenal Paul heel hartelijk dank voor deze podcast. Jullie, als luisterhuis, dank voor de aanhoudende aanmoedigingen om een podcast over nietsje te maken, doen we ze hier graag. Laatvrouw ook weten wat je ervan vond, dat vinden we leuk om te horen, laat een postief beordeling achter als je het een mooie podcast vond. En deel een vrouw ook met iemand anders die dit denken ook ook wel kan gebruiken of met overmatige stellenheid over nietsje praten. Heb je nou een denken waarvan je zegt die zou graag een keer uitgediep willen zien, laat het ons vooral weten, want dan gaan we graag mee aan de slag. ofmaals dank voor het luisteren in graag tot de volgende keer.