Fika omringt: 'Ik heb een enorme drive om te leven'

Je luistert naar Kalezoekenkappsel. Dit is een speciale aflevering in samenwerking met het Vika-huis uitbruggen en heet Vika-omring. Ik braat het Bart Van Eldert. Hij werkt de jarenlang als journalist voor het Ooggemeen Dachblad tot hij chronische leuke miekregen. Samen met collega journalist Daniela Pinedo die ook anchorant Schrevenheid Bribybroek beter worden is niet voor watjes. Daarin beschrijven ze hoe ingewikkeld en moeilijk over leven eigenlijk is. Ik ben Mike de Roest en anders dan in vorige aan de aflevering van deze podcast vertel ik voor het eerst ook mijn vergaan. En dan moet je er vast weten dat ik niet alleen kan krab gehad, maar ze is twee jaar ook chronisch diabetes type 1. We praten over het leven in de grote zin van het horen en over de grouw die horen bij het vliegst van gezondheid. Maar ook over weer dromen en niet bang durven zijn. De truil nu van jou is dat je dit nu hebt gehad en in de klaar weapt, het ene ene tanden. En dat je dus nu kan zeggen nou, oké, ik heb wel een hoop aanpassingen en management, zodat ik je een beetje eigen half les klieren. Ik ben een wiskundig zin opgeleid om je dag te plannen, maar ik heb wel veel perspectief. En ik denk dat ik ben dan niet gezond geworden, maar als ik zeg maar ziek was geweest, maar geen werk gaat gehad of half ziek of wat dan ook, dan ben je toch een jaar een oude man met een ene ziet in. Dat is een perspectief heel anders en omdat ik echt gewoon gedwonden ben gestopt, dat ging gewoon niet meer. En heel netjes behandeld dat een goede personeelzaken en een leuke coordinator. Dus mensen die echt wel heel de helpen zullen met kon, maar een personeelz heeft ze er ook ja als het niet gaat, dan gaan we hier natuurlijk wel ont slaan. En dat is natuurlijk een heel goed iets om te zeggen. Mensen schrikken er wel eens van als ik dat vertel me, dat is natuurlijk wel gewoon wat dat is. En dat weet je gewoon, maar je hebt over het hepten met elkaar. Dus ik ben op zich altijd wel goed geholpen, maar het voorzellig natuurlijk ook wel een beetje perspectief. En ik denk ik, door de leeftijd, want ik ben dan in de 50 en ik heb mijn beperkingen en ik kan niet meer werken en ik sta ook op het lijstje van mensen die van de kans klein is, dat ze uit nog. Ik kan er ook wel eens uit de leeftijd, maar ik kan er ook wel eens uit de leeftijd, dat ze ook nog niet op de kans ik kunnen. Of ook het lijstje van mensen die niet nog een studie kunnen doen of een taal daarbij leer of ik ga een kus er spaan, dus dan moet ik me een keer eigenlijk ook te zwaar, want de kost van het er veel. Ik vind het boodschapport doen, hoe heel ging je geweest. Dus dat is natuurlijk wel een ander form van. En hoe ga je dan om met dat perspectief? Ja. Is het iets soms jammer of? Nou, ik denk aan het ene kant soms mis ik het niet het werk, maar ik ga langs bij een hogeler en ik ga vragen hoe het zit. Weet je wel, dat is dat na mizik, maar dat kun je alternatief voor bedenken. Ik denk dat wat wij het meest hebben gemist, want wat ik nog niet heb verteld me wat wel waren is dat mijn vrouw had natuurlijk eerst dat ongeluk, maar toen was ik ziek. En toen ik een paar jaar ziek was, ik zeg altijd als ik, wat heb ik wel mijn vrouw het ook, kreeg zij borstkanken. En toen we daaran weer mee klaar waren, toen begon de pandemie dus toen hadden we ook nog niet iets van een nieuwe leven. Dus er moeten er wel een beetje ontdekken, maar hoe je er verder mee om gaat, dus we hebben een lijstje beperking. Ik denk dat het lastigste is, is eigenlijk dat je naartoe dingen gewoon niet uit meegemaakt als in onze leeftijds categorie. En dat is dan toch meer gezinsdingen denk ik dat we niet even naar graag naar de efteling gingen, maar dat zijn natuurlijk dingen die je. graag wild doen met ze hier, gezinsvakantie is op voor een gezin Belkair en daar kun je erinelingen bouwen, noem ons dat tegenhoor, maar ik vind dat een beetje komers heel vrouw, maar bij ons zijn hier erin er nooit gekomen, want die waren er gewoon niet, dat zaten we niet. Dus ik denk dat dat wel, dat vind ik aftoe wel eens jammer of moet namen voor de kinderen, vind ik dat jammer, want die misten daar toch wel wat, alweer het is aan de andere kant ook niet beter, maar ze zien natuurlijk wel in een omgeving al mensen van alles doen. In de zin van we gaan nu even iets samen doen, dat hoeft niet meteen met de alle vier weken, haai ik in Patronie het er zijn. Dus dat mist of het denk ik wel. Wat je met zegt, daarvan bepaalde herinneringen als gezin, bepaalde ervaringen als gezin en we niet kunnen doen. Als je een stuk van je gezondheid verlies dat het een soort raal proces is, met het verschil dat als je een gelieften verlies te is dat FJs heel intens, of het kan hele lange tijd heel intensen, maar uiteindelijk gaat dat zaken en die realiteit. Terwijl als je een stukje gezondheid verliest, wat je vandaag niet kan, kan je morgen ook niet en over 5 jaar hopen, het zou gewoon misschien nog minder. Dat is een hele andere startpunt, maar dus dat verlies van gezondheid zit daar eigenlijk, dat is eigenlijk een soort raal proces. De fijne kant natuurlijk is dat je tijd, het tijd is best even heel interessant, maar er is ook een realiteit wel die er is van. Maar dat zijn twee verschillende dingen. Ja, ik weet het wel, we hebben nog één keer een poeg gedaan op vakantie te gaan, dan Frankrijk. En dan reden we hele kleine stukjes en dan doodwerd ik er nog ook teel in. En zo kwam dan uiteindelijk bij het huisjeel bestemming. En toen waren er jaren niet op vakantie geweest, en toen tild ik mijn jongste zoon uit het zwembad. En hier was natuurlijk inmiddels een stuk groter en zwaar er een sterker. En toen dacht ik een telsje om te op teelt dat ik een pensier verwaar, die is niet meer. Het was zo klein als voor mijn ziekte en makkelijk op te tilden. En dat was ook een moment op dat van, dat is eigenlijk doel dat uitvingende dingen die er lang bestaan. Dat is eigenlijk een soort leefende raal die wordt steeds opnieuw geconfronteerd met momenten waarop het optullen van je zoon in de zwembad een verlieservaring is. Want je ervaart je dan pas op dat moment, dat hebben we in de naart al die jaren niet gehad. Ik heb hem zo over het jaar niet dit samen gedaan. En zo heb je natuurlijk meer er momenten waarop je wordt geconfronteerd met dingen die je niet meemaakt, niet beleefd, niet doet. En dat is een soort ja, ik weet niet hoe je je te prodoen bent. Toen komt de raal of blijven de raal, want je steeds opnieuw ervaringen niet meemaakt of meedoet. Ik denk dat dat wel iets is waarbij je blijft, maar dat bestaat naast. Dat is niet een 24/27 iets, maar dat bestaat naast je gewone nieuwe normale leven. Ik heb het zelf natuurlijk ook, dat gaat over 21 en na 5 jaar ziek. Het is een hele lange periode. Je kunt je de vraag als ik niet ziek dan wat. En tegelijk had ik realiseren met mijn zem niets ervaring, dat ik 5 jaar ziek ben geweest als ok, ik heb nog, ik ben nog altijd maar 26. Ik heb nog een hele leven om alles te gaan doen wat ik raar zou willen doen. Maar je hebt niet echt de tijd gehad om jong te zijn? Nee. Er is een zwaar studentenleven? Nee, en toch is het niet erg. Dat is gebeurd. En ik ben heel blij met mijn leven van vandaag, maar er is de realiteit dat als ik buiten wil, mijn realiteit, dus ik moet altijd een beetje blijven nadenken. Als ik naar buiten wil, dan heb ik wel genoeg spuiten bij me, en ik heb insolene bij me, en ik heb een vuisje bij me. Ik moet wel altijd bewust zijn. En dat is eerder mijn afleest klierens een soort IKEA-pakket van onderdelen die ik wel allemaal mee moet hebben voor het geval daar een keer meer stopt of een keer een probleem heeft. Dat is voor mij een deel van. Ja, vind je dat een extra vervelend? Dezein, ik heb op dit moment, vind ik het oké, maar als het moment komt dat ik overal die een heel dat dan zo'n infuis ontstoken is dat het echt anders sjeel doet en dan moet ik weer daar prikken en dan gaat het daar iets stuk. Als dat allemaal gebeurt op een moment dat ik gebeurt, nam ik altijd natuurlijk waar nu dat slecht uitkomt. En dat zijn een wel eens moment dat ik de heel gebeur ben en dat ik zit zet van je jongens. Als ik nu gewoon zoals in de reven van mijn leven tijd kan doen waar ik zin in het afzondag moet nadenken, hoe je wel zaken bij me, heb ik wel dit bij me ook wel dat bij me. Zou leuk zijn, een pauze knop of een toe natuurlijk, maar die is er niet helaas. Dus dit is gewoon mijn realiteit en daar moet ik het mee doen. Dus ik kan daar heel boos om worden bij momenten ben ik dat wel eens. Maar aan de basis heeft het weinig zin om kwaten zijn om je maar ik kan niet buiten zonder. Nee, maar het is ook een zorgenloseheid die ik gewijd ben. Dat is niet eens. Dit is niet eens dat ik eeg een pakketje alleen. Ik wil dat niet niet. Ik klein hem maken dat het is want het is nog een lopighaaf, maar het is al hoekend sinds jij kanker hebt gehad. En dit hebt die zorgenlose leeftijd tussen 20 en 25. Die is of voor jou eigenlijk niet geweest. Nee, die heb ik over geslagen. Ja, dat is jouw. Maar daar is niks aan te doen, dus ik ben daar eigenlijk ook. Ik vind dat oké. En ik ben vooral heel blij met de dingen die ik vandaag wel kan doen. Dus dat is het eerder. Ik heb geen verok achteraf van "O, het zou leuk zijn geweest als" Sure. Zou leuk zijn geweest als ik niet ziek was geweest. Tegelijk ben ik vandaag er dag ongelofelijk bij met wat ik allemaal wel kan doen. Het vijft dat ik. Kijk, een zet kan ik zeggen, ja, kijk, ben een paar keer echt heel dicht bij de dood geweest. Of één keer echt heel dicht en verder. Valtkanker had het onder de oei heftig. Maar ik heb geen enkel lang in te wijn effect. Mijn hoofd doet het, mijn lijf doet het. Ik had ook nou mijn diabetes kunnen wakken worden als een plant. Ik heb ook niet gedaan. Dus ik weet dat mijn lijf ongelofelijk sterke is. Dus eigenlijk hoef ik er niet bang voor te zijn. Het ene gedruk is dat ik ook de andere kant heb gezien van, ik kan ook echt wel echt bijna gewoon over het randje gaan. Maar aan de basis weet ik dus hoe ongelofelijk sterke mijn lijf is. En stel ik me dus te vragen eens. En dan kan ik wel eens moe worden van het feit dat ik moet nadenken over die onbevangheid kwijt. En zoals jammer. Maar ik ben er gelijk ben ik ongelofelijk zeker van het functie neer van mijn lijf. En ken ik het van binnen en van buiten ik weet precies wat ik wanneer nodig heb. Ja. En dat is een enorme rijkdom. Maar dan ga ik even niet zo'n troop uithangen, maar op een ander te mijn. heb je natuurlijk nog wel een lijstje van risico's. Ja. Dus ik ben in orde van de kerst. Als je het geen mogelijkhoudt, je hebt straal ingaat. Die je beten is ook niet gratis. Op het later leeft dat ik hier er al de lijf. En je bijwerking en toestanden van krijgen. Ja. En dan zie ik het allemaal, hè. Kijk, hoe beter ik mijn suiker vandaag reeg, of hoe lang ik het voorkom dat ik raar geding aan me voet, ik krijg of dat me niet in mijn ophoud, mijn leveren wat dan ook. Ik heb het helemaal zelf in handen en het enige verschill is dat ik mijn hulge van bewust ben. Terwijl de meeste mensen voor m'n leeftijd misschien eindeloos aan de druk zitten. Of weet ik, weet je ook gewoon, laten we zo zeggen, mensen van m'n leeftijd die zich daar niet van bewust zijn. Die voelen zich nog onoverwindelijk. Die zijn nog onoverwindelijk, maar die zijn dat ook niet. Ja. Het enige is dat ik mijn hulke van bewust ben van ben. Maar. Dat zorgt ervoor dat ik mijn leeftijd ook naar inrigd, dat ik eigenlijk. ik leef eigenlijk heel gezond en ik vind dat ook heel fijn. En ik ben mijn bewust door mijn gezondheid en de waarde van mijn gezondheid. En hoe belangrijk het is dat mijn lichaam doet, of dat ik naar mijn lichaam luister ook. En want. M'n geestelijk ook gezondere gehoord, hè? Ja. Vitter. Ik denk het wel, ja. Ik ben veel bewusten van alles. M'n vooral in positieve zin. Dus. Ik heb totaal niet aan de antwoorden, absoluut niet. Waar ik over 5 jaar ben, ik heb geen idee. Maar voor het eerst in 5 jaar begin ik wel een beetje te droomen over wat zou ik eigenlijk willen. Dat is 5 jaar lang geen vraag geweest, want wij hebben heel veel 5 jaar zijn in leven. Ja. Dat was de enige. Vandaag kan ik al een stap verder denken. Ik denk, oh leuk, wat zou ik dan dus willen doen. Ja. Of al zo ver kunnen kijken, dus dat zijn voor mij zijn dat dan heel grote stap. En dat moet mij niet daarop blijven. Ja. En het verschill is met iemand die geen diabetes heeft, dat je kan zeggen, dit weekend luister ik even niet naar mijn lichaam, want ik heb andere plannen. Ik kan dat niet, want ik moet gewoon de verzorg dat ik de volgende ochtend niet een te lagen zouken hebben. Ik moet mijn bewust blijven van wat ik doe. Maar dat zorgt ervoor dat ik eigenlijk een goed luister naar mijn lichaam. Dat betekent dat het niet ook dat je dingen moet bedenken waar andere mensen niet over naam moeten denken. Zoals als ik kinderen zou willen, moet ik dan nog maatregelen nemen. Of moet ik dat gewoon afwachten? Wel, ik heb er alle vertrouwen in eigenlijk dat als het de bedoeling is dat ik ooit kinderen krijg dat het was al gebeuren. Uit enige waar het verschill zit is dat ik weet dat het een iets medische verhaal zou worden omdat ik diabetes heb en dus mijn zaken goed om de controle. En wie weet is er een kans om dat ik geen moest heb gehad dat ik niet gemakkelijk natuurlijk zwamig raak er kan. Maar daar maak ik me vandaag je zorgen over. Sikt dan wel tegen het tijd dat ik dat wil. Ik heb dan een tijd gedaan, hè. Bij alles naden ik een keer verjaar maar als ik, ik heb dit in dit gehad. O, dan moet ik een nu rekening maar had het dat misschien in de mogelijken toekomst. Als ik dat ze willen dat het niet lukt, heb ik niet zo of te zeggen. Daar kan ik nu al vijf jaar zorgen maken over dat ik ooit is kinderen zou willen. Daar ga ik nu vijf jaar verliezen aan bang zijn. En misschien gaat het ook gewoon zonder enige problemen ben ik en ik denk je zwanger of misschien lukt het niet. In alle gevallen hebben die vijf jaar daar geen impact op. Als ik angst de gezijn gedurende jaren over iets wat in de mogelijken toekomst al dan niet gaat gebeuren, daar ga ik mijn tijd niet aanvinden. Daar ga ik niet meer energie aan bestelen. Als ik kan daar beter over vertrouwen en er. Ja, want dan zou je al je zo gedenken. Ook moet je kijken de risico's van straal en op later de leeftijd zijn dit en dat aan dat. Dus dan kan ik als ik vijf jaar tot ben misschien last hebben van. En dan kan ik misschien dan niet meer dat. Ja. Ja, dat doe ik het allemaal niet. Je hebt eigenlijk al dat het sowieso het plannen van je leven een beetje opgegeven. Ja, ik leef het nu in de goede zin daar. En de goede zin daar vandaag. Ik wil heel graag gewoon dromen en bereken worden in de toekomst allemaal wel doen. Maar alle angsten van ik heb ooit dit en dit gedaan. Misschien heeft het dan nog wel eens een impact. Ik denk niet dat het zin heeft. En is dat anders dan leeftijd genoten naar in de toekomst kijken? Misschien. Kijk, bij mij is dan hele bewuste keuze om te zeggen ik ga nu niet mijn leven spenderen aan bank zijn over wat er in de toekomst nog kan gebeuren. En het zal voor leeftijds genoten dat misschien geen bewuste keuze omdat mensen daar gewoon een nieuwe vernijden denken. Ja, dat ben het zijn. Dus ik ben met heel gebeurd van de waarde van mijn leven in die zin. En ik denk dat dat een waardevol verschil is. Dat het verschil is. Het andere zijn nog onoverwinkelijk. Zijn nog bezig met 'Ik ben nog gewoon doen wat ik kan doen binnen'. En jij bent je veel bewuster en doe wat je kan doen binnen. Ik denk dat ik dat eigenlijk ook wel heb. Alleen dan 'Lup' moet ik dat eigenlijk aangepast aan de leeftijd. Wat ik ben natuurlijk zeg maar toen ik met dieg'n oozoon was, ik kan tijdjes zien dat ik dat ik een diengrond had om was ik 48. En dat is op zich net zo'n leeftijd waarop je alles hadden. Dat was ook een beetje lekker op de rit. Je hebt een leuk. Ja, wat je hebt, maar ik ben ook in een fase waarbij je gewoon best veel kan al. Want je hebt ervaring in het werk wat je doet en dingen die je het leuk vind om te doen. En je kunt het ook al ondergaan. Want je hebt ook nog de leeftijds dat je fit bent. Je bent niet vlak voor je pensioen of zo. En toen begint het voelde ik ook wel zo uit de lucht geschoten. Weet je, we hebben net lekker bezig en plopp. Maar nu ben ik dan 56. En ook door al die ervaringen van dat floppenjaar en wat we al eerder hebben meegemaakt. Ik denk dat ik wat jij zegt ook wel heb, maar dan aangepast, als ik me zeggen. Het staat minder open. En dan denk ik er ook nog wel een werkelijkheid leven in dingen die je ook moeten. Want er moet ook gewoon rekeningen worden betaald. Maar dan wel iets willen doen wat je opgeeft, opleverd. Dat is ook wel een verschil. Maar ik denk dat in mentaliteit we niet zoveel verschillen. Ik denk dat wel. Als ik jij snapt ook meteen als ik zeg van ja, ik kan een leuk boek zitten leeg, maar dat is geen te zonder ga ik naar buiten. Ik weet je ook boek komt wel weer astregend. Je kunt er niet op plan hebben, maar je kunt tegelijk niet leven controleren. Wat er gebeurt gebeurt. Dus ik kan alles doen wat ik wel in morgen benk dat ziekt. Dat is zo. Daar heb je geen inspraak opnepvijten. Waar je wel een keuze hebt, is het nog hoe je er meer om gaat. Ik zou nu in de daad met leven kunnen leiden in volle angst. En onzekerheid van ook heb ik al zoveel zware dingen meegemaakt. Het zal wel weermissen. Maar veel mensen die ons niet zijn geweest. Die hebben angst voor hun eigen lichaam. Het voelen zich eenzaam. Wil je graag weer mee doen met iets wat niet meer kan? Wil je een leven van vroeger weer terug? En lopen dus daar dan ook gewoon een beetje op een doodspoor. Ik ben ook mens, ik doe altijd dingen ook wel eens. Maar ik ben er ook wel eens aan de zoon. Ik heb ook wel eens iets van groopt, ik zou wel eens geen diabetes willen. Ik wil ook wel eens. Maar de vraag is hoeveel van je energiegrij daarin steken. Geen hedendag door denken van op, als ik nu niet diabetes had, had ik wat dat allemaal. Nu naar Argentineë of naar Mexico kunnen vertrekken. Ja. Was leuk geweest, misschien. Tegelijkertijd ben ik heel blij dat ik deze zomer voor het eerst twee weken ben gaan kamperen. En had ik nog niet eerder gedaan met een insuline pompergezende middelofnoohe en een tentje liggen. Ik vind het fantastisch dat het is gelukt. En ik ben er heel blij mee. Dus dat zie ik zijn dat het zo kort jaar mee gemaakt zorgt voor de jaren geluk binnen de grenzen. Als je daar binnen van alle leuke dingen gaan doen, kun je het fantastisch hebben. Als je alleen maar kijkt naar wat is er net buiten, wat ik allemaal niet kan, jaren, dus je leef heeft heel veel. Dat is niet op, nee. Daar wordt alles heel trist van de vraag is, wat zie je, zie je alleen maar die ziekte of zie je eigenlijk wat er allemaal kan, of wat je allemaal weer kan. Of nog kan, dat is nu onderuitgangspunt. Ja, en de begin had ik opelde, ze had een reed ik in de zomer. pikeergraas van de ziekenhuis uit. En dan kwam je in een soort kleine vielen. En dan hoorde je dus omdat zomer was zonder over de ruimptjes open, hoe je van breng jij die in die naar hoog, die dan doe ik even dat weet je wel. En dat vond ik een heel lekker gevoel, als of je weer een beetje in het gewoon leven meedrijd, he? Lekker in de vielen, joh, dat idee. Maar nu dat leven helemaal niet meer in mijn leven is, denk ik, dat ik wel anders leef, maar. net zo intens als ik vroeg in mijn vrijheidheid. Ik denk dat ik dat heel goed heb, kunnen splitsen. Maar ik denk dat veel mensen die er moeite mee blijven hebben, dan ook daarom bij het fikehuis komen. Dat die dan hebben wat jij zegt dat je kijkt naar wat je allemaal niet kan. Het smakelijk praten natuurlijk, maar. Ja. Er is ook wel een hele lijst aan dingen die jij niet kunt kunnen. Maar wat ik tijdens vraagt waar je de waarde aan hangt, dat is als iemand mij vraagt, "Oh, en je hebt al die abed, oh, je hebt het kom natuurlijk, omdat je zorg zonder de hek had ervoor kanker." Ziet er op eens, hè? Zonder het te banaliseer, want wat ik heb gehad was een leuk. Maar de vraag is wel welke waarde hier er aan hangt. En als het lukt omdat wat licht hebt te maken, dan ga je vanzelf zien wat er eigenlijk allemaal in de daad echt nog kan. Zo, en de waarde daarvan zien. Ja. En in mijn geval denk ik ook, als het weinig is, dat je in vergelijken met wat andere mensen doen. Dat je daar dan op een verpaalde manier wat intenser. wee omgaat. Dingen die ik vroeg in mijn vrijheidheid, intens deed, intens beleefd, dan doe ik nu eigenlijk. groep de hele van de dag wel. Maar voor de rest denk ik dat ik er met name mee omgaan, ik heb niet zo overneden denk, dus dat ik in een hele andere tijd leef. En het is niet een tijd van manjana, van wel een ongelijke eerst bij de opaals, dat je het anders wil van doen, maar ook dat ik het niet zo erg meer vind, otrachter leven, dat je eigenlijk wel iets bijzonder zien. En ik vind dat heel moeilijk om uit te leggen, maar ik denk dat een andere manier van met de tijd omgaan. dieper in met de tijd omgaan, beheusten met de tijd omgaan. Dat deed ik vroeger partijen naast me ongelijk. En dat doe ik nu eigenlijk voertwijl dat dat geloofsel is. Bedankt om te luisteren naar Fika omringt. Deze twee delen gepotkast is een samenwerking tussen het Fikahuis-enbruggen en mijn podcast Kale Zokenkampsel. De muziek die je hoorde is een eigen interpretatie van Bonnendsoil van Chelsea Carmichael en werd gespeeld door een soldtek. Robert Mansysikie is producer, woord Roos, dan Neo-Baschitaar en mezelf op baritosex. Deze podcast is tot stand gekomen met financiele steun van Ceren. *muziek* *muziek* *muziek* *muziek* *muziek* *muziek* *muziek* *muziek*