1. Een mysterieuze verdwijning

MUZIEK. Je weet niet zo goed wat ik kan verwachten, hoor. Nee, echt bij een doorbijtje. Maar het is uit je zoveel gesteld dat we hier zo uit zou zien. 10 jaar geleden hoorde ik voor het eerst over een mysterieuze verdwijning die mij simsdien niet meer loslaat. Het gaat om een jongen Nederlandse vrouw, Leidi Kaspersma. In 1978 in het ruigen Zuidwesten van Irland in Rook opgaan. Nooit wordt er meer iets van haar vernomen of gevonden. Geen sporen, geen kleding, geen lichaam. Helemaal niets. Wat een groot kans dat ze hier een liefdankere hebben gelopen. Ja, ik zou denken. We duiken in één van de oude stekelkases van Nederland, die zich alleen in Irland leek af te spelen tot nu toe. Het is gewoon nu mogelijk. Alles trekken we uit de gast. Om rachter te komen wat er met deze twintiger uit het oosten van Nederland is gebeurd. We spreken met familieleden. Ik verbaas me erover dat het politie dat niet heeft uitgezocht. Oude vrienden. Zal mij het ze goed om schrijving. Vroeger daarijsgenoten. Dat is rame, zet je niet denken. Exgeliefte. Die jongen vrouw heeft me mijn hele leven achtervol. Er sporen mensen op die zich nooit eerder of deze raadslachtige verdwijning hebben uitgelaten. My first reaction was, "Oh, dat kan't happen!" En hoe meer we boven wateralen, hoe krankzinniger dit verhaal wordt. Dat kan alles verwachten, maar dan niet. Want de zoektocht leidt ons naar het meest gesloten land ter wereld. Noord-Korea. Bij name Sparsselvingk. En een halve eur later stijken iederland met mijn collega Marieke, in de middel of nowhere. Een bruggetje waar dit verhaal, heel lang, leeg te eindigen. Maar als je hier zo loopt, het bij dat er nooit iets gevonden is, kan het je kan je het voorstellen? Ja. Het is heel uitgestrekt. Als de slaggever bij het telegraaf hou ik me veel bezig met meest aats. En met Nederlanders die een probleem raak in het buitenland. Het verhaal dat je het nu gaat horen, vinden vele maar moeilijk te geloven. De onderzoek niet het meest waarschijnlijke, maar het minst waarschijnlijke scenario. Het kun je wegzetten zo'n complot-tajorie, of een broodje-aapverhaal. Maar als ik het hele plaatje schets, slant zelfs de grootste kritie aan het twijfelen. Toet je heerlijk denk je, denk ik, als slechte film, zijn James Bond. Een onwarschijnlijke gebeurtje is er echt gebeurd. Dat is ondertussen wel genoeg bij wijs voor. Alleen, ik zit met de dilemma. Hoe pak je in Godst namens onderzoek aan naar een vermissing? Als je cruciaal bronnen, ze gelijk te bevinden in het van de buitenwereld afgesloten, noordkorea. Wij verboden terreurorganisaties. Tussen radicale strijdgroepen waren omertahiersd. Als mensen die je iets van moeten weten, zwijgen als het graf. Was allemaal heel creepy en vervelend. We beginnen aan een complexe dubbele zoektocht en ontravelen een aarde benemende geschiedenis. Een jonger Nederlandse vrouw verdwen in die irland. Een jonger Nederlandse vrouw verschijn in het korea. Was, denk ik, je bent naar een heel moeilijk land. Een lot of unselven krines, een lot of unselven mordes, een lot of ongoing activity. Mijn naam is Marcel Vink en ik maak deze podcast met Marieke Mager. Op voordnendot Corea aflevering een mysterieuse verdwijning. Het is 2017 als ik in de Chinese stad dan doe in een bootje stad met enkele chinesen. We gaan een bijzondere tochtmaken. De schipper druk ons op het hart vooral rustig te kijken, niet te wijzen, niet te lachen en zeker geen foto's te maken. Dat zie je iedereen het goed isje oor even knoot, start hij de motor. Langs aan vaart hij weg aan de andere kant van de jalo-reviër. Na een tijdje vluister schipper, wom een taal, schaus en la. Of wel, we zijn in Nordkorea-baland. Hele gaal, zonder viesem. In de verte ziemen een reusrad dat volgens Kenners al heel lang niet ben heeft gedraaid. Het is een wat makaber gezicht als een zin uit een horrorwillem. Als we bijna voet aan land kunnen zetten, zie ik de verte geschreeuw. In één ziemen een nordkorea-sazoldaat rennen naar de boot. Hij kijkt naar de inzittenden, waar hij dreigend met een geweer. Hoeft dit erbij, of is er iets aan de hand? Wij weten het niet. De Chinese kijk hem met stalen gezicht naar de zoldaat. Het is niet zo maar dat ik tussen Chinese zit. Als ik me erg eens veilig waan, dan is het tussen burgers van het enige land dat de nordkorea-ne tot de orde kan roepen. Eeningen is niet geval zeker, je wil als Westling hier echt niet gevangen worden genomen. Want hoe dat afloopt weten ze in Amerika. De smorning, 21 jaar old Adda Warmbier is behind bars in nordkorea. Zetten ze de 15 jaar in de nordkorea in Prisen. Een andere Amerika, in het front en center in Pyongyang's propaganda parade. Op het moment dat ik in het bootje zit, zit student Otho Warmbier opgesloten. Maar dat hij een propaganda vlag van de muur in zijn hotelzuiber gerukt. Is weltoveel mensen overigens wordt betwijfeld. Weet het even worse in de staven van de lijden. Otho kiert later dat jaar terug naar Amerika. Als gokastplandje. Wat er met hem is gebeurd weet niemand, maar hij is er vreselijk aan toe. En de student al verleid kort naar zo'n terugkere in de verenigde staten. De bestuurde van de boot neemt niet meer risico. Hij vaart weer terug naar de Chinese watergrens. Even later zijn we veilig terug in Dandoen. In de avond eten ik een hapje in de nordkorea's restaurant, waar een vrouw opend de gasten vermaakt met traditionele muziek. Zo voelt Nortkorea voor de tweede maal deze dag heel dichtbij. Dichte bij kom ik volopig niet. Een eind 2009 tot medio 2018 won ik in Beijing. Op 7 hoog in de knusappartement. Als korespaldent als Aja schreef ik of tal van gebeurtenissen. Zeker ook over Zuid en Nortkorea. Het meest intrigierende land dat ik kan bedenken. Op een dag las ik het bazarverhaal over de beroemste, Zuid-Koreaanse filmregiseur en actrice. Ze bleek in 1978 op listige wijze te zijn ontvoerd naar Nortkorea. De reden, ze moesten in opdracht van Leider Kim Jong Il, de Nortkoreaanse filmindustrie naar grote hoog te stuwen. Piong Yang moest Hollywood naar de kronesteken. 4 jaar later, haar ex-husband Shin Sang-ok, was een filmmaker, was alseer lucht te Hong Kong en abducted. Er was een Nortkorea voor 8 jaar en ze hadden het hele 7 film. De kidnap van die regisseur een groot gondale Zuid-Korea. Er was 8 jaar later slag te zarin, te ontstnappen, maar ze hebben hun ongelofelijke verhaal uitgebreid aan te doeken gedaan. Maar ik las ze iets in het boek dat mij nog veel meer intrigierde. Er zouden ook enkele Europese vrouw zijn ontvoerd. Wat ik las, 3 verandse, 2 ied-lianse en 2 Nederlandse. Ja, een beetje verwarrent. De voorgeover in dit verrag bent heeft het over 3 Nederlandse vrouwen, maar het zouden er twee zijn. Eerlijk, ik had nog nooit van dit vrouw gehoord. Sterker, ik wist zelfs helemaal niets van 2 ontvoerd Nederlandse vrouw de Nortkorea. Dus ben ik gaan gaan. De voorgeverdige vrouw is een beetje verwarren. Wat is daar meer over bekend? En wat opvalt is dat eigenlijk overal wat dit onderwerp aan botkomt, wordt doorverwezen naar één in dezelfde bron. Een libanese krant, El Nahar. Daar stond op 9 november 1979 een verhaal heen over vier libanese vrouwen. Die zijn ontvoerd naar Nortkorea. Ik zal de eerste gezicht niet het meest geloofwaarnige verhaal is. Waarom niet dat er echt vijten zijn die dit ondersteinen? Dag Remko, goeie middag. We zijn ietsje vroeg maar we zijn er. Ja, oké, prima tot zo. Ik ga met Marieke op zoek bij Remko Breuker, de noodkorea- het sper van Nederland. We ontmoet hem aan de universiteit van Leiden waar hij werkt als hoogleeraar Corea-studies. Remko is vaak als expert te horen en te zien in de media. Hij weet als één van de weinige in Nederland echt wat er speelt in het onhelst pellende land. Hoe serieus moet we het verhaal van deze vier libenenze vrouwen nemen? En weet hij iets over de twee Nederlanders die ontvoert zouden zijn naar North Korea? Als ik het zo vertel, dan denk ik dat ik aan slechte filmen zou een James Bond. Een onverschijnlijk gebeurt in zijn waar dit is toch wel echt gebeurd. Dat is ondussel genoeg bij wijs voor. Waarom gaat het in de jaren zeventig? En ook een jaren tachtig onderleiding van Kim Jong-il, die van 1994 een grote leider werd van Nordkwethoes en Vaders-stier. Maar eigenlijk het in feite al eerder was. Zijn er programma's opgezet waarbij buitenlanders naar Nordkwethoes werd gelokt of ontvoert. En ik denk dat alle beroeste voorbeeld hiervan. Dat vond dan niet plaats binnen zo'n programma waarschijnlijk, maar wel op directe instruxie van Kim Jong-il, is de onvoering van eigenlijk op datmende beroemste regisseur en de beroemste actrieze zijn partner. Zieen ze aan de regisseur en zijn partner zijn eigenlijk de Zuid-Korjaan, ze Sophia Loren, die jarenlang in Nordkwethoes gedwongen vertoeft. Dit is dus dat beroende koppel waar ik het net over had. Het boek waarin een ongelofelijke verhaalsta beschreven, las ik in mijn tijd als kerstoldent in Oost-Asie. Tot ze een keer konden vluchten. Dus ja, hoe onverschijnlijk het ook klinkt, er waren echt van dit soort onvoeringsprogramma's in Nordkwethoes gekoordinierd door de overheid. Deze sterren werden ontvoerd met een duidelijke reden, om filmst te maken voor de grote leider. Maar de meeste gijslas werden voor heel andere doelende vasgooiden. Een daarvan was bijvoorbeeld om deze mensen zich te laten voortplanten met Nordkwethoes-Mannen of Vrouwen, waar door hun kinderen, hij niet noodzakelijk, Nordkwethoes uit zouden zien, maar het zouden zijn. En dan zouden het opgevoerd als Nordkwethoes-Mannen, en ook zouden het denken als Nordkwethoes-Mannen. En die zouden kunnen worden ingezet over de hele wereld als speelmofvatten ook. Wat ook gebeurde is dat er mannen en vrouwen werden ontvoerd vaak jong, omdat de vrakkred gedachten die er goed pleuber waren dan ouderen mensen. Dat is ook wel zo. Om gebruikt worden door de inlichtingendienst in het reine van Nordkwethoes-Mannen, om in andere landen te kunnen functioneren. Dat heb je toch voor zuitkweten, dat heb je ook over Europese landen. Dat gebeurde. Je moet het zo zien. Nordkwethoes-Mannen die er niet uitzien als Nordkwethoes-Mannen, vallen veel minder op in het buitenland. Dat maakt ze interessant voor de inlichtingendienst. Maar Nordkwethoes-Mannen is erg gesteld op rascijferheid. Dus nog vaker werden buitenlanden zijn elkaar gekoppeld. En zo konden zij, Nordkwethoes-Mannen, weer opleiden tot spion. Nordkwethoes-Mannen is een van de meeste racistische landen te wereld op het reftige rascijferheid. Het is bijna de belangrijkste deugd op looditeit aan de ledernen. Dat betekent ook dat buitenlanden sinds na het welegeacht, als er daar lang blijven, blijven ze ons mocht niet terug met elkaar te trouwen. Die uitzondering die ik net noemde, die is er wel. Dat is in dat buitenlanden met Nordkoyanen werden genoeg gekoppeld. Maar dat was met een hele bepaald doel om een paaldsort kinderen te krijgen, namelijk Nordkwethoes-Mannen die er niet uit zouden zien als Nordkoyanen. Welke buitenlands werden er vooral ontvoerd? Ja, het is meer een deel zolverzijnlijk Japans en Zuidkoyans. Van Zuidkoyanen hebben we echt die deze echte cijfers. Omdat er ook naar de oorlog, de koeiense oorlog veel mensen zijn ontvoerd. Op het moment dat het niet verduidelijk naar de handen van een geachtaal of zin de oorlog waarom gekomen op wat er met ingeboerd was. Dat hebben we niet hele goede cijfers van, maar we zeker ook veel japaners. Dan zijn er in het verleden verhalen opgedoken dat er ook 1-2 Nederlandse verhaalde ontvoerd zouden zijn. Wat is jou daarvan bekend? Ja, ik heb dat gehoord. Ik heb in Zuidkoyans rapporten ook een verwijzing naar gevonden die helaas geen enkel 8-grond achterliggende bron heeft. Dus iemand heeft dat ook gehoord en dat is in het oorlog, dat wordt nog steeds wel naar verwezen. Dat is één ding of een bekend is. En is met bekend dat er opgevend een libanese vrouw die in Nordkoyanen heeft gezeten 1 jaar 70. Een weer teruggegaan is naar Libanon en dan interviewer geeft er in zich gewacht maakt van een weesheid van 2-9 Nederlandse vrouwen. Toen zij daar zat 1 jaar 70. Ja, Remko heeft het hier over 1 Libanese vrouw, maar in totaal zijn er te zelfs 4. En dan kom ik later uitgebreid op terug. Dat rapport, wat heb je het over hebt? - Ja, uit Zuidkoyanen. Waar komt die informatie vandaan? Komt die echt uit Nordkoyanen zelf? Ja, dat rapport dat is gebaseerd op interviews met gevlucht de Nordkoyanen. En de staat wel vaak er geen bronverwijzing bij, maar het allemaal uit interviews komt. Die interviewers zijn geheim, ook om de bronel te beschermen. Ik heb wel als toegang gevraagd aan de Zuidkoyanse overheid tot die interviews waar ik weer het helaas weg gelag. Dat zal echt een snoepbod zijn voor iemand als ik. Dat staat er constant veel in. Daar komt het uit. Dus het was geheim er komt bij iemand vandaan die daar weet van altijd een Nederlandse vrouwen, Nederlandse vrouwen, waren in 1 jaar 70 in Nordkoyan. Maar wie dat heeft gezegd, dat weet ik niet. Ik heb een idee hoe betrouwbaar we dit moeten achteren. Is dat iets over te zeggen? Nee, het kan. Het is placebo. Het is mogelijk. Is het echt zo? Ik durf het niet te zeggen. Wat je zou moeten doen is kijken of je een Nederlandse kant iemand kunt vinden. Waar is het eigenlijk niet? En zo'n ziliment kan voldoen. Zo kwam ik op het spoor van de In Irland verdwenen Leidi. Ik ben natuurlijk beteen gaan zoeken welke Nederlandse vrouwen 1 jaar 70 zijn verdwenen. En op de lijst van vermisten persoonen van de politie valt mijn ogen eerst op wil hem eentje van de meer. Een vrouw het Amsterdam. Zij was 36, zet kinderen. Maar eigenlijk wist ik vrij snel, zij pas niet in het plaatje. Ik heb een contact gehad met haar dochter. En ik weet haar moeder wilde naar verluid schijden van haar eigen nood. De zaakvillermijken lijkt uitgesloten. De ebige andere vrouw die in de periode verdwenen is Leidi Kaspersma uit Borne of Rijsel. Zij zat op 26 jaar geleeftijd in het Zuidwist van Irland, toezien 1978 onder misterieus omstandigheden verdwenen. Naast 16 is er niets meer van haar vernopen. En ik ben eerlijk, zie ik ook hier niet zo snel een link met noodkoreia. Maar dan. Als ik in 2018 een article publiceer over het noodkoreaanse ontvoreningsprogramma, waarin ik ook meld dat er weer licht Nederlandse vrouw zijn gekid hebt, neemt een aalijding van dat vrouw de nicht van de vermiste aalijda die vooral Leidi wordt genoemd, contact met mogen. Ik ben Nell Greven, het oudste familielid tot nog in leven is. En een zout-oudsnichtje van Leidi. Leidi was de jongste uitgezin van drie meisjes, mijn nichtje. Ze is opgeleid tot kleutenleidszor. Er was een niet zo opvallend gewoon rustig gezellig nichtje van mij. Een jaar of zeven jongen denk ik dan niet. We gingen heel vaak bij de familie logeren. Vonden er er vroeger, heel gezellig. Maar toen ik in de pubiteit kwam in wat meer over het leven, van de ketoch dat de familie van Leidi en hersensieëtienenke en hersensieënnel wat te afweken van zoals wij het huis gewend waren. Nell vertelt dat Leidi uit een strenggelofige gezin kwam. En dat haar vader zich op een gegeven moment volledig op zijn passies torten. De muziek. Hij raakte helemaal in de band van de piano en zelfs zijn uiterlijk werd wat extra vergrond. Ja, die heeft zich tegen haar vaderen moe er afgezet. Dat kan niet anders. Die andere twee zusies zijn meegegaan. En zij heeft zich de tegenafgezet in eens fel geworden. Ja, is niet geloeten lijstig gebleven. En is opair in het buitenland gaan wonen. Ze heeft in Frankrijk gezeten in Amerika heeft ze gewoon. Ze heeft in Hamburg gezeten. Ze sprak dus goed haar talen. Dat is belangrijk voor wat de straks nog over de hopoord gehad. Dat is denk ik het spunt geweest bij door haar lot. Hij levens lot te andere wending heeft gekregen dan bij allemaal hadden gedacht. Al op jonge leeftijd kies Leidi voor het avontuur en woont ze op verschillende plekken in de wereld. Ze ook in februari 1978. Weneer ze iemand ontmoet op de verbood van Irland naar Engel. Normandische man met een hond die dicht te. Ik heb die idee dat dat gelijk dat er heel erg met elkaar gezitten. En nou, dat is begin geworden van een bijzondere last door hierom. De man heet Nick Wheatley en komt het Engeland. Zeraken aan de praat over een reisje door Irland en het klikt. Denaag gaat het hard. Een paar dagen naar die eerste ontmoeting zoekt Leidi Nick op in Londen. Onagekondigd. Vóhers reist hij weer naar handburen voor haar. En die het lang daarna besluiten soms samen naar Irland te gaan. Voor goed. Eenig probleem Nick had een vrouw en dat wist Leidi toen nog niet. Ze hadden al inmiddels alle spullen meegendomen in Irland. Want ze zielten zich ergens gaan zettelen. En daardoor eerst door Irland reizen. Waar kunnen we het beste gaan wonen? Dus ze hadden een tent en een auto. En spullen die daar vernodigd hebben om te camperen. En de andere spullen stonden op een zul in een groot buiten in Dublin. Leidi en Nick vertrekken naar het Zuidwesten van Irland. En zet hun tent op in een afgelegen gebied in Keri County. Klok bij het plaatje Kenmer. Ze wonen met een tent op dat te rein van die andere moedst me een schootje. En Leidi paste op de kinderen, die had ik kleine kinderen. En Nick hielpt het als klusjesban met het bouw van het schootje en wat een veder te doen was. En het idee was dat ze vanuit daar ergens voor zichzelf zouden beginnen. Maar die ze er niet bevang gekomen. Ja, en twee jullie 1978 kwam daar een einde aan. Korte voor had Nick haar verteld van, ja, sorry, het gaat toch niet helemaal werken. We zijn karakterologisch. Stam het toch best om wat ver bij elkaar van daarna. Het begin was heel leuk, maar hij merkt toch wel dat ze verschillend dag te over bepaalde zaken. Zij heeft dat toen een klein beetje weggedrukt. Dat verhaal ze heeft het een beetje negiert. Waarop hij haar een bedief heeft geschreven en heeft gezegd van het is echt over te zons. We kunnen best vrienden zijn, maar relatie zitten gewoon niet in. Er zit niet meer in dan die vriendschap. Zijn verhaal, maar laten we zeggen dat dit echt zo gebeurt is. Hij heeft de gedag, ze komt alweerd, was de allerlaadste rit die ze nog gingen maken samen. Nog één keer, na kind maar, om wel had te kopen. En er zou hij de volgende dag terug gaan in Engeland. Hij was ook geen eer, hij was een Engelsbang. Ja, kleine correctie, Nick vertel ook niet in Engeland, maar eerst naar Dublin. Leid hij vrag Nick om de auto stil te zetten, zo verklart hij later aan de politie. Ze kijkt hem deep in de ogen, geeft hem een zoon op zijn mond en lopt weg in tegengesteld de richting van waar ze gekomen zijn. Ze gaat een hoek om en Nick rijd door in de overtuiging dat ze alweer zal opduiken. Maar naar drie dagen was ze nog niet teruggekomen. Toen zij enroet tegen Nick, je laat je niet pakken, ze willen jou in de piep zak laten zitten, gedoegenwoon je ding en gaan gewoon terug naar Engeland. Dat heeft hij toen gedaan. En toen hij na een tijdje weer contact op namen met enroet, en het is het overleidingingen hebben, begrept hij dat leid die dus nooit weer terug was gekomen. En toen is de politie geschraken. Je bent missing aan de taard van July 1978. Hier hoor je hoofdinspecteur Ed Suleffen van de Ierse politie in 2001. En het was een until de 24th of July dat je een report en missing bij de partner Nick Wheatley. Ik denk dat ik te pas in september heb gehoord toen mijn oom naar een paar maanden geen brieven meer ontvangen te hebben. Ze schreven elkaar een veel en dat ging vaak over geld. Dat hij dacht de klopt iets niet en hij is naar de wuislandse zaken. Hij heeft die contact met opgenomen en toen kwam ik de vermineer in. Leid is vermist in Ierland. Met Leon. Dag Leon, Marcel Ving van het telegraaf. Goedemorgen. Dag Marcel, hallo. Goedemorgen. Vijn dat elkaar heeft kunnen spreken. Tot mijn verbazing zie ik dat er in Nederland maar weinig aandacht is geweest voor haar verdwijning. Het meest gedetjeerde stuk uit die tijd staat in het thuisgerift panorama. In dat artikel kom ik geen aanwijzingen tegen die er op wijze dat leidt die een van de twee Nederlandse vrouw is, die naar noodkoree is ontvoort. Toch pel ik de zoonenlist die het stuk des thuis heeft geschreven, Leon de Galan. De horen, wat hij te weet ik van tijners zijn onderzoek. Dit was een zaardim heel erg spijger, omdat natuurlijk ook toen ik in Nederland erin dat toch wat dingen hebben over water kunnen krijgen. En die je al dus waren absoluut van hopig. Als je praten over pijlos dik verdriet, dan is het wat je daar aandacht of bij die mensen. Echt pijlos dik verdriet. Je voelde die bijna alverplicht om het uit te gaan zoeken. Ik denk dat je mensen moeten gelopen worden, dat moet iets aangeburen. Met die vader viel moedig te praten, die was zo stuk van verdriet dat als je me een vraag stelde dan dan kreeg het jouw. En dan liep je naar de pijno, dat je die klett omhoog en dan begon je als een becedende te spelen. Maar dat kon dus geen antwoord. Wat je maar voor. Dan ging je alleen maar pijne spelen. Die moedert die komt wel dat voor doen. Maar als je dan die leeg geblikken daarbij zit, ja, het is ongelooflijk. Ja, auto is nog gebleven. En de eerste weken hadden nog een moed. Dat ze zonig als ze keren zou komen. Hier hoor je haar moeder. In een reportage van Tross vermist uit 2010. En de saas dat naar Robert en dan horen we als wat. En ik zeg, Missie komt blij niet nog weer terug. Maar het is nooit gebeurd, nooit. Toen was ik wel betenen gevassioneerd door die hele afvare. Ja, dat ik opgeef met een ding. Laan we maar eens naar Elant gaan en kijken wat er bovenvaand te komt. Je gaat natuurlijk uitraad eerst naar de politie. Dat is een vassige stap die je ondernems. En dan krijg je wat in dit geval. Dus een feervaring informatie. Je krijgt ook betenen in drittigste. Wekenlijk helemaal niet zouden we gedaan. Dit las ik al in het stuk van Leon. Het politje onderzoek in Elant komt maar ter aangopgang. En verloopt nogal amateuristisch. Je moet alleen niet vergeten we praten over een jaren 70 en we hebben het over een vrouw die niet het Irland komt. En dat maakt het ingewikkeld, want voortseld geld was alweer vertrookend naar Nederland. De politie had geen idee. Ze konden er ouders niet eenvoudig bereiken om te horen of leidig was teruggekeerd. De eerste politie in 2001. Het is niet het vergeten was dat het niet vergeten was in de drie weken dat er niet uit was. Het moedte is niet uit, we had het gekeken. De mensen waren nannational. Ze waren hier in dat particular moment. We had geen idee. En als ik het al zei earlier, was dit een heel mooi persoon. We had geen report van meer difficulties. We had geen remateren. En passively, ze hadden geen report. Maar ik weet dat als een van de mensen van de andere wereld, we hadden hier natuurlijk een report van 24 uur. En er zouden een soort karelder. Als het iemand uit Irland was geweest was ze directe aan het gegeven. En toch begrijpt de familieverleiding niet waarom Nick niet eerder aan de bel heeft getrokken. Herspullen had ze immers achtergelaten, in i tent en bij die vrienden van Nick in Dublin. Dat paspoort had ze niet bij zich. De lensen had ze niet bij zich. Dus dat ze impulsieve heeft gedacht, ik ga iedereen zenen wachten maken. En toen had ik het geluk dat ik het adres krijg toerskuld, maar ik weet niet meer hoe of van die van de familie's carrots. En dat was een familie en gezin waar Nick en Leiden hadden gelogeerd. Dit is dus de plek waar Nick terugkeren op de dag na Leides verdwijning. Wat extra geld te kunnen verdienen. Daar kon ik flinke stappen zetten, ze waren daadwellen, ze waren vertrokken. En ik wist op dat met nog niet waar naartoe. Maar ik vond het wel de spullen die ze daar hadden achtergelaten. Dus ik vond dat koffers met spullen van Leiden. En daar zaten allemaal dingen in die wel grote vraag tegen zoptroepen. Want als je weg gaat, je bent al maanden lang weg. En dan is het vreemd dat daar dan je pasportjes achtergelaten, je rijbewijs, je bandpasje etc. En wat ik dus vond, een peper van Zouz-stel, dat was onderdeel van de verlovingse uitsterties hadden. Want ze hadden plan om te gaan trouwen. In dat peper van Zouz-stel zat dus een filmrolitje. Dat was wel ontwikkeld, maar nog niet afgedrutt. Ja, toen heb ik dat dus laten afdrücken. En toen bleek dat Leiden wel een gedaan tussen de familie omdogen. En dat het een ander meestje was gehoord om te zien. Hoet je nagen. Een jonge vrouw van 26 raakt vermist. Aar ex-vriend doet pas naar drie weken aangeefte. En weer een a anderhalf eenmaal later horen Leiden's ouders pas voor het eerst als een dochter is verdwenen. En dan komt dit bij. De opspollensvoto die op dat moment rond gaat in Irland, die lijkt totaal niet meer op haar. Leiden is er op te zien met lang, donker haar, twelde mensen die haar kort voor haar verdwijnen nog hebben gezien. Hebben verteld dat ze ineens een extreme kort kapsel had, gemilimator bijna. Er waren alleen nog foto's. We kent van toen ze uit Nederland vertrook, maar het was heel. heel lang haar, prachtig lang zwart haar en nu als ze dus, kort zwart haar. En totaal andere koepen ook, totaal ons vriknipt dan zoals de mensen haar kenden. Maar de zater is foto's inderdaad in het midden haar nieuwe uitelak had je te over. Waar we dat de enige foto's of waar er ook nog andere foto's? Het was een heel rolje, maar dat waren verder geen dingen die mij verder op een spoor kon zetten of die verbazing zouden. En het waren allemaal niks tegen de foto's. Het was niet om te pubiceren of voor een verder bij stil te staan. Dit vragen we nog steeds af. Waarom liet Leidi haar paspoort, rijbewijs en bankpas achterin, dublin? Tv. juist aan de andere kant van het land een nieuwe levenwilde opbouwen. Kijk, als je twee dagen weg bent, dan kun je dat dat soort dingen afgelaten. En dan kun je rijbewijs achter laten en je bankpas, maar als je nu zo lang weg bent, dan is iets anders gebeurd. Die conclusies kon ik daar op trekken eigenlijk. En nog meer kwartiger, waarom verborgs haar meest recente foto die met die onherkenbare korte koep in een peperen zoudstelletje. Wat natuurlijk een raar plaats is om je filmrole kip te verbergen. Nou ja, het gebruikt het woordstverbergen, al ken ik moest het dus voor boor geworden. Een ander optie. Nick heeft deze spullen een dag naar dat Leidi verdwenen, ken meer, mee teruggenomen naar dublin. Alleen waarom heeft hij ze willen verbergen en niet gewoon weggegooid. Ten saai, hij niet wist dat Leidi een foto rolletje in de peperen zoudstelletje had gestopt. Toen ik weer naar de politie wist om te vertellen, ik heb dat een dag gevonden. En jullie hebben dat ik niet gevonden. Ik weet niet of ik tot hoorde kreeg of dat ik misschien dat al eerder groot van jammer wij wel gaan paspots gevonden. Als het zo is, dan is het vreemd dat alleen maar die pas foto op de tv hebben laten zien. Want daar was een ander meisje op, dus het was een slag onder kenbaar. En er is ook nog een onderzoek gekomen in de herfst toen de bladjes van de bomen waren. Want misschien was het in Muras verdwenen, dat ze al maar kunnen of van mooi en begraven. En dan moest ze haar weer zinden. Er is nog een groot onderzoek geweest met heel veel politie die zo over zo'n landlopen, maar er is nooit meer iets gevonden. Niks is dat gevonden. Het kenbaar van 1978 was een charmant, slaaprige dorpje. Met stenenhuizen, smalestraaten en gezellige winkeltjes. Maar zo draaien het plaatje uitvandelde, werd je om arm door een landschap dat al eeuwen of veranderd leek. De bos waren dicht en sprookjes achter. Je moest het landschap lezen, net als de herders en boeren dat al geen razies deden. Boeren reden nog met paar te wagen, zeker in de afgelegen dalen. Het groene rustige gebied wordt langzaam een toevluchsoort voor hippies. Op zichzelf is het wel een touristisch gebied hoor. Er wonen wel veel mensen, er is veel ganden. Maar zo ga je dus te ingewanden, ingaat, dan is het heel erg etenzame. Dan is het een moerasse achtergebied, heel mooi, prachtiger en natuurstaar. Je kan daar wel verdwijnen. Maar als je zelf wordt pleegd op dat is gezegd, dan kan je niet zelf over dwijnen. Wat je zeg maar ligt in het uitzuigwesten van Ieland, dus echt een enorm hens grijden. En daar in een deel van laat, trooslose, rostachtergebied, stond een kotts. En daar zat ze niks lietlie. Met zijn vriend Andrew, woend en dienschrouw en hun kinder. De verhalen in Kemmer lopen een beetje uit een. Er zijn mensen die zeggen dat als je hier om het leven is gebracht, er inmiddels zeker iets van haar stovelijke overschot was gevonden. En andere zeggen juist, nee, het is zullijke ruig en grijle gebied, dat het ook heel goed kan dat er nooit meer iets wordt gevonden. En van Lijdie is nooit meer iets aangetroffen. En ik heb dus die niet kunnen vinden. Ja, die komt nog met een oud-dismerig waardig dubieus verhaal. Ja, ik kan er niet, ik kan er niet spets vermaken. Het was echt een dubieus verhaal. Nick verclatde genoeg over de politie dat hij overtuigd was, dat Lijdie wil weer zou opduiken. Hij dacht dat ze iemand had om moet, metwisende tijd had opgetrokken. Zelf had hij te druk met werk. Die Nick Wietlie was buitig op een vlakkant, vond hem ook rond uit ons sympathie. En wat ik vrouw vond, hij was verslagen, niet geïnteresseerd, wat hem met die leida was gebeurd. Tundig tijd zat verteld hij in de verhaal, heel op een vlakkig met alle wij in mijn ogen onverschijnlijke voorvallen en gebeurtenissen. Maar ook de mensen bij wie hij loosereden, dus die familie woedt, die waren stoelverbaas op dat mens, bij een paar dingen te horen, die zei het tegen mij, ook, dat wist hij ook niet, dat is nieuw voor ons. Dat stuurt merk waardig, als hij mij zeeft, hij denkt maandeland gelozeerd. En dan verteld hij over tegen die familie woed, wat er is gebeurd. En dan blijkt de helft daarvan niet bij die mensen bekend te zijn, dat er zorgsensdag gezegd verdacht. Kun jij nog een beetje herinneren wat voorbeelden dat waren? Nou, ik dacht bijvoorbeeld dat hij niet dat verteld, hij vertelde dat hij niet meer verplamers om het haar te gaan trouwen. En dat hij dat, hij ook verteld zou hebben, en dat hij haar ook toen hij dus de indruk kreeg. Dat ze dat niet begreken zou hij dat op schrift hebben gesteld. Hij is uitaal niet schrijven, wat dan zei hij, ik heb een auto net een van een gelezen, maar goed, hij zegt dat hij schrijven is. En hij zou dus zijn gevoelens in emoties op papier hebben gezet. Die mensen die familie woed, die rolden van de stoel, die wisten dat niet. Hij zou werken, ik weet het, waar ze niet van de hoogte, dat hij die relatie had opgezegd. Wat natuurlijk maar freemd is. Pja uit nog gedacht dat deze zaak wordt opgelost. Ehm. Nee. Nee. En had dat te maken met in de dat, het landschap daar, dat het natuurlijk om een Nederlandse trouweningen in een other land he, of dat je misschien dacht, die niks, die gaat gewoon nooit meer praten, hoe waar het dat vooral mee te maken. Ja, met niks. Ik was dat er een overtaag, dat ik niet in de Big North steeds meer overtaag dat haar om het leven is gewaagd. MUZIEK Het is zo, want dan je zoekrijden, dat zeg ik tegen een man die heel erg leidt die praten. De billek is zo naarvang, eerlijk. Ja, dat willen we niet graag. Dat zeg ik tegen een man praten die heel over. Zit er moeten je naag gaan worden waar het mij zich gebleven is, zie? En dat weet er niet. Dat is tegenwoordig, zo moeilijk. Ja, ze leef niet meer, ik wens zeker dat ze niet meer leeft. Nick komt er niet goed vanaf, zoveel is duidelijk. Hij is meerdere keer verhoort door de politie, maar voldoende bewijs om hem te arresteren was er nooit. In 2018 publischer ik dus voor het eerst of de ontvoering van twee Nederlandse vrouwen naar Norde Correa. Het wordt een algemeen artikel, zonder name, want op dat moment zie ik niet hoe willen mij een van er meer, en leid ik kaspersmaa gelingt kunnen worden aan de heilstaat. Ik ga even global over de onopgeloste vermissingszaken. En dan krijg ik dus dat bericht van Nell. Maar zelf wist je dat kort na de verdwijning van leidi Nick dan Libanon is afgerijst? Libanon. Dat is dus het land, zoveelijke middels waar vrouwen zonder dat ze na doorraden werden geronseld voor een leven in Norde Correa. Maar vier jonge vrouwen uit het niets verdwenen en vervolgens weer opdoken, nadat ze onder volse voorwenselen naar Pjongyang waren gelokt. Ze hebben het met eigen oog gezien deze Libanese vrouwen. In het brood te bouwen waar zij gevangen waren, ze hadden ook enkele Europianen. Op de wie, twee Nederlandse vrouwen. To, Dutch, Women. En dat verklaren ze ruim een jaar nadat leid even tewenen. Om precies te zijn op 9 november 1979. In het tone aan geen voor de dagblad El Nahar. Een arabische krond die door de New York Times en Times Magazine als betrouwbaar en onafhankelijk wordt gezien. Er is weinig geschreven over ontvoelingen van Europaia naar Norde Correa. En er is weinig over bekend. Iedereen die er wel over schrijft verwijs steeds naar deze ene bron, deze ene Libanese krond. En dan heb je dat zij Correa's report Waremcoat over had. Begin met een beetje te duizelen. Nu kijken we niet meer op van Westling in Libanon, want ja, hoeveel Expersivoon er wel niet. Maar Nick zat daar dus ineens en jaren zeventig. En toen in die tijd was dat echt hoogt ongebruikelijk. Een helemaal voor de man als Nick. Een herder die graag gedicht is greef. Maar die geen enkele opleiding had gedaan. Wat moedt de man als hij in vredes naam in Libanon? Een land waarop dat moment noten benen een oorlogwetgevoerd. Ik pakt die man die beschullen, maar ik weet er wat meer van. Ik moet aan het antjevoet worden, ik heb wel gemun dat in het komplot zit. Zou het dat er sprake is van een komplot? Voor de familie van Leidi besluit ik verder te zoeken. Havaar de gotsen die je ze juist horen, leeft niet meer. En ook haar moeder andersken stieren ze zonen te weten wat er met haar dochter is gebeurd. De fragmenten waarin zij zijn te horen komen alle uit een reportatie van Trostvermist, uit 2001. Voor haar suzen en aan dicht Nell is het nog niet te laat. Ik moet me verder verdiepen in het ontvoeringsprogramma van noodkoreia, want waarom weet we hier zo weinig van? Hier is een ontvoering en naar een noodkwege, en toen kan ik hem geen isje. Als je mensen erover en zo vragen, dan denk ik lachen en regeren, is dat dan zo. Tot de tijdelijk is het geloeg waar hij het wel zo is. Kunnen er echt twee Nederlandse vrouwen in noodkoreia vastzitten? Dat is wat we denken. Dus 'nik' die? - Ja, exact. Heb je informatie of vragen na aanleiding van deze zaak? Meelen kan haar podcast het telegraaf.nl. Oetvoer naar noodkoreia is een podcast van de telegraaf, gemaakt om een rique maag er en mij, maar zoveel. Bij Marco Feestra krijgen we hulp bij de research. De muziek is groot deels gemaakt door Robin Milder. Metere urbans, Ylpons met het artwork. Eindertakcie door Gerder Frankenhuis, Wilsom Boldewijn, Eeflinde Beilsma en Kameran Oela. En eindmixage door Geysfrietsen. Abonneer je in je eigen podcast app, zodat je geen aflevering meest. En als je naar recensie achterlaat, kunnen andere luisteraars ons beter vinden. Bedankt voor het luisteren.