“Een aspirientje en dan niet meer zeuren over menstruatiepijn”

Dat is om de loos van te worden. Vanaf als je steeds van het kastje naar de muur wordt gestuurd of het weggestuurd, wil je toch echt wel een probleem hebt, waar eigenlijk niemand goed naar luisterd of niet weet wat er er mee moeten in je daarom, maar wegsturen. We zijn op een perioden geweest dat ik dacht, oké, ik geef deze soep tocht maar op, want we komen ergens verder. Maar ja, het probleem werd steeds erger. Dus op een gegeven moment was ik er helemaal klaar mee, en toen dacht ik, ik ga ook niet meer hier deze ruimte uit voor dat onoplozing heuw. Aan het woord is Miranda, nu 31 jaar. Seeft jaren lang hevenge mens de rewaadstipijn. Dan krijg ze bloedingen uit haar navel. Maar bij artsen krijg ze geen gehoor. Ze vertelt over haar medische strijd en de schaamte diamee gepart gaat. Dit is "Komt de mens bij de dokter". En ik ben Angelic Houdveen. In deze podcast horen we verhalen uit de sprekamer. In teamen, ontroerende en op zienbareende verhalen. Van mensen die lang niet altijd de help krijgen die ze nodig hebben. Miranda woont in Utrecht en werkt in de culturijle sector. Ze werkt ook af en toe op festivals, ze sport en speelt to neel. Op het eerste gezeg is hij niks aan de hand. Maar Miranda heeft endometrieozen, een gronische ziekte die alleen vrouwen treft. Dit onderwerp raakt me persoonlijk, want een jaar geleden is ook bij mij ondeek dat ik en deometrieozen heb. En ik vind het belangrijk om daar opoven te zijn. Ik ben dus blij dat Miranda haar verhaal wil vertellen. Het begint net als bij mij met hefege mens de rewaadstipijn. Rond haar 14 dek krijgt Miranda steeds meer kramp als ze ongesteld is. Ze wil vooral geen aanzellers zijn. Niet zure doorbijten. Ik dacht dat het er allemaal bij hoorde. Vooral die pijn dat het zal wel gewoon zo horen. Ik ging gewoon door. Dus ik had wel pijn, maar dan. Ik weet ook nog dat er een meisje was op school die als wel gesteld was heel erg last van had en dan melden ze ook ziek. En daar dacht ik wel allemaal van van die stelt zich aan. Terwijl als ik daar nu op terugkijk denk, die had gewoon verschrikkelijk veel last. En ik ging ook wel een beetje richting die hoek. Maar ik dacht, nee, ik had wel een badstijf, ik blijf gewoon naar school gaan en alles doen. En dat is eigenlijk nog steeds wel een beetje in me zitten. Nu als ik er weer terugkijk denk wil, ja ik had volgens mij wel meer pijn dan de mens om me heen. En dat dat nog effect op bepaalde dingen die je dan niet koe doen? Of bijvoorbeeld geen mens. Nee, ik deed eigenlijk alles wel mee. Ik weet wel dat ik. Ja, alvast toen er best wel last van had vooral in de aant met geen mens. Dat had ik me bedacht dat je met z'n allen geen zwemmen zou. Dat soort leuke dingen. Dat je toch toch ja, mijn leven wilde op een even niet helemaal, maar laten we het maar doen. haar moeder neemt hermeen naar de huisarts. Ze krijg de pil voor geschreven in de hoop dat de klachten je doorverminderen. Miranda's ongesteld uit wordt regelmatiger. Maar de maanelijksen pijn neem niet af. Mijn moeder daar barmeder is opgeeft met uitgehaald om het last had van sys's. Dus ik denk dat zij daar zich bewust van was dat dat niet iets is waar je een soort van rossen boel over moet denken. Maar dat daar ook probleem kunnen zijn en dat het onnodig is om naar pijn voor te leiden als dat niet nodig is eigenlijk. Dus zij was daar best wel mee bezig zelf denk ik ook. Zit als niet een verzijnde taboo? Nee, ja, los van dat je een puur bent en alles je nant vindt. Miranda haalt met hard werken het VWO. Ook daarin is er een doorzetter. Gewent om op artande te buiten. Ze gaat te jater veel met televisiewetenschappen studeren. Los van haar moeder praat ze met niemand over haar mens de reasie probleem. Het is een tabo. Ik heb dat eigenlijk nooit verteld aan mensen. Dat was een paar jaar terug. Omdat ik dacht dat het heel normaal was. Dus ik zat nog steeds in het soort van het hoort allemaal bij. En dit is het. En werd de on-de-vrienden u behoud? On-de-vrienden gesproken over menstruatie? Nee, heel weinig. Heel weinig. Ik denk eigenlijk bijna nooit. Ja of een opmerking van 'oh ja, ik ben nog gezeld, het is weer daar feest'. Zo iets. Wel, is dat denk je? Goeie vraag. Omdat ik toch denk dat er nog een taboer plicht. Omdat ik ook denk dat ons allemaal nog een beetje genereren voor het feit dat je blijft dat doet. Het is wel dat natuurlijk helemaal niet nodig is, want het is natuurlijk als te best. Maar ik denk ook dat het heel erg komt door reclamus, beelden die je ziet. Het feit dat er bijvoorbeeld in de sexuele opvoed lesen alleen wordt gepraat met meisjes daarover, die we bij ons werden met meisje apart gehouden. En al ging je het over ongesteldheid hebben, daar waren de jongens niet bij. Dat is natuurlijk al eigenlijk heel raar. Aan de in de kant kan je er dan wel misschien openen over praten, maar laten we dat als je blieft ook met de jongens erover hebben. Dus ik denk dat er nog best wel een taboer op licht om het daar over te hebben en hopelijk nu al minder dan toe. Maar ik merk nog steeds wel aan mezelf dat ik vind nog steeds moeilijk om er over te praten. En ik doe het wel, want ik vind dat het nodig is. Maar je merkt ook wel dat in sommige gesellschaften zeker niet te bedoeling is. haar mens druaatsie blijft elke maand erg pijnlijk. Miranda weet niet beter. Op een dag, 23 jaar is er dan, komt de spontaan bloed uit haar navel. Als ze beweegt voelt ze een stekende pijn. Miranda schikt er behoorlijk van. Wat is hier aan de hand? Ze gaat naar de huisarts. Tenuufzij heeft me naar mijn navel, ze kon niks raars vinden. Tenuufzij ook vraagt me weet zeker dat je er niet aan zit, of dat je er aan zit. De krabbel of zo, dat is niet zo. En mijn huisarts heeft met een doorgestuurd naar een specialist in het ziekenhuis. Hij heeft een eeuw laten maken en hij zegt, ja, we zien niks. En je zal er wel aan zitten krabbel. En wat ze jij doe? Dus ik. Naar mij weten doe ik dat niet. Ik heb gezegd, ja, dat is niet. Hij is helemaal niet zo. Dat zal dan wel doen je onbereusten, je slaap of zo. Dat lijkt mij heel sterk. Maar ze geloven. Je kan er niet zoveel tegen inbrengen dan ook. En ja, weet je, hij heeft daar jaren voorgesuleerd, dus het zal wel. Hoe voelde je dat moment? Heel unbegrepen. Want je gaat er al heen en je denkt dat je je bloed hebt, maar naavond dat is al raar. Wil je er alsjeblieft naar kijken? Dat is als je een nand om te vragen. En dan vervolgens, ja, wordt eigenlijk gewoon weggestuurd, je wordt gewoon weggestuurd. Wat gebeurde daarna eigenlijk? Je werd weggestuurd, je zat thuis en toen? En toen ben ik nog een keer terug geweest, want het werd steeds erger. Het toen ben ik in het ziekenhuis eigenlijk van het kastje naar de muurgestuurd. En steeds weer met hetzelfde probleem aangeklopt. Maar het was met tussenpals, dus. Soms dan had ik er geen last van, maar dan kwam het toch weer open. Ik dacht dat dat wel vreemd, maar ja, toch maar weer naar huisarts, toch maar weer doorgestuurd naar het ziekenhuis, toch maar weer daar een of andere onderzoek. En dan weer kom ik als niks vinden en dan mag je weer naar binnen huis. En toen in het houd heb ik het opgegeven tijd. Geen enkel specialist ligt een verband met haar zeer pijnlijke menstruatie. Miranda heeft nog altijd geen diagnosen. Uitschamte neemt ze niemand in vertrouwen en topt in haar eentje verder. Ze probeert gewoon door te gaan met haar leven. Ze solliciteren naar een functie in de cultur-rele sector en krijgen de ban. Ze wordt verliefd, heeft de knippeligrelatie. Ook haar vriend weet van niks. Als ik ongesteld was dan was ik ongesteld, dan hadden we gewoon exact zijn. En dan denk ik 'Hom en geleden niet uit'. Wat was voor me gewoon niet af? Ja, ja. Ze heeft het nooit geweten. Nee. Het was in dat opzichtig gelukkig alleen als ik ongesteld was. Dus ik heb relaties en dat soort dingen kun je dat redelijk beperken. Tot, ja, ik ben ongesteld dus ik heb nog geen exact, dus mag gewoon niet aan me zitten. Het zit zo in je hoofd dat het ook vies is en dat je voelt je niet lekker. Je zit met dat problem, dat moet je oplossen met gages, niet gais, vies je troep. En ja, je voelt je ook heel raar. Ook omdat ik op een rem in door had dat het was als ik ongesteld was dan ik echt echt dit echt gewoon een freak show. Waarom heb ik dit nou weer? Waarom zijn er niet meer mensen met dit problem waar ik misschien bij terecht kan? Ja, ik voelde me daar wel heel een zeker over en ik was niet echt vrienden met mijn lijf. Dus dat begon ook ook een beetje los te zien. Als je je hoofd los begint te zien van je lijf, dat is sowieso voor niemand goed. Ja, dit is gewoon je lijf en dan moet je eigenlijk zo lief mogelijk voordoen. En ik was alleen maar boos op dat dat soort dingen deed. En wat voor consequenties dat zou hebben. Dus je probeert daar zwaar van afstand van te nemen en dat is precies best wel zwaar. Miranda is uiteindelijk zelf de gene die uitvindt wat er vermoedelijk aan de hand is. Deurde elke maand erger en op het gegeven moment heb ik zelf het linkje gelegen. Het was echt van 'Oh shit, het is alleen maar als ik ongesteld ben'. Het was een heel erg geschrokken uitgaard. Ik ben ik aan goebleen. En dat was de eerste keer dat ik het word en de metroioze zag. Wat dieptie in de goeble? Ja, bloed dat je naarval. Daar begin je maar, want dat is wat er aan de hand is. En ongesteldheid, natuurlijk, want die link had ik in mijn gehoeftd gelecht. Endometrieioze. Het woordverwijs naar endometrium. Barmoeder slijmflis. Het ziekte beeld klopt. Hefgemens de rewaadstipijn is het eerste symptom. In een later stadium komt Weessel dat lijkt op Weessel van het barmoeder slijmflis op andere plek in het lichaam voor. Het Weessel kan zich echt aan organen en verder groeien. Per voorbeeld aan de buikwant, zoals bij Miranda. Dit soort vergronisch ontstekingen met een scale aanklachten. huisarts hoek daar ook van. huisarts heeft mijn toendorchstuur naar Gina-Kloog. Die heeft toen een inwendig onderzoek gedaan. En daar kon ons eigenlijk niks opzien. Dus dat zag er allemaal goed uit. Hoe zei de ze dat tegen je? Ja, echt wel een beetje op die manier. Dat je daar zit. En ik zeg ja maar ik bloed uit mijn naathels ongezeld ben. Ik zou graag willen dat we daar iets mee doen. Ik vind het een beetje eind. Dat is vast iets anders. Dus dan moet je niet hier zijn want aan deze kant zie je er allemaal goed uit. Dus wij kunnen hier verder niks mee. En ja, daar gaan we weer naar huis. Mijn angst was dat het niet meer overzocht gaan. Mijn angst was ook dat het inderdaad in de materiaalse zijn. Er wist ik niet heel veel van, maar wel van wat ik ondernod gelezen. Daar wordt je niet vrolijk van. Daar kan je onvrugbaar van raken. Daar was ik heel erg bang voor. Maar ook vooral dat je de rest veel leven met een bloe in de naathels zou lopen. En je rennen maandt een week ofzo. Pas toen ik terugbouw van die kinderke loog, de eerste keer. Toen dacht ik ja maar dit is wel belangrijk. Want dit kan best wel invloed hebben op de rest van mijn leven. Op dat punt had ik wel voor mezelf die link geleegd. En was ik ook eigenlijk wel heilig van overtuigd dat het ene materiaalse moest zijn. Of iets in die richting. En toen ben ik mijn moeder maar schermbelden. Ja. haar moeder weet hoe het is om met genecologische klachten rond te lopen. Nu Miranda haar zorge heeft gedeeld, voelt zich wat minder alleen. Ze moeder nog een paar maanden verder en besluit dan, nu is het genoeg. Ze willen officiellen diagnosen. Hoe dan ook. Ik ga even een week weer naar de huisers gaan. Ik zeg ja, dit is niet meer leuk. Dit is echt niet meer leuk. Ik ben er klaar mee. Ik wil naar de beste genecolog van Nederland op het gebied van Indermet Geoze. Daar ben ik heen. Hij is vergerregelt. Superfijn. In de wachtkamer ook nog meer relijk boos zitten maken. Ik moet ook toe geven dat het hielp omdat die wachtkamer een wand had voel met baby photos. En dat ik dacht dit is niet aardig. Ik snap dat dit je werkt is en dat dit de positieve uitkomst is. Maar ik zit hier met even de vraag of ik er helpen als vangere kan worden. De specialist heeft wachttijden. Een datum vindt is ingewikkeld. Op de dag van de aspraak bloed Miranda's navond niet. Dus kan de arts het niet met eigen ogen zien. Dus ik kwam daar, ik lacht het probleem uit en hij zei, ja, maar dat komt eigenlijk niet voor. Dus dat kan het niet zijn. Zit je daar met je mond voldoende. Maar ik heb opgepomen dat ik klaar me niet wacht stuur. Deze meneer weet hier alles van. En hij gaat waarschijnlijk ook zeggen dat hij komt in een aantal voor. Hij heeft ze ook zet ook dat het ja het komt wel 1 voor. Maar zo weinig dat kan het eigenlijk niet zijn. En ik ben je ook nog te jong voor. En om het van dat soort zaken krijg ik naar mijn hoofd. En toen heb ik het met hem op een deeltje gegooid. En toen dacht ik hou nu mijn vote stijf. Ik ga hier niet weg voor dat we niet ervall iets gaan doen. Want ik ben er helemaal klaar mee. Dus ik heb tegen hem gezegd als het weer zo is dat mijn naval bloed. Als ik om gesteld ben. Kom ik hierheen en dan maak jij tijd vrij. En dan gaan we naar kijken. Nou, het is moeilijk, moeilijk. Ja, we kan eigenlijk niet. Ik zie ja, maar ik vind dat welkom. We gaan dat maar regelen. Ja, dat was heel eng. Ik was heel trots op mezelf, dat was gelukt het eigenlijk. En toen heb ik de volgende keer daarna toen kenderdaad uit mijn elke bloed. En het zover was gebeld. En toen ben ik daarheen gereaien. En toen heeft ik te gekkeken, ze heeft zien dat bloed onderzocht. En toen bleek dat in een daad bloed te zijn van barmdurs, slijnvlies of barmdursellen. Hij zei verdomd, hij heeft ook ze uit viesers aangeboden. En hij heeft vervolgens een hele rit koal assistent dus gevraagd of die meemogte kijken. Ik heb daar best wel lang gezeten toen ook. En hij heeft meteen gezegd dat hij hetzelf wilde opereren. Het wilde die dat eigenlijk niet meer deed. Nou, toen was ik op een heel interessant object. Proef persoonwis. Ja, ja, weet je wel. Ik was alleen maar heel blij dat ik uiteindelijk had bewezen dat het inderdaad zo was. En hij ze ook ja, we kunnen dit volgens mij relatief makkelijk opereren, dus dat was ook een hele opluchting. Een paar weken later kan de operatie op plaatsvinden. Miranda moet het nu toch echt gaan vertellen op haar werk. Ze heeft alleen mannelijke collega's, wat het drempel nog hoger maakt. Toen heb ik nog kort zonder geprobeerd om te zeggen dat het een genakeel logisch probleem was. Maar dat vond ik zelf ook eigenlijk heel stond. Omdat we zeggen en het verder niet uit te leggen omdat we veel met elkaar deelden. Dus dat ik toch zeg jij jongens naar dit strand aan het. Ik vind het zelf ook strand. Vind ik jullie ook allemaal een beetje strand kijken? Nou, dat hebben we dit verraad. En je hebt zoveel regered eigenlijk allemaal echt superlief en helemaal prima. De operatie verloopt goed. Sindsdien komt er geen bloed meer uit haar navel. Het lidtekenweestel dat ze geef geformt doet af en toe pijn. Maar dit is niet te vergelijken met de klachten die ze voor de ingeep had. Miranda kan op allerlei plek in haar lichaam soortgelijke probleemen krijgen. Dit valt niet te voorspellen. Ik ben een beiaertrug akut op genomen in het ziekenhuis omdat ik heel heftig pijn had onder mijn linker long. Toen ben ik na een platgespoot, Morfina alles. En toen bedacht ik me later ook dat ik ongesteld was. Dat het waarschijnlijk en trigger is geweest van een ene meteriozen. Ik heb al sindsdien vaker gehad, ook altijd alleen maar als ik ongesteld ben. Dat zit onder mijn linker long tegen mijn midderif aan. Dat triggered soms mijn midderif en dat gaat dat verkrampen. Dat doet heel veel pijn. Inkeren in de zoveel maanden merk ik dat dat begint te verkrampen. En dan moet ik echt in mijn bed op span met je strenen bij een zillerster in en slapen. Dat is het enige wat helpt. En dan volgendochtend is je lijf een beetje geknust. En dan gaan we gewoon weer verder. Ik weet dat dat ook niet op een eeuw ook een zien. Maar dat is vaak met ene meteriozen op mijn laatste vertellen. Dus ze zouden me dan moeten gaan opereren weer. Dus als het erger wordt, sted ik daar wel over na te denken wat te laten doen. Maar op het moment vind ik het nog handelbaar. Dus laten ik het even zo. Ja, maar ik luister niet over een verhaal en hoe jij dan meer omgaat van jij. We dilen er mee. Ja, maar als je dat vanaf je 15 er eigenlijk mee dielt dan. Ja, pijn is ook maar pijn. Bij gaat dan ben je dat ook weer een soort van vergeten. Dus op het moment is het heel vervelend. En ook met dat samentrek van het midderif. Dat daarvoor als het op komt dan moet ik ook echt wel naar huis en onder de deken. Maar dat komt niet zo heel vaak voor. Het doet wel heel pijn en het is heel vervelend. Maar het belemmerkt me niet heel erg in mijn doen en laten. En dan met rios is fiziek, maar ook mentaal zwaar. Miranda is in terapiege gaan. Daar heeft ze baatbij. Daar gaat het vooral om dat je je hoofd en je lijf weer een beetje. nou, elkaar toe trekt. Wat ik zie dat makkelijk los van elkaar, maar dat is natuurlijk niet. Dus in het aantje liefst zijn voor je lijf. Dat is heel belangrijk en dat probeer ik zo veel mogelijk te doen. Miranda heeft inmiddels al een flinke tijd een vaste relatie. Sie is gelukkig met haar vriend. En hij wil graag kinderen. En door met riosen patiënten zijn vermindert vrugbaar. Het is de vraag of zij kinderen kan krijgen. Een moeilijk gesprek om te voeren. Ja, hij regered er eigenlijk heel erg lief op en heel begrip vol. Molde ik wel te vertellen, het was wel lastig om te vertellen. Ja, vroeger omdat ik al redelijk snel door had dat hij wel een kinderen wend heeft. En ik op dat moment nog niet zo heel erg. En gelukkig heeft mijn vriend gezegd ja, we gaan wel kijken wat het leven ons brengt. En als het niet zo gaat, dan gaat het misschien wel op een andere manier. Dus hij zat leuker kinderen op de wereld. Miranda wordt ongewild. want steeds weer met het onderwerp geconfronteerd. En daarmee met haar ziekte. Waar ik een ongelooflijke hekwoon heb is mensen die op feestjes. Maar roepen van 'he, is het niet de tijd voor kinderen?' tegen 'Nij, mij.' En ik moet het ook toe geven dat ik het ook al het lastig vind als er mensen soort van blint zwaar worden en super blij zijn dat je ook denkwij ja. Leuk voor je heel leuk voor je. Maar ook wel lastig, ja. Dat er ook mensen zijn iedereen helemaal niet over na of te denken. Haartoeconspeelt is veranderd. Nu z'n weet dat ze en de medriose heeft, moet ze misschien andere keuzes gaan maken. Zo'n goeie behoudt ook in dat we kunnen krijgen. Het is voor iedereen in een vraag. Maar als je weet dat je en de moment gehoopt hebt natuurlijk een iets heftigere vraag. Dat heb ik nu, ik ben nu 31. En ik zou eigenlijk, nou ja, dat allemaal lekker voor me uit willen schuifen. Mijn tijd, heb ik misschien allemaal niet. Endometriose is vooral nog niet te genezen. Naar schatting leidt maar liefst één op de tien vrouwen aan deze ziekte. Toch is er relatief weinig over bekend. Ik schijper over met Jacques Maas, gien ik al loog in het maxima-medicentrum in Veldhoof en Eindhoofen. En specialist op het gebied van Endometriose. Deelend ook heel graag weten. De eerste hoe kan je het aantonen deze ziekte. Dat is niet een testje over een bloedtest waarin je kan zeggen. Na deze en vrije Endometriose daar wordt onderzoeknag gedaan. Maar ook van hoe ontstaat het nou en hoe zou je die ontstaans wijze kunnen beïnvloeden en kunnen verkomen. En hoe zou je de beste behandeling kunnen aambieden. Wat zijn ook klachten die een vrouw met Endometriose kan hebben? En de belangrijkste klachten is Pijn. En in de eerste instantie vernaamelijk Pijn-Teeze-Mensstratie. En daar zit er mij wel altijd probleem dat Pijn-Teeze-Mensstratie ook gebruikelijk kan zijn. In de eerste instantie is het echt thuis-Mensstratie. Maar het kan ook uiteindelijk leiden tot chronische Pijn dat je eigenlijk al een dag bij een ervart. Pijn bij het vrij is een belangrijk klacht bij vrouwen met Endometriose. En in veel gevallen kan Endometriose ook leiden tot verminende vrugbaarheid. Dat zijn zeg maar de meest voorkomende klachten. En als andere organen betrokken zijn, bijvoorbeeld een darm of een blazen. Dan krijg je ook wel een andere klacht, zoals Pijn met de ontlasting of het gevoel dat je moet boepen met dat er helemaal niets komt of crampende blazen. Zo is het eigenlijk de verschijdenheid van de klachten. Is dat ook waarmend zo moeilijk is om die die genoost te steden? Ja, soms worden vrouw wel schopen door vragen lijst in tevullen en dan heb je soort scoren lijst. En soortgelijke scoren lijst ook zo. We kunnen bijvoorbeeld pas een prikkerbare darm of blazen klachten. Dus dat zit heel veel overlap in andere aan doen. Dus het is heel erg afhankelijk van, ja, wordt de klacht erg kent of kom je bij de juiste specialist dat Endometriose uiteindelijke echt kent wordt. Ik zie heel veel patient met Endometriose vaak ook verwijzingen van andere centra in hele minimale vormen, ook in hele extremen vormen. Wat we altijd ook wel bij blijft zijn, de aandoeningen die eigenlijk niet betenen erg kent worden en die niet zo maar verwacht door Endometriose kan, de urine leiden, bijvoorbeeld afgesloten raken en kan er zelfs niets functie probleem ontstaan, zonder dat een vrouw echt extremen klacht heeft. Ja, dat mängt er altijd onder de indruk dat je zonder dat je weet dat je die ziekt te heeft. Kan er zomaar grote organisatie gaat ontstaan. Wat zijn onderzoeksmetode waardoor dat snel naar boven kan komen? Waarom doe dat zo lang? En wanneer gaat een vrouw met deze klachten aan huishaarts? Er zit er vaak al een aantal jaren in, dan heb je een aantal jaren dat het bij de huishaarts of niet goed erg kent wordt of alleen de klacht behandeld wordt. Er wordt een pilvolksreven en kijk of dat werkt, maar dan is er nog steeds geen duidelijke diogen. En dan ook wij verwijzen naar een specialist, daar zit ook nog die leders. Wordt je wel naar die juiste specialist gewezen? Of ga je eerst naar een maag daarom lever, waar arts of kom je meteen bij een genieke loog terecht, maar ook bij de genieke lookkant. Zo zijn het niet altijd meteen aan deze ziekte wordt gedacht en dat het aangetoont wordt. Dus op allerlei vlakken is dat die leden in die genozen. Jacques Maas is ook voorzitter van een landlijke werkgroep. Daar worden planen ontwikkeld voor een special en de metriose centrum. Er moet nog veel gebeuren. Hij zowielen dat er veel meer geld wordt vrij gemaakt voor onderzoek. Het lastig is zo. Misschien zit daar wel een soort genderproblem dat het heel moeilijk is om voor vrouwspecifiek aandoeningen veel geld te genereren voor onderzoek. Er wordt heel veel geld gegenereerd voor haar tevaatziekte en voor qua dadigheid. Maar als het gaat om mens raatieklachten is het heel moeilijk om dat geld voor te krijgen om goed onderzoek te doen. Wat kunnen vrouwen zelf doen in dit proces? De rol zou kunnen zijn in ieder geval ook laten blijken dat je die deze klachten hebt. Er is onlangs een hele grote, en kertige daad via social media over mens raatieklachten. Dan blijkt dat een heel groot presentaarische vrouwen heeft klacht tijdens de mens raatie. Zeg er afspraken af of moeten zich ziekmelden bij het werk. Maar wat blijkt nu is dat er ze de helder van die vrouw die dan iets afzegt of niet naar het weg gaat. Geef maar aan dat het komt vanwege klachten bij de mens raatie. De eerlijkheid van ik kom niet of ik kan niet werken omdat ik mens raatie probleem heb, dat zou al helpen. Dat is veel open over te zijn. En daardoor dus meer aan de vraag voor deze problematiek. Miranda heeft uiteindelijk haar schaamte overwonen. Ze vindt het nog steeds geen makkelijk onderwerp, maar ze prater bewust wel over. Naar de grote stap heb gezet om mijn mannelijke de lega's te vertellen. Zin heb ik in mijn houd zo een knop omgezet en gedacht, ja, als ik dit niet ga vertellen dan weet niemand het. En als dit er straks weer mensen in dezelfde situatie, als dat ik zat, ik ga het niet op elk feestje als eerste vertelaar mensen. Maar mocht het te spreken komen dan vertel ik dat wel gewoon. Ik moet ook wel toegeven dat sinds ik er over ben gaan praten. Ik ga met vrouwen uit mijn omgeving dat ik ook steeds meer verhalen hoor. En dat je daardoor steeds opener bent met z'n allen. En dat was heel erg fijn is. Je horde Miranda. Meer weet over deze podcast. Kijk dan op www.contomensbeidedoctor.nl. Je vindt hier uitgebreid de informatie over hoe je de zorg krijgt die je nodig hebt. Deze podcast is een initiatief van de allianzige sonnthuis Sorg op maat. Mijn arm is ongeveer een schrikadfee.