DUCHOWA PROKRASTYNACJA - Ile jeszcze kursów zanim zaczniesz żyć?

Witam serdecznie wszystkich w audycji okiem Szamana. Ja nazywam się Bartok Socha i dzisiaj suje pogadamy trochę o tym, jak bardzo powszechnym samorozwoju, albo też może niedorozwoju, no nie wiem, zobaczymy. Zacznijmy sobie od takiej staryj przypowiastki o stonodze. Stonoga, słuchajcie, idzie sobie przez las. Stonuk, wszystkie chodzą jak w zegarku. Widalny, w rytmie i nic się w ogóle nad tym kompetnienie zastanawia. Aż nagle zatrzymują ropucha. Ropucha jest mega siękała świata i pyta się przepraszam. A ty właściwie jak ty to robisz? Którą mnogą mróżesz najpierw, które idzie po niej, jak to się w ogóle dzieje, że one się nie plączą. Stonoga tak staneła. Pierwszy raz w życiu w ogóle pomyślała swoich nogach. Tak sobie myśli, pierwsza, nie chyba 17. Może 42 z lewej, a potem prawa trzecia, czy prawa czwarta. Nie tak się zastanawia, zastanawia. I wiecie jak to się wszystko skończyło? Stonoga leży w rowie do dzisiaj. I nie potrafi zrobić ani jednego kroku. I tak ma wrażenie, że w ostatnich latach całe pokolenie ludzi zatrzymało się kompletnie w lesie. I wszyscy zaczęli liczyć swoje nogi. Ropucha za to ma dzisiaj wiele różnych twarzy. Raz to jest za mnie jakieś tam kączem, z Instagrama, rastera pełton móc wewnężnego dziecka, raskimś, kto za opłatą czyta tam. Kroniki jak haszy. Takie pytanie racjonalne pozostaje zawsze to samo. Czy ty na pewno dobrze chodzi, bo mi się wydaje, że z tymi nogami jest coś nie tak. No i dzisiaj chciałbym pogadać z wami trochę o tym całym rozwoju. A dokładnie o tym, że bardzo często nie potrzebujemy w ogóle. Nie jest tam potrzebne, kompletnie nie do niejszego. I że w bardzo wielu przypadkach jest to na chwilę obecną nic więcej, tylko przerost formy nad treścią. No wiem jak to brzmi słuchajcie. Facet, który od lat prowadzi kanało ezoteryce. Mówi wam, żebyście przestali na co on pracować. Trochę jak kuchasz co raz za jedzenie. Ale posłuchajcie do końca jakie mam argumenty, bo to nie jest tak, że to jest totalnie odcinek przeciwko rozwojowi. To jest odcinek przeciwko kręceniu się w kółko, nic nie robieniu i nazywaniu tego rozwoju. A to jest bardzo dużo rozlica. I od razu takie jedno zastrzeżenie, żeby nikt nie źle nie zrozumiał. Nie mówię do ludzi, którzy toną w nałogu albo krzew ząbliżskich swoimi cechami charakteru. Oni w powiem pod koniec i powiem o tym jasną w miarę. Mówię do tych z nas, z którymi jeżdżą zasadzie wszystko w porządku. Mamy głowę ręce, mamy jakieś talenty i możliwości. A mimo to od lat chodzi ze nami oczywiście, że zanim naprawdę zaczniemy żyć, musimy i jeszcze się trochę naprawić. Jeszcze jeden kurs. Jeszcze jedno sesję, jeszcze jeden warstad. I wtedy na pewno ryszymy. Więc mam dla was mojej kuchanie wiadomość. To wtedy nigdy nie przyjdzie. I teraz tak mam powiem, że chciałbym trochę, żeby ten odcinek był takim zamknięciem i do powiedzenia po ostatniego podcastu "Fractal życia". Mówię tam o tym, że wszyscy jesteśmy bogami, którzy nie wiedzą, co chodzi. I sami kształtym naszą własną rzeczywistość. I że każdy z nas jest tak naprawdę fractale, w którym zawiera się całość rzeczywistości i próbujemy różnych scenariuszy, testujemy, szukamy. Teraz pomyślmy czas tego wynika, jeżeli sami jesteśmy bogami naszego świata i sami wybieramy kierunek naszego życia, to odno zależy ta decyzja, a nie ma żadnego odgólnego planu. Jeśli na samej górze nikt nie trzyma scenariusza i nie istnieje żadna księga, w której zapisałem naszą drogę, to znaczy, że w bardzo wiele przypadkach na izbytczenie święsiedem się robi w konie i bądźmy po omacku. Dla wielu ludzi to brzmi przerażająco, ale jest w tym coś takiego też wyzwalającego, bo skoro nikt nie zapisał nasze drogi, nikt nie napisał nam scenariusza, to znaczy, że nie możemy się zgubić. Nie możemy zboczyć drogi, której nie ma. Nie możemy źle odczytać tego naszego scenariusza. Możemy tylko wybrać i pójść. I teraz zobaczmy sobie co robi współczesny człowiek. Zamiast wybierać i iść szuka instrukcji, szuka prawdziwego siebie, trochę jak facet, który biega pod całą domu i który szuka okular, bo ma jeden osienie. I im duże jej szuka, tym bardziej jest przekonalne, że coś zgubił. I z każdym tak jest. I im bardziej szukamy, tym bardziej jesteśmy twierdzeni w przekonaniu, że coś zgubiliśmy. Jest jeszcze jedna rzecz z fractalem, o której nie powiedziałem ostatnio. Widzicie, wiecie, że w fractalu każdy kawałek jest pełnym wzorem. Weźmy sobie liść paprotki na przykład. Każdy mały listek wygląda jak cała paprotka. Tylko w mniejsze skali, i teraz uwaga, ten mały listek nie jest nie dokończoną paprotką. Nie jest paprocią w wersji beta, które czekam na aktualizację i doskonalenie się. Ten listek jest kompletny sam w sobie. W swojej skali jest dokładnie tym, czym ma być. I to jest tak ważne, żebyśmy wszyscy widzieli, że jesteśmy tym, kim mamy być. Nie ma po co się poprawiać. Każdy z was nie jest nie dokończoną w wersją siebie. Nikt nie jest projektem na budowie, który dan dopiero po 12 warsztatach i już tam różnych sesjach zostanie odda na dołużytku. Każdy z was jest już kompletny. Pytanie nie brzmi jak się naprawić, tylko pytanie brzmi, co z tym całym sobą zrobić. I wiecie bardzo dużo ludzi w komentarzach i wiadomościach pisało mi, że odczuwa i postrzega bardzo podobnie. Tylko jest tak ciężko, którą czasami przyznać, bo uznanie faktu, że tego odbytunego planu i scenariusza nie ma, oznacza, że musimy wziąć pewną odpowiedzialność za droga, którą przebywamy. Teraz zastanowmy się na tym, jak wygląda cały ten przemysł na prawiania siebie. I teraz posłuchajcie języka, o którym się dzisiaj mówi. Muszę to przepracować. Mam blokadę. To mój program z dzieciństwa. Mam przekonania ograniczające. Będę uzdrawiać wewnętrzne dziecko. Wkrywam sobie nowe programy i kasuje stare. Zauważcie teraz, zastanowcie się na tym. Co się tutaj dzieje? Mówimy o sobie, jak o maszynie, jako komputerze, którą wirusy błędę wkodzie i tam z westerowniki. I to też były złe. Ale skoro każde siebie traktuje jak maszynę z błędami, no to oczywiście, że taką osobę trzeba zdebugować. Nalepiły specjalisty. Nalepiej w pakiesień dziesięciu sesji. To było oczywiście sargazm. Tylko, że różnica polega na tym, że człowiek nie jest komputerem. A nawet gdyby był, ta komputer, który cały czas skanuje się w antywirusy, kompletnie nie nadaje się do niczego innego, oprócz do skanowania wirusów. Skanuje, skanuje, skanuje, w ventilatory wyją. A my chcieliśmy tylko mail na pisać. Pytale się nie nadaje do niczego. I teraz wyobraźmy sobie na przykład, że idziemy do mechanika. Samochód jeździ, odpala, hamuje, skręca. Wszystko gra. Mechanik zagąda pod maskę, kliwa głową z raskym mówi, no jeździ, jeździ, ale widzę tu głęboko zakożeniony wzorzec. Ten silnik ma nieprzepracowaną traumę z fabryki. Proszę przyjechać w czwaltek, zaczniemy terapię, planuję około pół roku, żeby ten silnik się naprawił. To przecież śmiecha, byśmy go zabili, nie? A jak to samo słyszymy o sobie, to od razu wywolamy kasę i płacimy, jedziemy z koksem. No bo musimy to przeprasować. Teraz, zjeść oktury. Mało kto mówi głośno, kto zarabia na tym, że nigdy nie skończymy tego całego procesu naprawiania siebie, bo ten model biznesowy jest genialny, siłownie zarabia więcej na ludziach, którzy wykupili karne i nie przechodzą, a przemysł naprawiania siebie zarabia na ludziach, którzy przechodzą i nigdy nie kończą. Tam nigdy nie ma linii metry, załuchasz się to, po każdej sesji odkrywamy nową warstwę, jak cebulka, nie? Obieramy, obieramy, płaczem i zawsze jest coś pod spodem, kolejna warstwa, a wiecie co jest w środku cebuli? nic, cebula się kończy i żadnego skarbu tam nie ma. I zresztą jeden mechanizm, wiele prostszy, to na czym skupiamy swoją uwagę, rośnia. Znamy tu doskonale wszyscy kupujemy, tam czerwony samochód i nagle widzimy, czerwony samochody wszędzie. W czasie też tam były, tylko już nie zauważyliśmy. Dokładnie tak samo dziewa szukanie w sobie warstw. Jak zaczniemy szukać, znajdziemy, stąd powiedzenie stary piękne, mądrość naszych przodków, kto szuka ten znajdzie. Zawsze, bo każdy człowiek ma tysiąc warstw. Nikt nie jest doskonały. I dłużej szuka, tym bardziej czuje, że jest jedno wielkochodzącą władą i tak naprawdę w trakcie, kiedy powinien naprawdę z samego siebie kasując te wady, to popada w coraz większe, nie zadowolenie z samego siebie, spada człowiekowi pewność siebie. Jeżeli nie widzi na swój temat nic pozytywnego, tylko samy problemy, no to jak człowiek ma się czuć dobrze. Jak w 14 wieku przez Europę szła czarna śmierć, po miastach chodzili nam bičownicy. Były procesy ludzi, którzy publicznie chłostali się do krwi, żeby odpokytować grzywechy i oczyścić świat. Dzisiaj też mamy takich bičowników. Tylko zamiast bicza mają mnotęz do dziurna lingu, a zamiast procesji sesji na zumie. Ale mechanizm jest dokładnie ten sam. Jest ten z zły. Muszę się ukarać, muszę się oczyścić i wtedy może zasłużyć. Jak to katoliban uczył? Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina. Tylko nie wiadomo za co. I o co tutaj chodzi? Na co mamy sobie zasłużyć? Na życie? My już mamy to życie. Wiecie znam sporo ludzi ze swojej pracy z innymi, którzy przerobili bardzo wiele różnego rodzaju kursów. Chodzą od dźwi do dźwi, błąkają się i myślą za każdym razem, że jeżeli jedno osoba czego się naprawi to druga to naprawi i tak się kręcą w kółko. Tylko, że problem polega na tym, że ponieważ oni sami nie są w stanie uznać tego, że wszystko jest z inmi w porządku i ciągle są w procesie szukania. Bo wejście w ten proces szukania problemu w sobie jest bardzo uzależniający. I wydaje nam się, że jesteśmy tacy szlachetni, bo pracujemy nad sobą i jesteśmy lepsi oddinnych. W trakcie kiedy popadamy w niczość i popadamy w takich życiowy marazm i z doświadczenia powiem Wam szczerze, że tak jak ja znam ludzi. Którzy na przykład doskonale podróżyłem astralnie, podróżyłem poza zbyt słowo i są w stanie spędzić tam dosyć sporo czasu. To widzą różnego rodzaju rzeczy, schematy, tak dalej. Tylko, że za każdym razem ci wszyscy ludzi mają ciągle wrażenie, że ja coś jakieś zewnętrzne siły otakują. Jakieś agregory się do nich podczepiają i ci ludzie życiowo kompletnie leżą na chodniku, kompletnie i nie rybą nic innego, tylko czyszczą jakieś przestrzenie i zamiast żyć, to boją się zrobić kroku z domu. Już to jest jakieś w wariatstwu i teraz pomyślmy o tym przez chwilę. Mówimy sobie na przykład tak. Jestem leni wychotyczny za małpewny siebie, muszę w sobie to zmienić. No dobrze. Ale kto to zmienić? Ten sam leni wychotyczny i niepewny siebie człowiek, problem ma naprawić sam siebie, tak? To tak jakby nóż miał na ostrzyć samego siebie. Albo tak jakby się mieli sami siebie wyciągnąć z bagna, za własne włosy. Może w bachkach tu działał, w życiu kończy się tym, że stoimy dalej w tym bagnie. Tylko mamy mniej włosów. Alon łatwo dobrze to porównywal. Próbę uchwycenia samego siebie do próby ugryzienia własnych zębów, albo do oka, które chcę zobaczyć samo siebie. Nie da się. I to nie dlatego, że zamało się staramy, dlatego że samo staranie się jest częścią problemu. Ładz też lubił powtarzać za Lodzi obraz, który ja uwielbiam. Mętna woda najszybci robi się czysta, kiedy przestajemy w niej mieszać. Wyobraźmy sobie szklankę wody z mułem, albo nie wiem, z włosami, herbatę, tak dalej. Chcemy, żeby była czysta, więc co robimy? Mieszamy łóżeczką szybciej, szybciej, szybciej. Zaglądamy czy już? Nie, dalej jest mętna. Mieszamy znowu i tak w kółko. Przecież wiemy doskonale, żeby mu opadł czyte w fursy, musimy tą szklankę zostawić w spokoju. I dokładnie tak samo jest z tym takim wieczni, niekończące się przepracowy w aniem siebie. I to jest dokładnie to mieszanie w tej szklance z mułem. W każdym razem, jak zaglądamy do środka, żeby sprawdzić, czy jeszcze jesteśmy naprawieni, wzburzamy mu od nowa. Ta ojści mieli na to słowo. Łółwej. Często się tu masz jako nie działania, ale to jest sztuka robienia niczego. Może trochę do brzmi, jak dla nictwo, dla w ogóle dla nictwo nie jest. Gdzie o to, żeby działać bezforsowania, prawo bezwolnej akcji, gdzie rzeczy dzieją się same i układają się same, my płyniemy ze strumieniem naszego życia. I robimy tylko to na co mamy ochotę, ale to nie znaczy, że nic nie robimy. Robiąc to na co mamy ochotę pracujemy cały czas, ale przed wszystkim dostrzegamy piękno w procesie. I tutaj dochodzimy do czegoś ważnego, że my nie jesteśmy żadnymi rzeczami, nie jesteśmy przedmiotami, które można sobie tam położyć na stole warsztatowym, rozkręcić wymienić zepsuty części. Jesteśmy bardziej czasownikami i rzeczownikami. Jesteśmy procesem, jesteśmy jak rzeka. Rzeka nie da się naprawić, rzeka można co najwyżej tam skierować gdzieś. A ludzie stoją nad tą rzeką z kiejem i próbują ją zawrócić. Zawradzają rzeka kiejem i dziwią się, że są zmęczeni. W Zen jest takie powiedzenie. Przedoświeceniem rąb drewno i nośwodę. Po oświeceniu rąb drewno i nośwodę. Mnich nie przestaje rąbać drewna, żeby najpierw osiągnąć oświecenie. Rąbanie i gdzieś w tym rąbaniu dzieje się wszystko co ma się wydarzyć. To jest tak, jak w czasach kiedy pisałem muzykę na przykład. Ponieważ grałem bardzo dużo. Były takie momenty, że zwłaszcza jak pisałem płytę Joseph Magazine, to dochodziłem do takich momentów, że nie mogłem ruszyć dalej w ogóle z kompozycjami. I próbowałem, próbowałem, forsowałem i zapisywałem tony pomysłów różnych, przeróżnych, ale dopiero jak odpuściłem na chwilę, wyluzowałem się, usiadłem, odpocząłem, zrobiłem sobie przerwę, nasiłem i potrzebnam do tego na nowo, to cały ten proces puścił. Podczasami forsowanie donego tematu sprawia, że ten bufor puchnie. Więc musimy poczekać, aż ta puchriz na zejdzie i wtedy możemy popłynąć dalej. I czasem to jest tak proste. Teraz pogadajmy sobie o tych wszystkich chronikach, akaszy, hypnozach, integracjach i tej ozotoryce, która stała się tak naprawdę ucieczką. I to będzie trochę takie niewygodne, bo trochę coś wchodzę na własne podwórko. Wiecie, siedzę w zotoryce prawie całe swoje życie. Prowadza ten kanał, wiem kto mnie słucha, i właśnie dlaczego mogę to powiedzieć. Duża część współczeszej duchowości to nie jest droga, tylko to jest poczekalnia. Weźmy na przykład sobie takie chroniki akaszy. W ogóle to jest dla mnie pociężne temat. Dlady, którzy nie wiedzą, to jest idea, jak jest tam kosmicznej biblioteki, w której jest wszystko zapisane, co się wydarzyło. I podobno tak, że to, co tam nasze dłuższe mają tu do zrobienia i inne takie bezety. I ludzie płacą za odczytę tych chronik akaszy, żeby się dowiedzieć, jaka jest ich misja, jakie mają przeznaczenie. i teraz tam nie będę rozstrzygał tego, bo ludzi tylu światów nie będę rozstrzygał tego, czy ta biblia taka istnieje, zatem inne pytanie, załóżmy, że istnieje, idziemy na oczyt i dyfedujemy się, że naszą misją jest uczyć ludzi, albo tworzyć, albo leczyć. No i co? Czerwimy z tą informacją. Jeśli zaczynamy uczyć, to mogliśmy o tym zdecydować sami, tam we wtorek przykawie, nie? Zadarmu. A jeśli nie zaczniemy, no to po co nam była ta wiedza? Widzicie o co tu naprawdę chodzi? Wybór drogi, samodzielny jest przerażający, bo jeśli sam wybiorę mi nie wyjdzie, to moja wina. To jeśli kronik i akaszy powiedziały, że taka jest moja ścieżka, to odpowiedzialność przychodzi na kosmos i to jest ucieczka od odpowiedzialności przebrana w szaty mistyka. Jeżeli nawet bóg czyjmy sami, nie wiemy o schodzi, to kto miałby nam te kartkę z przeznaczeniu napisać z korosami i on zapisujemy? To jest paradoks i coś tu jest nie tak. To jest hipnozom i trochę inaczej. I to muszę być uczciwy. Hipnozja to jest narzędzie, sam babiem polecałem. Znam ludzi, którzy mówią, że pomogła i z bardzo konkretną rzeczą z lękiem przed lataniem, z rzuceniem fajek, z odczuwania okiś tam lęków tak dalej. Nie masz tym żadnego problemu. Mi też hipnozja pomogła. Problem zaczyna się tylko wtedy, kiedy to narzędzie staje się z tyle życia. Jeśli ktoś chodzi ciągle na kolejne regresy i na kolejne sesji, żeby znaleźć w poprzednim wcieleniu, przyczyna tego, że nie odpisuj na przykład na mainle i procrastinuję. I kiedy zamiast zrobić krok do przodu, kopiec coraz głębiej w przeszłość, problem nie jest łopata. Problem jest to, że ktoś kopie dół i myśli, że buduje dom. Na tym polega problem. A integrację przed obecności to jest dla mnie ogromny paradoks. Takie, w warsztaty, zbycia tu i teraz i wszystkie tym podobne rzeczy. No, słuchajcie, można się naprawdę uśmiechnąć do tego, bo to jest przepiękny paradoks. Pomyślcie o tym. Płacimy, żeby nauczyć się być tam, gdzie już jesteśmy. W chwili, w której potrzebujemy być obecni, nie jesteśmy już obecni. To jest tak proste. Myślimy obecnym obecnym. Patrzymy na siebie z Boku i sprawdzamy, czy ja już jestem tu i teraz chyba jeszcze nie do końca. No i znowu jesteśmy tą stroną, która liczy własne nogi. Obecność to nie jest umiejętność, żeby się nauczyć, to jest stan, który się pojawia, kiedy przestajemy o nim myśleć i zajmujemy się czymś, co nas wciąga. Najbardziej obecnie jesteśmy wtedy, kiedy zrobimy coś, w czym jesteśmy dobrze, kiedy gramy, tworzymy, rozmawiamy z kimś, co nas interesuje. Nikt nie potrzebuje warsztatów z obecności w trakcie dobrego koncertu, prawda, albo w trakcie świetnej rozmowy. Wiecie, tak patrzę sobie na to wszystko. Nie ma na to taką swoją nazwę. To jest duchowa prokrastynacja. Z wieka prakrastynacja wygląda tak, że mamy coś do zrobienia, a zamiast tego oglądamy filmiki, by robimy to na innej rzeczy. Duchowa prokrastynacja wygląda tak, że mamy coś do zrobienia, ale zamiast tego pracujemy nad sobą, żeby być gotowi do zrobienia tego, co mamy zrobić. I ta druga jest dużo groźniejsza, bo przy filmikach i duperełach przynajmniej mamy weżuty sumienia, że nie zrobiliśmy czegoś. A przy duchowej prokrastynacji czujemy się szlachetnie, bo przecież się rozwijamy, prawda? Jeszcze taka jedno rzecz, dla tych, którzy lubią harmonizmem tak jak ja, jest taka stara alchemiczna księga 17 wieku. Mutus liber, czyli nie ma księga, prawie bez żadnego tekstu samoraciny, ale na jednej z ostatnich planż jest łacińska dewiza w tłumaczeniu. Cytuję, murucia, czytaj, czytaj, czytaj, czytaj ponownie pracuj, a znajdziesz. Zwróćmy teraz uwagę na kolejność. Ostatnie słowo przed znajdziesz, to nie jest przepracuj swoje dzieciństwo, ani poznaj swoje przeznaczenie. To jest pracuj, nawet alchemicy, ludzie, którzy całe życie szukali kabienia filozoficznego, wiedzieli, że w którymś momencie trzeba zamknąć książkę i po prostu zabrać się do roboty. Ktoś teraz może mieć zarzucić, że na przykład zaraz chwileczkę, ale tym mówisz o takich rzeczy, a sam stawiasz tarota, ale ja mówię ok, ja stawiam tarota, ale tarot i moje odczyte tarota nigdy nie ustawiałem nikomą żadnego przeznoczenia. Nie mówię nikomu co ma robić. Mogę pomóc w podjęciu decyzji, natomiast to nie jest tak i nigdy nie wykonałem takiej praktyki, że powiedziałe, musisz tak zrobić, bo tak jest powiedziane. Tylko zawsze odpowiedzialność spoczywa na osobie, której karty stawiam. I mogę pomóc w obraniu drogi, mogę pomóc w podjęciu decyzji, natomiast nigdy nie rozgłaszam nikogo z wzięcia odpowiedzialności za to, za swój własny ruch. I pomimo tego, że bardzo często wskazuje różnego rodzaju punkty, to i tak większości przypadków ludzie się nie suchają. Więc nawet jeżeli ktoś by chciał przychodzić czy tydzień, żeby karty decydowały za niego, to ja mu nie robił bym taki przysługi, bo to nie jest przysługa dla kogoś, bo karty mogą być bardzo uzależniające i jest to doskonałe narzędzie do tego, żeby oddać kierowanie swoim własnym przeznoczeniem w ręce kartonników, a nie o to w tym wszystkim chodzi. Ja patrzę na to bardzo pragmatycznie. Zastanowę się teraz na takim tematem, który 20 lat temu w Chinach wyniknął. Jest taki prawie żart, taka przypowieść. Kaczka, bo nie wiem, jak to brzmi. Kaczka ma krótkie nogi, ale jeśli spróbuję wydłużyć, będzie cierpić. To, co z natury jest długie, nie jest za długie. To, co z natury jest krótkie, nie jest za krótkie. A teraz wyobraźmy sobie taką kaczkę, która trafia na Instagrama, widzi żorawie wysokie, smukłe, eleganckie, myśli te kaczka. Co się ze mną nie tak, mam za krótkie nogi, muszę na tym popracować. Jedzie na kurs wydłużania nuk. Potem na sesję, żeby w poprzednim wcieleniu znaleźć przyczynę krótkich nożek. Potem na warsztat, akceptacji krótkich nuk. Wydaje majątek, ale nożki dale krótkie. Przez cały czas mogła sobie kaczka pływać, bo wiecie, co kaczka robi lepiej niż żura w pływania i te krótkie nożki to nie jest wada, tylko to są wiosła. Jest jeszcze jedna taka historia, gdzie cieśla z uczniem idą sobie lasem imijają ogromny stary dom, który stoi tam nie opadać św. I drzewo tak wielkie, że w jego cieniu schowałby się stanowałów. Uczo nie jest zachwycony, a Mistrz ma ha ręko im mówię, bez użyteczna drzewo. Zbudujesz z niego łódź za to nie. Zrobisz trudne zgniję. Zrobisz narzędzie, pęknie. Do niczego się nie nadaje. Tej samej nocy dom przychodzi do niego właśnie i mój im mniej więcej tak. Głupcze, gdybym był użyteczny, dawno bym nie ścięto. Dzięki temu, co nazywasz moją wadą, to żyłem takiego wieku i rosłem taki wielki. Zastanowcie się nad tym. Większość tego co nazywamy z swoimi wadami to nie są nasze wady. To są cechy, które trafiły w złe miejsce i zły czas. Na przykład, ktoś jest nad wrażliwy. W korporacyjnym open space jest to wada. W pracy z ludźmi, w sztuce, w muzyce, to jest jego najmocniejsze narzędzie. Ktoś nie potrafi usiedzić na miejscu, za biurkiem to jest wada, jasne. W sprzedaży, w terenie, w nawiązwo niekontaktów, to jest złoto. Ktoś jest chaotyczny. W księgowości katastrofa. Wymyślaniu nowych rzeczy i tworzeniu nowych rzeczy, to jest dokładnie to. czego trzeba, albo ktoś jest uparty. W kłótni domowej, no to jest problem. W budowaniu np. firmy przez 10 lat, kiedy wszyscy mówią, że się nie uda, to jest jedyna rzecz, która taką osobę trzyma, dzięki której ta osoba osiąga sukces. Kroży w internecie takie zdanie, które jest przepisywalne, a jeszcze inowi. Jeśli będziemy oceniać rybę, pod tym jak wspina się na drzewo, przez całe życie będziemy myśleć, że jest głupia. Ale zdanie jest prawdziwe. Wada to nie jest cecha. Wada to jest relacja między cechą a miejscem, w którym się znalazła. I często dużo łatwiej zmienić miejsce niż ceche. Gitarzyści bardzo dobrze to znają. Mnóstwo wielkich muzyków nigdy nie nauczyło się czytać nut. Hendrix nie czytał nut. Masa, tych ludzi nie czytała nut. Jakby mógł ktoś powiedział, zanim zagraż kolejny koncert pracuj nad swoją blokadą z czytanie nut. To, gdyby Hendrix tak prokrastynował i pracował nad swoją blokadą, żeby te nuty czytaj zamiast po prostu grać na gitarze, nie mieliśmy rok androla metalu i całej reszty teraz. Ja na przykład mam dokładnie tak samo nie potrafię czytać nut. Niglnie potrafiłem i spory okres czasu myślałam, że to jest jakiegoś rodzaju wada. Ale później, kiedy poznałam ludzi, którzy nuty czytają ludzi po konserwatolach, nie mówię, że wszyscy zastrzegam tutaj. Ale wiar część tych ludzi ma tak, że w ogóle nie potrafi improwizować. Nie potrafią się odnaleźć i muzycznie bawić się instrumentem. Tylko muszą mieć wskazane, co jak robić. I wtedy przynajmniej z mojej perspektywy kończy się ekspresja. I teraz tak sobie pomyślmy, każdy kto kiedykolwiek pracował z drewnem, wie jedno rzecz. Ja lubię w drzewku sobie podobać. Dawno ma wukna. Dawno ma słoje, makierunek. Jak heblujemy zgodnie z wuknami, wióry schodzą gładko, a powierzchnia jest jak szkło. Jak heblujemy pod włos, to drewno wierwie robią się w wirwy, zadziory, cała deska do wyrzucenia. I możemy najlepszy hebel na świecie posiadać. Niesto nie pomoże. Dobry stolarz nie walczy nigdy z lewnym. Tylko je czyta. Patrzy, gdzie biegno słoje i pracuję z nimi. Nikt rosyny nie próbuje naprawać dębu, żeby był sosnom. Bierzodom do tego, do czego dom się nadaje. Ostatnio robiłem stół. Moja żona poprosiła mnie o to, żebym zrobił w taki wysoki stół barowy. Nie zacząłem go robić i muszę wam powiedzieć, że do momentu, jak robiłem wszystko tak, jak zawsze się to robi zgodnie z sztuką, to wszystko było ok. Jak zacząłem wydziwiać i jechać pod włos tak dalej i tak dalej, to wypiepszyłem do kosza cały blad, a co za tym idzie kasę, bo próbowałem być mądrzej szyniż natura i drzewa z którym pracowałem. Nie tak zawsze się to kończy. Jest takie chińskie pojęcie li. To słowo oznacza porządek w naturze, a nie porządek narzucony z zewnątrz, tylko taki, który rośnie od środka. Możemy sobie to, tak spróbować zobrazować, jak mamy włók na w mięśniach i dokładnie tak samo działają swoje w drzewie. Każda istota ma swoje li, swój wzór i swój kieronek włókien. Cały przemysł naprawiania siebie, to jest heblowalnie samego siebie pod włosy. Bierzemy swoje słabe strony i próbujemy je wygładzić na siłę, rwie się tam wszystko drza z gilecą, a my kupujemy lepsze hebel. Peter Drucker, jeden z najważniejszych myślicieli zarządzania dwudziestego wieku, napisał coś, co powinno wysieść nad każdym biurkiem. Wolny entomaczeniu mniej więcej, to było coś takiego, że dużo więcej energii kosztuje przejście od nie kompetencji do przeciętności, niż odbycia bardzo dobrym, dobycia wybitnym. I radził, żeby jak najmniej wysiłku tracić na poprawianie tego, w czym jesteśmy słabym. Pomyślmy sobie teraz, co to znaczy, w praktyce. Możemy spędzić trzy lata, żeby z fatalnych organizatorów zrobić się przeciętnymi organizatorami. I nikt nam nigdy, że to nie podziękuje, bo przeciętnych organizatorów jest tona, ale możemy też te same trzy lata spędzić na tym, żeby z dobrych mówców zrobić się wybitnymi mówcami. I wtedy ludzie przyjdą do nas sami. Teraz powstaje takie pytanie, jak poznać swoje mocne strony. Moi kochani, nie potrzebujemy do niego żadnych odczytów, skronik akarszy, warsztatów z obecności i tym podobnych rzeczy. Wystarczą nam cztery pytania i musimy sobie na nie znać odpowiedź. Pierwsze pytanie to jest, co przychodzi mi łatwo, a innym trudno. Kolejne to jest, o co ludzie mnie proszą, niezależnie od tego, czym zawodowo się zajmuje. Trzecie to jest przy czym, pracujcie czasu. Czwarty to jest, co bym robił, nawet gdyby nikt nie za to nie płacił. Jeśli nie wiemy, w jaki sposób odpowiedzieć sobie na te pytania, zapytajmy się trzech, czterech znajomych. Powietą nam w pięć minut za darmo. I przy taka ostatnia rzesz w tej części pod kastu dla mnie najważniejsza. To jest to, że mocna strona nie jest dla nas, mocna strona nigdy nie jest dla nas samych. Nasza mocna strona zawsze jest do dawania, do dawania z siebie czegoś innym. Zobaczmy teraz różnicy kierunków, kiedy naprawiamy swoje wady cały czas patrzymy do środka na siebie, na swoje rany, bokady, programy. To tak naprawdę jest paradoksalnie bardzo egocentryczne zajęcie, nawet jeżeli nazywamy to rozwojem dochowym. A kiedy używamy swoich mocnych stron patrzymy na zewnątrz, na ludzi, którym to pomaga, na rzecz, którą tworzymy na efekt. Pewność siebie nie bierza się z tego, że załataliśmy już wszystkie dziury. Tylko bierza się z tego, że robimy coś w czym jesteśmy dobrze i widzimy, że to działa, że komuś to coś daje. Dzięki temu my wzrastamy, czujemy się coraz lepiej ze sobą, ponieważ za każdym razem, kiedy widzimy, że to, co dajemy z siebie innym, komuś pomaga, to robi się nam na i wyczanie świecie dobrze na sercu i dzięki temu czujemy się lepiej i o to w tym wszystkim chodzi. Teraz dochodzimy do najbardziej, tak myślę, praktych najczęściej tego podkastu. Daję taką propozycję dla części z was, którym się nie podoba, co co mówię, obok, który się trochę kucą z tym co mówię. Zamiast wydawać pieniądze na poprawianie swoich słabych stron, wydajmy te pieniądze na to, żeby ktoś i za nas obsłużył. Weźmy przykład. Jesteśmy świetni w kontakcie z ludźmi. Na spotkaniu jesteśmy w swoim żywiole, bymy słuchać, przekonywać, budować relacje, ale wszystko, co jest przed spotkaniem i poniem nas zabija. Maile, ofert, dokumenty, faktury, odkładament, to wszystko na pojutrze, na przyszły tydzień i mamy wyrzuty sumienia. Więc myślimy, mam probę z prokrastenacją, muszę coś z tym zrobić. I teraz daje takie dwie drogi. Pierwsza droga, to jest kupujemy kurs, pokonęj prokrastenację, kilka set złotych, a może tam i więcej, w niektórych przypadkach i parę tysięcy. Trzymy śrząca ćwiczeń, dziennik, techniki, afirmacje i na adacer jeszcze pewnie sesja z kołczym, a oferta, która miała być wysłana w poniedziałek dalej, leży. I teraz proponuję drugą drogę. Płacimy te pieniądze, które wydajemy na te wszystkie duperele, płacimy te pieniądze komuś, żeby tą ofertę zrobił i wysłał za nas. Asystentowi, freelancerowi, albo jakimś studentowi, bo dyktujemy sztucznej zieligencji, to co mamy w głowie i za 10 minut mamy pierwszą wersję. W dzisiejszych czasach będziemy o tym mówić w kolejnych podkastach. Mamy praktycznie nieograniczone możliwości, to praty ze sztuczną i tenieligencom i ono może w doskonały sposób pomóc nam w bardzo wielu dziedzinach naszego życia, gdzie czujemy, że nie są to nasze no i mocniejsze strony. I teraz zastanowę się nad tym w ten sposób, która z tych dwóch drog posuwa nasze rzeczy. życie do przodu i po której czujemy się lepiej ze sobą zwróćcie uwagę na taką jedną rzecz. W drugiej drodze prokrastynacja nie jest nikneła, dalej ją mamy, tylko ta prokrastynacja przestała mieć znaczenie. Nie pokonaliśmy ją i tylko obejrzymy ją. Tak, jak woda obchodzi kamień, sztuka robienia niczego po prostu płyniemy z prądem. To w ogóle nie jest nowy pomysł, królowie mieli sakrata, że kupcy mieli tam w rach mistrzów, generałowie mieli adiutantów, nikt nie oczekiwał, nikt nie odkróla, że sam będzie przepisywał listy noczysto, żeby przepracować swój problem z kalegrafią. Każdy kto zrobił w życiu coś dużego, miał wokół siebie ludzi, którzy robili za niego to, w czym był słaby. Przez całą historię to był luxus dla nielicznych. Stakrataż kosztował i tu uchodzimy do rzegość, co dzieje się dosłownie teraz na naszych oczach AI demokratyzuje sekretaża. To, co stola temu miała aristokracja, czyli kogoś kod napiszę list, uporządkuje myśli, przypomnij, wyszuka, streści, przygotuję dokument, my mamy dzisiaj to w cenie niewielkiego obonamentu, a w podstawowej wersji żadarmą. Ja sam w ogromnej mierze usprawnia swoje życie i procesy, które wykonuje z AI i będziemy sobie na ten temat dyskutować i można sobie myśleć o tym, bo to i tamto, natomiast AI trzeba myśleć zupełnie inaczej niż mamy tendencję do myślenia AI. Musimy myśleć z AI, a nie AI i wtedy to wszystko siedzii i podam wam najlepsze przykład. Wiedziałem, że muszę przerobić swoją stronę internetową i do tej pory, ponieważ informatyka jako taka nie jest moją mocną stroną, odnajduje jakąś swoją dziwną pasję do ustawiania systemów AI i wynajdywania, nie jest gdzie AI może kogoś wręczyć i nawet zacząłem się tym zajmować ostatnio i tak powiem wam, że patrzę na to i mówię tak "A po co ja mam w ogóle robić stronę i siedzieć na tym zmłużać się albo komuś płacić?". Usiadam sobie po prostu z klodem w odpowiedniej kolejności, w odpowiedni sposób zacząłem zim pracować, bo to chodzi o to, żeby umieć określić cel, żeby otrzymać konkretny wynik. I wystarczyło tak naprawdę po między pół godzina godzina tego, mojego własnego wkładu, żeby mą określił w jaki sposób chciałbym, żeby wyglądała moja nowa stronę okieszoma na Kropkako. Wybrałem wzorce kolorystyczne, wybrałem formę, wybrałem styl po ćwietlenia, wciśnowym enter i w przeciągu dwóch 3 godzin, gdzie praktycznie ja byłem w ogóle niepotrzebno, byłem zbędny, jedynę co musiałam zrobić to zalogować się w parę miejsc i kliknąć pozwolenie, kliknąć zgodę na wykonywanie działań w moim mieniu. I w przeciągu paru godzin, nowa strona internetowa, śmiga i działa o wiele lepiej, jest o wiele czytelniejsza i o wiele bardziej przystępna pod kątem, przegądania jej na telefonie, tak dalej. Wcześniej około 380 sekund zabierało komuć, żeby mógł zabukować na przerysę z ze mną, a teraz ma to w ciągu klików sekund na telefonie, przewiak ciukiem i może bukować. I to jest piękne, że w dzisiejszych czasach możemy tak mocno wykorzystać ten potencjał AI, gdzie nie musimy już przestać siedzieć na tym, i teraz pomyślcie o tym, gdyby mi ja siedział i robił kurs o tym, i jak pokonać sobie niechęć do budowania strony w ułówu, no to bym prawdopodobnie siedział jeszcze z trzy miesiące na tym tematem, ale ponieważ delegowałem to, wystarczył zaufać, skorygować, poprawić, jest. Więc o wiele lepiej jest delegować, niż się biczować. I w tym czasie ja mogę rozwijać swojej mocne strony. W czasie, kiedy AI przygotowywało jej robięło stronę, ja przygotowywałem dla was ten podcast, i czy to nie jest bardziej produktywne wykorzenie i wykorzystanie czasu. I wiecie, patrząc jeszcze tak na to wszystko, nie wszystko wymaga pieniędzy. Jest jeszcze coś tak starego jak ludzkość, mianowicie wymiana. My jesteśmy uszedł dobrze w czymś, a nasz znajomy w tym czym się jest beznadziejny i odwrotnie, ale nasz znajomy jest doskonały w czymś tam innym, w czym my jesteśmy w kiepscy. My mu robimy, nie wiem, tam grawika, on nam prowadzi księgowość. My mu pomożemy za angielskim, a on nam pomoże złożyć szafę. Wymiana mocnych stron, czesty barter, dwie osoby robią to w czym są dobre i obie wygrywają i obie idą do przodu. I najczęstszy opór, jaki się słyszy to jest, ale w scytmie płacić komuś za co powinienem umieć sam. Zatrzymajmy się przed słowem na chwilę. Na słowie powinienem. Kto nam powiedział, że powinniśmy? Skąd w ogóle przyszła ta lista rzeczy, który człowiek w cudzysłowie powinien umieć? W moim zdaniem tam zeszkoły, pamięta się, jak to działało. Mamy piątkę z polskiego i dwuje z matematyki. Na co idziemy na korepetycie na matematykę. Nikt nas nie wyśle na dodatkowe zajęcia z polskiego, żeby z piątki zrobić szóstkę, nie? Szkoła przez 12 lat uczył nas jednego. Znajdź swoją najsłabszą stronę i ciągnie ją w górę do średniej. Szkoła tak naprawdę ochotuje przeciętność, a życie płaci za to jest zupełnie innego. Życie nie płaci ze średnią. Nikt nie kupuje od nas dlatego, że we wszystkim jesteśmy tacy sobie. Ludzie przechodzą do nas putą i jedno rzecz, w której jesteśmy wybitni. I teraz taka najgłębsza warstwa, bo to nie tylko porada biznesowa. Alan Ładz mówił o czymś, co nazywał Ego Zamkniętym w worku ze skóry. To jest takie przekonanie, że jestem oddzielną istotą zamkniętą w swoim ciele i odciętomą drożdego świata. I Ładz uważał je za największe złudzenie naszej cywilizacji. I teraz zobaczymy, jak to się łączy z całym naszym tematem. Człowie, który musi naprawać w sobie wszystkie wady, żyje właśnie w tym złudzeniu. Wierzy, że musi być kompletny sam w sobie. Samo wystarczalne, że wszystko musi się zmieścić w jednym worku ze skóry. A delegowanie to przyznanie, że nie jesteśmy wyspami, jesteśmy częścią siedzi, jesteśmy węzłami we fractalu. I tak jak we fractalu żaden kawałek, nic nie jest sam. Tak my nie musimy mieć w sobie wszystkiego. Naszą słabe strony to są miejsca, w których siedź przyjmuje te czynności za nas. Nasze mocne strony to są miejsca, w których my przyjmujemy za innych. To nie jest porażka. To jest dokładnie należy ta mechanika i dynamika relacji między ludzkich i mechanika świata i dokładnie tak to wszystko powinno działać. Na koniec dam wam takie proste ćwiczenie. Właśnie sobie kartkę, na pieszcie trzy rzeczy, które wysysają z włas energię i trzy, które wam je dają. Przy każdej z pierwszej listy zadajcie sobie cztery pytania. Czy mogę coś zrobić zejaj? Czy mogę za to komuś zapłacić? Czy mogę z kimś dokonać wymiany? A może w ogóle mogę przestać to robić? Czas, który odzyskamy, włóżmy w te trzy rzeczy z drugiej listy i zobaczmy co się wtedy stanie. Może się okazać, że nagle problemy, z którymi się bory kamę i myślimy, że ciąży na dna mi jakieś fatu, nagle znikają, a my my wystrzelim jak sprocy. I teraz chciałbym pomówić o granicy, czyli kiedy naprawdę trzeba na co wam popracować. Odby sałem to na początku pod kastu, więc mówię o to teraz jasno. Jeśli pijemy za dużo alkoholu, jeśli bierzemy albo przegrobamy pieniądze, musimy popracować nad tym. Jeśli nasze zachowanie krzywdź bliskich, czy w innych, jeśli nie strzymy ludzi wokół siebie, a winni są zawsze tylko oni, musimy coś z tym zrobić. Bo winne zawsze leży pod naszej stronie, to my jesteśmy odpowiedziali za nasze akcje. Jeśli coś naprawdę boli w środku, jeśli od miesięcy nie mamy siły wstaj z łóżka, to idźmy do psychologa albo psychiatry, do specjalisty, nie do kronik akasy, ponieważ może być zaburzone równowagę chemiczna w mózgu, mogą być zaburzone hormony. Toś może faktycznie mieć problemy, które powstrzymują go przed działaniem. Dużym problemem są uzależnienia, uzależnienia sprawiają, że tracimy zaczął kompletnie cel i wartości i oddajemy całe swoje życie na rzecz uzależnień. to bardzo niebezpieczne. Znał człowieka, który. przegrał w kasynie cały słybytek, firme, dom i tak samo stracił żołnę i dzieci. W jedną noc. I taki człowiek powinien iść do hipnotera pelty, powinnić na terapie, powinien coś zrobić ze sobą, żeby uwolnić się od uzależnienia i od chazarnu. I nie ma w tym absolutnie nic w tydliwego, jeżeli widzimy, że rządzi na mieć coś, co nas niszczy, a to jest zupełnie inna sytuacja, sytuacja, w której niszczy nas nauk, a sytuacja, w której sami szukamy sobie, jakiegoś tam problemu, to jest to zupełnie innego. To nie jest odcinek dla tych sytuacji. I nie chcę, żeby ktokolwiek usłyszał w tym wymówkę. Jak odróżnić jedno drugiego, proponuje bardzo prosty test, zadajmy sobie pytanie. Czy ta moja cecharealnie krzywdzi mnie albo kogoś innego, konkretnie? Czy ktoś przez nią cierpi, traci zdrowie pieniądze albo bezpieczeństwo? Czy może po prostu nie pasuje do jakiegoś idealu, który zobaczyłem na Instagramie? Jeśli krzywdzi pracujemy, jeśli tylko nie pasuje do idealu, zostawiam ją w spokoju. Oddejdźmy, oddelegujmy i idźmy dalej. Jest to też taki ofiar pośrodku. Czasem nasza słaba strona naprawdę nam przeszkadza. Na przykład ciągle się spóźniamy i tracimy przez oklientów. Wtedy tak coś trzeba z tym zrobić. Ale zobaczmy, czego potrzebujemy. Nie potrzebujemy regresji do poprzedniego wcielenia, żeby zrozumieć skąd bierze się na stosunek do czasu. Potrzebujemy budzika albo asystenta, który pinuje nam kalendarza. Naszą słabym stronę doprowadzamy do poziomu wystarczające dobrze. Najprostszym możliwym narzędziem i dzięki temu poruszamy się na przód. I wracamy do tego, w czym jesteśmy mocni. Zamiast biciować się tym, że się ciągle spóźniamy. To jest tak proste. I teraz zanim zakończę już ten nasz liczbie jeszcze podcast, to chciałbym się zmierzyć na wyrost z trzema zarzutami, które pewnie przyjdą w komentarzach. Pierwszy to jest, ale przecież rozwijanie moich mocnych stron to też jest rozwój osobisty. Tak jak najbardziej macieracje. I nie mówię, nikomu, żeby przez to się rozwijać. Mówię jedynie o kierunku. Jest różnica między budową armoną. Rozwijanie mocnych stron to budowa. Idziemy w górę na zewnątrz do ludzi. Wiesznie naprawianie siebie to remont, który nigdy się nie kończy. Omy przez cały czas mieszkamy na placu budowy. Jedno to jest wzrost, a drugie to pentla. Druga obiekcja, która może się pojawić, nie stać mnie na dalagowanie. Rozumiem. Ale teraz policzmy sobie, ile wydaliśmy w ostatnich dwóch latach na kursy sesje i warsztaty. Jeśli jakiekolwiek pieniądze szły na poprawę siebie, te same pieniądze mogą pójść na dalagowanie. Podstawowe narzędzia AI są dzisiaj darmowe, albo kosztują tyle, co para kaw na mieście. A wymiana z drugim człowiekiem nie kosztuje nic, tylko cięże i jest panią sięgnąć. Teraz trzecia obiekcja, z którym mogę się spotkać, to jest, na przykład tam. Ale przecież trzeba siebie poznać. Zgaza się. Poznajmy siebie. Ale raz, porządnie, na tyle, żeby wiedzieć w czym jesteśmy dobrze, a czego nie znosimy. A potem liczmy, także moi kochani, pomyślcie nad tym, o czym wam dzisiaj powiedziałem. Bo wiem, że w wielu przypadkach, wiele osób może czuć się trochę zagubionych i ciągle starać się naprawiać, zamiast po prostu wziąć życie za rogi i iść dalej. Moja ostatnia historia w ostatnim podkaście o tym, że chodziłem i szukałem samego siebie, szukałem odpowiedzi na różnego rodzaju pytania. Wiecie, to nie jest tak, że ja próbuje się tutaj wyróżnić, jak i to ja jestem ojejku wielki. Tylko bardziej potraktujcie to jako lekcję, który wy nie musicie przerabiać. Skoro ja spędziłem iliś tam czasu, nie mówię tutaj o mojej drodze muzycznej, czy o moich studie hezotarycznych. Mówię tutaj o pracy, właśnie się tego szukanie, sobie problemów, sobie tak dalej, i tak dalej. Dosłownie mogę wam powiedzieć, że to był absolutnie stracony czas. I lepiej, żebyście wyciągnęli wnioski i lekcje z moich doświadczeń, nie żebyście mieli popełniać te same błędy, bo moja mocną stroną jest mówienie do was i przekazywanie wam wiedzy informacji. I to jest coś, co jada jest siebie na zewnątrz, więc uczcie się na moich błędach i wyciągajcie proszę wnioski z tego, co do was mówię. Także mojej kochani odczepcie się od siebie, dajcie sobie spokój, wrzućcie na los, bądźcie dla się wydoby, zawsze wam to powtarzam. Wszystko jest z wami OK. Wystarczy w inny sposób ułożyć z formułowania, żeby móc iść na przód i nie ze wszystkim trzeba walczyć, i nie je we wszystkim musimy być idealni i doskonali. Czasem wystarczy po prostu zwykłe delegowanie lub odpuszczenie czegoś, a reszta samo się poukłada. Dziękuję wam bardzo serdecznie za uwagę. Słuchaliście w dycji Okiem Szamana, ja nazywam się Bartosz Socha. Już niebawem słyszymy się i będziemy mówić o naprawdę ciekawych rzeczach o tym, jakie idą czasy. Trzymajcie się dziepu. Hej!