Door de bomen het bos niet meer zien - aflevering 2

Welkom bij de podcast Aanijos. De Aanijos, de arts, niet in opleiding tot specialist. Een titel die vooral zegt wat ze niet zijn. Maar in de praktijk zijn ze juist van alles wel. Het eerste aanspreekpunt op de afteling, de behandeling de arts op de spoot en de dokter die snags als eerst aan het bed staat. Deze jonge artsen zijn om missbaar voor de zorg. En toch zijn ze steeds moeilijker te vinden. In deze serie duiken wij, doors van haar eeuwen en hester Elsingga in de zoek toch naar de Aanijos. Wie zijn onze collega's waar zijn ze en wat bewegt hen? We gaan in gesprek met kosistenten, basis arts en opleiders en eskundigen om misschien zelfs een voorzichtige weg naar een oplossing te ontdekken. Vinden wij de Aanijos terug? Aflevering 2. Door de bomen heb bosnipersiem. Welkom allemaal bij de tweede aflevering van Aanijos. Ja, de kop is er af. Vandaag gaan we verder met de zoek toch naar de Aanijos. En dat is best wel een lastig gezoek toch als ik de titel moet geloven door de bomen en bosnipersiem. Ik ben heel benieuwd wat deze aflevering waarvoor ons in Petro heeft. Wat ik wel weet is dat vandaag de oorzaken centraal staan. Dus we gaan op uit om de knelpunten te vinden. We gaan ons best doen om zo veel mogelijk verschillende meningen, visies, oorzaken te richten. Speculaties. En het gaan we doen met zowel oude als nieuwe stemmen. En we gaan beginnen met de stemmen die jullie ook kennen uit ons Aanijos-panel. Ze waren nog niet helemaal klaar voor geaflevering. Dus je hoort er nog een keer wat ze nou vinden, wat ze echt vinden van hun Aanijos-chap. Vind ik eigenlijk heel leuk? Heel erg leuk. Wennen? Nog steeds wennen, ook naar anderhalf jaar. Het bevalt eigenlijk heel goed. Heel wisselend, hangt af van de plek waar je werkt. Heel leuk. Maar zijn er eigenlijk ook dingen die je mist in de rol? Ja, het is wel moeilijk soms dat als je naast een Aanijos staat, dan heeft hij een heel duidelijk traject. En jij bent er eigenlijk als schup. En jij hebt geen idee waar je over een jaar bent, waar je over drie jaar bent. Dus ik denk die onzekerheid dat is een iets moeilijker punter aan. Wanneer heb je als Aanijos nou echt een kloten dag? Het leuke aan doktor zijn ze dat heel onvorspelbaar is. Maar dan kan ook wel eens te eeg zitten. Het is gewoon druk, je krijgt niet af. Er komt toch nog onvij voor iemand binnen. Maar als je niet gesteund wordt daarin naar de mensel om je heen en dan bedoel ik zo wel de verpeeg kunnen. Als je ook je supervisoren kan het echt vervelend zijn. Dan kan ik me wel aan ergen. Wat houdt ze steun in? Nou, dat je net gevoel hebt dat de mensel om je heen jou als begin een doktor ook daarin begeleiden. En soms gaat dat heel goed, maar we weten ook allemaal dat dat ook wel niet goed gaat. En dat is vervelend zeker als je net begint. Dus dat is iets dat je eigenlijk mist in het vak misschien wel als jongen doktor? Wat beter kan. Wat beter kan. Zijn er andere aspecten die je mist echt in de rol als Aanijos? Wat ik nooit goed begrepen heb is je bent klaar als doktor. Je krijgt heel veel begeleiding tot die tijd. Dan ben je klaar, dan krijg je een tijdje, vind ik relatief weinig begeleiding. Je bent gewoon aan het werk en dan wordt je aijos en dan krijg je weer heel veel les. Ik mist wel een beetje een soort traject, tijdens je Aanijos tijd van waar begin je waar eindig je welke scholen krijg je in de tuurstijd. En om iets meer dat het proces te begeleid ik denk dat daar echt nog wel veel te halen valt. Ik denk dat als ik dan iets moet noemen dat ik toch bij administratie last uitzoek komen. Dat je eigenlijk best of veel bezig bent met ook dingen rapporteren. Als ik een hele drukken dag heb gehad en van Rotterdam her moest erin, dan geef dat aan het eind van het dag best wel veel voldoeningen, want je bent productief geweest. Maar productief betekent niet per se dat je energie hebt gehad uit je werk. Daar moet je gewoon echt tijd soms voornemen, dat je stil staat bij je succes en terug kunt kijken wanneer je ook iets goed hebt gedaan. Wat mis jij in het Aanijoschap? Ja, maar ik weet niet of het zozeer aan het Aanijoschap ligt of dat het gewoon aan het vakbedrijf in het ziekenhuis ligt. Ik vind gewoon bepaalde dingen in de ziekenhuis niet optimal voor mij geregeld. Ik denk dat er best wel veel voor je verwacht wordt als Aanijoschap dat je je moet aanpassen aan een vrij organisatie processe. En dat je makkelijk je daar een konvermerde want iedereen doet dat toch al. Veel Aanijoschap vinden er vooral diensten helemaal niet leuk. En heel veel Aanijos vinden er dat juist heel lekker, want dat zijn ze lekker overdag vrij. En dan kunnen ze echt de akut de kaasjes die ik behandelen, maar daarin wordt helemaal niet meegedaad. Namelijk je doet zoveel diensten op zoveel dagen. En daar heb je nul zegenschap in en ik denk dat het goed is dat we allemaal diensten doen en dat we meer respecten van het vak zien. Maar er is zo weinig speling. Het is allemaal hoe het is en m'n bluff daar niet naar, want het gaat toch altijd zo. Ja, wat meer oud en meer ook voor Aanijoschap? Ja, de administratie last. Tijd die kwijt bent om een briefwit te maken, een medikatie klaar te zetten. Dat je wordt gebeld of je paar zet de mol op serieus te op vast kan zetten. En ook dodeho op de opgeek van de open en die een tachtepuizend mogen kopen. En dat dan zelf kan we opeten. Als je dat zou willen, dat soort kleine dingjes zorgt ervoor dat je minder tijd hebt om die vette gesprek het hebben met percentage. En daarmee beest er zijn en dat is soms al gewoon echt vergestreerd. Ja, wisselen en berichten, maar wat ik vooral hoor gaat over steun, begeleiding, grote verantwoordelijkheid. En dat er wel je in de eerste fase van je loop aan bent. Dan ben je misschien? Ja, ik ben na fijn. Ik was 25. Maar goed, misschien is dit wel de enige manier om het te leren. Gewoon in het diep gegooid worden. Zijn wemmens onder zwemmen, maar is dat altijd? Ja, maar we zitten hier wel omdat er behoeft is aan verandering, denk ik, toch? Ja, ik vond wat T'Aanijoszij, die noemde het wort Traject, begeleiding. Ja, daar is plekbaar wel behoeft aan. Wil graag even een shout-out ook doen naar dit Aanijos-pennel. Aplaus. Want ja, je zit als Aanijos in een kwetsbare positie, dus ik vind het heel dapper dat ze zo eerlijk zijn. Dus, ja, thanks. Dat je liet dit durven. En we gaan door met de volgende spreker. En daarvoor gaan we terug naar ons gesprek met Marcel Levy in het Amsterdam-UMC. We vroegen hem over daar eigenlijk spraken is van een Aanijos tekort. Nou ja, als ik zo meeheen hoor is, het wel moeilijk om plekken te vullen. Zelfs een oplijn ziekenhuis waar we nu zijn, zijn er te weinig Aanijoszij, dat is voor een deel niet omdat het weinig candidatie maar in dit geval omdat er niet genoeg geld is om al die mensen te betalen. Dus wij lopen nu als specialist in het weekend, zogt en zelfvizite, zonder assistent. En je merkt ook van steeds meer specialisten dat ook onregematigheid die dienst door henig veel te moeten worden. Dus er is wel een tekort. Er zijn ook meer banen, want door dat we alles een beetje zijn gaan normaliseren. En het niet meer normaal vinden dat mensen hier belachelijke dagen maken met belachelijke werkglas. Is er behoefte aan meer doctors? En er zijn, het is natuurlijk toch een grote groep doctors die een beetje verdwenen lijkt te zijn na het afstuderen. Maar het zijn er wel veel. Ik klas wel echt dat er ongeveer 12.000 pasers artsen niet teruggevonden kunnen worden die de afgelopen jaren afresudeerd zijn. En niet in een vervolge pleiding of in een baan in de geneeskunde terug te zijn gekomen. Als je dat al heel precies kunt tellen, maar goed laat ze er een beetje na zitten. Al met al lijkt het een soort misterie bijna, waar de aanniyels is en of ze kwijt zijn, hoeveel het er zijn. We gaan verder met ons zoektocht. We houden vast aan onze rode draad. En we spreken nu met weer een opleider, want ondanks dat de aanjyels een arts is die niet in opleiding is, laten we nog maar een keer benadrukken. Zien opleiders nou eenmaal heel veel aanjyels voorbij komen. Misschien beslissen ze zelfs wel een beetje over het lot van de aanjyels. Ja, en erdaad. Nou goed. Een tijdje geleden was ik aan het doemskolle oplinkt in, zoals een mens wel eens doet. En toen zag ik een bericht voorbij komen. Met de titel, jonge doekters, wees niet jaloers op een leven dat niet bestaat. En dat was een bericht van Dr. Steven Hensel, opleider urologie. En in dit artikel stelt hij dat jonge artsen worstelen met onhaalbare verwachtingen. Dus naast een drukken baan willen ze ook een perfect gezinsleven, hobby's, vrienden, vakanties, een goed lichaam noem maar op. Steven noemt dit het geidealiseerde Instagram leven en hij pleiter voor om de focus te verleggen naar meer zingeving in het artswerk zelf. Het bericht ging best wel vijfrol, maar waarom schreef hij dit eigenlijk? We beelden hem op om daar achter te komen. Ik denk dat het werk in het ziekenhuis een onterecht en het slechte pers heeft. Ik denk dat er veel te makkelijk wordt rondgeprat dat het veel te hard werken is voor veel te weinig dingen die er voor terugkijt. Waarbij ik ja dat altijd proberen te bestrijden door aan te tonen, dat het heel erg leuk is om doctor te zijn in het ziekenhuis. En wat ik bespeur is dat we in een Instagram-fase zijn beland met ze alle. Ik heb het in dat artikel daar hypeterioten Instagram lever genoemd, waarbij iedereen telkens als die iets leukst doet, maakt die foto van zichzelf en dat deelt die met zijn bubbel. En als je daar in trecht komt en iedereen komt erin trekt en ik zelf ook, dan krijg je altijd het indruk dat je net een stap achterlopend bij je beste vrienden. als die een keer op Ibiza aan een cocktail zitten en een foto maken. Ja, jeetje, ik ben hier hadden herenigd werkt. En zij zitten op Ibiza. In de volgende, twee weken later iets van een tropische irland en de volgende, die zegt, ik heb een nieuwe auto gekocht. En denk je, maar dat zijn allemaal dingen die normaal zijn. En dat wil ik ook. En wij zijn nog in een soort tijdrecht gekomen dat de allemaal het idee hebben dat we recht hebben op geluk. En als dat niet lukt omdat geluk te voelen, dan is dat iemand zyschild. Dat is eigenlijk een soort rondgedachte. En ik heb het idee dat we daar met ze alle last van hebben. En ook. en in het ziekenhuis moet werken. En je wil een huiskope, en je wil drie op vakantie. En je wil, nou, noem het allemaal maar op, dat past niet. Dat past niet allemaal tegelijk, dus je moet er dingen voor laten. En het is heel vervelend om leuke vakanties te laten. Het is heel vervelend om niet je nieuwe auto te kopen. Dus dan zijn we gaan leren om te gaan klagen over onze lage salaris. We zijn aan het klagen of onze werk tijden, want we hebben te weinig tijd om onze vrienden te zien. Ik wil bestrijden dat wer een sluitpost is, zeker in de geneeskunde, omdat het zo onszettend veel zingeving geeft om goed te werken. Zingeving, dat is iets waar je niet lichte over moet denken. En dat is iets wat geweldig is, dat er weegt geen imitzaat even op gaan. Er waren ook heel veel reacties onder het LinkedIn-bericht. Er werd bijvoorbeeld gezegd dat het een polariseren-perricht was. Iemand noemde het een mooi voorbeeldje van een tunnelvisie, een weer in andere arts. Ja, het was echt heel erg met u eens, maar vond dat de bootchap ondergesneut werd door het ironische taal gebruik. En weer andere die schreef heel mooi verwoord hier, hier. Ik ben eigenlijk heel benieuwd wat de reacties met u deden. Ik geniet er enorm van, niet van alle haapmiels, van die krijg ik af en toe ook, maar het zijn allemaal mensen die het gelezen hebben en erover hebben nagedacht. Dan pak ik even ook een van de reacties erbij op uw bericht. En dat is dat iemand schrijft dat u de jonge artsen, dus de Instagram- artsen wel een beetje over een kam schert. Ik heb natuurlijk een caricature geschreven, want ik heb ook gezegd dat iedereen iedere dinsdagmielaag naar altijd wokvluid blijven wil. Dat is natuurlijk niet zo. Maar het is het globale beeld dat ik schets, dat is een beeld wat iedereen eigenlijk wel herkend, en dat is veel makkelijker discussiëren, dan dat ik het overloss persoonheid. Want dan wordt het persoonlijk en dan wordt het een veel minder interessante discussie in bovenin vervelen. Een andere reactie was dat iemand schrijft. Als medeboomer wil ik toch het volgende zeggen, de tijden zijn wel veranderd. Ik kon losgaan op mijn werk omdat mijn vrouw thuis was en ik kost winaar. Zo is het niet meer. De noodzakelijke dubbele banen maken het een sport de tijd goed in te delen. Ja, het bestaat dat je kostwinner en gezien kan nog steeds. En het bestaat ook dat je dat samen doet. Maar als je het samen doet, dan moet je je realiseren dat het dus niet lukt om er altijd voor je kinderen te zijn. Als je je ook inzet voor je vak, je vrienden doen en naar de bierskop gaan, al dat soort dingen. Als je dat allemaal wilt blijven doen en samen dokter bent, dat past niet. Terwijl als je hier werk als uitgangspunnet en je gezin erbij, met die twee dingen als toprioritijten, dan moet je heel veel overslijver als je dat objectief ziet. Maar zo voelt dat niet omdat die twee dingen gezin en je werk zullen ontzettend veel betekentjes geeft. En een paar keer het is minder naar de bierskop dat maak je echt niet het minder ontwikkeld met. Ik wil heel even terug naar die zingeving, want bij wie licht eigenlijk de verantwoordelijkheid om dat in het artsenvak terug te brengen? Bij de generatie zelf, in eerste stantie, die mogen zich best realiseren dat het een groot voorrecht is om te mogen studeren en om arts te mogen worden. Het kost van samenleving meer dan een tom om iemand top basis arts te maken. Dat is allemaal geld dat je niet als salaris krijgt, maar dat is wel wat het kost. Dan is het ook iets wat heel fijn voelt om te kunnen uitoeven. En dat je dan daarmee de teruggeeft aan de maatschappij. Dat inzicht, dat moet je jezelf toe eigenen. Ik denk in eerste instantie jezelf. En als daar vaker voor kunnen worden gegeven, dan mag dat ook. Maar het is niet zo dat de verantwoordelijkheid voor altijd zo'n ding bij extrena partijen. Ik kan me echt best wel heel erg vinden in uw woorden. Wat ik wel lastig vind en waar ik dan zelf nog persoonlijk en kritische nood of in ieder geval een vraag of er zou willen stellen is. Dat ik bij mezelf merk als net begonnen zorgprofessionaal, als anijls, dat ik heel veel waarde hecht aan mijn hobby's bijvoorbeeld. En juist de combinatie tussen werk en ook andere dingen blijven doen. Moet ik dat toch opgeven als ik specialist wil worden? Als ik naar me zelf kijk, ik heb met heel veel busier gehormbald tot en met Nederlandse kampioenschappen aan toe. En met tweede passies altijd het muziek geweest, klassiek muziek. Ja, ik ben een wielerlopender, ik zullen er klaar in het en ik heb altijd in orkeste gespeeld. Maar omdat je dan altijd vast afspraken hebt, dan ik ook dat of er moet brengen. En dat hordeler bij. En ik heb er andere dingen voor terug gedaan en ze porten ben ik gewoon hard lopen, want dat ga je onregelen om mensen te doen. Zijn veel collega's die tenissen bijvoorbeeld. Kijk, de kern is altijd, je moet nieuwsgier blijven. Je moet nieuwsgier blijven in je broep, maar ook daar buiten. Het kan best zijn dat je er een zorg gaat voor, of in andere dingen gaan doen, want je hebt net zoveel plezier uit gehaald. En of het nou een dag ga ik erbij mee gaan liets. Of dat het iets culturilte wat anders is. Er is van alles. Nee, dus je blijft niet voor eenheid worstdoekters die alleen maar doekter zijn? Nee, nee, nee, nee. De veel vormigheid zorgt ervoor dat ze elkaar stoeleerd. Je hebt zil meer aan een rijkboeket, dan allemaal dezelfde begonien is. Heel veel om over na te praten. En wat mij mij blijft hangen is toch ook wel die toekseksosio-media waar we allemaal op zitten. Ja, en waar ik op in wil haken is wat stev van in het begin zij over een slechte pers. Want hoe komt het dat het artsenvak een slechter imagel heeft aan vroeger en door wie komt het? Nou, wat ik in ieder geval hierover kon vinden is een pijling van medisch contact uit 2024. Onder 500 elf artsen en gineskundesdenten. En daaruit blijft dat slechts een derde, jongeren zou aanraden om gineskunden te gaan studeren. Tweil ruim 40 procent dat jij zou afraden. Dus een deel van die slechte pers ligt denk ik bij de artsen zelf. Ja, en sommige artsen graven in datzelfde onderzoek aan dat ze hun eigen kinderen actief hebben afgeraden om gineskunden te gaan studeren. Ondanks dat ze ook aanggave dat ze hun vak in houdeluk nog steeds mooi en eervol vinden. De belangrijkste reden die ze hier vergave is de hoge werkdruk en de slechte werk privébelands. En daarnaast noemde respondenten in dit onderzoek een gebrek aan waardering, dat noemde 13 procent. En het feit dat je in andere berupe makkelijker goed geld kunt verdienen. 12 procent. Dit zijn en ik ook mensen bij wie social media geen rol speelde. Dus blijft bij ze wel een trend van langer en ligt het niet alleen naar social media. En ook een bepaalde verantwoordelijkheid van ons als doek daar om het imagel goed te houden? Ja, in het aant. Nou goed, we gaan het alleen maar te best scherl op het vak. En ook wel kritisch mag zijn. Lastig dilemma. We gaan door met onze volgende spreekers. Het net is een vergesponserd woord doorlingt in. Maar via ons favoriet platformen linkt in. Nou ja, dat is ook social media toch? Ja, dat is waar. Benaderen we twee vrouwelijke opleiders, allebei het andere vakgebieden. Suzanne Geerlings, zeis opleider intern in Regio Amsterdam. En Hanneke van Weli, opleider psychiatrie in Regio Utrecht. Ja, we hebben het steeds over het aanielschap. Maar hoe weet je eigenlijk welk specialisme bij jou past? Ik heb een tip voor je. Met de gratis berroepskuus het test van BKV. De loop aanweizer krijg je antwoord op die vraag. In een paar minuten ontdek je welke functies of werkvelden goed passen, bij jouw ervaring en interesse. Je vindt de loop aanweizer op bkv.jobs/loopanweizer. De podcast-appartuur zit nog aangesloten op onze telefoons. We bellen dus ook Suzanne en Hanneke. En we zijn heel benieuwd hoe zij het aanielschap zien in vergelijkingsmidd vroeger. Wat anders is, is inderdaad dat mensen de vrij tijd belangrijk of vrienden. En niet alleen maar het werken in het ziekenhuis en zo snel mogelijk, zo veel mogelijk dat willen doen. Maar dat er heel veel meer aandacht is voor die werkte vederbaland. Is dat een goede ontwikkeling voor ze u? Ja, misschien wel. Kijk, de werkweken waren natuurlijk wel ideollang. Voor weinig mensen vol te houden op de lange duur. Dus dat is op zich een goede ontwikkeling. Er is ook een andere kans van het verhaal. En dat is soms het vaker vraag dat je wat langer blijft. Je hebt uiteindelijk een procent in de ander meest opgenomen. Ik vind het wel zo netjes dat je die ook in graamlijk onderzoekt en die zegt mijn tijd zit er op, is voor de volgende. Als je dan heel erg op de streven gaat staan, dan is ik ook wat minder. Dus je moet ook af en toe wel wat meer kunnen geven. Maar zeg maar, overal op de lange duur dat er meer leven is dan in het ziekenhuis. Dat is een heel goede ontwikkeling, want dat is ook zo. Doktor, geen baland. Ja, onze generatie heeft er meer aandacht voor. Heb je dat zelf ook meer door dat onze generatie dat in u aanwakker bijvoorbeeld? Nou, wat wel grappig is is dat ik vroeger. Ik kan me heel erg onspannen, dus ik kan heel erg focusen, maar ook op het moment dat ik niet in het ziekenhuis ben. Er er heel erg niet zijn en er ook iets heel anders doen. Maar soms voel ik me dan een beetje schuldig, want het werk is nooit af. Zeker in een academische baan zijn er altijd nog artikelen en andere zaken. Dus eigenlijk kan je altijd werken. En vroeger voel ik me dan een beetje schuldig als ik dat niet deed, zo nog zelf al werk lag. En nu denk ik, ik ben nu heel goed de batterij aan het op laden. Dat zie ik bijna vormen. Dus nu heel goed dat het generatiekent is niet iets doen voor het werk. Dus ik ben iets meer van bewust dat het ook mag en nodig is. En ook dat het helemaal niet stoer is om half een snaps niet meer te sturen. Dat was toch een aantal jaren geleden dat dat heel stoer. En dat vind ik nu denk ik. Dat is niet meer zo vol te houden, omdat de alsmaar te doen. Denkt Hanneke van Weely daar hetzelfde over. van de Okooptof, de Alië. tegenwoordig vrij veel, wezen zijn met niet alleen welke baan wil ik, maar ook welke leven wil ik. Stikke weer 'trievebelands, wat meer dan dan hoe ik met dat van mijn eigen aanjaarsheid met Rinnig. Wat dat merken ik wel. Ja. Vind je ook dat de aanjaars van tegenwoordig dan ja uit een ander houd gesneden is dan de aanjaars van vroeger? Nou, dat weet ik niet. Dat enthousiast met deze drevenheid en die pas hier om te leren en om dit vak te doen, dat zie ik absoluut. Ja, het versfeel met vroeger, denk ik, is wel meer die de wistwoording over werkt niet weetbeland en dat ook belangrijk vinden. En wat ik ook wel zie, dat misschien ook wel wat meer dan vroeger is toch wel soms een moeit om keuzes te maken bij Aanjaars. En ik heb bijvoorbeeld in het afgelopen jaren aandroek weer het verzoek gekregen van een aanjaars die overal woog om te komen solliciteren om een meelopjage eerst te doen. Dat was eerder onbedenkelijk dat dat gewoon niet voor. En dat merk ik wel, dus dat vraagt meer vraag naar eerst. Ik denk ook dat dat ook een stukje is dat de aanjaars denk ik meer bedoest weten zijn met wat lielijk nou voor baan en wat was er bij mij. Wel degelijk een verschil met vroeger dus. En wat merken zij nou eigenlijk van het aanjaars te kort? Ik had wel eerst dat mensen alsmaar wij vingen meelopsocebliefd aanjaars mochten worden, maar dat draagt wel een beetje op. We hebben zelfs een keer een abstentie moeten zetten. Toen kwam dagelijk wel een genoeg reactie op, maar dat was aan het begin niet zo. Dan kwamen ze gewoon spontaan naar de conneulijsje en dan meeldig ze dan kon ik kiezen. En op het geemd was alles onderkondig die aanjaars kies die geden. Na meer er is die keuze en kijk maar ze het leukste voel. En merk dochter van Willy dat ook bij de psychiatrie? Ja zeker dat merken we hier natuurlijk ook. Ik moet zeggen dat nu recent afgelopen maanden krijgen we onze vakanturers net gevoeld. Mijn de afgelopen, ik denk anderhalve twee jaar hebben we ook echt wel tijdig al dat we de vakanturers gewoon niet gevoeld krijgen. Dus dat hebben we wel gemerkt en dat merk ik kiekeuze bereid dus zeker niet alleen met de psychiatrie. Psychiatus, de boekentijdje weer zelf te voorwachten in de dienst moeten doen. Dus dat zijn echt wel dan directe consequenties die je merkt op de werk voor. En heb je dat zelf ook moeten doen? Ja. Hoe was dat? Ja ik was op lijden niet uitgesloten. Niet uitgesloten nee. Ja hoe was dat? Ja dat maakt het wel wat zwaar er weer. Het is echt anders dat je een voren van achterwacht doet. Ja, ons hele rooster. Er niet op gemaakt dat we voorwachten draaien dus dat heeft veel consequenties ook voor de je overrezenag en de poli-aspraken, de tijd die op de clinicen besteden. Dat is vroeger wat flexibiliteit en ik vond dat wel best opbittig. Tot slot vroeger we ze allebei naar de oorzaken van het Aanjeus tekort. Ja ik denk dat de werkzaide in de zorg vrijvreselijk zijn als ze bijvoorbeeld een gezien en je moet om achter of houdwacht beginnen, dus wij dan niet te combineeren. Dus ik denk dat in de werkzaide wel iets is. Er is natuurlijk veel aandacht in de media en op de werkvloor over de grote mate van uitsval onder de achterzistenten. De belang om niet uit te vallen wordt ernaar gekt wat van een kan natuurlijk goed is dat er aandacht voor is. De verleikende tijd kan ik me voorstellen als ik nu begint het Aanjeus zou zijn en ik zou om me heen zoverhoor over het belang niet uit te vallen. En de percentage is die wel uitvallen dan zou ik mij dat ook veel stress geven en ook een soort van angst geven van als zoveel mensen uitvallen. Waarom ga ik dan niet uitvallen? Ook dat het geluid dat we wat mij betreft gewoon een hartstikke mooi vak hebben dat het heel inspirerend is wat mij betreft om in een ziekenhuis te werken. En natuurlijk dat zit een kamp aan dat het hart werken is maar dat zit wat mij betreft ook een andere kante aan. Dat hartstikke mooi is die kan mezikers ons een beetje in de discussion. Dus je mis het positieve geluidavond toe een beetje? Ja, natuurlijk. Het moet in Beland zijn dat absoluut op staat verop. Maar ja ik ken wijnig Aanjeus die de 1e maanden niet vraagt vonden. Het is ook schwaag, je krijgt veel van het woordelijke edeneens. Het is ook hart werken. Een je doet het gewoon goed doen. We gaan nu gewoon vrolijk door met neervrouwelijke stemmen, namelijk het duo Evine and Mareline, de twee aijels, een van de interne, een van de chirurgie die kennen u natuurlijk nog uit aflevering één. Waarom denken zij nou dat er een aanjeus te kort is? Ik vilje zoveer daar heel vaak over. Maar ik heb heel lang gedacht dat het corona kwam. Het lijkt een beetje. Toen corona kwam toen leek er ineens in die perioden een probleem te komen met de aanjeus. Het was de hypotheze dat er te weinig geniskumustin te afstudierde en dat er daarom een tekort ontstond. Volgens mij is dat, ik heb het nog even afgelopen week nagevraagd, is wel een soort van weer lecht, dat dat niet helemaal klopt. Wat ook lijkt mee te spelen is dat de aantal opleiningsplekken tot mee die speciaalist wordt minder, dus het is minder makkelijk om een opleiding te komen. Als je eenmaal een opleiding bent, dan is het ook moeilijk om aan mijn baan te komen. Dat is wel waar allebei. En wat ik denk dat we nu ook in zitten, dit is natuurlijk allemaal een beetje ontstaan, dus na corona. Waarom weet ik ook niet goed? En we zitten een beetje in de visie uit de cirkel. Dus er is een tekort. De aaneelse die er zijn, die moeten heel hard werken, de fouten die moet uit, dan moeten ze nog hard werken. Dus dat is waar ik dat werken maakt het minder leuk en dat gaat een beetje als mond, mond montreclame gaat dat een beetje zo rondzingen. En dan haken mensen af. Ja, dus eigenlijk hebben we het weer over die negatieve publieziteit. Negatieve publieziteit en een soort negatieve spiral. Ik ben wel heel gemneeld wat Evie van de interne hierover te zeggen heeft. Ik denk dat het grootste verklaring van haar met persoonlijke ervaring is dat je werkprev-belant in combinatie met je doekomstperspectief op een vaste baan. Dat dat het grootste probleem is. Symedisch-specialist bent en je moet van chef plek voor een jaar in Zeeland naar groeningen en naar Limburg. En je hebt nog steeds geen vaste baan en je hebt een jong gezin vaak in die leefsvazer en een partner misschien die ook in de zorg is. Daar ga je niet voor tekenen. Maar je wil verteken dus een vast contract, ook al eens in groeningen. En die werkprev-belant ruikt gewoon uit balans door de werkdruk die je ons staat juist ook door de tekortiekontactiek streemen en visieërs een cirkel terecht. De patienten worden complexer, veel eisen daar. En het soort doekter veranderd ook. En wij veranderen ook. Ik ben heel anders dan de jonge klaren van nu. En ik ben ook heel anders dan de koelassistenten van nu. En ik praat en denk over de koelassistenten zoals de specialist over mij denken en praten. En het is niet zo dat wij als jonge jonge artsen ons privé leven belangrijker vinden dan de medisch-specialisten van nu. Zij vinden dat ook. En dat zien we ook in allemaal onderzoekers zijn gedaan. De lobaan monitor bijvoorbeeld laat ook zien dat medisch-specialisten werkprev-belans uit balans vinden. Maar ze zijn al te ver. Marlijn die doet nog een laatste duit in het zakje. Ja, ik denk er wel eens over na, maar ik kan dat niet bewijzen dat het weggaan van de nummeres fixes en het helemaal deze traal selecteren van alle studenten gines kunnen. Dat je daarmee misschien wel mensen uit selecteert die op dat moment misschien niet zo bezig zijn met studeren en in de toekomst. Zoals dat misschien gewenst is als ze gaan beginnen aan de opleinig gines kunnen. Maar die wel eigenlijk diep voor minne capaciteit te hebben, waardoor ze wel heel geschikt zijn voor gines kunnen en als medisch-specialist. Dat zien we een beetje de laat bloeers. Ik denk van ja, wanneer is het nou ontstaan? Dat was toch toen heel de nummeres fixes er uitging. En we weten het niet, want het is speculair. En misschien hadden dat geen de nummeres fixes er in waren gekomen. Die hadden ook wel gezegd, want ik vind het er langer dagen. Ik ga het anders doen of whatever. Oké, het blijft speculeren, we hebben geen harde bewijzen. Maar ik denk toch dat het goed is om deze gesprekken te hebben, want ja, ik denk wel dat het daarmee begint. Waar we het nog niet over hebben gehad en om vanuit een andere roek te denken, is het volgende. Jongen, het oktars, zoals jij kan behamen, zijn niet alleen maar aanieels of aanieels, maar heel veel van ons zijn ook artsonderzoeker of doen een PhD. Zou er ook een verband kunnen zijn tussen het aanieels tekort en het trend om te gaan PhD'en. Wie daar een mening over heeft is Daniel. Hij is artsonderzoeker bij de urologie. We hebben jou uitgenomen omdat je een stuk had geschreven in medischontact. Je had een ingezonde brief. Klopt, ja. Je moest me eik wijt en dat heb ik naar een medischontact gestuurd, dus een kort stukje. En om jullie even mee te nemen in dat stuk geven, eerst een paar quotes daaruit. Dat lezen we nu even voor. Een onderbelichte verklaring en we ligt ook een oplossing, is het groeiende aantal basisarts dat een promotie traject aangaat. Vroeger schreef mij nog als aio's of medisch specialist een proefschift. Nu zijn er honderden basisarts met een voeltuim promotie traject, zonder klinische verantwoordelijkheden. En wat Daniel ook schrijft verder op in het stukjes dit. Op internet zijn wekelijks talloze vakatures te vinden voor nieuwe onderzoeksprojekten. Wat bevorderlijk is voor de wetenschap, maar minder gunstig is voor de klinische praktijk op kort termijn. Maar je stuurt natuurlijk niet zomaar een brief naar medischontact. Waarom deed hij dat eigenlijk? Ik zat dat toch een beetje mee omdat ik dacht dat het te kort last. Op het gegeven moment was er ook iemand binnen afdeling die gevaliciteerd had voor de oplijks met ueliggie. En die had drie jaar lang geanjoost. Iedereen voelt een hele goede aanjoost van daar dat hij ook gezegd nou gaat door met aanjoost. Een klein centrum, groot centrum, akademie. Nou, dus dat ging allemaal hartstikke goed. Vond ik een heel leuk olie ga dus ik gun hem alles aan deiling werd er niet aangenomen. Dat zat me toch wel een beetje dwars. En daardoor dacht ik. We hebben die kort te korte en die mensen worden volgens wel afgewezen. En ondanks dat natuurlijk een hele strengen selectie is. Denk ik wel als je zo'n signal afgeeft door dat soort mensen niet aan te nemen. Dat is niet motiverd voor andere mensen om die klinische niet wetenschappelijke route te kiezen om te gaan solliciteren. Dus ik denk dat voor mensen best de motiveren kan zijn. En dat wil ik ook een beetje met dat stuk vertellen dat we hopelijk door hebben wat het tewege brengt als je mensen op die zoveel ervaring heeft afwijst. Dat gaat gewoon rond, denk ik, adairlijk. Dus de aanjouw is van, "Oh ja, als je dit doet, kan je toch maar beter gaan beomweeren, want het extra je aanjouw zit even toch geen zin." Misschien is het nog steeds een waarde geschraad, maar ik denk wel dat er heel veel mensen onderzoek doen. En dat die mensen verdwijnen uit de klinische plekken die er ook heel erg nodig zijn. Want even om het een beetje concrete te maken, hoeveel onderzoekers werken je mee of hoeveel onderzoekers zitten in jouw team? Ik denk dat we oogvier maar tussen tien en 15 onderzoekers zitten en het zie ik juist waar ik werk om mijn afdeling binnen de uurlogie. En de oplijningsplekken zijn er vier per jaar. Als ik bij mijn eigen afdeling rondkijk dan heb ik een aios van die net uurlog geworden en dat is naar denk ik zes jaar geleden. Die wil ze in een keer om een venders, maar nu zijn we met ze vijfteen. Dus dat is wel gewoon echt een inflatie in. Ja, en iedereen net zoekvroeg ook de naast de promotie onderzoek. En nu doen we dat allemaal voeltijd. Dus misschien zijn er even veel promotiefen die mensen die ingabean hebben, maar dat er veel meer voeltijd mensen zijn dat dat moet wel denk ik. Het wordt ook wel vaak neergelegd bij generatieverschillen, de millennials. En jouw point of view of jouw mogelijk oorzaak is meer een kritiek op het systeem in die zin. En minder op ons als generatie. - Klopt. Ja, dat was vaak. Is het beschreven als de nieuwe generatie die wil heel even werd gebleven, die we geen dienst die mee doen, die zoekt die wel huisartsvorder of die wil. nien eens meer een sykeuidswerken. Ik vak hem dus af of dat waar is. Dus ik vind dat een beetje generaaliseren om het zo te doen, zeg maar. Nou, hiermee draagt Daniel dus eigenlijk een oorzaak aan van het aaniost tekort. Wat direct ook een oplossing zou kunnen bieden. Ja, een nieuwe perspektief eigenlijk voor onze podcast. Intressant. Ja, en wat is jouw in deze aflevering nou het meest duidelijk geworden? Ik heb dingen gehoord als minder hieragie, meer balans, andere prioriteiten. Voor mij zijn ieder geval duidelijk geworden dat het tekort aan aaniost geen een duidelige oorzaak heeft, maar echt, ja, multifactorialis. Mooie medische term. En van multifactorial gaan we door met een meer overkoepelend tema. Of eigenlijk tema's. Want in aflevering 3 gaan we in op wat deze genoemde oorzaak er verbindt. Namelijk diversiteit en generatie verschillen. Dit was aflevering 2 van aaniostgezocht. Als afsluiten van deze aflevering en als klein voorproefje op wat er komen gaat, horen we nu het aaniostpennel nog een keer over wat zij denken dat de mogelijk oorzaak zijn. Waarom denk jij dat er een tekort is aan aaniost? Ik denk dat er heel veel redenen zijn. Ik vind dat ook best een moeilijke vraag. Ik denk inderdaad dat dat multifactorialis is. Nou, dat is een hele goede en complexe vraag, denk ik ook. Ja, dat is misschien ook wel een generatie ding en een mindset ding, wel inmiddels zijn we beelanten in het tijdwerk met Instagram en social media, waar het leven heel mooi wordt gemaakt en waarin artsen ook van dat leven willen genieten. En daar hebben ze eigenlijk de weinig tijd voor of de weinig energie, dus gaan ze verder kijken. We nu veel meer voorwielden krijgen door allerlei media, dat je ziet dat buiten het ziekenhuiswerk ook heel leuk kan zijn. Dat de wereld veranderd, dat de jonge mensen anders naar hun werk in een leven kijken dan vroeger. Als ik naar de meeste specialisten kijk die zeg maar richting hun pensioen gaat, dat veel mensen waarvan hun partner niet werk bijvoorbeeld, nou mijn vriendin heeft gewoon een voeltembaan. Dus daar moet je op inspelen. Ook omdat het de wereldklein er is geworden en er meer belangrijk is, en dat het ziekenhuis bijuitstekend in werkgevers die daar niet in meedening dat dit moment. Daar is helemaal grijm te vooravond toen een dagje thuis werken, een in één keer toegplots een dagje vrij nemen, dat partuinwerk was aan, dus dat wordt nu maar met teruppelijke smaad, wordt dat een beetje gedoogd. Dat soort dingen, dat daar is blijkt maar behoeft aan onder onze generatie. We hebben veel herprikkelse veel meer dingen die we willen in. Op dit moment merk ik ook aan mijn collega's dat als je voeger was, denk ik zo'n doorgewinter de cirurg dat was zo vet. En nu is dat eigenlijk een beetje trurig. Wat is er trurig aan? Ik heb heel veel respect voor iemand, die heel goed is in zijn vak en heel bekwam is, in al jaren zo iets doet, maar toch wordt het op dit moment gewoon heel belangrijk gevonden, ook dat je in bepaalde zingeving hebt, nasje werk. En dat is ook juist denk ik een beetje het gevaar van onze generatie. Dat wij hier op zoek zijn naar de zingeving, dat we dus ook nog alle moddingen naast gaan doen, bedrijf je ze op set een podcast maken, schrijven. En dat vind ik wel best bizarre. ♫