Dokters en wetenschap aflevering 9 - Gezondheidszorg in België - met Marc Noppen

♫ Welkom bij deze nieuwe aflevering van Doctors en Weetenschap. Zoals altijd met profissor Jan Goeter moet, dat Jan. Dag Pat. Goeien lachen. En zelf Bart van Inkybom. We hebben vandaag ook weer een nieuwe gasbouwens die zoals altijd ga ik de eerste hebben inleden zonder echte zeggen we het is. Dus hier gaan we. Hij volgt de latuinwiskunde aan het Koninklijke Ateneem te leren en gineskunde aan het Liemburgs-universiteir Centrum en de vrijuniversiteit Brussel. Hij behalde een specialisatie interne gineskunde en later pneumonologie. Na een kort intermed zo in Antwerpen werd hij oprichter en afdeling hoofd van de kliniek voor interventionele pneumonologie aan het UZ Brussel. Hij is ook deel tijdens de Cent aan de Facultijd gineskunde en vermassie van de VUB in de opleiding gineskunde en in de opleiding management en beleid van de gezondheidszorg. Hij was gastocent aan de Universiteit de Moriel, Universiteit de Lille en de Harvard Medical School, als ook leerstoolhouder aan het Universiteit of Western Australia in Perth. Hij zou tur van meer dan 145 peer-reviewed articles in de Weetenschappelijke literatuur en diverse hoofdstukken in en editorships van boeken en tijd gelieften. In 2016 behalde hij nog een management diploma aan het insaat en waarom hij vooral voorkennen, in mijn 2010's werd hij benoomd tot gedilligerd bestuurder van het Universiteit herzijkenhuis de Brussel. Welkom, profissor, Marke. Welkom, goedemorgen. Dat was het stukje van de inleding. Hiermee is de helft van de podcast, dus al voorbij. Sorry, hè? Nee, geen probleem, geen probleem. In een wel super bedankt dat je erbij wil zijn, en we hebben het met jou eigenlijk hebben over een aantal zaken. Maar het belangrijkste niet is de gezondheidszorg natuurlijk en jouw visie en opini over de gezondheidszorg in België. Er is een betalen die zicht dat die zo langzamer gaan onbetaalbaar wordt. Dat horen we toch bij alle ministers van Volksgezondheid, die we alle begehat. En ik weet niet hoeveel verantwoordelijke voor Volksgezondheid in België, het zijn er een aantal. Maar moeten we misschien vrezen voor Amerikaanse toestanden, waarbij we op termijn eigenlijk inkelde kapitaal krachtige patiënten terrasselen kunnen zijn in uziekenhuis? Wel, het is al een beetje die richting aan het uitgaan, en je had het er net over de gezondheidszorg in feite geeft u het over de ziekezorg. Ja, want in ons land hebben we eigenlijk geen echte gezondheidszorg. Het is een beetje ook een boetade om het te zeggen, maar we zijn vooral bezig. En daar zijn we heel goed in, technisch in het oplossen van problemen, medische problemen. Dat is het klassieke paradigma van de geneest kunnen, zieke mensen genezen. Maar we zijn eigenlijk strik toestens voor niet bezig met gezondheidszorg, voorzorg dat iedereen gezond blijft. In ons land is dat extra gecompliceerd, omdat die bevoegdheden liggen op verschillende niveaus. Federaal is dan wel de ziekezorg als je het kocht door de bochtwint en preventie en wel zijn en gezondheids ziet eigenlijk op de deelstaatenevel. In Vlaanderen is het relatief simpel omdat de gemeenschap en het gewest hetzelfde zijn. Maar in Zuider van het land en in Brussel is het dan nog extra gecompliceerd, omdat je daar nog donderschijt hebt tussen gewestelijke materie en gemeenschapsmaterie en Brussel is dan zo nog wat ingewikkelder. Dus dat verklacht waarom dat we 8 minister's vooral zijn en gezondheidszorg hebben in België. In België alleen, dus voor de land van 11 miljoen inwoners is dat toch vrij hoge middelen. Ik had dus de burgemeester van Shanghai op bezoek en Shanghai daar gewoon 24 miljoen mensen. En ik had zo'n keer de reken sommige maakt als China dezelfde staat te houdt, kunnen die geologica als België zo volgen zodat ze 1238 minister's zijn volks gezondheid hebben. We zijn nog maar rekenen, ik pleit hier niet voor het Chinese systeem voor alle duidelijkheid maar sommige zaken zijn misschien toch wel efficiënter. Wat de vraag was, is het onbedalbaar aan het worden en komen er twee snelheden. We zien dat nu gebeur ik geef enkele cijfers wij geven in dit land een dikke 10 procent, 10,2 procent van ons GDP uit aan gezondheidszorg dat is meer dan 44 miljoen euro. Daarmee zitten we vrij hoog, maar niet de duursten van de klas, we zitten net achter het koppelot om, dus we geven vrij veel uit, maar niet excessief veel, wie is het er nog voor om? Frankrijk, dat is het land Oosterrijk Nederland en dan de Nordics, maar waarin zijn we wel koppeloppen dat is in Vandaargal, in de oude pocket bij het ragen. Dus als we 100 euro uitgeven in België aan gezondheidszorg, dan is 25 euro uit de zak van de patient en niet gekovert door ziekte verzekering enzovoort, dat is de eigen bij het ragen. Dat is de eigen bij het ragen en daarmee zijn we koppeloppen in Europa, dus er is wel eigenlijk een soort onder de radar twee sporen beleid. Nu in ons land is dat dan ook een beetje echt onder de radar omdat je daar ook voor kan verzekeren bijkomen de persoonlijke verzekeringen, maar dan betaal je een premium, of je werkgever. Maar dat is niet geen publiek geld, dus dat is wat ik wil zeggen, 75 procent van dat budget is eigenlijk publieke middelen. Dus dat betekent dat we in vijte al een beetje op een twee sporen beleid zitten. En we zien dat ook, dat in de gezondheidszorg van Vandaarg in België zijn de laagste inkomst, de gene die het meeste zorg vooruitschuven. Met de klassieke voorbeeld is de tansorg, maar eigenlijk een aantal andere rutineuse preventieve zaken worden quasi nooit of veel minder door de gene, door de gene betlaagste inkommer gedaan. En in ons land is die, dat verschil tussen Arme en Rijk, het hoogst van de OECD, dus daarin scoren we eigenlijk niet goed. In België is het zo, en ik zeg dat ook die kuzasboetade, de belangrijkste parameter die u je levens verwachting bepaald, is uw postkoden. Dus als je in Brussel in de kanaal zonnewond, leef je ongeveer 6 tot 7 jaar minder lang dan als je een ukel woont. En dat heeft niks te maken met de lucht of zoet, maar dat is alles te maken met de honderd en één zaken die bepaalde wat iemand sleven is. Zoals je economisch, sociale inkomen en dergelijke. Het is eigenlijk gig, dat dus net de laagste inkomens hun zorg uitstellen. Terwijl het systeem toch vrij goed gefinancierd is. Het is vrij goed gefinancierd en wat wel zo is en dat is, want alles is slecht in ons land in tegen deel, we hebben ook een aantal verwoordeneerde die echt wel knap zijn, dat is dat iedereen verzekerd is. Dus iedereen, quasi iedereen, 99, procent van de bevolking, heeft toegang tot de gezondheid zorg. Dat is, als je je spreekt over de vreemige staten, heeft er altijd toegang tot spuut eisen de hulp, maar daar stopt het dan ook. Vandaar dat ze ook zo'n duur modellen. Maar hier is iedereen verzekerd en heeft iedereen toegang tot de gezondheid zorg. We zitten ook in een land waarin het vrij ondernemerschap van de arts nog altijd hoog in het verandel wordt gehouden. En waarin dat we een zeer tussen aanhalingstekens liberale, ik doe niet politiek, maar een conceptueel liberale gezondheid zorg hebben. Die zeer toegangelijk is, met als een mantra dat nog steeds geldt, de vrije keuze van een patient, de patient kies zelfs in haar zegt, of iedereen wil of niet. Zo ja, welke, kan er twee hebben, kan kiezen waarin ze een specialist is adviesjaar vragen, kan er een derde oppini vragen, kan overal terecht. En het is dus een beetje vrijheid blijheid, de press die je daarvoor betaalt, de grote toegangelijkheid, het vrij ondernemerschap van de arts en de vrijheid blijft, is dat je eigenlijk een redundant systeem hebt, hebt van anders te veel. Om net die service te kunnen bieden aan de patient. Het gevolg is dat de patient zeer te vreden is in ons land. Als je kijkt naar de OECD, rangschikingen, is de Belgische patient in Gans-Europa meest te vreden over zijn gezondheid zorgsysteem. Dat heeft daar mee te maken. Er is geen managed care, en patient wordt niet gestuurd in de padricht, in kies zelf, alles is goed, alles is trucbetaald, white order enzovoort. En snel, want je hebt van alles te snelingsstekers te veel. En de zorgverstekers worden per omzet betaald, per volume, per prestatie, dus je hebt er alle belang bij, dat dit systeem blijft draaien. Het gevolg is een zeergoeie service, het taalingssysteem heet dan ook niet voor niks, vie voor service. En dus zeer te vreden passenden, het naadel is dat je een beetje redundant bent, en dat je eigenlijk een aanbod geïndusseerde business aan het maken zetten. Op meer aanbod dan je hebt, op meer gebruikers van het gemaakt worden. En in andere landen zie je een andere tundensomst aan waar dat er meer in de richting van managed care gaat. En daarom moeten we daarover naadinken en waarschijnlijk ook iets aan doen, omdat publieke middelen zijn eindig, iedereen zal er wel door hebben. We hebben een bevrotingsde kort van nu negen of 11 minjaar die kweten niet goed, maar in allerlei wel heel veel geld. En dat betekent dat de publieke pot geld die gezondheid zorg zal worden besteed. dat moeten we vanaf nu beschouwen als eindig. En dat is de nardaging, want als we het systeem van vandaag niet wijzigen, dus als we blijven voortoen zoals we bezig zijn, gaan we automatisch per jaar, 2 procent boven de index moeten meer uitgeven. En dat heeft uit sluiten te maken met vrouwdering. En de zorg wordt vooral, is vooral genotzaak naar maatier ouder wordt. En dat is dan oké, dat is prima, we worden allemaal alsmaar ouder. En we gaan niet meer tot van ons in varkt of van onze kanker, maar we blijven er meer leven. Dus we worden kronische patiënten, dus we worden zorg behoeftd. En alleen al de demografie van ons land moeten we 2 procent meer uitgeven, ontop of wat we vandaag uitgeven. We weten dat de publieke middel beperkt zijn. Zeken jullie dat er gaan moeten bespaart worden. Betekent dit dat als we die doen, dan gaan we geen F-35 kunnen kopen of investeren in onderwijs of in gevangenis of in whatever andere publieke goed. Of we gaan het niet doen, en dan zitten we met een probleem. Want dan hebben we te weinig milden om dit systeem te kunnen blijven betalen. Het is geen rocket science, dat is al lang voor spelt. Maar om redenen die in rent zijn, aan ons systeem, denk ik, gebeurt aanpassingen verandering bijzonder draag. Maar ik hoor eigenlijk een heel aantelelementen die we laten zeggen over consumcie van medische zorg stimuleren. En de demografie is we worden oud, dus we hebben sowieso meer zorg nodig. Mensen worden niet gestimuleerd om niet naar de dokter te gaan. En er zet ze omdat genoeg zijn, er is er nog een veel aanbod. Er zijn veel mogelijkheden. En de dokter zelf, of degenees heren en vrouwen in die klant, die zit er ook in een prestatie gebaseerd model, waarbij ze als ze meer paciënten kunnen zien, per uur ook meer gaan verdienen. Dus dat alleen als een drie belangrijke elementen die dat model begin er maar aan om dat is te doorbreken. Ja, en bij het begin van de vorige legislatuur bij mevrouw de bloek, ze had een tien punten plant dat eigenlijk best goed in elkaar zat. En waar toch een aantal fundamentele veranderingen in gangwerde gezet. Haar bedoeling was, we gaan naar een evolutie. Van onze gezondheid zorg we gaan. België is geen land van revoluties of bakebanks. We gaan dit stappere stapp doen. En bon, oké, dat was de tactiek, zal ik dat maar zeggen. Die zei heeft zien toegecerd, maar we zijn nu vijf jaar verder. En ik moet vaststellen dat de tempo waarmee deze zaken worden, de ingevoert is te lag. Dus ik geloof niet langer in de evolutioneer approach, maar er er in de revolutioneer approach. Oké, ik ben geen straatvechter of sweet, maar er zijn ook voorbeelden in Bedland die dat staven. Maar ik heb geen marktje. Nee, u rennet zich de financiële crisis 2008. Zuid Europa was toen feit, zo goed als. Ook Spanje. Van vandaag op morgen heeft mijn daar gezegd, oké, 20% budget cut in de helpt keer, 20%. Dat kun je niet op, dat is geen kaaschaft niet meer. Dat is gewoon een motig slag. En dan waren er twee mogelijkheden. Of vijl blijft gevoort doen wat dat geblijft doen. Ik ga het gefeit. Want met 20% minder middelen kun je niet u zelf de modellen behouden. Of vijl verandert u een modellen. En in verschijden regio's in Spanje, want in Spanje is, gezondheidszorg ook geregenaliseerd. Maar wel geintegreerd. Zijn regio's die never waste good crisis, die van de gelegenheid gebruiken maakt hebben om een kans nieuwssysteem te maken. Een mooi voorbeeld is Ribera Salud in Valencia. Dat is 6 miljoen imone, zo groot als Vlaanderen. En die hebben in die regio een geintegreerd helpt keer system gemaakt en private public partnership. Op mun van tijd, met een 20% hogere efficiëntie, dan geen dat er bestond. En dat werkt. Wat hebben zij dan zo hard verandert? Ze hebben hun modellen. Zoals u daar net heeft samengevat van vrij keuze, vrij aanbod, vief voor service en zo'n woord. En dat met verschillende zorgverstrekers ganden van huizachtse vrijgevestige specialisten, kinesisten, apothekers, thuisverplegers, noem maar op. Die allemaal hun eigen silo hebben en hun eigen pnL en hun eigen betaalingssysteem en hun eigen vief voor service. Die hebben dus allemaal belang bij dat iedereen zo ziek mogelijk is. Nu ben ik heel stoten. Terwijl wat hebben ze daar in Valencia? Wat is nu één voorbeeld gedaan? Ze hebben alles op de schop. We hebben één systeem gemaakt. Waarin die 6 miljoen inwoners een kapitaatie betalen. Een soort beverage systeem, maar bij een vaste bijdrage van, ik denk dat het 400 euro per jaar is per kop of zo iets. Een soort voorfee in een grote pot geld. En daar bovenop een bundeltpijmen systeem, zodanig dat alle zorgverstrekers die een patient met een bepaald probleem behandelen, die zitten binnen één envelop. En daar bovenop dan nog een kleine incentiv systeem om haar te werken tussen haar hangingsstekens. Dat is natuurlijk het nadeel. Maar dit werkt. En zo zijn er nog systeemen. Je kan dit op ziekenhuis-niveau doen. In Nederland is er zo'n ziekenhuis Bernhoven die dat geïntroduceerd hebben. Al ziekenhuis. In een kleine regio, met hun huisarts de rond, je kan dat doen op een soort mini-provincie-niveau zoals in Duitsland, gezoon de schintzichtale, is een mooi voorbeeld. Van geïntegreerde geldker, je kan dat doen op regio-niveau, zoals in Spanje-Italia, heel mooi voorbeelden. Je kan dat doen op federaal-niveau, waar ik doe geen politieke uitspraken, op welk niveau je dit ook doet, als het mag geïntegreerd is. Zodanig dat iedere zorgverstrekker eigenlijk er belang bij heeft, dat er zo weinig mogelijk zorg wordt geconcumeerd. Want je krijgt toch een vast bedrag. Met daar wat bovenop per patologie, want er moet die incentief blijven bestaan. Maar het is een ander revicht, het is een andere logica. Het is veel minder gevoocust op, want als ik dat weer in een boetade zeg, want dat is misschien duidelijker, zijn in België honderd ziekenhuis. Er wordt allemaal betaald voor het grootste deel op basis van hun zorgproductie. Dus alle honderd ziekenhuisen hebben er belang bij, dat ze zoveel mogelijk patiënten zien, opnemen en behandelen. En dit is zo efficiënt mogelijk. Er zijn bepaalde incentiefs om dit toch een beetje te sturen. Maar dat betekent, dat iedereen er belang bij heeft, dat we zoveel mogelijk patiënten zijn. Als je daarover nadinkt, als minister zou ik toch vrij om gerust worden. Het is toch niet opdrecht om een zo ziek mogelijk land achter te laten. Dus wij begon, we halve onze broeps, geen incentiefs, om iedereen hier buiten te houden. Ik zeg ook soms bij het boetade, het ideale ziekenhuis is een leeg ziekenhuis. Ik zie je zelfover boodig maken, het racht absurd. Maar het is de image, de concept, waar we ze moeten durven over nadenken. Ik vrees dat in ons land dit een revolutie gaat vergeerden dan een evolutie. Nu, 20 per cent minder van afmorgen, dat is natuurlijk een enorm krechtige uitspraak, een enorm krechtige taket, die ze zelf gezet hebben in Spanje, betekent dat ook dat iemand iets moet afgeven is de patiëntieplots minder zou gekregen. We zijn het 18e minder verdienen, zijn het de betrijven die minder kregen, denk ik de ziekenhuis, die minder kregen, of kun je dat door efficiëntie compenseren? Waar zit het? De vraag is waar zit die 20 per cent? Studies tonen aan dat in ons systeem van vandaag, zoals wij dat hier in België, en eigenlijk nog in de verenigde staat te zien, zit 20 tot 30 per cent weest. Weest, dus afval tussen analistekens in de betekent is van omdoolmatig uitgegeven geld. Ik heb ooit eens aan Jor van Deurze, de klein verraaltje in Vlaanderen is de meest bestraalde regio van Europa. Dus de vlamingen ontvangen het meest ruimtegestraalting van alle Europanen, door dit systeem natuurlijk. Jor van Deurze, die bevoegd is voor was, voor wel zijn en provincie, die zij is op een bepaalement, ja, we moeten toch maatregelen nemen om de bestraalings dat tussen analistekens van de vlamen te reduceren. En dat is nu al evident dat hij gelijk heeft. Maar ik heb toen eens op de achterafkant van een bierkaartje uitgerekend. We hebben hier 8 CT's, ik kan er morgen twee sluiten. Oké, ik spreek nu een beetje tegen mijn eigen windje. Maar eigenlijk doen we daaronder zoeken die medisch niet is en hoe zou ik zeggen. Gemaks halve geindikeerd, niet alleen gemaks halve ook financiële geindikeerd. Ik ben heel eerlijk nu. Eigenlijk kan ik twee CT's kans laten. Zeker als je naar het Europese middel gaat van aantal CT onderzoeken per koppere jaar. Ja, wij zitten daar, zoals in de Nochtweer, of drie andere landen, waar vie voor service wordt. Gebruikt zitten we aan de top. Wij hebben vijf keer meer CT onderzoeken dan in juki. Nederland, Nederland, vijf keer, vijf keer meer, vijf honderd procent meer, dat verklag je niet medisch. Misschien dat in sommige van die lander ter weinig gebeurde, dat kan ook maar vijf honderd procent, geloof ik nooit. Dus er zit in een enorme rik tussen aanigingstekens op het systeem. Die inerent is aan de design, vlaar bij design hier, omdat in ons systeem kan het niet anders, dan dat je een waste hebt, net omdat je dit aanbodgestuurd systeem hebt georganiseerd. En dat is allemaal goed in Times of Plenty, maar wanneer de tering naar de nering moet gezet worden, zou ik durven denken om de incentives te veranderen, follow de manier, je moet gewoon de incentives veranderen. Onze artsen worden niet beloond om hun paciënte gezond te houden. In China kreeg de arts geld van zijn gemeenschap, als iedereen gezond was, als er iemand ziek werd, werd er geld afgepakt. Ja, performe is best. Ja, maar denk er zo over, ik zeg niet dat we weer niet in dat machine is, maar oud machine is het toestand moeten, maar het is het idee de rachter. We worden onvoldoende beloond om gezondheid te promoten op allerlei manieren. En dat betekent ook helpt in al things. Dat is ook milieu, dat is ook luchtqualiteit, dat is ook stress, dat is ook alles dat daar rondhangt. Het is dus een beetje absurd, denk ik, om een minister van Preventie of Suits te hebben, omdat dat zit in allerlei zaken. Niet alleen in medische Preventie van, we gaan nu rokstop ondersteunen of Suits. Tuurlijk moet dat ook, maar het zit in zoveel meer dingen. En ja, dus ik denk dat we met onze evolutionaire modus een zeker op Belgiëstempel moeilijk gaan graakken. Een van de elementen die ik gewoon is op horen en zien in de media is eventief, daar preventief modell, om ervoor te zorgen dat preventie wordt beloond, dat eigenlijk ook de patient wordt beloond misschien om gezond te blijven. Ik weet het niet. Laten we ervoor zorgen dat de mensen neerste en vooral niet bij de doctor komen. Dat zouden toch wel een goede stap staan. Ja, nu dat bestaat alle. Als jij een hypotheeklening of Suits moet afsluiten, gaat gehoeken, weet dat schildzalde verzekering met afsluiten. Als jij ongezond leeft en hoogte wat drinkt en zo verder betaalt genoeg reprimen. Dus dat bestaat eigenlijk al ergens een beetje onderhut, dat systeem van bestraffen van ziekte versusbelonen van gezondheid. Het is niet helemaal hetzelfde, maar er wordt inderdaad ook weinig genutst voor gezond gedrag. Want ik loof niet in het fingertje, van je mag niet dit, je mag niet dat. We hebben ook die enigen om alle zinregels te willen gieten. En toen er zeggen, maar eigenlijk moet je veel meer gebruik maken van de menselijke psychologie en gedrag. We moeten samen wel kanem aan de keer lezen, thinking, fast, thinking, slow. Als je dat leest en je besteft hoe ons gedrag eigenlijk wordt gestuurd, dan vind ik dat we daar veel te weinig gebruik van maken, van dit soort nudging initiatieve. Aan de andere kant, vandaag worden wij als ziekenhuis niet echt beloond, als we dergelijke pilotprojecten bijvoorbeeld ondernemen die we doen het. We zijn bezig met transmurale projecten, patiënten, zoveel mogelijk thuis houden, thuis, hospitalisatie, opat, onkore en zo'n woordwondversorging. In andere voorbeeld te geven, we hebben hier 450.000 traatplegingen per jaar. Ik schat dat 5 a 10% ervan, vandaag al eigenlijk niet hoeven te komen. Physiek, dus dat betekent in de auto zitten, al vandaag werk voor dit vragen, CO2 produceren hier een dure parkingplaats van 15.000 euro nodig hebben. Vieles zelf veroorzaken. En eigenlijk moeten ze niet komen, want ik weet al hoe hun status is, dankzij, remote data verkeer. Monitoring, alle mensen met de CPAP, masker, alle mensen met een diabetes, komp, alle mensen met een Peismek, alle mensen met een defibrillator. Ik heb die gegeven zal. Dus die mensen moeten om de drie maand voor controle komen, terecht, maar de controle kan ook op afstand gebeuren. Dus waarom moet die mensen naar Brussel komen? Terwijl ik al weet dat ze in feite goed zijn. Als ze natuurlijk een probleem, ze moeten ze wel komen en misschien wel sneller dan die drie maand. Maar in de tuidig systeem wordt dit afgestraft, want op dat ik een in ons V4-systeem een 100-jarium mag aanreken en of onze cardiologen, of die betaologen, whatever, moet er een fysiekontakt zijn tussen patienten en arts. Dus als één regeltje in de nummengladuur, zo moeten wij zeggen, we zijn er vijf jaar over aan discusseren. Ja, het is zo nog altijd niet. Ja, zo, doen we het in je naam dat het ziekenbriefje dat je nog soms fysiek moet. Ja, ja, ja. Ja, er zijn echt in deze toch digitale, zeer snel evalueren de tijden, is er technologisch, technisch vandaag al zo veel mogelijk. Op, er zijn ook veel hype en buzzwords, maar enkele praktische zaken kunnen we eigenlijk al doen vandaag, gebeurt ook in de onzomeringen de landen. En is bij ons, vooral snog, niet mogelijk. We spreken er al jaren over. Het zou zeker helpen in het kader van ook milieueurproblematiek. Ja, dat is wat ik bedoel met helt in althings. De stressverhoorvast ga ik door in een file te staan en het kan dagjes, denk ik, heeft ook een picuniere waarde. Als je drie maandelijkse controle met een zo beschermde Skype meeting al kunt afronden thuis, aan van aan de onbijtafel in plaats van nu in de file te staan, en zo verder. Het zijn al die kleine dingetjes samen die te maken, en ik kroof ook niet in onderstock, midden of holy grails of dat soort zaken. Het is het ene ene ene ene. En dat feit een koei rente aanpak. Maar ja, we komen terug op het revolutie vooral. We zijn er nog niet op dit moment. We zitten in een jammer geloeg in een realiteit die die de revolutie misschien niet al te snel zal laten gebeuren. We moeten denk ik en aan het al een kleinere stappen zitten om in die richting te gaan. We hebben er net gaat over provincie natuurlijk en dat is een mogelijkheid. Als we ook gaan kijken bijvoorbeeld in Europa, er zijn buurlanden bij ons die het ook en er zijn pakken. Ik denk bijvoorbeeld aan Nederland. Als ik het goede begrepen van hem, meer in zit het bijvoorbeeld op gespecialiseerde ziekenhuis en niet zoals in België ziekenhuis, die de voelmonten hebben, de buurkaart in het ala-kart systeemen. Het zijn de zogenaamde IKEA ziekenhuis, ik kan echt alles. Dat is aan België. We hebben IKEA ziekenhuis, daar hebben ze van bo. Nee, het is waard, maar dat is een mooi voorbeeld. Initiel in 10 puntenplanden van de minister stond de ziekenhuisnetwerkforming. Wat eigenlijk een zeergoed concept is, kort door de bocht, zijn honderd ziekenhuisen. We gaan die per vier ongeveer gemiddeld groeperen in een bepaald gebied met een bepaalde catchment population. En we gaan die vier ziekenhuisen opleggen dat ze moeten samenwerken en aan taakverdelen. Op zich is dat perfect, past helemaal in het veluwe best heel kerkplaatje, komt recht uit porteren Lee en van, zit goed in elkaar, andere landen doen dat lang. Waarom lukt het bij ons niet? Omdat we hebben deze opdrachtig kregen en dus de idee is om in zon zorg kregen, als ik dat mag zeggen, wat dicht bij de burger moet zijn, houdt gediekt bij de burger. Ik zeg maar wat een maternietijd, als ze voldoende groot is. Maar wat beter afwis met een centralisatie, dat centralisering. En dus ga je, zoals een beetje in wat u handelt in Nederland, ga je naar minder hoog gespecialiseerde centra, maar wel die dan een relatief hoogvolumen draai, omdat er zijn er gewoon minder. Dus als je dat slim doet, dan kan je inderdaad niet alleen aan efficiëntie, winst hebben, want je gaat minder geld uitgeven door echt alles overal aan te moeten bieden, dat kost geld. Mensen, appratuur enzovoort. Je gaat ook al licht in een aantal de mei de kwaliteit verhoog. Meer expertiezen, meer speciaaliseer, bijvoorbeeld om u een idee te geven. In Nederland is mijn nu een aantal kinderonkeologische centra aan het reduceren naar één. Waarom naar één, omdat je perfect kunt voorspellen hoeveel kinderen kanker gaan krijgen? Dat is één per zoveel geboren. Dus per jaar, dat staat vast. België zijn dat, pakkeuig, die 150, 400 gevallen per jaar. Het zou nog nooit meer zijn. Wel, hoeveel zieken nou is het heb je daarvoor nodig? In Nederland zei ze één, 350 nieuwe gevallen per jaar, dat is behabbaar. Dus al uw beste kinderonkeologisch steekt gesamen in één kinderonkeologische centrum. Daar kun je dan natuurlijk fantastische topgenies kunnen bedrijven. Dus nu een voorbeeld, dan een voorbeeld dichter bij mannen van onze leeftijd, prostaten. Ik spreek nu voor mezelf. In Nederland gaat mijn nog naar twee ziekenhuisen waar mijn prostaatoperatie zal terugbetaan. Twee in België gebeurt dit in honderd ziekenhuis. Er zijn ziekenhuis hier waar uur logo vijf prostaten op ererper jaar. Dat betekent in potentiën, dat betekent incontinentiën, dat betekent erlende. Maar alles is vrij, alles mag, alles kan. Ik kan echt alles, meer België die duwst prostaatprobleem in Nederlanders. Nee, maar teneerste kun je al afvragen waarom moet je hem opereren. Dat is nog een andere discussie, want er zijn ook grandemiseerde studies die aan tonen. Dat een kwaliteitsvolle moderne bestraalingstechniek net tezelfde resultaten geeft. Dus kunnen al medisch nadenken. Er zullen ook een twijfeltuurheugse indicatie zijn. Maar dit is een medische discussie. De vraag is, als je dan toch beslissed om te opereren, doe het dan in een centrum waar ze bij manier van spreken niks anders doen. De type bijvoorbeeld hier, ze macht hier niet kliniek om in Duitsland. Ik denk de helft van alle duitsprostaten of ze opereren, maar die doen niet anders. En los van feit als ze niet anders doen, hebben ze als fantastische instek om alles publiek te maken. Al in de resultaten en ze zagen direct interindividuele verschillen in de auto. En in plaats van dat onder de tafel te moffelen, ze gaan kijken wat doet die anders dan die. En zo hebben ze zichzelf uit de modder getrokken en steeds beter geworden. En nu hebben ze veruit de beste resultaten in termen van vrouw nevenwerking of verwijnig nevenwerkingen. In vergelijken met iemand die vijf operaties per jaar doet, en die nooit peer control feedback heeft. Maar dat moet je financiering systeem veranderen. Want als al uuroloog afgangen financieel van dit verga, dan gaat er niks wijzingen natuurlijk. Als je dat belastert, dan denk je dat we in win voor iedereen een betere speciaalist. Op zich gaan de patiënten bedien zijn. En toch zien we de Nederlanders al met de grenzoverste. Dat heeft te maken met de nadeelen van hun systeem. We zijn hier nu Nederlandse systemen aan bestoven. Er is geen land met een ideal systeem. De beste bewijs is dat iedereen een eigen systeem heeft. Mocht er een fantastische systeem. Iedereen zou dat nog lang implementeren natuurlijk. Maar wat zijn de nadeelen van het Nederlandse systeem? Daar heb je dus wel een vrij strakenvorm van managed care. Daar zijn het te verzekeraar is de peers die zorg inkopen voor u lit. Dus als patiënt moet je aansluiten bij een voor profit verzekeraar. Die voor u zorg gaat inkopen en gaat onderhandelen met ziekenhuis A, B en C. Ik heb hier een lit die wont daar en die heeft een prostatoperatie nodig. En dan krijg je dus een enorm competitieve effect op basis van prijs kwaliteit. Na deel daarvan is dat die zorg inkopen, dat ziet zo'n beetje vast aan kwolta. En manage care, want daar heb je niet van alles teveeld. Want daar heb je zo'n staan wachtlijsten. Dat is ook de eerste les in de bottleneck theory of constraints. En dat betekent wachten. Als je in Nederland een echte roze hebt en je moet een nieuwe hup hebben, dan wacht je drie maats. Waarom? Omdat er maar een bepecht aantal centra's zijn, waar ze die doen. Maar ze doen dat ook wel verdomd goed. Na deel in mijn drie maand wachten. Oké, patiënt rond in de grenstrek, neemt het telefoon. Beld naar het ziekenhuis net over de België grens. Hallo, ik moet een nieuwe hup hebben. En dan komen er af vandaag een riks en morgen wordt geopereerd. Ja. Dus dat is ook een kwaliteitselement, die service. En die snelheid. Dat is ook een kwaliteitselement. Dus ik ben ons systeem niet in de Rio-Land gooien, voor alle duidelijkheid. Maar je moet zo'n goeie mix vinden. Desterkten behouden, desterkten behouden, die toekentlijker, die hoge patiënten. Ja, dat moet je echt bewaren. En daarom ben ik ook voorstander aan een deel van die viever service logik had te behouden. En niet alles naar kapitatie of bundeltpijment te gaan. Want dan krijg je natuurlijk de na-delen van dat systeem-kijk naar NHS. Waar je echt heel lange wachtrijden hebt. En dat is een soort planneconomie. Dat is in Engeland. Dat is een heel gekapiteerd systeem. Dus wordt met 100% via belasting betaald. En het is alles gratis voor de patient. Allee, niks is gratis, maar de patient heeft geen eigen bijdrage. Maar je komt in een staatsgestuurd gezondheidszorg systeem terug. En wat natuurlijk leidt tot wachtrijden en zo'n voort. En dus geneest kunnen we met twee snelheden. Want je hebt daar ook een privé geprivatiseerde circuit, waar de gene die het zich kunnen veroorloven of die hem bijkomende verzekering hebben of zo naartoe kunnen. Maar dus die Nederlanders, die komen dan uiteraard naar hier. We vergeet nog soms bij te zeggen dat de medische uitkomst en nu ben ik wel gehoorden dan niet graag. Voor dit soort zaken is in Nederland beter dan bij ons. Dus het is weer een afwege van snelheid, service, snel geholpen, vriendelijke geholpen. Zavonds geholpen, versus, ik zit in een straksgestuurd systeem, maar wel met een statistisch gezien iets beter uitkomst. Dat is altijd een afweging, want je kan niet altijd alles hebben. Management triangle, het is imposible. Dus je moet afwegingen maken, keuzes maken. Wij hebben gekozen voor het extreem en service georienteren. Nederland heeft gekozen voor een vrij extreemgestuurd modellen. Bij de hebben voor een naal teelen. Ja, zoals we zien 'Money makes the world go around'. Het zal vermoedelijk dat wel zijn, dat in België de politsteel ik zal bepaalden. Dus in Nederland geeft ze meer uit aan gezondheid, zorg je dan bij ons? Ja, vroeg maken. Dus zij teneerste een GDP is hoger, maar dus in presente GDP zit ze al aan 11 procent. Maar als je dus in euro's per kop reekend, waar in België is iets van een 4400 euro in Nederland is tegen de 5000 euro. Hoe komt dat? Door een enorme overheid, administratieve overheid, door dit systeem, want wij lachen soms met ons of aan lachen. We doen soms een beetje cynisch over onze mutualiteiten, ons risief en zo'n woord en zo'n verder. Maar uiteindelijk zijn dit non-for-profit met publiek geldgesturde organismen. Nederland is de markt geï liberaliseerd en zijn dit dus voor-profit verzekeraars. En die gaan zo danig ver in het declaratie gedrag, tick de box en zo voor, dat die in gigantische administratieve kost hebben, die veel en veel hoger is dan onze mutualiteit kost. We doen daar soms zien is over die mutualiteiten. We gaan met de miljard euro lopen, dat is waar. Veel van wat ze doen is over podig. Dat is ook waar. Maar de overheid op ons systeem is lager dan in Nederland. Hij stukken lager dan in vrede gestaten. Ik heb nog een vraagje. Daarom gaan we niet te sprekken over verschillen tussen enerzets, engeland en Nederland. North and South in België. Hoe ziet het daar eigenlijk? North and South. Ik heb ervaring in midden en Brussel. Wij zitten dus in een enorme spagat, omdat wij een vlaam zieken uit zijn. En mijn bevoegde regionale ministrie is dus de vlaamse minister van wel zijn. We zijn boord op de vrijere tijd Brussel. Dat is een vlaamse universiteit. Dus op dat vlak zijn wij vlaams. Maar we liegen wel in het Brussel of stedelijk geweest. Dus we zitten in een soort dichotomische situatie, waarbij pakken we een dikke helft van onze bevolking komt uit Vlaanderen. En een ander helft, kleine helft komt uit het zade van het land. Dus we kunnen wel wat aanvoelen dat we zo echt op die grens zitten van twee systemen. Daar zijn verschillen. De gemiddelde vlaamse patient heeft een huisart en luistert daarnaar. De gemiddelde, verantstalige patient in Brussel heeft geen huisart en luistert sowieso naar niemand. Dus dat zijn twee extremen situaties. Maar er is wel iets van. Nu, ik denk in zijn verzuid gedrukt dat de transferst tussen West Vlaanderen en Limburg grote zijn aan die tussen Vlaanderen en Vlaanderen. Het is zo moeilijk te vergelijken. Die vergeten dat in de oude bassijs van Wallone, Scheller-Wamons, de grote rivier daar hadden ze een verpaal per de regio. Maar Walsbraben is de reikste regio van het land. Het is niet een duidelijk. Het is nu de dus dit. Het is het zade dus dat mijn realiteit van elke dag leert dat. Dat verschil veel kleiner is, dan laat ons zeggen het verschil tussen iemand die in de knukkelwond en in de kanaal zo gewond. Ik stel de vraag voor een stukje, omdat ik heb taas een student geneiskund. Die arelpleiding in Vlaanderen volgt. Maar we hebben ook veel verantstalige vrienden. En dan zie je dat in die opleiding dat er al enorm homel is in België. Dat er ook effectief, het is een groot verschillen. (C) TV GELDERLAND 2020. door je ingangsexamen in vlaanderen. Dat is nu numerus geen klouwstmetfictus. Dus één kent zijn gedaan. Dat is dan in Wallonie en niet het geval. Ik vind die verschillen zeker als het tegen gaat over de opleidingen toch toch wel vragen. Ja, en maar die hebben ook een historische redenen. Eerlijk gezegd, of in de wereld zal hier wel wat tussen de twee liggen. Ik denk dat een totale liberalisering van de opleiding is niet meer aan de orde, omdat de opleiding is veel te duur en veel te moeilijk. En om dit zomaar zoals in mijn tijd, zal ik maar zeggen, op het te stellen. Dat kost ook te veel aan de maatschappen en dat is niet goed. Dus ik heb een zeker aanbodbeheersing nodig. De vraag is, hoeveel moeten er dat zijn? We hebben een federale planningscommissie, maar dat is zoals het kenniscentrum. Elke conclusie moet eerst langs een raad van bestuur, die politiek samengesteld is en die afweegt of deze bevindingen wel politiek correct zijn. Bovendien, ik denk dat die planningscommissie zeer goed werk, of zeer veel inspanningen heeft geleverd, maar de feiten tonen aan dat, als je zegt, we gaan honderd artsen toelaten tot het beroep. We weten dat 20 artsen binnen de vijfjaar liets anders doen, dat alle namens, ik moet opassen geen gevoeberig schrijgen, maar dat laat ons zeggen de jeugd van vandaag en dan vooral ook dankzijden ver, dankzij en niet ondanks, dankzijden vervrouwlijking. Die hebben een andere invulling van het broep, die gaan veel meer deeltijdswerken, veel meer in groepwerken wat ik persoons bijzonder positief vind. Maar dat betekent dat je er meer van nodig hebt. Waarom vind je dat zo positief, omdat we artsen zijn opgeleid als egocentrische supermens. Het is dankzij ons dat we heel draiten, dat we dat weten iedereen, dat we geneden al zijn, maar in feiten en nogma, ik loveel sterk in evidence-based medicine, maar ook in evidence-based leadership en management, onderzoekdond aan dat bijvoorbeeld medische beslissingen die in teamverband worden genomen en uitgevoerd, zinificant beter zijn gemiddeld, dan is het nog al logisch. De medische kennis verdubbelt om de 72 dagen. Om de 72 dagen verdubbelt de productie van medische kennis. Toen ik in de medical school zat, was dat om de 25 jaar, dus om de 72 dagen geen mens ter wereldauto bij. Dus hou je bezig met dingen waar je wilt mee bezig houden, maar dan moet je met verschillende zijn. In hun groepsprachtijk heb je mensen die zich graag met moederkin bezig houden, je hebt artsen die zich graag met de oude link bezig houden, je hebt artsen die graag wat traumatologie doen. Dat is het systeem, dat is het ook een psychologen die het is, een klein ziekje. Dat is waar we naar toe moeten, dan anderhalve lijn. Dus we moeten die lijnen afschaffen, dus als schrap zie ik dan pak de anderhalve lijn, zoiets tussen de solo huisarts in en het ziekenhuis in. We hebben nog een aantal vragen voor jou Marc. Het is een moeilijk en altijd om te aan te worden, maar we hebben het een beetje gehad, we zijn gewoon over de revoluze. Dus ik vind het persoonlijk dat we daar nog iets even op vieren moeten doen. We zitten in de goede sfeer, maar stel dat u nu de enigste enigste minister van Volksgezondheid zou zijn in België. Tot alleen al is een hoogste omwaarschijnlijk phenomenon, daar kunnen we ook alleen maar in padkast. U bent de enigste minister van Volksgezondheid in België. Wat is het eerste dat u gaat doen? Mijn met een aantal echte experts opsluiten, durende honderdagen, onder tussen en dat vind ik belangrijk, onder tussen aan de sector rust en stabiliteit geven. Want het is niet zo erg als we hebben nu meegemaakt hebben de laatste vijf jaar, met elk jaar besparingen en te gelijkertijd een opgelegd parkour moeten volgen in verbalt met die netwerkvormingen. Wat heeft u? Zer veel onzekerheid in de sector, daar door veel ontstaande werkdruk, onzekerheid enzovoort. Dus ik zou een soort standstill in roepen gedurende pakken weg, drie jaar, dan gezegd dan de sector oké jongens, meisjes, tekerdizy, live gozaam, we gaan voort met waar we bezig zijn, maar onder tussen we werken we wel aan de nieuw systeem dat we dan, als iedereen als de expert zich erover kunnen vinden en we hebben genoeg afgetoet, dan zou ik dat vrij plotsklaps deur introduceren, met uiteraard alle en dat is aan de overgangsperiode, maar want je kunt geen verwoord van recht en afpakken, zo maar van mensen, dat is ook niet de bedoeling. Maar met een uitdoof scenario voor het huidige systeem en overstappen naar een nieuw systeem. Ik denk dat dat de enige manier is, want ja, hoe zou ik zeggen, en weet je dat heeft te maken met een inherent eigenschap van onze gezondheidszorg, dat is een wat men noemd in de management wereld een complex adaptief systeem. En ik heb u direct het voorbeeld geven en dan ziet je het directe het verschil tussen gezondheidszorg en pakweg een automobilconstruik in Eiverheid. Geherinnert u dat we in de ziekenhuis heel veel lien en zigzig maar moesten worden de plot. En ik ben nooit eens met directscomité naar Volvo Cars gint, om te kijken naar hoe doen ze daar lien, typen voorbeeld Toyota met een facturing system, kanban en dan dat soort hype dingen, die fantastisch werken in een auto fabriek, maar toen ik daar binnen kwam, zei ik direct van dit gaat nooit werken in een gezondheidsorganistelling. Omdat ons product heeft een intrinsieke biologische variabiliteit, dat is namelijk een biologisch wezen, terwijl een Volvo is, een Volvo. En dus een auto fabriek, dat is misschien gecompliseerd, just in time en dat moet allemaal kloppen, dat radarwerk, maar het is niet complex, daarmee bedoel ik, elke wijzing die je daar in doorvoert is voor spelbaar en voor elk product het zelfde. Dus die mensen daar hebben, maar twee problemen, één, hoe krijg ik die complexiteit, zo lien, mogelijk gecompliseerdheid, zo lien, mogelijk georganiseerd? En twee, hoe hou ik pot verdorie met mensen wakker en gemotiveerd? Dus verschrikkelijk daar. Hebden we dus maar twee problemen, just in time en each hour. Als ik dat zo toepassen in een ziekenhuis, dan is die revolution. In sommige deelen van zieken, dus kan ik die toepassen. Ja, namelijk in die sector waar je in een soort, een zeer roge voor spelbaarheid en lage variabiliteit, de wasserij. De wasserij, maar ook medisch gezien, de koude heu proces. Dat is een standaard operatie, oké, met een kleine variabiliteit, mensen hebben soms suiker ziekte of een stolingsnijging of whatever, maar in regel kun je in wat mijn noemd focus factories, de prostaat operatie. Ja, dus dat is een focus factory, dat is een focus factory. En daar kun je die principes toepassen van die ook leden tot verwoordige kwaliteit, maar als ik dat zo toepassen op een spoedienst, of op een intensief kerjunit, of op een geriatrie, dan verklaren ze mij zot, terecht. Dus wat ik bedoel met complex adaptieve systemen, is dat als je aan een knop draait, weet je niet wat er had uitkomen. Ja. Er is geen lineaire logica, geen voorspelbaarheid, er is een exponentiele wiskunde geld daar, game theory, kana man geld daar, fractals gelden daar, het is zoals een leven te wezen. En als minister X aan de knop draait van de ziekenhuisnetwerken, moet je niet verwachten dat er één dag later ziekenhuisnetwerken gaan uitkomen. Daar komt ruzie uit, daar komt prestiejes slagen uit, daar komt hyperinflatie uit, daar komt van alle zijd, maar zaken diegen, nobody's in charge in such a system. En dat zeg ik graag aan, mag je de blokken dan is dat altijd een beetje bos, natuurlijk, ik ben de baas. Maar eigenlijk, in zo'n system, dat gedraagt zich een beetje biologisch, en het is dus heel moeilijk om met de logica van een ingeneur, ik zal het nu maar zeggen, te proberen een gezondheidssorgsysteem te doen veranderen. Dus die hondertexperse waarmee je zou opslaten? Zijn er geen honderds en honderddagen. Honderddagen in ordaad, sorry, twee hondertexperse, sorry. Dus honderddagen, is dat eigenlijk iets dat je al die denkhoefening al gestepend? Ja, natuurlijk die planen liggen in de schuif, dat is ook wel kort door de bocht, maar de afgelopen jaren hebben al met heel wat, zijn er heel wat spontane initiatieve groeit, het zij vanuit ziekenhuis, het zij vanuit groepen, mensen die het goed bedoelen, zijn er witboeken geschreven, grunboeken geschreven, al denkhoefeningen gemaakt van hoe zouden we dit nu kunnen doen. Dus heel veel scenarios moeten nog technisch vertaald worden, maar zijn eigenlijk conceptueel, dat is geen rocket zijn, dat is niet zo moeilijk die grote principus, die zijn vrij indruidig, maar het grote issues al zijn om in een system waar elke zorg of de meeste zorgverstrekkers betaald worden. om dit te doen, ze plots dat te laten doen. Dus de financiële incentiefs gaan moeten volgen. En dus dan wordt het een technische raal. En nu hebben we dan traditionel een bijzonder uitgebreid overlegmodel. In het risivalen zijn er meer dan 70 overleggeorganen. En dat heeft zij voor deel om dat ze dan een soort consensus 80 iets kunt fabriseren. waarbij niemand echt gelukkig is, maar niemand echt ongelukkig. Maar waarbij je vermeid om te transgeren, zoals mijn zegt in Brussel. Maar ik denk dat dit niet meer werkt. Dat dit niet meer van deze tijd is als je voor elke beslissing opnieuw met iedereen rond de tafel moet zien. En er is altijd wel een benadeelde partij. Of een partij die ik benadeeld voelt. En dan krijg je in ons modelle blockage. En ja, dus niet alleen in de volksjezendheid op dit moment. Nee, maar dit is in rent aan ons soms toch wel wat over dreven zieken. En een mooie boetade is dat de mensen uit de sector dan zeggen, ja, weet je nog in een tijd van de hanen die een amteminste beslissingen. Dat heeft de hanen gedaan, die heeft gezegd, toen hadden we 400 ziekenhuis. En we moesten de maastricht normale, we moesten dus vanweus bespaar. En het heeft gezegd, kleiner dan 150 bedden, één januari zetten dicht. Of geslaad, of gefuzeerd. Gegaan op in een groter geheel. - En toen is er veel veranderen. We zijn van 400 naar 100 ziekenhuis, overnight bij manier van spreken. Toen was dat. Wat was op het volmachten en zo. Dat ging allemaal. Er werd minder overlegd en er werd meer beslissed. En je kunt daarvoor of tegen zijn, maar soms is dat misschien nodig. En nu, iedereen in een sector, zeg ik dat maar in een tijd van de hanen. Ja. - Af en toe een overlegend en overlegd dictatie. We missen ze toch eigenlijk. - Wel, dat is een poldullen. Je moet altijd even wichten vinden tussen natuurlijk moet erover ligt worden. En natuurlijk moet je zoveel mogelijk barien hebben in een verhaal. En we choes je op beddels. Je moet dan echt wel nadenken waar je over wil distraden en voor wilt gaan. Maar af en toe hebben we dan ook gezien, maar nodig die zegt 'Cut the crap'. Ja, of veel gaan we verhieden, met z'n allen de deepric in of veel veranderen. Ik heb een aantal vragen, een eender van een voor jouw markt is. Je hebt al heel veel modellen gezien in de wereld. Je hebt ook een management opleiding gevolgd. Is er nu ergens in de wereld waarvan jij nu zegt? Ja, dat is eigenlijk wel hoe bezig. Dat is misschien het niet dat het perfect op was in de richting. De richting, ik zou dan durven denken aan Suits als DNA-marken. Ik krijg dat even toe niet. - DNA-marken is ook een klein land. Dat is zo groot, als ik zes me doen, is of niet. Dus voor gelijkbare populatie, als we dan toch denken in termen van de regen al een lorke van mij moet dan niet. Maar het is ongeveer voor gelijkbaar, zelfs mijn vlaander of mijn belgen, die grote worden. Ik bedoel daarmee, we zitten niet in de steeds of Suits. Dus DNA-marken, en in DNA-marken is mijn al meer dan 20 jaar denk ik, bezig. Daar is mijn wel, dat stappen plan gevolgd, maar wel consequent. Consequent, elke beslissing wordt genomen, gaat in een bepaalde richting. Die gaat in de richting van subsidiariteit, wat wij ook graag doen. Alled dicht bij de mensen, was zo dicht mogelijk bij de mensen moet zijn, centraliseren wat moet gecentraliseerd worden. En daar gaat mijn dus effectief naar regionale buurtcentra, anderhalve lijns, organisatie en dergelijke. En tegelijkertijd in de hospital omgeving, gaat mijn veel meer naar enkele grote centra, die zich dan ook specialiseren in, een aantal zaken en dan een aantal buurt ziekenhuis. Zweden heeft een beetje dezelfde ideeën, daar hangt het ook van de regenwaf. Een regio Stockholm zie je dat ook, waar Carolinska, een heel groot academisch centrum is. In feite, de regio Stockholm, dat is ook 6 miljoen mensen, de groot regio Stockholm, heeft ook zo'n geintegrirtsysteem met een topcentrum, Carolinska, waar ze de vierde lijns genees kunnen doen. Die hebben we zelfs geen spoedienst, die ontvangen alleen maar gereferereerde passanten met complexe patologie. En dan een hoop buurt ziekenhuis, waar dan de zorg die dichter bij de buurt moet worden. Ook dat is niet perfect. Ook daar zijn mensen soms een meel contenten, wachtijden en zo'n voort. Maar het is die richting, misschien durven ze zeggen, de ene marken lijkt mij wel iets interessant. Oké, hartelijk bedankt voor dat inzicht. We gaan naar kijken. Eigenlijk als afslutter voor de podcast, je bent een van opleiding in Art. Maar je bent eigenlijk, precies 2010, zeker, voeltime, CEO en manager. Je hebt daar ook heel veel inzicht in. We hebben er vandaag het bewijs ook weer van gekregen. Mijn vrouwje is een, heb je nog tijd om arts te zijn. En afhankelijk van de dantwoord, maar ik stelde vraagal, miss je dan. Eens arts altijd arts, ja. Ik heb gezegd, we zijn opgeleid als superman, we blijven superman. En grapje. Ik heb met de eerste twee jaar van mijn manager en elkaar jaren geprobeerd te combineren met patiënten zorg. In de kleine niche waar ik mij dan mee bezig gild in de primologie. Maar ik heb snel gezien dat dat eigenlijk niet doenbaar is. Je kan niet echt multiteaskend, of wel doe je dit goed of je doet, het is wel ziekenhuis. En speciaaliseerd doe je niet, maar ik kan echt alles. Dan werkt ook niet in de geneestkunde of in management. Dus dan moet ik je kiezen. Ik ken maar één uitzondering dat is Marcel Levy, die vroeger CEO van in Amsterdam, UMC, nu in Londen. Jusiel dacht ik, CEO is die gaat één dag per week, kling ik doen. Als je een ene gedie ken, die daag echt kan. En goed doet, en zullen wel meerdere zijn die doen, maar. Maar dus nee, ik doe geen geneestkunde meer, toch niet opgestructureerd, vlak, af en toe zie ik nog eens die outpatient. Een zeer speciaal geval of een vierde oppine of sweet, maar bon, ook daar, dat is zeer occationel, dus geen geneestkunde meer. En miss ik dat, ja natuurlijk, miss ik dat. Het is mooiste vaktureerd. Ja, en nu ben ik mezelf moeit aan het impraten, maar ik sublimeer dat nu, dus ik probeer die 600-80 hier dan een ikigheid te laten vinden. Dat is dan mijn ikigheid, maar ik miss het natuurlijk wel. En wat ik miss is de aantal zaken, dat is. Toch, we hebben nu veel over het systeem gebabbeld, maar wat toch nooit mocht vergeten, is dat de gemiddelde arts in ons land, ondanks het systeem is echt goed bezig met zijn patiënt, het doet echt zijn best, is best goed opgeleid en de gemiddelde arts. Ik kan dat ook hier, dat is goed, dus dat muziek en dat je voor iemand echt een probleem kunt helpen oplossen. Niet alleen omdat je dan de dankbaarheid van die patiënt krijgt, wat altijd leuk is. En ik krijg dan nu nog, ik krijg nu nog uitnodigingen van patiënten die 20 jaar geleden behandeld hebben. En die me nu uitnodigen op hun 70-jarig ubeleem. En die zei ik dankzij u, kan ik dat vier grijmen met meerdad van 20 jaar later. Dan zeg ik, dat is toch wel een fantastische job dat je kunt doen. Maar het is ook de kleine dingen, en dat muziek wel, dat je zover iemand nog iets hebt kunnen betekenen, want shit wil happenen mensen. Ondanks de beste provincie gaat in een op drie kanker, een op drie kijkers, een op drie kijkers die we vast kunnen, we worden gewoon te houdt. Dat zit er nu helemaal in, dus shit wil happenen, we gaan altijd goede arts en goede verplich kunnen hebben. Ja, dat muziek wel, maar ik vind dit ook een hele leuke job. En even toe kan je nog eens een podcast doen, dat is voor iets nieuws. Ik vind dat wel een heel mooie afslater ook die persoonlijke nood, en we zien ook de minstachter de CEO. Ja, dat is bestaart, dat is absoluut, daar weten we hoe genoeg profisseren oppen, maar ik hartelijk bedankt. Ik vond het superinteressant, en nog veel succes met het u-zit. Ja, dank je wel, wie weet, een fijne carrière, terughaalse longaards. Never say never. Allewel, ik zou terugmoeten aan de schoolbanken zitten, want ik zeg het de Kennysvredubbeld on de 72 uur. Als ik nu nog even zo eventueel iets pneumologisch moet bekijken, ik moet mij echt herbronnen, want op die 13 jaar zijn er een aantal zaken waar ik hopeloos de miszo in gaan. Dat is wel een heel duurvermanagement, dat is heel duurvermanagement, iederzending. Hartelijk bedankt, jullie zijn bedankt, dank je wel. (upbeat music)