Dichter bij God, dichter bij elkaar | Sylvia Oosterwijk

Goedenmorgen. Wat fijn om bij jullie te zijn op deze laatste zondag van het jaar. De afgelopen weken hebben we geleefd in de verwachting van advent en de verwondering van kest dat de God die liefde is dichtbij is gekomen. In liefde is afgedaald, in maanden wel God met ons. En vandaag wil ik met jullie ontdekken hoe de God die in zijn liefde naar ons toe kwam, niet alleen zelf, dichtbij ons wilde zijn. En dat Jesus ons niet alleen dichter bij de vader brengt, maar dat hij ook de missie heeft om ons dichter bij elkaar te brengen. Vandaar is de titel van mijn prijk, dichter bij God, dichter bij elkaar. En daar gaan we samen over nadenken. Want Jesus heeft niet alleen de weg naar de vader, naar het hart van de God die liefde is geopend, hij oopt ook op een nieuwe manier te weg naar elkaar. En vandaag gaan we samen naar een heel pittig bijwoboek. Ik vergeet nooit mijn eerste vak bij enthiciët Nezewine, virological college. En dat ging over heiliging in bijwelsperspectief. En elke student, die krijgt dan een bijwoboek toegewezen waar je een seminar over moet leiden, waar je een groot SC over moet schrijven. En dan zo'n 400 studie uur later dan wordt je toch wel geacht om een soort van expert over jouw thema te zijn. En wat denk je? Ik krijg de boeken van Johannus. En ik dacht, yes, Christmas comes early. En nerd als ik ben was ik gelijk begonnen. Maar toen bleek dat één studenten probleem had met haar visum en haar seminar niet live kon leiden. En Dr. Ken Brower, die zei ja jongens, het is niet anders, maar ik moet nu de indeling aanpassen. En echt iedereen vermeet oogcontact met Ken, want zij had hebreeien. Maar dat is gewoon het allermuiligste boek van het nieuwe testament. Het begint met een soort stalwarsopening. Je gaat van de ene gellekstie naar de andere. Het vliegen ineens overal engelen om je oorig en dan langt je in een heel ijge wikkeld verhaal met overal bloed en ofers gezellig zeg maar. En het is geschreven in het allermuiligste grieks van de hele bijwel. Selve de taal experts komen en nauwelijks uit. Lees voor de grap vandaag is één hoofdstuk in vijf vertalingen naast elkaar. Ik kan je vertellen, halve wegen denk je, wacht even zit ik nou nog in hetzelfde hoofdstuk. Het boek bevat meer dan honderd citaten en verwijzing uit het oude testament. En het groeit symboliek werd temple dienst allemaal door elkaar in een soort teologische blender met nog drie keer puls. En dan roter iets onhekken bij nieuws uit. En ik dacht, 'no weet dat je dit in 400 studie uur gaat lukken.' Maar in één zorg ik kent mijn naam zeggen. Zilvia, ik wistsel met jou. Jij krijgt ebreën. Laat ik zeggen dat ik blij was dat nog een luid uitstond. En binnen een notij had ik alle telefoonen van mijn klasgenoten want er heb je stroende binnen. Sterkte, zelfs een neutal zik had dat nodig. En weet je op dat moment bouwde ik vreselijk. Maar nu ben ik kent bijzonder dankbaar. Want hij wist wat ik nog niet wist. Dat je intens van dit boek gaat houden als je er echt heel deep induikt. De tema zijn complex maar ongelofelijk rijk. En dat wist kent al, maar ik nog niet. Ze hebben verraschend veel overeenkomsten met de werken van Johannes, waar ik nu op dit moment eindelijk op afstudeerd. En vanmorgen heb ik schriftlezingen uit hebreën en uit enjohannes. En we beginnen met hebreën. En ik heb die text op de bimmerstaan. Daar gaan we. Dit gaat niet goed. Koyam verder zetten Frank. Oh, sorry, ik kijk niet goed. Brothers en sisters, dankzij het bloed van Jezus. Ik kunnen we zonder schroom het heiligdom binnen gaan. Hij heeft voor ons met zijn lichaam door het voorrang zo heijn een nieuwe levende weggebaan. En doet nu als hoge prijster dient in het huis van God. Laten we God dan naderen met hun oprecht hart en een vastgelof. Nu ons geweten gerenigd is door de besprengeling van ons hart en ons licha met suven water is gewassen. Laten we zonder te wankelen, dat gene blijven beleiden waarop we hopen. Want hij die de beloofd heeft gedaan is trouw. Laten we op elkaar letten en elkaar aansporen tot liefde en goede dade. En in plaats van weg te blijven van onze samenkomsten zoals zonder doen, elkaar juist bemoedigen. En dat dest de meer na maat je u de dag van zijn komst ziet naderen. Dit is het woord van God voor ons vandaag. En even voor de duidelijkheid, wat hij staat over weg blijven van onze samenkomsten. Dat gaat niet over zorgen dat je een perfecte scoren houdt op je zondag aanwezigheid skaart. Het gaat over iets veel dippers. En ik hoop dat dat in deze prik steeds meer duidelijk gaat worden. Goed, daar gaan we. Weet je, de brief aan Hebreë is een boodschap uit het hart van een hele bezorgde prediker. En die prediker ziet dat steeds meer mensen hun geloof en vooral hun verbinding met de gemeenschap losladen. Wat was er aan de hand? Nou, de voorgelingen van de weg, die krijgen het zwaar. Hun geloof in in Jezus als de messias bracht steeds meer spanning met zich mee. Vele van hen waren er niet lange welkom bij hun jotse familie of vrienden. De gemeenschap, waar zij een ware opgegroeid, keren zich van hen af. En tegelijkertijd groeide in deze tijd in het romijnverijk steeds meer wanterouwen tegenover Christenen. Want die deden niet mee aan de keizenvereringen. En daarom vonden ze die voorgelingen van de wegmaar asociaal. Want de joden hadden een beschermde uitzonderingspositie. Ze hoeften niet te ofren aan de romijnse gode, zo lang ze maar in de tempo baden voor het wel zijn van de keizen. Maar de joden, die Jezus als messias beleden, werden uit hun eigen gemeenschap gezet. Ze werden als een secte gezien en zei verloeren daardoor die bescherming. Ze kreegen geen vrijstelling meer en ze stonden er nu helemaal alleen voor. En dit alles bracht best wel twee voemmet zich mee. Ze vroeger zich af. Ja, maar betekent geloven in Jezus echt dat we moeten breken met wat ons zo lang heeft gevoerend. Kun je niet in Jezus geloven. En tegelijk vast houden aan oude tradities, zodat je er weer bij hoort en belangrijker dat je weer beschermd bent. Dat je zeg maar in je hart dat je relatief met Jezus hebt zonder dat je nog met elkaar samen komt. Misschien ken je dit wel een beetje. Dat je zegt, ik geloof wel in Jezus, maar ik hou dat gewoon liever privé. Alleen ik en God. Zonder dat ik met verbind met een geloves gemeenschap. En precies in die twijfel schrijft predelijke zijn betoog en hij zegt, nee. Jezus heeft een nieuwe en levende weg geopend. Dus laten we zonder te wankelen ons geloven in Jezus beleiden en voor de love of God. Geef het samenkomen niet op, maar kom je juist dichter bij elkaar. Een van de grote thema's van het breen is dat terwijl zijn aan Jezus niet betekent dat je traditie opgeeft, met dat je haar juist vervuld ziet worden in Jezus. En de schrijven die laat dat zien met een ingewikkeld greekstelmedel dat ze in crisis heet. En de schrijven doet dat in vijf blocken door de hele brief in heen. En dat is een manier van schrijven waarbij je twee dingen naast elkaar zet, om te laten zien hoe het nieuwe niet het oude vervangt, maar hoe het nieuwe het oude tot vervulling brengt. En de schrijven zegt, "Jezus is de vervulling van alles wat we in de ebreelses grieften tegenkomen." En daar begint de brief om mee. Moses was een goede bevrijder, maar Jezus is de wereldbevrijder. De profeten die spraken God's woorden, maar Jezus is het levende woord van God. De pristers die dede hondiendt, maar Jezus, hij is de wereldbevrijder. De tempo was goed. De plaats waar hemel en aarde elkaar raakte, maar jezus zelf is die plek geworden. In alles laat hij bree je zien, jezus is beter. Maar sommige die bleven teruggaan naar hun oude manier van leven, terug naar de tempo, dienst en dieren ofren, om daar hun identiteit en relatie met God weer op te bazaren. En dus schrijven die zegt eigenlijk, "Wat doe jij nou?" "Warom ga je terug als er iets veel beters voor je ligt?" "Swoord van, waarom zou je terug willen naar je oude wokemen?" "Als je nu Spotify hebt?" "Of net DVD's, nu je alles kunt streamen." "Warom papier de landkaartige bruiken als je Google Maps hebt?" "Wie gaat er weer een vrookste operat gebruiken als er gewoon e-mail bestaat?" "De schrijven van een bree je gebruik zeg maar op die manier logica." "Warom terug naar je oude leven?" "Als Jesus zijn leven heeft gegeven om een nieuwe levende weg voor ons te openen." "We zijn geropen tot iets veel beters." Nou, wat is dat beter? Dat is Jesus Christus en de gemeenschap, de familie van Jesus Christus, de mensen die bij hem horen. Want het nieuwe leven dat Jesus voor ons geopen heeft, dat is geen solo avontuur. Het is beter om je leven te verbinden met andere inder aanwezigheid van Jesus, dan om je af te zonder de gemeenschap. Dus, verwaal los, het met elkaar samenkomen niet. En waar het toen al mensen die de waarde van de geloogschemeenschap niet meer inzagen. Zal er niets tegen Jesus, maar ze wilden alleen niet meer investeren in de familie van Jesus. Maar de schrijven van de Breën in hoofdstuk 10 maakt ons heel duidelijk. Je kunt niet in verbondenheid met God leven en tegelijkertijd afstand houden van de mensen voor wie Jesus zijn leven gaf. Dat is omhoogelijk. En om dat duidelijk te maken gebruikt hij beelden van de temple. In het heiligdom hingen een groot voornankssel. Dat was een heel zwaard doekt, die het volk van God schrijden van de plek, waar God's nabijheid goed aanwezigheid was. En alleen de hoge prijster, die mocht daar één keer per jaar naar binnen op de grote verzoendag. Mensen hadden geen vrijere toegang tot nabijheid en de tegenwoordigheid van God. Maar toen Jesus stief veranderde dat voor goed. Op het moment dat Jesus stief schuurde dit Godijn dat zo'n 27 meter hoog en 13 meter breed was in Twee, van boven naar beneden. En tot was ze teken. De weg naar God's nabijheid is open. En wij mogen nu samen, niet meer één persoon, maar samen vrij moeder tot God naderen, dicht bij God komen zonder angst, zonder schante. Maar daar stopt het verhaal dus niet. Want Jesus stief niet alleen om die weg tot God te openen, maar ook om de weg naar elkaar te openen. Jesus heeft aan het kruis zo wel de verbinding met God, als de verbinding met elkaar herstelt. In het kruis van Jesus zie je zeg maar die twee bewegingen samenkomen. De veticaal alone, die ons opnieuw zo intent met God verbindt, maar ook de horizontale alone die ons met elkaar verbindt. In beide richtingen heeft Jesus verzoening en een stel gebracht. En dat is het nieuwe leven, de nieuwe weg waarop Jesus wil dat wij nu samen vergaan. Dat we als één familie, samen leven als éénheid in verbinding met God en in verbinding met elkaar. Wij samen, één in Jesus en Jesus in ons, zodat we één zijn met vader zoon en geest. En daarom roept hij bree ons de hele brief door op om ons oog gericht te houden op Jesus. Onze hoop, de voldoor en de volleinder van ons geloof. En echt iedereen kent detect uit de bree. Maar dezelfde brief roept ons net zo vuurig, net zo gepassioneerd en nog veel vaker op om ook op elkaar te letten. Om elkaar in het oog te houden. Om ervoor te zorgen dat niemand van ons achterblijft vastloopt of opgeeft. Om elkaar aansporen te leven naar ons in Christens gegeven potensieel. En het schrijven zegt, en als je dan onderweg ziet dat iemand struikhort of misschien wel onderuitgehaald wordt, dan loopt je niet door, maar dan helpt je die gene overreind. Dan steun je hem over haar, want in deze wetloop op als vorige lingen van de weg gaat het nooit om binnen, maar is onze opdracht om samen de vines te bereiken. Dat is wat het betekent om familie van Jesus te zijn. En die schrijven die zechten ze eigenlijk heel konfronterend, hoe kun je leven? Op deze nieuwe manier die Jesus van ons vraagt als je niet samen komt. Als je eerlijk bent, geen idee hebt hoe het met de ander gaat. Het samen komen voor heb reëb betekent samen in dit leven staan in de nabijheid en in de liefde van Jesus Christens. Dat gaat over zoveel meer dan op zonder ochtend in een kerkbank zitten. Je kunt hier elke zondag morgen aanwezig zijn en toch niet echt in verbinding met een ander leven. En je kunt er een paar zondag er niet geweest zijn, maar wel intense betrokken en verbonden in Jesus met andere samen in dit leven staan. En juist daar stelte je breën ons de volgende vraag, hoe komen wij nu dichter bij elkaar? Hoe raken we meer betrokken? Hoe leven we op de nieuwe Jesus-meneer als de familie van Jesus op aarde? Dat gelukkig laten predekeren ons niet hangen. Hij wordt juist heel concreet en praktisch. Hij zegt, laat het gemeente leven worden gekend met door twee dingen. Elkaar aansporen tot liefde en elkaar bemoedigen. Ik begin bij bemoedigen. Onze woorden hebben kracht, schepingskracht. Veel te vaak vergeten we dat. Maar woorden kunnen bouwen of breken. Hele of verwonden. Sommige van de diepste lidtekens in ons leven zijn veroorzaakt door woorden die iemand tot ons, of over ons heeft uitgesproken. En Jesus weet dat. En daarom wil hij dat wij als zijn familie bekend van als mensen die zijn liefde, die zijn licht, die zijn leven in en tot de duistenis spreken, tot de gebrokenheid spreken over elkaar uit spreken. Want tot zijn woorden die nieuwe leven geven, dat nieuwe leven waar we voor groepen zijn. En het bijzondere is dat tot het woord wat de bredeke gebruikt in hoofdstuk 10 vers 25 voor bemoedigen. Heel atypisch is. Het is heel specifiek. Hij gebruikt het woord paracalijn. En dat is dus verwand aan het woord paraclet. Wat Johannes gebruikt in zijn taal en in zijn evengeelde voor de heilige geest. De trooster, de helpen, de gene die naast ons komt staan, die zeg maar altijd met ons is. Hebben jullie laten zien bemoedigen dat is niet zo maar een woord of een tekst over iemand uitspreken? Is wat wel goed bedoeld vaak veel te makkelijk of veel te snel doen? Hij laat zien het gat om bemoedigen nex level. Het is naast iemand gaan staan. Jezus wil dat wij mensen zijn die naast iemand komen staan, die met de ander zijn. En dat we dan vanuit die nabijheid woorden van kracht, van leven en van de hoop van herstel uitpreken. Dat we de tijd nemen om iemand's identiteit in Christus in de ander weer te bouwen en naar boven te halen. En dat we de ander lief hebben over reintelpen en vasthouden tot ze zelf weer kunnen blijven staan en we hem weer moeten geven. Jezus wil dat zijn familie de kerk een veilige plek is waar je gewoon tegen elkaar kunt zeggen. Ik zit er even helemaal doorheen. Ik heb bemoediging nodig. Is het tel je voor? Dat we elke ochtend allemaal zouden binnen heilige geest van God paraclete die in mij is. Wie van ons kan ik vandaag paracaleenstel bemoedigen? Wie heeft liefdevolle nabijheid nodig? Wie kan ik moet in spreken? Wil je het u mij vandaag iemand op mijn hart of iemand in gedachte geven? Ik verzeker je dat als dat onze hartsteltheit is, als wij zou samen in het leven staan, dat wij een gemeenschap zijn waar mensen zich als een magnet toe aangetrokken voelen. Er zijn zoveel mensen in deze wereld die ontmoedigd zijn. Die mevrouw van de wereld. die zo vaak negatieve dingen over zich uitgesproken worden. Ze hebben intentzveel behoefte naar mensen die naast hen willen staan, die weigeren te vertrekken en die en lief hebben tot het oudesten. Als wij in deze stijl bemoedigen, dan zal de wereld de liefde van Christus in ons herkennen. En dan het tweede, daar staat laat we elkaar aansporen tot liefde en goede dade. Toen ik dit fest, zelf moet vertalen, want je mag niks van geen engels bijbel doen, woon ik dus heel lang met deze tekst bezig. En ik dacht, ik doe het vast niet goed. Want ik kom steeds bij een vertaling uit als laat we elkaar irriteren tot liefde. Ik denk nou, dit gaat niet helemaal goed. Dus ik meelde kent, ik zeg, kun je met mijn meekijken, wat staat hier nu? Maar kent, meelden we terug. Kunnen we even via Zoom afspraken en hij zei met een grijns, Silvia, spot on. Dit is precies wat hij hier staat. En we duren veert vaak niet zo te vertalen, maar het staat er echt. Ze elkaar moeten irriteren tot liefde hebben. En dat zet hem zo aan het denken. Weet je, het is echt heel makkelijk om mensen aan te zetten tot bozeheid of haat. Gaan bijna voor zelf. Zet hem post op social media, geef je drie minuten. En je hebt zo'n fiets vol bozeheid en haat. Maar de schrijven zegt eigenlijk, gebruik nou al je passie en energie op het irritanten af om elkaar steeds over te halen om voor de liefde te kiezen. Om elkaar op nieuw en op nieuw en op nieuw en op nieuw liefde hebben. Doet dat? Zet elkaar aan tot liefde hebben. Oké, maar hoe doen we dat dan? Nou, als er iemand is die ons dat kan leren, dan is het Johannes. Johannes wordt vaak een beetje weggezet als een softie, als een dromer. Dr. Love las ik zelfs erg het. Het lievelingetje van Jezus. Maar geloof maar, je kunt er niet verder naast zitten. Toen Jezus, Johannes en zijn broeie-kobers ontmoeten, noemde hij hen zonen van de donder. Nou, dat was niet een bijnaam omdat ze zo liefde voel waren, maar omdat ze bekendstonden om hun felheid en hun vurig temperament. Ze proberen bijvoorbeeld stik hem te regelen dat zij de eere plaatsen naast Jezus zouden krijgen. En dan is er de moment in het even gede, waar Jezus met zijn leerlingen door Samaria reist. En de mensen in dat dorp, die wijgerijen, gastvrij en vatsoonlijk te ontvangen. En Johannes en Jekobers worden zo kwart. Dat ze zeggen, hier, wild u. Dat wij vuur uit de heemel afroepen en dat hele dorp vervoesten ze tot de grond toe afbranden. Dat fijn Jekobers en Johannes. Maar te wel, Johannes, met Jezus optrijkt, begint God zijn hart te vullen. Met een andere liefde. Langzaam stap voor stap, bord hij vernieuwt van binnen door zijn vriendschap met Jezus. De liefde van God begint hem te vullen van top toteen. En deze zoon van de donder wordt de apostol van de liefde. Wat goed mooi is dit. Een paar jaar later in Handelingen 8, lezen we dat in Samaria, mensen het even Gelie, via Filipus, nu wel met open armen ontvangen, maar ze ontvangen de heide gegeest nog niet. En wie stuurt God en dan na toe? Juist. Johannes. God heeft zoveel gevoel voor humor. Want dezelfde Johannes, die ooit het vuur van Oordeel over Samaria, wilde afroepen, mag en nu na toe om te binnen voor het vuur van de heilige geest. Dat dat neemacht dalen op zijn broers en zussen in Samaria. Ja, het klopt. Johannes noemt zichzelf in zijn even Gelie de Disciple die Jezus lief had. Maar dat deed hij niet omdat hij zichzelf het lievelingen gevond, maar omdat dat zijn diepste identiteit was geworden. Ik ben iemand die door Jezus in tens gelieft is. En hij wil dat als wij zijn even Gelie, Leza en gaan begrijpen, dat we tot diezelfde conclusie komen. Dat jij en ik dat dat wij samen als vongelingen van de weg, die Disciple zijn, mensen zijn, die Jezus in tens lief heeft. En onze broer Johannes heeft een aantal hele confronteren de vessen voor ons vanmorgen. Wie zegt in het lichte zijn, maar zijn broeder of zuster haat, bevindt zich nog altijd in de duisternis. Wie de ander lief heeft, blijft in het licht en komt niet een vol. Maar wie de ander haat, bevindt zich in het duister zonder te weten waarheen die wegvoert, want de duisternis heeft hem blind gemaakt. Ik heb me een paar vessen gekozen uit de brie van Johannes. Dat was heel moeilijk, want het liefst las ik de hele brief, maar lees hem thuis eens voor. Wat weet je, Johannes, laat ons in zijn brief zien, wat de lakmoensproef van het geloof is? Wat nu de echte test is van onze relatie met God? En die test zit niet in hoeveel we dagelijks bidden. Ook niet in hoeveel we van de bijbel weten. Of dat we onze leer precies op orde hebben. Het zit ook niet in de goede daden die we doen. Zijn allemaal belangrijke dingen, ze doen het toe, maar het is niet de kein. De echte test van ons geloof is deze vraag. Benja, een liefte voller mens geworden. Hoe weet je dat je van God houdt, door dat je van mensen gaat houden? Als ons geloof, als ons hart, niet zachte maakt voor de mensen om ons heen, dan is er iets fundamentales mis in onze relatie met God. En zoveel mensen willen een ik en mijn Jezus geloof, maar hij bree je en Johannes zeggen eigenlijk zo'n geloof bestaat helemaal niet. Jezus liefde brengt ons altijd dichter bij elkaar. Want wie van God houdt, laat dat gegaronderd zien, in de manier waarop hij mensen lief heeft. En daarom zeggen je, bre je en Johannes, met één stem, je kunt niet verget dat je Jezus vocht. Je kunt niet verget dat je van Jezus houdt, maar ondertussen afstand nemen van zijn familie, van de mensen die bij hem horen, van mensen, daar gaat niet. Mag ik ons voor morgen drie vragen stellen, inklusief mezelf, je mag antwoord geven als je durft, kijk hoe vond je er wakker zijn. De eerste vraag is, houd je van God. Ja, de tweede vraag is, houd je van je naaste. Ja, denk het wel. En nu, komt hij. Vind je het goed als ik tot even aan hem vraag. Bo, wacht even, houd je van God. Ja, natuurlijk, houd je van je naaste absoluut. Mag ik het bij een checker? Wacht even aan wie ga je het nu vragen? Nou, aan je buurder, aan je collega, je klanten, je klasgenoten. Of gewoon hier iemand in de zaal dat ik met een microfoon dat iemand toelopen. Dat ik zeg geloof jij dat hij of zij van jout voel jij je geliefd door de ander? Dat raakt dan iets heel echt. Houd ik van mensen. Ben ik iemand die in liefde na de ander toegeweegd. Ben ik iemand bij wie mensen zich veiligen op hun gemak voelen. Maar dat is waar het je zo'n gaat. Dat door de manier waarop wij gemeenten zijn, door onze liefde, door onze bemoediging, dat de kijk steeds meer en meer op Jezus gaat lijken. Maar voor dat je nu elkaar meer lief hebben uit deze präken meenemd en op je toel luisterig grijft, is het belangrijk dat we luisteren naar een hele belangrijke zin van Johannes. Hij zegt, wij hebben lief, wij kunnen lief hebben, omdat God ons eerst heeft lief gehad. Johannes kon lief hebben omdat er in hem een liefde leefte die niet van hem zelf kwam, maar die van God was. En liefde zo groot dat je het met geen mogelijkheid binnen kan houden. Deze voormalige zoon van de donder, die weet dondersgoed, dat onze liefde heel vaak te koortsgiet. En ik geloof dus dat hij daarom de disciple is, de apostel is die zo vaak schrijft in zijn evengeelie en in zijn brieven, blijf nou in Jezus liefde. want er als er iets is wat hij heeft geleerd, dan is het jouw dat zijn liefde. de opraak, maar de liefde van Jezus nooit. Die raakt nooit op. En hij weet hoe dicht we bij Jezus leven, hoe meer we in zijn liefde blijven, hoe dichter we bij elkaar komen en hoe meer we kunnen lief hebben, zoals Jezus ons lief heeft. Weet je, er zijn over het algemeen meestal twee manieren waarop we te kort schieten in liefde. Aan de ene kant valen we in liefde, wanneer we een ander aanvallen. En meestal niet met ons vuisten, maar met onze woorden. We spreken woorden van spot, van zakosmen, van oordeel, woorden die pijn doen in plaats van helpen, die afbreken in plaats van bemoedige en opbouwen. Maar er is ook een manier waarop we te kort schieten in liefde, wanneer we ons terugtrekken. De ene valt aan en de ander trekt zich terug. We sluiten onze af. We worden stil afstandelijk, onbereikbaar. We treken ons inderlijk of emotioneel terug uit de relatie. Deurv jij van morgen eerlijk naar binnen te kijken. Wat is jouw manier, jouw neiging van valen in liefde? Ben jij iemand die sneller aanvalt of iemand die zich eerder terugtrekt? Meestal hebben we een neiging naar één van die twee. Johanna zat de neiging om aan te vallen, wat hij bij Jesus in het licht heeft gebracht. En zijn omgang met Jesus heeft hem hier geheeld. De liefde van Jesus heeft hem helemaal getransvormerd. En Jesus nodig ons uit om vanmorgen eigenlijk hetzelfde te doen. Om bij Jesus te komen en aan hem te vragen om zijn lichte laten schijnen op die plekken, waar jij te kort schieten of misschien beter gezegd, waar je hapert in de liefde. Waar het hier gewoon niet lukt. Waar je boosheid of misschien je peinende weg zit. Mag Jesus daar met zijn liefde bijkomen? Want daar begint die nieuwe levende weg naar het nieuwe leven. De weg van Groei, de weg van Overgraven. En niet bang zijn en nooit jezelf verordelen. Want er is geen verordeling meer voor hen die in Jesus Christus zijn. Jezus is nooit boos of te leurgesteld. Eerde liefde vol bezorgd. En hij is echt kom nou eens hier. Laat mij daar nu bijkomen. Waar jij hapert, waar het hier niet lukt, waar je vast loopt. En laat mij je hele en heilige met mijn liefde. En zo vaak valt het me op dat als we nadenken over onze eigen tekortkomen in liefde. Dat we dan in een soort overdrijf gaan. Dat we dan denken, ik moet beter me best doen. Of ik moet harder proberen om van andere te houden. En wat gaan we dan doen? We proberen liefde op te weken uit onszelf. We proberen onze houden te veranderen. Nou, ik kan je verspellen, dat voort niks. Want welkeens loopt je weer vast. En we is nu eerlijk niemand van ons. Veel graag liefd worden door iemand die krampachtig zijn best moet doen om van je te houden. Loe, ik zou niet willen dat Stefan tegen me zegt. Oké, vandaag ga ik echt heel hard proberen om van je te houden. Doel, dat is gewoon niet wat liefde is. Jezus weg van liefde gaan gaat nooit over harde proberen of beter je best doen. De nieuwe levende weg waar jezus ons vooruitnodig is een weg van overgave. Van je overgeven aan Godsliefde. Ons als een trustful in de eeuwig duren de armen van onze vader laten vallen. Die onvoorwaardelijk van ons houdt en die ons altijd opvakt. Laat je raken door Jezus liefde. Laat je vullen en blijft dan in zijn liefde. En weet je de beste manier die ik ken om dat te doen is om eigenlijk elke dag zowel naar de kribben als naar het kruis te gaan. Want bij de kribben laat God in Jezus zien, ik ben met jullie. Ik ben bij je. En het kruis is de plek waar God's onvoorwaardelijke liefde en zijn onmetelijke genaden ontmoeten in Jezus Christes. Precies daar waar wij vallen. Daar we te kort schieten, waar we mensen zijn, waar hij ons opteelt en vastoud en lief heeft. De vetiekaan-line. Jezus er stelt onze relatie met God. Maar ook de horizontale lijn. Jezus er stelt onze relatie met elkaar. Dat is de nieuwe weg van het nieuwe leven die open is. Wij kunnen nu vrij dicht bij God komen. En als we dat doen samen, dan zal zijn liefde ons langzaam maar zeker vormen en vullen tot dat zijn liefde ons hele wezen door drinkt en door ons heen mag stromen, zodat we God elkaar en onszelf lief hebben zoals Jezus ons lief heeft. Door Jezus is die weg en dat leven open. Dus voer de love of God, kom dichterbij. Amen.