Dertigers met een burn-out, bedrijven zonder stroom en hoe echt is The Best Immigrant?

Op de feeststafel is de kruis geklaart en de familie heeft heel wat bespaart. Dankzij Wille Wittlow en Aldi staan de feestgerechten klaar voor een heerlijk en betaalbaar eindejaar. Aldi, altijd slim, nu bij Aldi, sprunkel en de kahvabrut natuur voor de knaldi-prijs van maar 5,99 euro. Ankel is bruikschadig gezondheid. Vind je favoriete podcast op veertemax? Ik wist ook wel dan een burnout of zo, echt ja, onvermijlijk is. Ik ben opgeroed met TD alles kan, maar alles moet dan ook. Maar ik ben blij dat ik er nu al mee bezig ben voor dat het te laat is. Waarom lopen veel jongen 30er stegen hun grenzen aan? Stets meer bedrijven in vlaan, terugraken niet aangesloten op het stromnet. En dat is een situatie die eigenlijk manna maat verergecht. Ik vind dat redelijk hallucinant, eigenlijk. Het stromnet zit zo vol dat tientallen bedrijven geen elektriciteit krijgen. Hoe kan dat? Ik heb dus zoals beloofd, nagedacht over de immigrant-toestans. Als we nu vertrekken vanuit iemand van kleur, die zegt van, ja, daar en daar, en daar is heel erg kenbaar. En hoe erg kenbaar is de fixisserie de best immigrant? De beste nieuwspotkast heb je altijd pakken. Ik ben Catherine Bonn en je luisterd naar het kwartier. Toen geef ik vaak wel nog heel bezig bij mijn werk in mijn hoofd. Ik denk echt wel op richtag, zo verslaven aan mijn aanwerking. Het leven van social media's der Everett Rob gaat hard. Hij vertelt daarover in de radio 2 podcast de zandloper. Ik ben nu op een puntje kon dat ik alles heel graag doe, maar dat mijn lichaam en mijn hersenen zeggen van 't is vol. Ik zit daar 150 procent. Zo, nu gaat het mentaal en al je fysiekeijk ook rond. Ik ben veel minder aan het sporten. Ik denk dat je kunt zo blijven knallen, ik kan dat. Maar ik weet ook wel dat een burnout is zo echt onvermijnlijk is. Rob is bang voor een burnout, ook al is hij nog maar 33. En het is iets waar veel 30ers mee zitten, ook hier aan de tafel. Het is wel een phenomenon waar veel jongeren denk ik. En dat is ook waar ik tegenaan gelopen heb. Je wil hard werken, je wil een goeie reizenger zijn. En de wereld ligt aan je voeten, je hebt alle opties, je hebt het geld. Er zijn zoveel mogelijkheden en je verdrinkt in die mogelijkheden. Je denkt ook dat je dat allemaal moet om je uit te pakken op sociale media. Je wil presteren op alle vlakken, je hebt gevoeldheid of een moed. Dat burnout meer een meer een probleem is bij 30ers. Blijkt vandaag ook uit cijfers van de onafhankelijke ziekenfondse. Het aantal jongeren tussen 18 en 34 jaar, dat met een burnout thuis zit, is op vier jaar tijd meer dan verduppeld. Eerst even de basis, wat is dat eigenlijk een burnout? De klassiekieteria is een uitputting, dus gewoon moe zijn. Maar ook weer eenmaal, ja, leeg en ertje put voelen. Mentale afstand nemen dan u taken, dat je het voelde teken dat toch niet meer aan kunt. Dat kun je vol brengen. Vaak ook een koppelt aan een gevoel van een soort. Ja, toch even liezen aan hetzelfd waren, dan ook van eigenlijk kan ik het gewoon allemaal niet meer aan. En dit is professor Stefan Klaas, van het universiteir Psychiatres Centrum in Leuven. De meeste burnout, asienten gaan ook geladen, van voor een moeiteit niet alleen maar van pijnklachten, van het slaapproblemen, vaak wat mag daarom klachten, dus eigenlijk is het zo wat het lichaam, als de geest die uit je put geraakt zijn. En dat zou je toch niet meteen verwachten bij jonge mensen? Wat ik daar over denk, en nog helemaal mensen met mij, denk ik, is dat de wereld complexter geworden is voor jonge mensen. De wereld is groot en open, heel de keuze mogelijkheden mensen willen heel veel. Ze willen professioneel, allemaal gekantste benuters, willen ook relationeel. Het goedtoen, ze willen gewoon je mama op papazijnen, voor de pasgeboren, baby. Ze willen leuke hobby's hebben, vererijzen maken, veel vriendengroepen hebben. Dat is allemaal veel. Ze hebben wat dieper gaafsprekende mensen die in die situatie is balant zijn, en het is ook dat ze veel dingen ook heel goed willen doen. En dan kom je toch bij het filmen, dat heb je geologen noemen, het perfectionisme en nog meer bepaald, het zelf kritisch perfectionisme. Waar wij mensen zich voor duurend te vragen stellen, is het wel goed genoeg, wat ik doe. Ben ik wel goed genoeg bezig als je mijn job, je mei, als vader of moeder, je mei en vriendengroepen. En gewoon lunchen, iets lekkers, niet goed genoeg, je moet goed eruit zien op een porten. Je moet een foto wagen, of het is niet gebeurd. Sporten voor de loll kan ook niet meer. Moet op straat staan of je het niet gelopen, we werken moet ook, kijk hard werken worden. En niet zo maar werken om een job te doen. Het is nooit genoeg en je ziet ook altijd op sociale media dat je niet hebt. En als je daar heel hard aan speelt, dan wordt het een probleem. En daar is natuurlijk iets wat dat toch continu is, natuurlijk druk. Een stuk spanning op lever, het is ook vertrouwd in jullie gaan mogen. Je gaat daarmee een stressysteem in uw lijfbalaste, ook in je munstelsel in uw lijfbalaste. En op de duur verreek zich dat. Ik denk dat dat komt omdat wij kinderen van de 90's zijn, waarin plots heel veel mogelijk pas. En er was een soort vooruitgangsoptimisme. En die wordt constant gestimuleerd, alles kan en vliegtuigrijzen wordt goed kooper. Internet, verbreed, u kijkt op de wereld. Ik ben opgeroed met die idee, alles kan, maar alles moet dan ook. Het is ook speelt als je al die keuzes zelf kan maken in complete vrijheid. Meen ook een verantwoord van het resultaat. In sommige mensen zijn al een bang van ja, maar als ik daak is en die kluk daar niet, dan die daar mijn verantwoordelijkheid. En ook mij fout als het nieuw lukt en kan ik niemand anders daarvoor verantwoordelijk stellen. En ook dat is een soort angst en druk genereren, hè. Al die dingen die wij zeggen, wij weten dat eigenlijk allemaal kunnen eruitstappen. Wat we natuurlijk in het begin van zeggen moeten we met je mild zijn voor jezelf. En het begin van veel van die mensen voelen daarom als een mislukking. Ik ben vastgelopen, gekracht, blijkt wat ik te zwakk of zo. Nee, je bent niet zwakken, maar ook mild voor dat lichaam dat uitgeput is geraakt dat tijd nodig is. Het is geen ramp, neem je een tijd. Leer ook nu het wat er gebeurt is, dat je met z'n dinget nagestreft, die ik te veel waren, die je te goed hebt zullen doen en te veel angstondingen te missen of niet perfect te doen en probeer er uit te leren. Wie ben jij? We passen bij jou, waar ben je goed in. En hoeveel ruimte heb je nodig ook om rust te vinden en om ja, niet altijd over prikelt te zijn. En dus je kan volledig je nezen, maar je gaat wel. Je moet niet van leven een stuk aan passen en daarom is zeker niet minder interessant, toch minder goed. Maar wel meer afgestemd op wie jij bent, bij jouw draagkrachties en bij jouw talent te zijn. Als je daar kan, dan ga je in de andere neerste gevallen voor die stil herstellen, maar het gaat wel tijd vragen. Soms zijn we het hier snel eens over de onderwerpen in het kwartier, of zo lijkt het toch. Goedemorgen, het is 7 uur, 14 uur. En het is Janikaard, steeds meer bedrijven, wachten op stromen. Bij ons zijn het nu wat is het honderd bedrijven die in de wacht rij staan? Ik ken er niet zo heel veel van, dus ik vind dat zo. Dat kan dan vol zijn, ah, oké. Het is zo evidentijdig, denk je, de elektrositeit, dat is bijna iets dat wij denken, dat is er toch. Maar nee, hoor! -Term vind ik dat interessant. Ik vind dat ook. Tot dat er dan eentje dit doet. Echt een gesprek over dit onderwerp, ik ben directwijk. Nee, ik wil boop, boop, boop, boop, boop, boop, boop. -Dal je lekker hoor. Al wel, het is goed. Ik ga uitleggen hoe het kan, dat zoveel bedrijven niet aan elektriciteit geraaken. Zonder gesprek, en met boop en. Elektriciteit, plukje, voorlopig toch niet zomaar uit de lucht. Het wordt opgewekt in een centrale of bijvoorbeeld door zon opaneelen of een windturbine. Dan moet die stro om getransporteerd worden, door kabels, boven en onder de grond, tot bij de gebruikers. Jij, ik, de supermarkt op de hoek, en ook veel grote bedrijven. Maar onze elektriciteit snetten die zijn eigenlijk op vandaag niet voldoende sterk voor. Dat is de diagnosen van de vlaamste minister van energie. Goedemorgen mevrouw de prateren. Hoe komt dat die elektriciteit net zo vol zitten? Omdat we met zijn allen meer en meer verbruiken. Datacenters, elektrisse autos, warm te pompen. Dat is goed voor het klimaat, dat is ook goed voor de toekomst, maar het drinkt wel een aantal uitdagingen met zich meer. Dat moet we niet vloer over doen. Zo komt het dat nieuwe bedrijven of bedrijven die een nieuw gebouw willen openen te horen krijgen. Sorry, het net zit vol. Er is geen plaats voor jou. Je komt in de wachtrijven voor elektriciteit. We wachten, omdat dit nu over een maand, een jaar of nog langer haat, dus we wachten. Maar naast die overbelasting op het net is er nog een probleem. Als je een aansluiting op het stroom net aanvraagt, dan is het 'first-can, first-suff'. Wie het eerst vraagt, komt eerst op de lijst. De minister vergelijkt het met de toestanden rond een hotelzwembat op vakantie. En wanneer een strandbatch is staan aan het zwembat. En er smorgens vroeg al te risten een hand toe komen liggen om een plaatsje te reserveeren. Maar waarbij dat dan veel regers gefrustreerd geraken, omdat die mensen soms niet afkomen naar het zwembat. En dat gebeurt dus ook met die elektriciteitsaansluitingen. Bedrijven die er een keer vragen en dan jarenlang aanmoderen met hun bouw of die wachten met opstarten, blijven toch vooraan op die lijst staan. En zo nemen ze de plekken van bedrijven die dringend wel stroom nodig hebben. Dat is een drama. En dus gaan bedrijven over tot drastische alternatieve. De ene mogelijke oplossing is met generatoren aanwerken, dan spreek je toch snel over enkele duizende lieters, maar zoekt die per dag verbrandt wordt. En dan zijn we toch hier trouwens een ecologisch ramp bezig dan een ecologische voorbeeld. Ik kijk onder tussen snel is naar onze website VRT News. En ik zie dat er al 180 flamse bedrijven. Het komende jaar niet aangesloten geraken. Das veel, maar wacht, het kan nog een pak erger. Kijk maar naar Nederland. Het is bijna niet te geloven, scholen, ziekenhuisen, het kan allemaal niet veraangesloten worden. Daar wachten meer dan 10.000 bedrijven opstroom. En zo'n situatie wil de flamse regering voorkomen, dat moet anders zijn. Er komen maatregelen op drie fronten. In dat principe van eerst komt eerst maalt, dat moet eruit. Twee investeren in een sterker elektriciteitsnet. En drie prioriteiten stellen. De gezinnen, de ziekenhuis en de scholen, maar ook bepaalde betreven. Die wel voorang moeten krijgen en vandaag is dat absoluut niet geval. En zo zou dus die vielen van bedrijven die wachten opstroom opgelost moeten raken. Voila, kort, helder, niet de saai. Ik denk het, hè. Opstreams kan je vanaf vandaag kijken naar de Best Immigrant. Dat is een fixerijks over een talent de show waarbij Immigranten een verblijfstvergunning kunnen winnen. In de reeks wind de fictieve, extreemrechtse politicus Roland Peters de verkiezingen. Dit is niet gebaseerd op waar gebeurde feiten, stater in een disclaimer bij het begin van de serie. Maar wel op een realiteit die te dichtbij komt. En dat is ook hoe enkele influencers van kleuren het aanvoelen die bij de premieren waren. Vanaf het moment dat het begon, beets, je voelige geringstakt in toenijscwenen. Iedereen kiekt met zijn mond open, want het was niet echt, zoals er daar staat, niet waar gebeurt. Maar het kwam echt wel te dichtbij in de tijd. Hoe dichtbij komt de fixie, hoe herkenbaar is deze reeks? Onze redakteur Margo kreeg van morgen de opdracht om iemand te zoeken met een migratie achtergrond die al gekeken heeft en die met ons wil praten. En ze kwamen uit bij Sarah Amlal. Ik zit onder andere ook een eerlijk voor VRT, ik werk in de muziekindustrie, ik heb een klein kledingmerk, dus je bent een beetje meer van alles bezig. De beste Immigrant geeft jullie een kans om te blijven, hoe kans op een verblijfstvergunning. Jullie worden BVs, we kennen de vreemde lingen. Je beseeft dat dan natuurlijk een fixie-riksis, maar er zijn zoveel opaarheid in, dat het eigenlijk een heel raar gevoel is om naar te kijken, omdat het wel heel dichtbij bij mij ligt of zo persoonlijk. Op grond van 1903, van de wedtel territorialen, zoverheid, is u verblijf in vlaaderen onrechtmaken. Iedereen moet uit het land, iedereen die een andere afkomst heeft, ook al ben je hier geboren. En dat is wel iets dat mijn leven ook heel erg gespeeld heeft, omdat mijn ouders in heel andere kijken hebben dan mijn natuurlijk. Het voelt ben al zo'n evidentie dat ik bellig ben, ik ben hier geboren, ik heb hier mijn leven uitgebouwd, ik heb mijn vrienden, ik heb hier mijn familie, dus ik weet eigenlijk ook niet beter. Maar mijn ouders wel, want hun achtergrond is natuurlijk nog anders dan die van mij, zij zijn er hier gekomen, vanuit Morocco. Dus hun blik op de opbellige is nog altijd heel anders dan die van mij, omdat de komsten naar boven en bijvoorbeeld mijn ouders heb altijd gezegd, je moet zeker je tweede nationaliteit hebben. Dus ik heb sowieso wel een bellige als een arrogante nationaliteit, ik heb daar toen ik jonger was nooit begrepen omdat ik suïts zat van je, maar ik ben toch bellig en ik heb er nooit naar gekeken, zoals zij er naar kijken. Want hun hoofd is het jama, uw belgische pass is nooit een zekerheid, het is wel voor mij wel een zekerheid als, snap je. Zij hebben altijd gezegd, ik ben bellig tot dat bellige verkees dat je geen bellig meer bent en dat vond ik super confronteren, om te zien omdat er ook een zennen is en de eerste aflevering waarbij het letterlijk een entitijskijrt. In een versnipperij wordt gestoken en eigenlijk is dat in vijf seconden is u zekerheid weg, dat speelt gewoon een heel laart in mijn hoofd en ik naar die serie aan het kijken was van 'amai dat komt krijgt' overreerde met hoe dat mijn ouders daar naar kijken, zo anders dan dat ik er naar kijken, maar nu komt het wel wat samen of zo. Heb je er met je ouders ook al over gesproken over de reeks? En dan nog niet, maar ze hebben toch nog niet gezien, dus ik denk dat al voor hun ook wel heel overreemd zou zijn om naar te kijken. Zou je graag willen dat ze de reeks zien of vlieg er niet? Ik moeilijke vraag, ik weet het niet zo goed, ik denk dat omdat het al zorgt in een hoofd speelde vroeger, zeker als ze juist naar rijk kwamen, en je merkt van ja, mensen moeten nog heel aard winnen, en een andere cultuur anders door typen mensen naar rijk komt, vlamingen waren daar ook niet gewoon, dat daar misschien heel pijnlijk is of zo die serie om te zien van aarder worden ook uitgestoten. Ze beeld ons effectief buiten, we gaat er nu wel vanuit dat het grotendeel van de mensen nog altijd wel het hacht of de juiste plaats heeft, of veranders naar kijkt, en we al denkt van, dat is superkoel dat er iets multiculturels is, maar ja, dat is natuurlijk wel niet zo'n de serie. Kom maar naar toe misschien. Ik ga werken, zoals elke normal mensen. Mm-hmm, paske. - Exagger? Uw paske. Ik denk dat ze de serie gemaakt hebben voor een reden, ik hoop ook dat dat voor de juiste redenen zo binnenkomt bij de mensen, want we zijn gewoon een super mooie samenleving, maar het is wel effectief zo dat mensen zich soms wel onzeker volden door alles dat er gezegd wordt, en alles dat er gebeurt. Maar ik vind het echt schapool voor de manier op dat ze het hebben aangepakt, want het blijft fixie igen, dus niet de harde realiteit, maar er zitten zeker aspecten in die wel gebaseerd zijn op mensen in ervaringen. Dat vind ik wel mooi dat ze daar bestamen kunnen brengen in die serie en dat, langs de andere kant toch nog, de tijdelijk is het ook wel in terteen mensen, maar een terteen met een bodschap, en dat vind ik wel heel mooi. 3 vragen beantwoord en een kijktip voor vanavond, daar kan je even mee verder. Op zijn minst tot morgen, bant dan is er al weer een nieuw kwartier.