De vergeten slachtoffers: ‘Mama is dood’

Mammus dood. Dat ik kon vluchten, dat heb ik voor hun gedaan. Op een dag kan al of steek je dood. Daar gaat mijn kind maar zonder moeder leven. Vemissie die vases die doorlopen worden zijn te hekenen. Hij hoorde nog een zuchtkomen uit zijn moeder. Hierna zag hij dat zijn moeder niet meer bewoog. Eke hysterisch. Gilles, reo. Mammaman, bij benien, bij benien. Je zou denken dat ze er ondehand iedereen nu wel weet dat in Nederland gemiddeld iedere acht dagen een vrouw wordt vermoord. En dat gemiddelde klopt. Halfmaartig jaar telle ik zeker aan negen slachtoffers van femissieden. Ze heeten femke, Lisa en Jett. De meeste vrouwen worden met geweld omgebracht door hun echtgenootvriend of ex. Vorig jaar overkomt dat zelfs seven op de tien slachtoffers van vrouwen moord. In de media en tijdens rechtszaken gaat het altijd over de dader. Minder vaak over het slachtoffer en bijna nooit over de kinderen die betrokken zijn bij femissieden. Vaak zelfs als getuigen. Zoals vorig jaar in Delft. Zo'n moeder wordt doodgestoken door haar ex. En haar zes jaar gedocht er dat ziet gebeuren. haar Oma en Opa raken daarbij zwaar gewond. Geschocterrejaxies in Delft waarvan morgen drie mensen zijn neergestoken. En een klein kind stond erhijl. Het was echt verschrikkelijk. Het stond uit te kijken naar al die mensen. Dat was echt zo trist. Nou, we hebben een buurvrouw die hebt de meegenomen gelijk bij haar kinderen in hergezet. En die heb je toch kindje meegenomen. Een vrouw is dood. haar ex man vlak daarna ook en een kind was erbij. De vrouw was 27 jaar. De volgens mensen in de buurt had ze twee kinderen. Vrouw doodgestoken op klaar lichte dag. Een klein meisje heeft het allemaal gezien. Het is niet voor te stellen hoe dit voor kinderen moet zijn om mee te maken. Ze lopen niet alleen een trouw maar op omdat ze hun moeder verliezen. Op een geweldadige manier ook nog eens. Maar daarnaast zijn ze vaak ook hun vader kwijt. Die de gevangenis in gaat of zelfmoordpleegde na de moord. hun leven staat op zijn kop. Als hun moeder al niet was gevlucht met hen om onder te duiken vanwege geweld thuis raakken deze kinderen ook nog eens hun huis kwijt. Een school. Een hele basis is weg. Wat doet dat met een kind? In deze aflevering van de podcast vrouw ooit wil ik, Esther Montsmaat deze vergeten slachtoffers een stem geven. Welkom. Ben ik je ben? Ja, ben je niet? Ja, zeker. We kan het tijd geleden om moeten. Ja, precies. Ja, maar we ooit een eitemzame gemaakt. Ja, ja, dat is wel heel lang geleden. Ben je er mee? Ja, welkom. Ik ga langs bij Danny Dijk houzen. Een brede, steven geboude man met kort donker Krullend haar, een zwartbaartje en vriendelijke ogen. Hij was er bij als 11 jaar gionge toen zijn moeder Silla en zijn twee jongeren broertjes werden vermoord door haar vriend. Danny is nu even oud als zijn moeder is geworden. 31. Ik ben een grote knuffelbeer, maar dat heb ik echt overgenomen van mijn moeder. Knuffel is iets verbindend, dat is iets waarom, dat is iets waar we zijn opgegroeid zeg maar. Wel dat alleen een kaar. En natuurlijk deres van de familie, maar in principe als gezin hadden we elkaar. Los van de geliefde, schulders van dat, wel elka, dat altijd op de bank met de alle knuffelen, zorgt eens vroeg of vaak in het weekend, een moeder die eet te maken, dat de een of een van mijn broertjaarking help in de keuken. Als dat alleen maar simpel roeren in de spaghetti-sauz, maar voorbeeld, dat hadden samen. We hadden niet veel, maar we deden we alles aan, maar waren vinesjeel misschien tegen de arm moeder aan, waren we wel reik aan liefde en geluk met elkaar en dat is de basie waarmee krijgen. En jouw moeder had drie kinderen en dat waren kinderen allemaal van verschillende vaders. Dat klopt. Mijn moeder is een vrouw die geloofd in de wereld liefde en dat heeft ze altijd gevasgehouden. Dus dat is een mijnvader om te moeten. Daar kwam een kindje, was waren liefde in eerste instant, ik kwam kind tijd voor het ik. Uiteindelijk ging ze voor dat ik geboren was uit elkaar, waardoor ik mijn vader niet ken, en er was wat ik weet als hij ik afverdiant is en mijn moeder is Nederland. Maar omdanks die negatieve tijd in de eerste liefde geloof ik mijn moeder nog steeds in de wereld liefde en zoals hij de vader van mijn broertje de laam tegengekomen en uit de vader van mijn broertje deemien tegengekomen. Dus er waren alle drie niet, er waren liefde diejes zo? Uiteindelijk niet. Tuurlijk was het bij de ene leuke in de relatie bij de ander, dat was niet altijd fout of slecht of vervelend. Ik vakker goed dan niet, mijn moeder, ik weet het. Het is gewoon een vrouw die had op zoek was naar een geluk en dat is op haar eigen manier. Een grote lijnen kan ik mijn jeugd om heel goed erin. En ik heb gewoon een fantastische jeugd gehad. Ja, ik heb er ongewel de gegeven. Leuk, we hebben heel veel avontuur, lekker buiten, vrienden maken die allemaal eigenlijk een beetje zelfs schuitjes zitten, de buurt een beetje onveilig maken, de boefjes zijn gewoon echt kind zijn. Ik zou die foto met je broertje er even bij pakken. Ja. Wat zien we hier? Op deze foto zien we mij zelf staan met een gekke bek, een Tasmania Devil's shirt aan, met nasmij, mijn broertje Delano die naar boven kijkt met een blik van. Ja, dat is mijn grote broer. Oud, waar u nu daar? Ik durf niet te zeggen, maar ik denk dat ik hier een jaarje of. 7, 8, 8. 7, 8 was. Ik was altijd wel langslimmer geweest. Delano was zo'n heel mooi lief, lief mensen. Het was een bovenge van nodig. Demian, de Tasmania Devil's shirt aan had, een duiver van Loni Tunes. Demian was iemand die ook lief was, maar die had al zijn deerbare had die in zijn hard zitten. Dus als je een beetje schuin, een beetje raar kijkt, kon je ruzie met hem kijken. Want hij was een beetje raar naar mijn broer. Hij was de kleinste, maar door geen gevaarkende, zeg maar. Ik wilde het hele goede band met ze, met ze viertjes, met moeder, met broertjes. En ik kindere waren eigenlijk alles raar. En ik heb hier een foto van je moeder beschrijft je moeder eens? Ja, ik word altijd wel altijd mijn foto van mijn moeder. Dan raakt het me altijd wel. In positieve zin natuurlijk. Dan neem ik altijd gelijk mee terug naar het verleden. Het moest zijn er nog nog mag zijn. Wat ik voor me zie, is nu natuurlijk een beetje een zwartwitte foto. Maar mijn moeder heeft ver blond geverft haar, altijd een grote lerenjas aan. Ik heb al aan Michael Jackson achtergegen die het lang raar, dat was echt een helemaal overal rug te gaan. Ja, lag. En mijn gezicht heb ik wel heel erg van mijn moeder. Je lijkt op haar. Ja, ze zorgsvond, ze had geen werk. Een hele lieve vrouw die je ook voor eigen wijze is. En dat heb ik wel echt vandaag. Ik ben ook heel eigen wijze. Die altijd vanuit niet iets kon maken. We hebben een hard van goud. Iedereen is altijd welkom om over de vloer te komen. Zeg je kinderen, ze komen ook daarvan daar. Een hard voor kinderen. Dus al hadden we maar 5 uur nog te besteden voor de hele week. Kinderen mocht gewoon langskant eten. Kom maar mee, kom maar, soms had nog een met 7 man om tafel te eten met elkaar. En de man die haar heeft vanmorgen. Hoe lang is er daarbij samen geweest? Ja, ik ben niet uit man, maar een paar jatjes. Ik kan wel zeggen dat hij wel een toffe gij was. Dus ik ging een sorry straten, een toffe persoon was. Want hij namens mee naar buiten, ging naar buiten voetballen, namens mee naar stad. En soms keegde een nieuwe training spak. Of ging naar de McDonald's. Zeg ik als je klein en zeker die tijd toe, een mannel goormodel. En hij was blijpbaar toen ook wel simptiek voor jullie. Ja ja, maar ook altijd geweest hoor. Ook de Russis met mijn moeder was ook Russie met mijn moeder. En dat projecteerde die niet op ons. Wij zijn daarin ook nooit met de vinger aangeraakt tot de avond zelf dan natuurlijk door drame. Maar ook deze geluidse ging steeds meer berg afwaard. En er van heel af en toe Russies en discussies wat erbij wordt in relaties. Ik ging naar steeds meer richting elke dag discussies en Russies. En discussies ging steeds meer over richting backfacts, de schreewe bedreigingen. En over een weer naar elkaar mijn moeder is grootste kvrouw. Laat zich niet zo om over zich heen lopen. Dus hij staat ze een mannetje wel. Dus dat gewerd steeds groot en groter. En op geen met geen idee waarom was hij weg. En later kwam die weer terug. En in de periode dat hij weg was, zag mijn moeder weer teruggroeien naar de vrouw die ze al opd is geweest. We spelden spelen we ons leuk uit met ons. Er was hier weer terug en toen was het weer heel erg leuk. En dat ging sneller berg afwaars dan de eerste keer dat ze bij elkaar waren. En dat heeft hij eigenlijk gelijk naar de dag van de trauma. Tot mijn zote nummer. En dat is 13 december 2003. De datum dat zijn moeder en broertjes Damien van Vijf en de lana van negen met bruitgeweld worden gedood. Moeder bracht ook geen moeder bed. Die waren gewoon gaan slapen. En op geen met wilden m boeden ook gaan slapen. En die gaf mij natte kussel van voorhoofd. En gien er bed toe, maar ik wilde per seen nog een film kijken, een jungleboek. Dat ik gedaan. En alwewege de filmen, veel geen slaap, de minder dan nacht. Mijn de klacht slaap althans. Ik beleef het tassel als een nacht. Als in Ruzion staan te zijn, mijn moeder en haar toen de tijd gelieften. Wat zo uit de hand is gelopen dat hij met een soort in een zwarte was voer woorden. Mijn moeder heeft omgebracht in die Ruzi. Waarbij een wap is gebruik in dit geval mess. En mijn broertje zijn wakker geworden door het geluid en de herries die het plaats gevonden. Het misde die te horen waar we in het huis. Dat heb ik niet meer gekregen. Ik was diep in slaap in Droomeland. En enige wat ik hoorde in mijn dromen was soort van rasenij aan geluid om me heen. Zoals het in films ook vaak te horen is zeg maar. En past toen het helemaal stil was om me heen. toen ik me oog hoop met de vriend van mijn moed in de gang. Iets hoe met zandig in nemen wat hij deed, de jachter danaat het huis uit, geen idee maar heen. Het toen ik de deur in een slothoorde vallen, toen stond daarna pas kort en naast, toen ik op. Het toen kwam van mij, pas uit, bezet. Van mij. Dus gaar, midden de nacht, alle lichten staan aan een huis. Alle deuren, huiszaamwagen, het overbehalve de voorder. Want alles zag eruit zo'n letterlijk ontstaan naar de plaatsvonden, wat een ander lag onder de boven. En ik hoor een huilen, snek en tegelijk achter de bank van de aankomen, waarop ik in slaap was gevallen. Toen vond ik mijn jongste broodjudemien, op dat met vijf jaar, in een hele nare situatie. Op dat met niet weten het waar ik eigenlijk in waspelant. Hij lacht daar een feutershouding, klonkers of tjenthuilen was, de gelijktheitens of die lucht nodig had, maar geen dee wat aan de hand was. Ik ga mijn moeder op zoek in huis, ik kan er niet vinden. In huis, maar wel vond ik mijn ander broertje de lanaom, in zijn slaapkaren of zijn bed. En ik trob hem eigenlijk hetzelfde aandenaars, een demien. Namelijk niet regeren op de lanaom, het wakker wordt wakker. En ook hijkklonkers of tjenthuilen was, snekken was, en een combinatie met ons of die lucht, of wat de nodig had. Ik kon alleen de vingen niet opleggen wat de naam aan de hand was. Ik heb hysterisch, een grill, een schreeuw, mama, mama, bij een b, je moet het zien, help, help. Maar ik kon mijn moeder niet vinden thuis, en woon de datment in Schiedam in een flat. En wij flat heb je een gallerij met allemaal woningen. Dus ik liep naar de voorkom, ik dacht mijn moeder, mijn moeder moet er buiten al gezien hebben, en hij moet daar buiten help zijn gaan halen. Ik denk, ik wil mijn moeder helpen, want ja, ik ben niet wat er aan de hand is, maar mijn moeder moet weten, en ik wil haar helpen wat het ook is. Ik liep naar de voorde toe, doe de deur open. Dat is het een stap op de gallerij, en ik zie meteen een vrouw liggen bij moeder. En ja, en natuurlijk naar het toelie, dat zag ik kijk gelijk. Ja, ik voel dan alles dat is precies zelfs situatie, als Demi en die op dat met vijf jaar was, als de laan die op dat met 9 jaar was, namelijk ook snik en thuin, en dat was lucht, de korte kom om een vlucht nodig, dat geen dee wat was. Ja, en zo was ik opgestaan in een nogmering. Er is weinig informatie te vinden over de impact van famicide op kinderen, zeker niet op kinderen die getuigen zijn van vrouwen mord. Ik vond een Nederlandse wederschappelijk onderzoek uit 2014, van het psychotrouwma centrum van het Wilhelmina Kinderzijke Huis. Het heet zorg voor kinderen naar partnerdoting, en daarin staat dat tussen 2003 en 2012 zeker 257 kinderen slachtoffer zijn geworden van de gevolgen van famicide. Maar waarschijnlijk zijn het er meer. Stief kinderen bijvoorbeeld worden niet meegeteld. De moeders worden meestal vermoord met een steekwapen, maar liefd 60 procent van de kinderen is getuigen van deze verschrikkelijke gebeurtenis. En het vaakst gebeurt dit gewoon thuis, net als bij Danny. Hij vlucht die nacht naar de zus van zijn moeder. Als je naar met tante toe rennen, vond je eigen tante, moest dit weten, moet er ook wel een verschrikant zijn me helpen. Ze komen met tante aan, drukken de beelding dong en zij doet de der open. En eerst word tegen haar zeggen, 'Mamme is dood'. Ja, geen debalt aan. Ik wist niet op dat het zo was op de dopumenten, maar ik had uit hoog filmst geleerd. Dat als je niet regeert, weet je wel, is schijnlijk dood. Maar een joggie van de dopument, die net uit de leiders komt. We wij zons peken. Dus met tante natuurlijk een truin uit halen we naar binnen. En meoma werd gebeld de kwam die kant op. Omst werd gebeld de kwam die kant op. Op een geemens had het al bij met tante thuis, plus een paar politieagenten. Ik weet niet hoe ze daar kwamen, maar ze waren er. Met elkaar te praten. Ik minste zei waar een praten, en ik was vooral een shock. En nog steeds die beelden aan het herhalen in mijn hoofd, wat ik net had gezien. En omdat met z'n te televisie aan, tevanderen, SPSS. Dit is Hart van Nederland. Een familiedrama in Schiedam. Daar zijn bij een steekpartij in een vlet. Een 31-jarige vrouw, en haar zonkjes van vijf en negen jaar auto om het leven gekomen. Hij oudste zon van elf wist te ontstappen. De vermoedelijke daader, de vriend van de vrouw, was zich bij de politie aangegeven. Politie en technische reserzen onderzoekende vlet waar ze de drie lichaamen aantroffen. Twee jongetjes en hun moeder. En uit het nischconfiën SPSS Breaking News. Ik zag daar direct de situatie waar ik net vandaan was gevlugd. Een vlet, zie je dat een vlet zie ik daar. Ik zie ambelances op de televisie. Ik zie een witlaken, zo over een persooning worden gelepen. En daarin met uiteindelijk het nieuws dat mijn moeder en twee jongenboorts die avond, niet hebben overleefd. En dat is een vernamijfje dat televisie. Ja. Ja. Dat is ook wel hard. Ja. Ik wist al een beetje wel wat ze aan de hand was, alleen die durft het niet, omdat ik je als kind heren had. Ja, als kind heb ik nooit echt te maken gehad met dood of echt horror of trailer situatie. Dat was altijd wel spannend thuis. Met Russisch, te zijn mijn moeder en haar geliefte, zeg maar, dat was vaak wel Russie. En er was spannend. Maar je hebt verder nooit te maken gehad met dit scenario, zeg maar. Balven aan de films. Maar ik wist heel goed dat films net waren. Ja, en nu was het een biolijf, en toen. Ja, het was gewoon eigenlijk mij gewoel werd bevestigd via televisie. Het was wel hard om te horen. En ik viel gelijkens wordt van zwart gehad van stilten met heel hoppragen van, ja, wie gaat mijn nu beschermen. Wat mijn moeder is de grootste superheldtidaris. Zeker als een klein kind, waarom? Inzonder dat voor mij, toen, voor dat ik met dood te maken kreeg, met dat themen, had ik het gevoel, we leven vooral tijd. Ik ben vooral tijd zo groot, mijn broert zijn voor altijd zo groot, maar omars altijd die wij ze over vrouw en dit is mijn moeder. En als je niet dood wilt bijen, in mij ook ontstervelijk. En mijn moeder is de altijd de meiden beschermen, als ik bij het Russisch had, kom ze naam en toe, kom ze me helpen. Als ik vraag had, had zij altijd de juiste antwoorden op de vragen die ik had. Ja, dus zij was daad je ontstervig een superheld. En die was de plot niet meer op mij te beschermen. Ik zat de heel erg gelijkere mehoof te maken van, ja, hoe ga er wat er wel moedig nu doen? Diezelfde avond toen, na dat, bij het op orteval van een politieag, en die bij ons thuisslaps, kwam dat de daden zich aan te geven. En dat, toen wist ik dat de daden van vrienden. Niet heel veel later, ik weet niet, ja, ik was een kind. Ik probeer nu op te halen wat ik weet, maar ergens diezelfde nacht, ging je wel met een aantal agenten mee naar het politiebureau tegenover met Tanta. Dat stond toen een politiebureau. En dan werd ik overhoord. En ik had zo'n soort platte grondje van mijn woning. Ik kreeg ik vormen en dan moest ik dingen aanwijzen of dingen vertellen. Dat erin ik nog heel goed. En daarna ben je gewoon weer naar je tante teruggebracht. En daar ben je gebleven. En waarom denk je dat jij de danspent ontsprongen? Dat is een vraag die heel vaak wordt gesteld. Ook na mijn lezingen, vaak, van, "Het dan, waarom jij niet?" Ik denk dat ik één, een grote bescherm even omheen heb. Met twee, ik denk dat ik gewoon deep en slaaf was. En ik daardoor over de hoofdmenkening. Ik denk als ik wakker was geworden. Het is er dat ik twee minutener naar wakker was geworden. Dat ik er niet hier er ook zijn met jou. Of wel dat iemand spart, weet ik niet. Maar ik denk dat ik gewoon gelukkig heb gehad. Want is dat wat jou broertje staan bijvoorbeeld? Het leven heeft gekost dat zij in de tussen zijn gesprongen. Dat ze wakker zijn geworden. En we gevoel beurt je moeder te helpen, denk je? Ik denk dat zo. Zij gaan kijken wat er aan de hand is. En zijn daarom in meegenomen in die was. Kinderen die aanwezig zijn bij een vrouwomort worden ze snel mogelijk meegenomen door de politie. Maar hij jeugd zorg wordt ingeschakeld. De crisisopvang of familie meestal van moederskant vangen de kinderen op. Zo blijkt uit het onderzoek van het Wilhelmina Kindersieke huis. Maar die opvang is pur praktisch. Mental hebben de getroffen kinderen nogal wat te verwerken. Hoe dan is dat geduurd voor dat je bijvoorbeeld weer in de school kon? Ik denk wel paar week overheen. Het was 13 december gebeurd 2003. En rondom de kerstvierenkring in de school toe. Maar niet voor lessen. Ik ging nogal bij de kerstviering zelf kon ik voor de eerste school. Wtje dat goed dat was? Ja. De zeker. Het vond je heel spannend om binnen schuld te gaan. En dat het puur te maken met dat ik een overtuiging bij mezelf had creëert. Dat mensen men uanden zagen. Dat mensen me anders gaan behandelen. En nu weet iedereen de ene ense wat er allemaal's gebeurt. En ik kwam binnen en ik kwam binnen in een warm bad van liefde. Liefde van de klasgenoten en liefde van de jef. En er waren ook een klasgenoten die zei iedereen zei, "Den welkom, fijne jullie weer bent." En er waren klasgenoten die naar de deur kwamen lopen. On mij, zeg maar, met een soort vastzaande armen. Van een rustig nou een plekje te brengen. Je moet schrijven netjes met een stoel aan te gaan zitten, liefde. En niemand had het over mij verhaal. Niemand. Maar ik voel dan alles dat iedereen wel weet wat er aan de hand is. Zeg maar, zoals wij er voor mij. En dat dat het heel erg geholpen. Mijn verhaal en daarmee ik was zoals van halve be energie geworden. En dus iedereen moest een soort van, ja, omdat een protocole gaan bedenken of iets gaan bedenken, waarmee ze dat een goede banen kunnen gaan leiden. En dat hebben ze goed gedaan. Het giet van de regen en ik ben onderweg naar het atverkaartenkantoor van Frank Hamers. Hij is slachtoffer atverkaarten. Hij staat onder meer kinderen bij. Van wie de moeder is vermoord. En soms over de vader is overleden of de verdachte is die dat heeft gedaan. En hij kan mij vertellen wat er gebeurt met die kinderen in praktische zin. Maar hij kan mij ook vertellen hoe het verder gaat met die kinderen. Het is een kentvraam van een rechtszaak, waarbij een model is verwoord en die twee kinderen, maar als je van drie en een jongen van 13 hebt gezien. En hij heeft deze kinderen bijgestaan en hij heeft de tijd bij de rechtszaak ook ontslacht of er verklaring voor gelezen. Het leven is anders, nu mama en nieme is, ik mis haar heel erg. Ik probeer niet te veel aan haar te denken, omdat ik dan alle enij verkeerde gedacht krijg en dat doet pijn. Wat raakte mij zo dat ik dacht hier wil ik eigenlijk meer over weten. En ik heb hem gevraagd of hij mij wil vertellen hoe dat dan is er werk gaat als kinderen dus hun moeder verliezen en soms ook hun varen. En nu loopt het hoge broep, dus op zich kan vraam ik nog steeds niet zo heel veel zeggen over de zaak, namens de kinderen, maar hij kan me wel wat vertellen. Hallo, is er wel smaag? Ik ben gammers, kom binnen. Slaagdoforadverkaat-hamers staat vaak kinderen bij een mordzaken. Ook als sprake is van partner dooding. Dat zijn er zo vier per jaar. Dat lijkt me best heftig. Dat is heftig. Ik wil niet zeggen dat wend, wat als ook niet goede woord, maar denk ik wel vanweer in het feit dat ik veel van die zaak doen, dat ik het goed kan bespreken hier. Mijn dochter is ook advocaat die zippen met kantoor en wij bespreken die zaak. En ik denk dat je dat goed is, dat je dat dan overpraat. Soms zijn de beelden, soms bekijk ik die, soms zeggen ze van tevoren, zou ik niet doen. Dus stel ik niet dat ik het opzoek, maar je moet er overpraat. En dat doe ik, dat is belangrijk, denk ik. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik niet altijd de kinderen zie, soms wel en soms niet. Waar hangt het van hem? Ja, een leeftijd. Vooral leeftijd. De situatie waar ze invakeren, waar ze verblijven en ook met de gesteldheid van het kindje, zeg maar. Daar hangt het af van waar ze verblijven, dan bedoel jij of ze dan in de crisis opvang zitten en voorbij familie of. Of bij plegenzien, of in een groep of in de wild als er zorde geplaat. En ik denk niet dat het altijd verstandig is, dat voor een bepaalde kinderen van een bepaalde leeftijd, dat er een advocaat. Tegenover hun komt er zitten, terwijl de alzove hoopverlening is. Maar hoe doe je dat dan? Ja, eigenlijk is het, want, wanneer er zeg maar, de een ouder is overleden en de ander is de verdachte. Dan heb ik eigenlijk alleen maar contact met of een bijzonder curator of met iemand van de jeugd bescherming die dan de vogeldijen op zich hebben of hebben gekregen. En dat zijn eigenlijk mijn contactpersonen. Sterk en wel. De geden die de vogeldij heeft gekregen over de kinderen, die moet mij ook eigenlijk machtigen om iets te mogen betekenen voor die kinderen. En enkele keer ontmoet je de kinderen zelf? Ja, het is vooral we hier de kinderen wat ouders zijn, omdat dan nog wel eens ook de vraag leeft of ze er bij de zitie aanwezig willen zijn. En dan wordt ook aan mij gevraagd of dat verstandig is, wat zo'n zitig inhoudt en of ik dat dan wil aan de kinderen wel vertellen. Het is een lastig iets, vind ik om de kinderen zo tegenover je te hebben. Ja, je weet wat er is gebeurd. In de fabriecydezake over Sjellarosa da Cruz en Jannuari 2022 voor Mordor-Her-X staat Haamers een 13-jarige jongen en zijn drie-jarige susje bij. Vader moet ik zeggen maar Rusie in de keuken, vaak bij het bakkom. Dat horde de kinderen. En die zijn alle twee eigenlijk daar ook in die keuken beland. En die stonden dus eigenlijk een meter van daan hoe vader eigenlijk met die mes steken Mordor om het leven bracht. En die hebben dat dus eigenlijk van begin tot eind meegemaakt. De 30-jarige mordor wordt 62 keer gestoken door haar ex-frient. Tijdens de rechtszaak vertelte officier van je stiehoedere ex de mord heeft aangekondigd. Je mag politisch gaan, familie gaan, doe wat je niet laten kan op een dag, knal of steek je dood. Over 12 jaar ben ik buiten. Shella had net een punt achter haar laatst zich gezet. Het gevaarlijks de moment in de aanloop naar vrouwen mord zo blijkt het onderzoek. haar zoon zag alles voor zijn ogen gebeuren, zoverteeld haar mordor om de rechtszaak in 2022. Hij heeft ontrobeerd om zijn stiefvader van zijn moeder af te trekken, wat de politisch gelukt en was gewoon zo bang voor zijn eigen leven. Dat hij wat stapje zacht eruit heeft gedaan en zijn susje heeft beschermd eigenlijk. Begeeft dat de jongste toch ook wel heeft geprobeerd dat tussen te komen? Exact, hij heeft er ook getracht en een klein snetje opgelopen, wel eens waar. Maar oké, toch veel bloed aan de handen en dat blijft haar tot aan de dag van vandaag om erbij dat haar haalt ze ook constant. Ik heb bloed aan mijn handen. De rechter spreekt tijdens de zaak van een weerzinwekkende gebeurten is. Hij hoorde nog een zucht komen uit zijn moeder. En hierna kreeg hij stiefvader en hij elkaar aan. Uiteindelijk is vader dat hij dat had gedaan, is die samen met de kinderen naar het politiebureau gegaan. Ik moet eerlijk zeggen, ik heb die beelden gezien op het politiebureau. Dat voorkel ik indrukwekkend. Dat hij zat daar heel rustig met de twee kinderen naast op een bankje in het politiebureau. En hij werd natuurlijk geroepen en toen was binnen vijf seconden al acht jaar te grond met zoveel meneden, waar de kinderen ook weer wij zaten. Dus die hebben wij het wel niet alleen het misdrijf meegemaakt, maar ook moegs daarna gezien hoe vader werd aangehouden zeg maar. Dus ja, denk dat die voordelen gezien zijn die kinderen. Op het moment dat kinderen aanwezig zijn bij een woord neemt de politie hen meteen mee. Jeugdbescherming regelt onderdakt bij familie of als dat niet kan een tijdelijks poedpleger zin. Een van de politiegente neemt de kin mee de buit en hij gaat vrij snel direct naar het bureau. En op het bureau krijg je het crisis-intervention team en daar gaan ze samen mee kijken waar gaan we de kinderen plaatsen. En dat probeer ze eigenlijk dezelfde avond van elkaar te krijgen. En dat plegerzinn dat kan over het hele land zijn. Dus het kan zo zijn dat dat ver weg is. En dan blijven de kinderen dan ook bij elkaar vaak. Dat is wel de bedoeling, dat kan niet altijd, maar dat is wel één van de speer punten die ze hebben. Wat ze zeggen van nou, we moeten die kinderen bij elkaar zijn, te blijven houden. Alleen je hebt natuurlijk wel een bepaalde leeftijd. Als het bijvoorbeeld van drie en zestien jaar is, dan wordt dat nog wel slastig. Het heeft ook te maken dat met zo'n plegerzinn, dan moeten ze die juiste plek voor hebben. De soms hebben ze het trouwens om maar één plek over. Dus dan moet dan al een plek zijn met meerdere. Het kan ook zijn dat daar al kinderen zijn van een bepaalde leeftijd. En dan moeten ze dan weer rekenen, of daar dan nog iemand van 16 bij kan. Dus er wordt met alles rekening houden. Een rechter bacht zich ook meteen over de voge tijd. De jurkbescherming heeft een special potje voor ontheemde kinderen. En die zorgt voor spullen en kleding. Zoms worden er nog spullen uit het huis gehaald. Een slachtofferadverkaardregelt vooral een schadevergoeding voor zijn klienten. De rechterwijs de kinderen van Shella per kind 20.000 euro afekstischgade en 60.000 euro schokschade toe. Waarom is het belangrijk dat die kinderen een schadevergoeding krijgen? Ja, kijk, ze zijn natuurlijk nu jong, dus zo'n vergoeding wordt om een speciale rekening gestoord. Dat ze er niet voor hun 18e aankunnen komen. En ik denk dat het natuurlijk niet een iets is waarbij je kan zeggen van, nou, je moet er is dood. Hier heb je hondduist euro. Nee, ik denk en ik hoop eigenlijk meer dat later als ze de 18e zijn, dat het voor hun iets makkelijker wordt. Dat ze een studie kunnen doen met het geld of. ie er wel iets kunnen doen wat zinvol is. In de rechtszaak over Shella leest Hamers dus ook de slachtoffer verklaring voor. van de 13-jarige stiefzone van de dader. De jongens telt het deze zelf op, samen met medewerkers van Juchtzorg. Als ik komt over het zouken verzorgen, de mamman nog leesde. En zou ik terug gaan naar de tijd waarin alles goed was. Ik denk onvak aan de dag dat het gebeurde en voel mijn schuldig. dat ik mamman niet kon redden. Ik probeer er niet eens met aan te denken wat er in die nacht bij ons thuis gebeurde. En ik ben verschrikkelijk boos. Waarom moest onze moeder dood? Ik vond het wel lastig, ze zacht uitgedrukt. Ik weet nog wel dat ik daar zat en dat ik ook wel een paar keer. en die ze er een stem over zoeg, maar dat ik wel een paar keer moet slikken. ook terwijl ik het voorlass omdat je het gevoel hebt dat je dat. jonge naast je zit in dat vertelde. Dat was niet vertelde. Ik krijg daar wel heel veel rejaxies heb ik daar op gehad trouwens van mensen. die dat wel mooie hadden gevonden eigenlijk. Ook van de familie uit, maar ik heb dat zelf niet zo ervaren natuurlijk. omd ik heb het alleen maar vorige lezen van papier. Maar wat hij had geschreven was wel indrukwekkend. Ik zat daar toen bij in die rechtszaal. En daarom denk ik ook dat ik deze zaak heb onthouden en ben je al ben uitgekomen voor deze botkast. Want dat heeft zo'n indruk gemaakt dat mij. Ik kan heel vaak die professionele afstand wel houden. Maar hierbij had ik echt zowies van wat deze kinderen hebben meegemaakt. Het is onverstellbaar en wat je dan als 13-jarige zo'n briefkast schrijft. en najaar dat moment dat dan jij als advocaat wat voorleest. die die rechtszaal iedereen is muisstil. Ik zag ook aan jou toe in de daad dat het jou ook niet in de koude kleren gingen is. Dat was echt waar, ja. Dat was heel bijzonder dit moeg zeggen. Kinderen van Shella wonen nu deels bij hun opa en de jonge ook deels bij zijn biologische vader. Je hebt de daad er waar alle aandachten toegraad. In de media als het gebeurt is maar ook in de rechtszaam. Uiteindelijk is het verdachte die voordeeld wordt. Maar goed, de man die het heeft gedaan, daar gaat alle aandachten in eerste instantie. Dan komt er een klein beetje aandachten over de vrouw. Van wie was zij? Moeder van? En over de kinderen hoor je nooit wat. Terwijl eigenlijk denk ik dat die ook wel echt een belangrijk onderdeel zijn van vrouwen moord. Vakers? Ja. Dat is natuurlijk ook een beetje een frikzie. Van de ene kant moeten die kinderen vind ik een stem krijgen, maar een andere kant moet die schermen? Ja. Ja, ik ben geen discundige op het gebied van psychologie of zo. Maar ik denk dat het omdat we niet weten misschien ook wat het allemaal met hun doet als ze te veel in de media zouden komen. Ik denk dat je ze vooral moet beschermen. En ik denk wel dat, en dat ben ik echt van overtuigd, dat in dat strafproces dat ze beschermen moeten worden. En dat probeer ik wel te doen. En dat begint al soms met dat wij ook wel dingen weghalen met de voorderingen. Quaant dingen waar ze verblijven of noemen op. Ja, moeilijk, lastig punt. Die zou ik per kind moeten kunnen, die zouden mogelijk hebben, ik zou maar verhaal wel eens willen doen. Wil je dat of niet? Maar toch denk ik niet dat er veel dat gaan doen dan. Ik heb een zoek tot gehad afgelopen 9 maanden. Inmedals voor was ik kinderen heb ik gevraagd. Via, via via. Nee, ik heb daar echt overnag gedacht. En ik denk natuurlijk moet die kinderen beschermen worden, maar ik denk dat het ook goed is. Dat zei hun verhaal doen. En dat daar duidelijk wordt, wat de impact is van van van besieden. Want daardoor bestef je zelfs beter wat er gebeurt als er een vrouw wordt vermord. Het is niet zo maar een vrouw die wordt vermord. Nee, er zit een heel gezin achter met kinderen. Ja, wat daarvan terecht komt. En dat is niet altijd goed. En dat is lastig, want soms weet de hoepverlening het al niet eens. Hoe ze dat moeten aanpakken, die des kunnen gaan. In zijn het zoeken is waardig gevalen. Uit het onderzoek van het Wilhelmina Kinderziekehuis blijkt dat ruim de helft van de kinderen in meerdere of minderematen last krijgt van posttraumatisch stressklachten. PTSS. En ook gedragsproblemen of een verminende kwaliteit van leven zijn een factor van belang. Ik heb die jongen pas gelegen gezien. Niet te veel over zeggen, maar het gaat niet goed met hem. Dat kan ik wel zeggen, maar het gaat gewoon echt niet goed. Zoals ik nu heb genomen, daar was eigenlijk ook het gesprek voorgeweek over. En daar was ik waarschijnlijk vooruitgenodigd. En waarom was jij daarvoor uitgenodigd? Ja, om op de andere kant te vertellen als het niet goed met je gaat, waar het dan heen kan gaan. Als je op het verkeerde pad kan komen eigenlijk. Dus een beetje als autoriteit, niet als zijn advocaat, maar wel een beetje als autoriteit? Ja, ik denk dat je het zo ook wel moet zien. Vanwege dat, voor de geweak dat we digitaal hadden, want we hadden niet in leven te leven. En we kwam ook een deokje in de bild. Want die zat in een andere computer kwam die. Dus die zag ik eigenlijk voor het eerst toe. En ja, het klink misschien hier daar, maar ja, het kwam heel verolijk over. Het kieentje. En ze mochten namelijk de broer gedacht. En dan zag ik wel dat hij je daarmoelig me had, maar ik zag er dus ook toe voor het eerst. En dan gaat er wel gelijk een beeld van je werken waarvoor je denkt, God, zij heeft haar gestaan. En ze heeft dat moeten meemaken. Op zich zoals ik het heb begrepen, gaat het goed met haar. Ik denk wel dat het heeft te maken met de leeftijd. Shellas X wordt veroordeeld voor mord. 18 jaar cel en TBS met zwang verpleging. Zij zijn meer dan geëistorjustitie. Hij ging in hoge beroep, dat dient binnenkort. Wat mij heel erg treft bij het maken van deze bootkast, eigenlijk gaat het nooit over de kinderen. Terwijl dat toch wel heel vaak kinderen bij betrokken zijn, kinderen zoals jij. En je hoort er nooit wat over. Wat betekent dat dan voor zo'n kind? Kan je dat nog terughalen hoe dat is? Je bent 11 jaar, je bent nu 31. Hoe gaat een kind daarmee om? Dat is natuurlijk voor iedereen anders. Maar toen ik wakker werd in die nachtgemering om het naar zo te noemen. En dan combinatie met alle reusjes die ervoor zijn geweest. En dan vanaf tenaar. Hoe je mee om gaat, hoe ik hem mee om ging, is ik had een enkele las van heel veel dingetjes. Een van dingen waren het trauma, ze had elke dag nachtmerries, ik had wandtrouwen naar de wereld, bindingsangst, verlatingsangst. En iedereen die me een beetje leek op de daader had ik angst voor. Ik was bang voor het leven, maar ik had wel gelukkig mijn tante en mijn neef is waarbij ik mogen wonen. De liefte, die waren altijd gewoon goed voor me geweest in die zin. En jij kom meteen bij hen terecht. Ja, en dan praat ik nu wel vanuit nu even mijn verwas Danny, is dat ik eigenlijk met terugwerkelijk krat. En sinds ik eigenlijk met dat heel persoonlijk want weekling, zelfreflexie bezig, geen hoek kan ik nou zelf nu staan waar ik nu sta. Want ja, om daarover te kunnen praten bij andere mensen, moet ik zelf weten wel voorweg ik heb afgelegd. Want ik kan ik niet delen. In dat proces ontdekt ik dat je omgeving zo'n set een belangrijke is voor jou als slachtoffer in dit veronding. Want ik maam ook slachtoffer van de situatie. Ik voel me nu geen slachtoffer. En ik kan er heel duidelijk verschillen maken tussen slachtoffer hoog en slachtoffer zijn van de situatie. Ik ben slachtoffer van de situatie, maar ik ben niet slachtoffer voor de rest van mijn leven in die zin. En de omgeving waar ik in verkeerde, die waren allemaal eigenlijk die we gaven met de ruimte om gewoon te kunnen zijn. En het bodoken niet steeds op mij van 'ah, wat heeft er, wat ergen, dat ze dat erin aan het'. Ik ben uit heel goede bedoelingen dat ze dat er in had stompen waarden bij mij. Dat gebeurde niet. Maar jij was tegenovergesteld van 'heden', en ik vind het erg voor je. Vind het dus het is gebeurd en weet je kan dat er bij mij terecht. En wie jij er dat dan? Tante. Met de director van mijn school, van een baaschoolwerk op zat, met mijn eigen jufer en meestens op school. Ik zat in het op zeven op dat moment. Ja, allemaal mensen die best wel dichtbij me stonden waar ik vaak bijna elke dag mee te maken had. En dat was superfijn. Maar ik heb dus ook wel eens ervaren het andersom. Zeg maar, dus dat mensen zeggen dat het er boven op zit. En gaat het goed, gaat het, gaat het. En je kan altijd met me praten. Al komt er goed in de hard, maar dat je steeds boven op zit. En eigenlijk mijn word van 'it gaat goed' niet serieus neem. En dan ga ik gewoon geen idee om 'it gaat goed', maar misschien gaat het toch echt niet goed. Ga ik gewoon een beetje om een schiet te gaan. Ja, moet ik dan gewoon gedragen als of er niet goed gaat. En dan ga ik op reen met geen kinder, een beetje in ton periode zitten. Een kopje om laag houden, een beetje boos zijn op de wereld. Vak verdrietig. Zou ik me. Ja, het is veel beter voel als andere met de ruimte gaan. Ik ben wel iemand geweest in het voorse houden. Dat was niet altijd dat ik op straat die dat iemand zei 'hoi' en dat ik dan in tranaid schouw dat niet. Maar ik was gewoon een stiljogi. Een stiljogi geworden. Een heel stiljogi geworden. Die mag gewoon een beetje door het leven slenten, om maar zo te noemen. Ik was gewoon mijn. Danny uit zijn het leven. Mijn leven probeerde het leven zoals het was. Maar was je dan wel van bewust dat het omfemicide ging? Nee, dat is een woordiek recent, was dat geleerd. Danny woont een tijd bij zijn tante, een zus van zijn moeder en drie neefjes. Een toegewezen vocht van jeugd zorghoud zijn ontwikkeling in de gaten. Als het een zwaar wordt voor zijn tante, die ook roudt om haar zus en naast haar drie kinderen een roud kind opvangt, krijg Danny op zijn 13e van zijn vocht te horen dat hij daar weg moet. Toch binnenkomst zag mijn tante in huilen uit een zette daizoe. En ik moest met tassen ingaan pakken. Een of twee tassen met kleding en spullen die ik belangrijk van mee te nemen, ik moest per direct mee met hem. Stapt de oud in en ging naar de bureau jeugd zorg. En als voor de tweede keer dat kan je een soort gat terugkomen. Nu met de vraag, een vraag dat ze meesterhouden van 'gert nu de rest van mijn familie kwijtraken'. Want de beeld dat ik had vroeger, want ik hoorde ook wel eens gesprek voor mijn moeder en weet ik voor wat allemaal met wie, dus dat bij die wel eens iemand is weggehaald en dat bij die wel eens iemand is weggehaald. En nu was er nu aan de hand bij mij. Maar het zou ook de zatging de dag wel steeds verder voorbij. Zeg maar, en op het opgevangen begon het donker te worden bij het eek. Ik zit nog steeds daar. En het wel en het zwelk mijn volg daar zou zitten. Dacht ik van 'Helm, misschien wil het ze maar niet lukken of zo'. Ik weet niet waar ik te rijden kan, want er werd niet meer meegepraat. We niet gekomen in de seerd met mij. Ik was kind. Ja, je leeft het leven zoals je leef is. En zo ervaring het ook. En ik heb altijd gewoon goed gehad bij mijn tante. Ik heb geen een moment gehad, ik dacht ook ben in het vervoudte knok of een soort niet goed voor mij neen. Maar mijn tante is gewoon voor mij mijn superhoud. Ja, het is echt een superhoud. Die is de altijd voor mij ook nu, tot de dag van vandaag, want ik ga nog steeds over de vloer daar. Mijn neven zijn gewoon mijn neven, nog steeds mijn neven. We waren er ook als ik daar kom, dat was er dan over vroeger. Alleen is er aan de situatie geweest. met tanden te maken met de situatie, wat aanwezig was. Bij een teweinig ruimte was voor ieder verdriet, ook van mij en van mijn nevjes. Dat was niemand's groot. Jij hebt niet heel erg deerapie gehad op zo'n huid om je het trouwens te verwerken. Nee, ik heb kort EMD-regat. Ik heb kort nadat het was gebeurd. Ik weet niet hoeveel later, maar wel, het was nog een deperiode. Ik had een paar zesjes en de eerste zesje was het voor het eerste varen. En daar nog een kalema terug omdat ze lekker zoeken me al de hutje opraten. Ik had niet die idee dat voor mij werkte, maar misschien dat ik te klein was, te jong was, misschien dat het de verst was allemaal. Dat vertel ik ook heel vaak op een podium van, ja. Ik kon daar niet zeggen dat jullie allemaal niet nodig zijn. Dat zeg ik niet. Ze zeggen alleen dat je dus het verschil maakt. Echte verschillen ook als mens. En dat je al functie, dat wat je hebt bestudeerd. Dat je dat echt moet zien als je al gereedschapskist. Waar je allemaal dingen uit kan halen, waar je anders niet kan. Waar je door je net een stapje verder kan gaan. Maar in de essentie maak je uit verschillen als mens. Meeze taco maakt verschillen als mens. Met tante, met een pleegzin, allemaal. Met tante was posboden dat moment. Meeze taco, dus meest te taco. Niemand heeft echt zorgen, zorgen achter gewoon dit vlak. Maar ze maakte meer verschil voor mij dan de geënde jaren afgestudeerd. Waar het eigenlijk allemaal op neerkomt voor mij, is dat ik allemaal mens om me heen had. En dat die meeste meeste taco en meest taco was een meest ding in groep 8 keer. En de enorme belangrijke bijdrage aan had, dat het namelijk dat. Dus het boten had ik ook vaak deel. Dus dat. Dat ik niet mijn verhaal ben. En dat mijn verhaal onderdeel is van mijn leven. Dus dat geen deel wat ik meemake is, onderdeel van mijn leven. Daarmee bedoel ik mijn verhaal wat ik heb meegemaakt. Dat is cilig. De situatie is trist, cilig, terug. Maar dat zegt niks over dat joggi. Zeg maar dat dat joggi is niet per se, is niet zijn verhaal. Dat is niet verdenning. Dus de betekent niet per definitie dat ik dan cilig of trist of terug ben. Maar als je hem met me om gaat, als ik cilig en terug ben, ga ik wel toegemiddag geloven dat ik zo ben. Dat heb ik ook alles ervaren, maar kort periode. Maar dan ga ik wel zo geloven. Waarom? Alles wat ik voor het eerst ervaren was dat ik daadwerkelijk voor het eerst ervaren. Ik had nooit te halen, het maak had met dood. Ik had nooit gehad met al die gevoelens die eruit los vloerde in mijn lichaam. Dus hoe je niet allemaal met me omgaan, dat ga ik overnemen. Want ik weet niet beter, want ik ben nog steeds een kind van 11. Die alles aan het afzoberen is van het leven zeg maar. En dat vind ik zo mooi bij meese taak, want hij, bij hem en ook bij met tante natuurlijk een anders. Hij ging juist niet met me om. Als of ik een cilig persoon was, maar hij steg overgesteld. Om me stek was nog steeds Danny. En ze al gewoon steeds de groefie Danny. Die gewoon nog steeds de grappige maakten is het wel stil, maar wel nog steeds een ding. Er kan ook ook een stondmeest taak ook bij de deur. Of die goed ons allemaal allemaal een voor een. Een voor een of buiten. Ik weet niet of er nou is buiten een rij maakt of dat we binnen elkaar zagen. Maar goed ons altijd. Want hij hoe is het? Fijn, een fijne weekend gehad. En zei altijd iets op van zijn kleding of schoenen of iets wat hij zacht waardoor wij ons hoortvoel net gezien voelden. Hij ziet dat ik nu deze schoenen aan heb. Om, oh, hij gaat goed met hem gaat of geef een high five. Dat zijn de mooie dingen. Dat zijn dit kleine essendielle dingen. Dat was je het maar heel klein, maar met grote positieve uitkomsten zeg maar. Deze man heeft heel veel voor jou betekent. Ja, zeker. Niet alleen voor mij, maar ik denk ook. Op mijn ander plasgenoot is ook. En er gingen alle generaties voor mij die bij mijn klas mochten komen. Tot meest. Ja ja ja. Die gaat nog dezelfde dag naar een plegenzin met vijf kinderen waar hij nog jarenlang een fijne tienertijd heeft. Al zijn er natuurlijk wel zaken waar hij tegenaan loopt. Het zijn mijn liefde, was wel heel lastig in het begin van mij natuurlijk. Ik denk ook voor heel veel van de kinderen die nu met twee meeseer te maken begat. Die laten zelf in de liefde gaan komen. Zeker als je mij ze bent. Toch, dan duik ik er de lijkt me helemaal afspannend te eind. Maar voor mij als jongen was het ook wel en want voor mij was mijn overtuiging van liefde. Eén gevoel bedien ik had was mijn moeder. Ik liefde van mijn moeder natuurlijk maar ook de liefde zoek haar zaken waar hij een relaties. En mijn overtuiging werd opgeven met dat de eerste stap in de relatie was meteen de eerste stap richting jouw begraven is. Zo hard zeg maar dat was mijn overtuiging. En daar was de wagen die bindingsanks en verlatingsanks aan gekoppeld. U behoud binden met nieuwe mensen die ik kan erbinden. Maar zei ik op liefde slak. Als wel vaak verliefd op meisjes geworden. Maar ik durf de nooit stap te nemen om te date of relaties op wat ze nu ook. Ja, dat heeft voor mij gewoon boordig in de weggezet. Gezeeid in het begin. Maar normaal het tijd voordat en je meer met jezelf is met reflectie. En nee waar komt het nou door? Oh, wat is mijn schuld? Wat kan ik veranderen? Hoe kan ik groeien? Is dat wel voor tweeën? De dader krijgt 50 jaar cel een TBS met zwangverpleging voor de mort op Syla. Denie groeit op en doet een sport een bewegepleiding en maakt muziek als rapper flinke jongen. Ik pak hem daar even bij op YouTube. Flinke jongen, dat ben jij? Ik zie alle treks voorbijkomen van jou. Ik heb heel veel liedjes gemaakt en in begin was het hele de stoere muziek. En toen leerde ik een eem even mogen voel, ik kunnen uit het muziek. En dat ging sinds ik dat deging het gelijk stukje harder. En toen kan man voor eerste professionele liedjes. Dat was de laatste brief als de eerste professionele liedje liep ik op. Laatse brief is zeker, ja, er was eigenlijk een schreech dan iedereen die mij deer bij zijn, die in de heemmoren zijn. Ik blijf het wel mooi kunnen. Ja, dat is heel erg voor mijn moeder, mijn boertjes, maar ik wilde me opennomen omdat zij ook daar is. En waarmee niet alleen me amormen, omdat ik al een compleet heel liedje aan haar herde had. Ik ben eigenlijk wel om haar te doen, dus de boertjes daar. Ik zie dat dat je wel emotioneerd. Ja, het is natuurlijk een emotioneel liedje. Dit was echt kort, dat ik contact had, dat ik mijn gevoel in liedjes kon, ik weet het kon zeg maar. Het was wel echt puur emotie wat je daar hoort, zeg maar. Dat was ook echt wat hoog zat, wat er uitmoest. En dat vind dit liedjes wel mooi. Laatse brief was eerste toen maakte ik te kero. En te kero komen als eerste online en er was meteen baan. Te kero komen door de hele land te gaan, daar verschillende tiener feesten, club. En er alle laatste liedjes wat ik heb gemaakt of in de onderwerp was, liedje beschadigd. En dat liedje heeft mij in de sprekenswilt, want dat ging heel viral in bij alle stichtingen. Waar gaat dat liedje over? Het is een soort samenvatting van mijn leven, dan hoek dat vertel van over mijn moderne broodjes. En dat kleine joch die beschadigd is toch wel een lach kan hebben. 2017 was ik. Dat was echt een afsluits van, ik wil niet alleen mijn liedjes maken van mijn moderne broodjes zeg maar. Ik ben meer dan alleen mijn verhaal. In een rep vat je eigenlijk het hele interview samen. Ja. En ook dit emotioneerd jouwe. Tuurlijk, tuurlijk. Maar voor mij is er nog veel meer in dan alleen maar een tekst, want alles wat je daar ziet en hoort zit ik zelf achter. De hele creatie van het zes. Hier vertel ik gewoon vanuit over een joggie, maar dat joggie ben ik zelf vaak over praat. En de laatste zin om het liedje kom ik naar voren met dat ik dat joggie ben vaak over praat. Ja, en dat maak het gewoon een mooi liedje. Heb je het idee dat je hiermee ook iets toch al hebt af kunnen sluiten voor jezelf? Zeker. Ja, ik groeie ook als mens, ik ben niet meer de Danny van toen, dus hier was ik al al lang niet meer de Danny van laatste brief. Dus ik maak de dit met intentie voor mezelf ook dat er ook, ik voel dit als afsluits. Als jij wel weet wie ik ben, laat ik jou de liedje wel zien. Dan weet je exact wat we moeten gaan om ik jou niet te hem af te vertellen, is dat een liedje. En nu maken vooral allerlei soorten muziek, liefde slechtjes, danslietjes, cliplietjes. Zeven jaar geleden is Danny zijn verhaal gaan delen. Hij wil professionals in de zorg en kinderen inspireren en motiveren. In workshops en schoolprojecten gaat het overhuizelijk geweld een kindermisshandeling. Het versterk er van veerkracht noemt hij dat. Mijn grootste missie is om voor het zorg dat ieder kind zich gehoord voelt, zich gezin voelt, sterkel krijgen en in je hyo-sij zelf sterk denk nodig te hebben. En de bood op over te dragen dat hyo-sij niet zijn of haar verhaal is. Maar dat is wat die meema kind leven onderdeel is van hun leven. Hoe kan de hand van mijn branding flinke? Ze krijgt voor mij een klein beetje input, zeg jij het ongeveer de bedoeling. Success, gaat met doen. En dan gaan de weg door te spelen, leer. Door tevallen stijden op elkaar leer, op te staan. Daardoor komt er mij heel veel uit. ruimte vrij om één contact te hebben met iedere leerling waarmee ik iedere kort gesprek jij van een minuut twee minuutjes heen, hoe gaat het? Wat die meesten we mij deden, doe ik dan daar in de klas, maar meestal kwarmeiden doe ik daar in de klas. En daardoor kan je mogen gesprekken iedere kins voelt zich gehoord, volgens zich gezien, ze kunnen leren, ze kunnen alle vragen stellen ook als ze diep begraat. Het feit ook zelf en nagen denk ik, hoe deed meest het taak voor dat vroeger? Als ik het zelf nu kan toepassen, dan zond het teorie, ik heb er in opleiding gedaan hiervoor. Gewoon doen wat ik denk dat goed is en waarvan ik een goed gevoel krijg en dat heen bij helpen. Meer dan mezelf, heb ik ook niet in dit leven in dit leven, natuurlijk heb ik met mijn relatie, ik heb mijn vriendin, ik heb straks een kleine, die over een half jaar te deze mooie wereld mag komen. Maar dat is bij het zat om, ik moet het eerst met mezelf, eerst uit mezelf nodig, toch? Zonder mezelf, wat ga ik dan doen? Nu wordt Danny Samen met zijn vriendin Sennapp en hun eerste kind is opkomst. Wat voor rol speel je jouw moeder en jouw broertjes nu nog in jouw leven? Ze hebben een super grote rol in mijn leven, elke dag, ik denk elke dag gaan ze, ook omdat de grobden van wat ik doe. Zij onderdeel van zijn, of ik nou een verhaal vertel, voorbeeld de noem uit mijn leven zijn allemaal bij betrokken en alle inspiratie lessen en levens lessen komen voor het uit dingen die ik met hun heb meegemaat in het leven, of het samen zijn doorgaan, dus dan elke dag bij hem, denk ik elke dag aan het ze. Elke dag is er gemis, elke dag, en elke dag publiek te stilt staan bij het feit dat ik ook aan de helemaal port kon, ooit, laten we het hopen dat over 100 jaar is. En dat ik hier zo lang mogelijk mag zijn, want daar heb ik veel meer te delen met mijn moeder als ik daar ben. Maar zo probeer ik wel van de aan, dus er mis ik wel, mijn broertjes, en wel ik zou graag willen, dat zij ook onderdeel zijn in de heer, dat ze het kunnen zien dat mijn broertjes om, dat zou worden zijn om, ja, dat wordt de om, mijn moeder wordt de om, en daar waren er ook, waarom ik ook nog extra in deze perioden aan denken, omdat, als misschien wel heel veel zoveel spiriten wil gezien, maar mijn moeder was 31, toen ze het leven moest verlaten, op het maar zo het zeggen, ik ben nu 31 en ik kom de nieuwe lever op deze wereld, 20 jaar, 20 jaar, ja, 20 jaar verder. Kan je zeggen dat je nu gelukkig bent? Ja, ik ben eigenlijk altijd wel gelukkig geweest, ja, ben nu zeker gelukkig, ja, waar ik nog tot z'n band is dat ik zelf ook grote invloed heb op dat gelukkig leven en dat dat mij niet is gegeven. Als jij nou terugkijkt, onwadder is gebeurd bij jou, en hoe dat toe voelde en wat je hebt meegemaakt, de kinderen zijn niet alleen hun moeder kwijt, maar vaak ook hun vader, maar ook hun veilige huis en ook al hun spullen, wat zij die kinderen willen meegeven. Wat ik meegeven en dat ik kan alleen basis of van zelf zeggen, dat tegen eigenlijk wat ik tegen de kleine Danny zou zeggen, is dat ondanks negatieve vervagen, dus ondanks wat je nu hebt meegemaakt, dat je nog steeds een mooi leven kunt hebben en dat je jouw weg daarin wel weet te vinden. Misschien voelt het al onwerkelijk nu, misschien voelt het als ons in wat ik nu een vertellen ben, maar jij gaat daar komen, gaat jou lukken en ontzettend het belangrijk om daarin de juiste mensen om je heen te hebben. Maar jij mag verdrietig zijn, jij mag boos zijn, jij hebt je alle recht toe, je mag je alleen voelen, je mag gewoon haat voelen, boos, je mag alles mag je voelen, want jij ontzettend, jij voelt het, dus dan is het echt. In behal is, maar jij bent de base over jouw gevoelens, jij moet ze een plekje geven, jij moet nadenken wat jij denkt dat goed is en wat niet goed is, alleen jij ik ze aan het weten. En ik ben hier om jou te helpen als jij heel opnogen gaat. In de volgende aflevering van deze podcast ben ik bij een speciaal combinatierechtzaak in Rotterdam. Ik spreek de internationaalerkende onderzoeker van Femusie, de professeur Jane Monten-Smith en ook de speciaal officier van Justitie verhuislijk geweldig stolking, uniek in Nederland. Ik zeg altijd huiselijk geweldig echt een veel koppig monster, er is niet een oplossing, dus dat moet je echt met ze alle doen, maar dat moet natuurlijk ook wel iets in de maatschappij veranderen. Dit was een podcast van Hart van Nederland, gemaakt door Esther Montzma. Eindradaxie is een handen van Irene Jansen, productie van Daniel Bom, na bewerking van Rihanna van Wijk en grafische vormgeving van Femke Goudrian. Met dankaan Frank Hamers en natuurlijk grote dankaan Danny, dat hij zijn verhaal wil de delen. Wil je na deze podcast praten over huiselijk geweld, dan kun je terecht op de website van veilig thuis. Reager op deze podcast Canvia de Mil, have en held podcast et topa-network.com En vind je de podcast de moeite waard? Abonneer je dan vooral en delen met je vrienden. Over acht dagen is de volgende aflevering.