54. De Sint-Romboutstoren in Mechelen

MUZIEK. Ik heb in deze podcast al flink wat toren zijn trappen bedwongen. 140 eleganten treed in de Tour Jean-Sanpeur in Parijs. Daarna 142 stuks in het Delfort van Slijs. En in name, namelijk de Patigeon. Een trapp met gigantische treeden op weg naar de Citadel. Ik heb ze niet getaald, maar geloof me dat was geen sprintje. En dan was er vooral dat er in de week me nog goed. De Burenberg in Laak. 374 treeden, maar wat voor een treeden stijder dan de Moe van Toe. Die trapp had echt geen ledelijden. Maar vandaag heb ik mijn persoonlijke record verpulverd. Ik heb net de 538 treeden van de cintronbouwtstoor in Mechelen beklommen. Mijn binnen treinen een beetje, maar dat heb ik er voor over. Want wat een uitzicht die boven op deze goldische ruus. 97 meter hoog Mechelen als een visueel cadeau. Ik zie hoe de duilen zich door de stad slingert. Overal kerktoren die als Lucifer's in de lucht prikken, gewoon even binnen. En ze lichten helemaal op te nemen. Ze hadden mij ook beloofd dat ik in de verte aan de ene kant. De Onze lieve vrouw, ik had dit er al van aan het verpen. Zo kunnen ze in de andere kant het atomium in Brussel. Ik heb misschien de verkeerde bril op of te wel eens het weer niet helder genoeg, maar ik wil die mensen toch graag geloof. Maar ik ben natuurlijk niet in Mechelen om eenzelf 538-treede karaktervorming op te leggen. Ik ben hier boven op de centronbouwtstoor, want dat ik u een verhaal wil vertellen. En dat verhaal speelt zich hieraf in deze kerk gewijd in 1312. Die kreeg nadien een brand over zich heen, werd daarna vergroot de kerk die wij kennen later kat het draal geworden. Maar het is pas met het verijzen van de centronbouwtstoorn dat we volop in ons boegond is verhaal belanden. We schrijven 1452, Philips de Goede, is aan de macht. Hij is zwijt de scepter over onze gewesten en het is dan in dat jaar dat de eerste steen van deze toren werd gelegd. De mechelarsdroomde nr. van om 167 meter hoogt op in de wolken te bouwen, uiteindelijk zijn ze niet verder, dan die 97 meter geraakt. Maar het is nog altijd dat imposantige bouw die toren, die als eerste opduikt in je blikveld als je mechelen van dag binnenrijt. Stoud is goede. Met Bart van Lo. De rombouwtstoorn, dus maar wie is die rombouwt naar wie de toren is genoond? Dat verhaal grijpt rucht het in de 11e eeuw. Het is een legende van Rumoldus, een prince, een eerste prince van koninklijke bloede, die er voor kiest om zijn leven van luxe en feesten achter zich te laten om zich aan het wargelofte wijden. Er wordt hem zelfs een bischopcetyl aan gerijk met die wijgerten. Nee, hij wil gewoon als een evangeliseren de pelgrim de wereld intrekken om het geloof onder de heiden ze volkeren te verspreiden. En het is zo dat die Rumoldus alle, dat die rombouwt, in mechelen, u had het al geraden, in mechelen beland waar hem met open arme ontvangen wordt, door graf Ado en zijn vrouw Eliza, een sympathiek maar helaas tot hun grote verdriet, een kinderloos koppel en u voelt het al aankomen. Het is een legende, er moet een miracle komen en onze rombouwt zorgt ervoor dat er een kinderken in mechelen wordt geboren. Een kinderken dat door rombouw te heiliger rombouwt, zelf zou worden getoopt. En dat is zo'n zichtmen in deze legende, het begin van het mechelse verhaal. Het is een mooi verhaal, het is een legende aliechten. We zijn maar weinig historie die echt beweren dat die rombouwt ooit werkelijk heeft bestaan. Maar die toren is wel werkelijk, zo werkelijk van steen als het maar kunt verzinnen. Maar oké, ik schaf Philips de goede op zei, ik schaf de heilige rombouwt op zei. En ik haal mijn historische werkijker boven en ik programmeren op het jaar 1491. Even draaien, scherp stellen en jouw heil. Wat zie ik als ik beneden kijk, gins van bij het hoofd van kamerijk. Daar waren onze vorige tijdtrijs eindigte. Daar zie ik een stoet, een stoet op gaan komen, een kleurijk opdogt van ridders te paard. Ik zoem in en. Kijk, goed, daar schrijden ze staat ik voorbij. Het is een rode vlek, diep rode gewaarde dragen ze. Mantels is het dichterbij komen, zie ik zijn gevoerd met zacht, wit, satijn. En ja, ik zie de mensen, wij zijn een wargiek ze wijzen. Naar hoe bij bijna iedereen die zo'n rode gewaad aan heeft, hoe op porst hoogte, een kleine vergoelde ramsvacht, bengeld met de kop en de poten van het beest er nog aan. Fast gehakt aan een ketting, die aan elkaar hangt, met vuurslagen. Scherlaken gewaden, vuurslagen in een ketting en telkens opnieuw bij iedereen die ramsvacht. Ja, dit waren onmiskennbaar ridders van de orde van het Guldenvlies. Ja, ja, ja, het Guldenvlies, het is een term die de pas in de onpas valt tijdens deze tijd. Wat was die orde van het Guldenvlies nu juist ook weer? Het was het riddergenotschap, dat Philips de Groede, de aardsvader van de lage landen in 1330 in Bruggeten Doepat gehouden. Niet alleen een ridderlijk, maar ook een religieusbroederschap. Een andere koning hadden ook al zo'n clubje, enge land had de orde van de kouse baant, Frankrijk, de orde van de ster. En Philips, onze Philips dacht, waarom zou ik onderdoen? Zijn orde moest niet alleen glitter en prestige uitstralen. Er zat ook een serieus missie achter, het catoleke geloofvertijdige en tegelijker tijd had Philips ook een politiek plan. En zijn rijk, het die programtische Nederlanderlanden, dat was een lapedeke van regio's met hun eigen regels talen en een eigen trots. Hij had iets nodig om die versnippring te overstijgen en die orde, die werd zijn lijm. Als edelman mocht je alleen glit worden als je echt wajal was aan de hertog en dan krijg je dat Goudenvlies rond je nick. Ja, dan horen ze erbij, dan zat je aan de grote tafel van Burgondje een elite netwerk dat een politieke enheid bracht. De orde van het Goudenvlies was u feiten een netwerkclub van het hoogste niveau, dat de gelijk voor enheid en verbinding onder zijn top aristocraten zorgde. De orde van het Goudenvlies was één van Philips meesterzetten. Een Goudeketting en de gelijk een eiserig grep en sindsdien. Sindsdien om de zoveel jaar kwamen de Riddersamen in een kerk en kloster en kathedraal ergens in het Burgondische Rijk. En deze keer in 1491, dus voor de 15e samenkomst van deze ultieme Ridderclub, sinds de stichting door Philips de goede in 1330, had mijn voor meegelige klos. Het is een prachtig spectakel, zelfs hier boven op de cintrombouwtstoren, en heb er plots wel de tafelhuis aan. Want wie bereikt het plein voor de cintrombouwtstoren? Het is nog een jonge adolescent, op een klein paardje. Het is de 13e jaarje, Philips de schone. En die adolescent is vandaag de grote man. Hij die genoemd is, ja, wel, naar zijn overgrotvader, stichter Philips de goede. Hij mag nu net als zijn overgrotvader, dus thuis, hij mag hier in meegelen het kapitel voorzitten. Alva, hij moet, hoe hij moet, ja, dat vertel ik je zo dadelijk. Philips speelt een thuismatch, hier. Ja, je ziet het iedereen, dat werkt ook zonder onderscheid, ijren, juicht hem toe, zelfs de supporters van zo'n welresing, als kavie meegelen winnen elkaar in uw naplaus voor de jonge Philips. Hij is opgegroeid in het hoff van kamerijkbare, waar die stoet daar net is vertrokken. Hij is opgegroeid onder de vleus van zijn stief groot moeder, maar ga reta van Jorke de helding van de vorige tijdrijs. Je moet hem daar straks nog hebben uitgewaafd. Misschien is er nog eens met een. met een zilverkammeltje door zijn haar gegaan. Ik kijk ze erop toe dat zijn halsketting met die kleine gouden rang. Dat hij wel goed ging. Misschien hem nog snel wat raadgegeven. Zo'n echte goedrecht, he, jongen. Wat eenvoudige moederlijke raad voor deze ontzettend, belangrijk, dag. Hij zal als de gedot verve de boergondische opvolger het vijftiende kapitel van het Guldevliese of tisseel voorzitten. Dat is niet niks. De plechte openingsmis gaat hier zo dadelijk beginnen. De klokkeleiders van de cintronboudskerk ruk aan de touwen of hun leven ervan afvangt. Ik loop naar beneden, ook als of mijn leven ervan afvangt. Ik wil dit niet missen, ik zie beneden aangekomen. Hoe? Het monumentale godshuis verzeert is met kostbare wantapeiten. Ho. Over de altaar hangen met goudraadgebordeurde altaarkleeden. En ik ben nog net op tijd om de ridders door de middighang voorwaars te zien schrijden. Richting het koer, waars in de banken hun geijkte plaatsen opzoeken. En vooraan schrijd Philips de schoon. Hij wijst, het jonge man, hij wijst de weg. Ik probeer hier, ik heb mijn panini-boek. Mijn alle prinsjes erin van de boergondische stijden in de hand. En ik probeer ze aan de hand daarvan te herkennen. Ik herkend Jan de derde van Perge, die ik in mijn poek naar rijst tot in zijn stad bergen op zo'n. Ik zie ook, ja, je wilt, Joost van Lalla, dat moet het zijn. Een oud strijde beeldwin van de slag bij Nancy. Kamerij er ook van Philips Moeder, een vertrouwling van Philips. De conzijn van Jacques de Lalla, weet u nog, de ridders, dat is niet niks. En ik zie ook daar helemaal achteraan. Een jonge man, Philips van Bever. De admiraal van Vlaanderen, zon van de grote Bastard Anton. Ik zou nog kunnen doorgaan, wow, alleen maar schoonvolk. Ik zie hoe ze één voor een zoeken met hun ogen. Hoe een blik in het koor omhoog gaat, want boven elke koorstoel hangt een wapen port. Op elk bord staat het titel van de ridders een helm familiewapen. En natuurlijk ook die van muzieketting van het Gildevlies. Die blazenen zijn echt kleine meesterwerken, gemaakt door schilders die hier juist ingespecialiseerd zijn. Om zo'n wapenschilden om te toever tot vrije kunstwerken. Zo'n wapenschild is wel een status symbol als een visueel propagandainstrument. En de hoofdschilders die beschilderden, die droegen die toevallig een titel, schilders die rechstreeks afgeluid is van schilder. Het beschilder van een schilder komt het werkwoord schilder van 'affa', er is geen heen van die ridders die bezig met etimologische bespiegelingen zijn gewoon een plaatsen aan het zoeken. En zo draa iedereen netjes op zijn plek zit kan het kapitel officieel van start gaan. De komende dagen zullen ze hier in besloten kring feesten binnen drinken en vergaderen. Maar de miglaar zelf mogen zich ook vreugen, want weken lang kijken ze al uit naar de spectacular aangekondigde riddertoernoje. Daarover zo dadelijk meer met nu eerst even wat historische context. Laten ik gewoon wat vragen stellen. Waarom staat zo'n piep jongensnaak hier aan het hoofd? Het 13 jaar, als of hij nog met een speelgoed kronen op zijn hoofdprijk, hoe komt dat in godsnaam? Dat heeft allemaal te maken met de grote afwezigere eeuw van dag. Een maximulaan van oostenrijk, de wedu-naar van Maria van Boerhondje, de paa van de 13-jarige fillus de schoonen. Zijn bord hangt hier wel maar hij zit niet bij, waarom is hij er niet bij? Omdat hij zich liever niet meer in vlaanderen. In onze gemisten, we laten zien. En hoe komt dat aanweer? Dat heeft alles te maken met die opstand die er is gekomen, naar de dood van Maria van Boerhondje, die te maken dat met het onmogelijke karakter, de autoritaire aanleg van maximulaan van oostenrijk, die niet kan opschieten met de riddelijke autonome vlamse steden, met de machtige stater general. Het speel zat op de wagen en werd gediscussierd, het eerste over wie de regent de woogt mocht zijn over die jongen fillus de schoonen toen ook drie, vier jaar oud. En daaruit is niet alleen vrijwel ontstaan, het eindelijk opstand met een huisse burger-orlog. Een burger-orlog die begon in vlaanderen met de lage landen in zijn geheel zou broeren. Eigenlijk een grondvraag en oorzaak. De vraag die als ons schade boven die burger-orlog in onze gewisten in die jaren hingen was de vraag in welke maten hoe het een verstrekening houden met de wil van zijn onderdane. Dat was de inzet en om, waarschijnlijk, veel bloedvergieten zou volgen. Uiteindelijk zou maximulaan van oostenrijk die oorlog en die twist naar zijn hand weten te zetten. Hij zou als overwinner uit de strijd komen. En op de dag dat het kapital hier in 1491 begint op die dag heeft hij eigenlijk maximulaan het pleit zo goed als gewonnen. Maar de zin om nog veel in die verdonde opstandige lage landse contrijten verblijven was hem volledig vergaan. Hij zit veel liever in wenen waar hij sinds 1886 als romsduitse koning ze ook echt nutig kon maken. En dus stuurt hij op 23 mei 1491 hier in meggelen zijn kat of aan zijn 12 13-jarige zoon. Hij mag doorneur zwaar nemen in de vergadering van vliezeridders voorzitten, maar pas op hij zwaal de master of puppets. Hij heeft dit gulde vliezer bij elkaar groepen onze maximulaan. Hij weet wat er op het spel staat, zelfs als hij te ver in wenen. Hij hoopt dat hij via zijn zoon. Wie je alle raadgevers, dat hij dit gulde vliezer waarin die voorbij het troeble jaren heel wat leden waren ontvallen. Hij hoopt dat hij met nieuwe benomingen dit machtse naakl helemaal aan zijn kant zal krijgen. Genoeg historische context even feest op de grote marktver. Je moet weten, het kapitel doe 3, 4, 5 dagen. En elke dag is er een Ridderskommens special van Hände en Veren om mee te doen. De steeningen gaan uit de grond, zodat de paarden makkelijker kunnen chargeren op een losse zachte ondergrond. En de Riddertie de meeste lancebrekt, die windt het tournoy. Wat mij vooral interesseerd is, de blik van de 13-jarige Philips te schoon. Hij ziet daar als Riddertien in wortting. Op het drie bunnen, op de grote markt met aan de ene kant. En toen was dat de lakennaal in het Belverte de 14e eeuwen aan de andere kant, die groter rondbouwt storen. En daar te zijn in, die kleine jongen Philips is een ogen uitkijkt en die de smaak te pakken krijgt. Want in de archieven hebben we kunnen terugvinden dat een jaar later dat hij de opnieuw naar vraagt. En dat het nog verder gaat, dat mijn opbezen plek opnieuw de steeningen uit de grond niet. Riddertuut nooit organiseren, maar een jacht op wilde dieren na boodst. Ja wel, het is een rekening aan de jaar 1492-93, die duidelijk maakt. Hoe Philips en zijn gevolgd vanuit uitspanning de Beer, die nog steeds bestaat. Zij het dat het nu een klassische cisteren op volger uit de 18e eeuw is, maar op die plik. Dat hij van daar toe keek, hoe Ridderts exiter op een heerd jachten op gemerkt. En dat ervoor versnaapringen appelen brot en wein moest worden betaald, afhan. Dit is een ondersmakelijk onderdeel van die meegelse of culture. 24 mei, 1491, de tweede dag van het golden vlies kapitalie meegelen de rekening miss. En we zijn weer in de cintronbouwtskerk. Hier wordt gebied. De geur van wie er ook, vermenigd met de gezangen van een geregoriaskoor, zwift als een zintagelijke cintronbouwtskerk. Ik verstop me achter een van die pilare en ik merk nu dat hier een doodemis wordt opgedragen. En ja, dat klopt. Want volgens het regulament van het kapital van het golden vlies herdenkende Ridderts op de tweede dag hun overleden broeder stijres een doodemis. Ze nemen op die plaats onder hun eigen wapen bord. Het valt me nu pas op dat er echt wel veel stoelen open blijven. Legen blikken. Het zijn inderdaad vijf team van de golden vlies Ridderts. Ze zijn er de afgelopen jaren af gestorven. Maar dan zijn er nog een aantal gewoon niet opgedacht. De boelige tijd is echt maar, ik tel het duidelijk slags zeven van de 31 plaats voor die fysiek ingenomen worden. Allee, die 31 borden laten zo veel spectakel vermoeden. Eigenlijk is het schone schijnen en gul die glitter die als een fijn burgondisch gordijn moet verhulen. Dat er eigenlijk maar zeven gul de vliegse ritters aanwezig zijn. Die ritters, die er wel zijn, dragen zwarte mantels over die iconische rode fluelige wade. Ze staren strak voor zich uit, sluiten de ogen bij het woorden van het rijkwim eternam. Geen traan, geen woord, wel het zachte geringel van die kettingen. Als er een hoofd wordt gebouw of een zucht ontsnapt. Een moment van diepe ene. Toch zei ze mij niet zo veel. Over de lege plekken in het kore gestoelten heeft met een zwart laken gedrapeerd. Ze zijn prijk, ze zijn homilie, loft, prijster die de rijkwim misvoregaat. De overleden redden zich. Ik probeer wel woorden mee te pakken. Hij heeft het over broers en met gezellig. Hij heeft het overwaardig en onberisplek getrag. Maar het is ook zo mooi om bezig te horen, want die tijd was het niet die gutugale, fransen echt die wij vandaag kennen. Maar in het frans werd ergerrolst, zoals wij dat in het Nederlands doen vandaag. Hij zegt hoe dat hij opreet. Hij heeft wij ons chovalje, hoe die waard hun wiesketting drogen. Van zijn woorden klinkt dat als hij zondethevrij, ze compagnon, elondinie man, irreprouchable man portet, juiskaler trepa en klima. 25 bij 1491, derde dag van het kapitel van het Guldevlies. Op nieuw schrijden de Riders de Sinteronbouwse kerk binnen. En vandaag dragen ze witte mantels met roodekappen. Die roodekappen verwijst naar het scherlaaken rood van het Guldevlies en het witte verwijst naar een soort van zuiverheid en nedrigheid. En dat klopt wel. Vandaag achter gesloten deuren moeten ze de zogheden broederlijke vermaning la correctie om fraternel zoals ze toen zijden trotseren. Jawel, als hij een soort van openbare klasse raad besprekende heeren elkaarsgedrag. Zo van die Riders daar jij, die betaalt zijn schulden niet terug. Of die andere vloekt, als je op de markt staat of erger nog, meneer van hoogstraat een houtere avontuur, die niet bepaalt ridderlijk zijn. Jawel, een ridder en zeker een ridder van het Guldevlies. Moet een vlek los, moral, kompas, hanteren en zeker tegenover vrouwen. Ze hoffelijk tot een edelvrouw verhouden dat is als het ware even belangrijk als een helde dat op het slagvild. Of alles kan aan bot komen als het maar bijdraagt aan de eer van de orde. Slechtgedrag wordt gestraft en goed gedrag wordt geprezen. Zo krijgt Anton van Burgond, de grote bastart een veeg uit de pandes. De zoon van Phil Lips, de goede die stil aan opleeft, het is die zelfs niet eens bijzien. Maar het is dan zijn zon, Philips van Bevre. Ik heb hem daar net al vermeld. Die moeten kritiek in zijn vadersplaat incasseren. Wat heeft Anton dan missdaan? Hij zondigd tegen de grote stilregel dat je de Guldevlies ketting niet mag combineren met andere incinus. Dat het Guldevlies als orde boven en er welke orde staat. Maar hij combineert het met die van de Franse ridder orde van de Franse koning. Dat is natuurlijk een grove fout. Hij heeft het ook met de maken. Dat na de slag bij Nancy die Anton de grote bastart eigenlijk was overgelopen naar het Franse kampen. En dat wordt hem nu gezegd tegen zoon. Nalese echt tegen uw paa dat hem die Franse orde, dat hem daarmee moet misstappen. Dat hem dan terug mag komen met het Guldevlies om zijn ik. En zo niet zal hij worden uitgesloten. Je iets anders in jouw bracht de tweede graaf van NASA. Weer van Breda die krijgt ook een bersping. Want hij ziet er veel achter de vrouwen. Als hij z'n gedrag niet verbeterd krijgt hij een boete van 50 florijnen. Nu denk ik dan. Zou iemand daar aanwezig dan eens even gedacht hebben aan de grootmeester van het overspel? Sticht er filmst de goede himzelf, de man met 26 bastarts. En ik vind dat een goede vraag durft men het op zo'n Guldevlies kapitel aan om de nummer één van die ridder orde te bekritiseren. Jawel, kijk maar. Op 25 mei 1491 richte de ridder zich niet zo goed. Tot hun voorzitter de achterklein zoon van Sticht er filmst de goede, de toekomstige hertog, de amper 12, 13-jarige filmst de schoonen, de man in wie twee dienastieën samen komen. Habsburg en Burgondeë. Hij wordt geprezen om zijn erbied en zijn vriendelijkheid, maar hij krijgt net zo goed een waarschuwing. De hertog moet op zijn gok gedrag letten. Hij gaat er veel op in het spel. Om boete te doen, moet hij die avond beelden in. Daarin het hoofd van kamerijk. Als hij in zijn bedkrapt, dat van net ervoor moet hij een hele ressemweesgegroetjes en onze vader spitten. Hij leidt ons niet in bekooring en verloss ons van onze gokverslaving aan. Ping! 26 mei 1491 richte de verde dag van het kapitel van het mechtelse Guldevlies. Uitsluitingen en nieuwe leden. Tijdens de vierde dag van het kapitel van het Guldevlies, vinneren eindeloos het discussiesplaats. Dat is altijd al het geval geweest, omdat er verdwenen waren, afgestorven, verstoten. En dan moest er discusseerd worden van ja, wie gaan we in de plaats vragen? En als het nodig is, wie gaan we verstoten, dat is altijd wat er die vierde dag besproken werd en door een die discussies, door een al die kapitels zijn, staat er ook steeds meer een idee wat dat dan betekent om te behooreren tot het Guldevlies. En wat dat dan eigenlijk juist is dat idee van La Grande Borganje. Eending staat bij te kijf. Het dragen van een Guldevlieskitting is meer dan het dragen van een ketting. Het is het dragen van een burgondische verantwoordelijkheid. Laten we het eerst over de uitsluitingen hebben. Kijk je even naar het wapenbord in het koor van Jakob van Savua. Hij is een van die ridders die een opstand was gekomen tegen de vader van de voorzitter van de Agustegen, een maksimuliaan van Oostenrijk. Hij is gestorven, hij kan dus niet persoonlijk aangesproken worden op zijn gedrag, maar om in alles nog te straffen, beslissen ze om zijn wapenbord te vervangen door een tekstpameil, dat is meteen al gebeurd. Daarop staan in gouden letters alle beschuldigen neergeschreven. Dat is wat met elke aatslating gebeurt. Bijvoorbeeld het pameil, zo op de plek van Philip Pot, weet je nog, Philip Po. Die man die was eigenlijk al uitgesloten in 1881, bij een vorige kapitel bijeenkomst. Maar hij is nog, hij wordt hier opnieuw in 1891 opnieuw beschuldigd, omdat hij van mij neet wordt in beschuldigd. En vooral omdat hij nog altijd zijn ketting niet leeft in geleverd. Zo'n stuur neemt zo nog een boete kaart. Zo'n stuur neemt zo nog een boete kaart, zoals bij de bibliothek. Lieve uw ketting bij tijd terug in geleverd, bij de Philip Pot. Maar grootste drama, dat die vierde dag, 26 mij 14 1991, in meegele aanbod is gekomen. En het wordt drama is asterrmer zich niet slecht gekozen, want het gaat om het lot van lodewijk van Groethuizen. En Groethuizen met zijners van formaten, man aan wie wij de overlevering van de berogeste middelenheden ontzettend gedicht hebben te danken, je gedeus waar best u pleven. En die man ook, hij, staat hier in het oog van de storm. Hij, die sinds 1861, liet is van de orde. Met een staat van die, die echt kan tellen, het diplomat, staat de ouderboekenverzameling, vertrouweling van Philip's de groede en kare de stouten. En Marja van Burgondje, maar die nu de schadeu van de verdenking over hem ziet, vallen omdat ook hij, tijdens de opstand tegen Maxibillion, de kant koos van de vlaamse steden. Dus wordt hij hier, maar hij is er kunnen niet anders, dan hem aanklagen wegens verraten. Maar als zijn naam valt dan slaat de sfeer ook om omdat zijn naam echt decennial lang met tonen respect werd uitgesprokenen, nu vlaast er ze zijn naam. Groethuizen. En ze vragen zich af, waar is er, want hij is er niet bij. Lodewijk is oud, verswaakt en zieken. En wacht op die uitspraken heeft zich teruggetrok in zijn palijs. Het groeithuizenpalijs. Inbruggen op de duiver. Echt helemaal hem uitslaat het durven ze niet, maar ze tijdens dat besloten kapitel schrappen ze toch wel zien boven. en verwijderen ze zijn wapenschip. Als of hij nooit heeft deel uitgemaakt van het broedenschap, geen opelijke schaanpaal dus maar een stille exekuusie van zijn eere titel. En iets meer dan een jaar later, 14 of ember, 1492. Een dikke maand naar dat kolumbus dacht dat hij indiaat ontdekt. Stervd loodewijk van Groethuizen. Een man aan wie we eer en terecht. Al een tijdrijs hebben gewijd hij stervd inbrugge. Hij stervd als een gevallen stervd aan het burgondische firma men. Dat is een man die het live heeft meegemaakt. Hoe? Het burgondische tijd vakkantelde tot zijn grote verdriet in dat van de Habsburgers. Een man die snapte dat zijn wereld gedoemd was om te verdwijnen. En dan tijd voor het spannendste moment van die vierde dag, de benoming van de Nieuwe Ritters in de Orde van het Geldervelies. En er zijn veel op een plekken dat de bekijl gezegd hebben moeten maar liefst 15 zetels ingevuld worden. Wie wordt er bezitter van de oh zo gegeerde ketting? Maar ik ga u de 15 naam niet allemaal op sommige, maar toch drie op fallende figuur. Twee bijzonder broemden en één nopelen om bekend. De blikvanger van deze lichting is vrederig de derde, de Duitsse keizer heem zelf, de vader van Maximilian. Dat hij wordt opgenomen in de orde valt geen verrassing te noemen. De benoming die wel enige wing brouwen zou kunnen doen. Fronze is die van de Engelse koning, Hendrik de zevende, vader van de beruchten, Henry de Eid. Het is een slimme zet van Maximilian die zo hoopte van het winen, maast er of de pappets weet hij nog. Die zo hoopt op een Engels huwelijk voor zijn dochter Margareta. Spoiler alert, dat zal niet doorgaan dat laatste. En dan tot slot de noble onbekende die voor de jonge suskende wiskelezer in mij toch weer niet zo onbekend is. Hendrik van Wittem, iemand, iemand aan de andere kant die nu kan zeggen. dat deze man in van de machtigste heeren van zijn tijd. dat hij vooral vandaag misschien wel bekend is als de man die een belangrijke rol speelt. in het suskende wiske album "The Skat van Bezel". Als je het mij vraagt, een van de beste uit de hele suskende wiskereks. Hendrik was heer van Bezel en tijdens de opstand tegen Maximilian. is hij, iemand die net de regent heeft gestuund en daar wordt hij nu voorbeloond. Later zal hij het nog tot kamer heren van Kijzer Karel de Vijf de Schappen. En om nog even in de sfeer van Willy van Versteen te blijven. heb ik nu zo een beetje zoals wisk op het einde van elk album. En zo nog een kniphoog veil heeft voor de lezer heb ik nog een kleine uitsmijder voor u. Namelijk mijn zoektocht vandaag dus eeuwen later. in de center onbouwtskateraal naar de Wapenborden van het Gelderflis kapitel uit 1400 en een hektje. Toen ik hier voor de eerste keer kwam, dat is echt dus jaren en jaren leden. kost het mij het echt wel wat moeite om het burgondische meester werken. dus die Wapenborden van het Gelderflis van de Kateraal te vinden. Omdat ze weggemoffeld zaten in een zijkapel. Hoe spijt hij was dat als of meegelen zich schaamde voor deze omgelofelijke skatten uit het eeuwen oude verleden? En ze zagen er ook erg matten, ze hadden nood aan verf, aan goede zorgen en veel liefde. Dat kom ik zo dadelijk nog op terug, maar vooral die Wapenborden zijn er dus nog. Hoe komt het dat hier nog zijn? Wel, dat zit zo. In 1836, België is 6 jaar oud, België zoek naar historische fundamenten. om haar vooral te kunnen vertellen en aan het leven te kunnen beleven. In het hoofd in 1836 van Hendrikonschaanse fermenteren al de eerste ideetjes voor zijn leven van Vlaanderen. en in datzelfde jaar, door kruist en zeker aan met de bevoer. het jonge, prille Belgenland. Een man van Adel, een diplomatisch storekus, een soort van Indiana Jones, maar dat met een wandelstok. en een archief doos onder de arm, door kruist het land om kennis te maken. met al het erf goed dat in publieke gebouwen wordt bewaard. En hier, in meegelen, doet hij 30 jaar gegraaf aan met de bevoer. en wil erg bijzonder ontdekking op de zooler van de cinteronboudskatthedraal. En hij schrijft in een brievnaar stadsbestuur dat deze acciterim houdt de spullen. dat hij nog enige aandacht verdienen. Enige aandacht uitroep teken, het zal wel zijn uitroep teken. Het ging namelijk om de wapenborden van de Riddes van het Gullervlies uit 1491. en sinds zijn vondst, werden ze uit de zolder naar beneden gehaald. en kregen de wonderlijke objecten enig sinds weggemoffeld. En rechts in de koor omgang een redelijk ontdankbare, maar toch wel een plek in deze kerk. En laat dan nu maar de bazuin schalen. Want meegelen heeft ze daar sinds kort weggehaald om die borden prachtig te laten restoreeren. En dat zorgt voor herhal die zijn historische opwinding. Het gaat om 22 originele wapen schilden. Deze tekstpanelen met veroordeelingen, een datumpanel, een bord met Philips de schoen. als u verijn en 7-19 de euse reconstructies. Laat we misschien tot slot even het absoluutte praalstuk van die verzameling aan schouwen. het wapenbord van Philips de schoenen, lippekken voor de vrienden. Hier komt alles samen, hier wordt het nieuwe tijdwerk in kleur verteld. En we zien aan de linkerkant, de Erfnis van zijn vader, Maximuja van Oosterrijk, Habsburgse Adelaars. de Rotwiet Oosterrijkse kleuren en aan de richterkant de Erfnis van zijn moeder. burgondien met die typische schuinen strepen, blauw en geel. te leven van Brabant, Limburg, Vlaanderen en zo verder. En dan in het centrum, in het centrum, waar nu al decennialang altijd hetzelfde hardschild prijkte. met er nu ook staat, de Vlaamse Leema, die nu voor het eerst, het gezelschap moet toelden. in het centrum van de roodadelaar van Tirol. Het is een zoveelste aanwijzing dat het begonische tijdwerk kantelt in het Habsburgse. En als piessupruimde afbeelding van de ketting van het gulde vlies rondtit. indrukwekkende wapen schild van Philips de schone, de ketting zelf. die bestaat uit in elkaar hangende vurslagen die allemaal een vorm van B hebben. die B lijkt de verwijzen naar burgondien. en dan onderaan, onderaan natuurlijk, daar waar het allemaal om te doen is. en wat het afmaakt, het hangert je zelf, het gulde vlies zelf. Zee hem daar staan, de 13-jarige snak. Met die gulden vlies ketting om zijn nek, met zijn vrijere schouders. waar zoveel macht opkomte liggen en dan moet ik vlaast er het, want hij weet het nog niet. hij zou van de schrik zijn gaan lopen, dan moet tien jaar later span je er nog bij komen. Dat allemaal op zijn schouders en op zijn wapenschild, ze gaan bij mij niet van spreken. meerdere borden nodig hebben om alles bij mekaar te schilderen. Maar laten we nu nog maar even jong zijn, deze man, deze jongen man. die van stock vechten en van gokken houdt. De man, die veel meer dan zijn vader, bereid zal zijn tot kompromie. en die op 31 mij, 1491 officieel, het kapitel van het gulde vlies afsluit. tijdens alweer een plichtige missviering hier in de zinteromboudskerk. Die meckelt ze verhalen, waren lang vergeten maar diep tussen graag voor je op. Maar wat altijd wel is gebleven was de nascetering van Gouden Luister. Nu meer dan ooit tasbaar en erkennbaar, dankzij de maniefiek gerestorede wapen borden. waarvan ik hoop dat ze Weldra als toen in 1491 opnieuw. hun oude plaats boven de zitplaatsen in het core krijgen. Het zo, de meckelt ze kat in draal nog mooier maken. (dramatic music)