4. De Mulders

Ik kan het bijzonder zijn als mens, maar dat wil niet zeggen dat je die het goed bent als pleeg hadden. Je luistert naar het verdwenen meisje, een podcast van dagblad van het Norden. De 15-jarige wilken doord is al meer dan 30 jaar spoorloos. Verdwenen in een donkere januari nacht in Kukkangen. Vanuit de Boerderij was de wonden met haar pleeg familie. En dan gaan we ons op de water gaan. Dan gaan we ons op de water gaan. Ze spoorloos verdwenen en in teorie en je kan niks uitsluiten. Ze zou ze bewijzen van spreken, ergens kunnen leven. Mijn naam is Jeroen Keldermann en ik vertel over de zoektocht van Zudelist Annieke Oosting. Die speert naar het antwoord op de vraag waar we nog steeds zo weinig weten over dit verdwijningsministerie. Aflevering vier de Mulders. De familie Mulders is een terapuutisch plegezin. De zwaarbeschadigde wil ik het dood, kreeg hier een laatste kans om te aarde bij een gewone familie. Omdat het bij de vorig aan de plegezinne steeds misging. Plegenmoedig her naar Mulders vertelt er in 2004 het volgende over aan RTV drenten. Ze is dus hier gekomen van 'kijk maar of wat gaat' met speciaal begleidingen, speciaal steun. Op een gegeven moment onzeels speciaal steun, dus wat minder worden, veel minder. Maar zo'n tien jaar na de verdwijning worden de Mulders meer en meer verdacht van betrokkenheid bij die verdwijning. Ze zijn zwart gemaakt, beschuldigd, vogelvrijve klaard en er werd gevraagd en ongevraagd op hun ervige gegeven. Ze werden afgeschilderd als ongevoelige koude mensen die niet aangedaanleken door die verdwijning. Maar is dat eigenlijk wel zo? Mijn vrouw Mulder komt heel rationeel overkomen. Dat kan afstandig zijn, ik denk dat die man die was wat warmer. Ik weet wel dat verwilijl was dit een goed gezin. Voor wil ik is het een goed gezin, zoals je gezins vocht, hoe of Martin's net hoorde zeggen. Wilken was ook voor haar verdwijning alle meisje met een verhaal. Na het verongelijke van haar ouders verbleef ze bij familie, plegenzinnen en tehuizen. Uiteindelijk blanden ze op tien jaarige leeftijd als plegenkind bij de familie Mulders in Koukanger. Je hoort de stem van Fred Verastonk, maatschappelijk werker bij de stichting de raputische gezinsverpleging. Die de frantwoordelijkheid had overwillige. Nou ja, ze hadden ze het even aan opvoeden. Ik denk dat dat wel een kraft is om een stukje puur opvoeling en daarvoor ook nog mee te geven. De Mulders doen aan opvoeden. En tegen het tijd dat Wilken verdwijnt is er 15 en volgens plegen moet er haar naar Mulders een echte puur. Met de gekke dingen en de leuke dingen en de ververendige dingen. Maar de manier waarop de Mulders hun plegenkind er opvoeden, zou je kunnen die peren als een beetje afstandelijk. Zegt Fred Verastonk. Volgens mij deze kinderen ook wel warnten mee geven. Nou, dat was niet hun stijks de punt. Nee. Maar weet je dat de hoorde op niet zo wij willen? Want juist als je probeerde echt wat in dat warm contact met haar te krijgen, dan krijg je dat deksel hier op je neus. Deze kinderen die houden dat af. Dus je kunt veel beter alleen maar in de volgens mij wel opvoeden. Van wat heeft ze nodig om wat zerker mijje te worden. Dat ze haar school afmaakt en uiteindelijk zich in de maatschappij. Hoe dat in de praktijk ging? Daarover hadden we de Mulders graag zelf gesproken. Maar Piet overleed in 2006. Herna is dementeerend en hun drie eigen kinderen, woud, mieke en Bart willen niet meewerken aan deze podcast. De verdwijning heeft ook bij hen diepe sporen achter gelaten. Woud heeft een paar jaar geleden wel met ons gepraat via de mil. Hij leeg te toen ook uit wat het voor een gezin betekent om een pleegkind in huis te hebben. We hebben fragmenten uit de e-mills van Woud laten voorlezen door een acteur. Het opvoeden van pleeg kinderen met storenissen is iets heel anders dan een euro aan een goede oesgenkje. Waar het om gaat is als ze meer jaren geworden moeten ze op eigen benen kunnen staan. Want er iemand nooit een gezinsituatie heeft gekend. Weet hij of zij niet hoe dat is. Mijn ouders leren wat het is een gezin. Er is een vader en moeder en bruisens tussen. Zochte zo'n bijd, smiddagslunch en zavonds een warmaap. Na werk of een school en tijdens vakantie op reis. Zoals je net al horen staat een familiemulders bekend als een goedpleeg gezin. Wat is er gebeurd dat ze toch verdacht worden van betrokkenheid bij de verdwijning van Wilken? De herinneringen van Piet en Herna over de avond van de verdwijning lijken niet te kloppen. Herna, die met vriendin Vimidijkstana Vox dans is, spreken over nood weer. Terwijl het volgens het weerbericht een helderde avond is. En het nog gramaa, waar Piet samen met Wilken naar gekkees zou hebben, lijkt niet op de veten zijn geweest. Het is verdacht, maar de politie verhoort de pleegouders pas vijf jaar later. En wie weet dan nog wat er op een specifieke avond op televisie was. Coldcase-disseur tegenover Mullen, van het landelijk team Kindermort, dat zich in 2004 over de zaak baagd, is voorzichtig met conclusies. Hij vindt de verklaringen van Piet en Herna helemaal niet zo verdacht. Ik weet wel dat we daar toen ook wel heel discussies over hadden hebben van onze echt wel laten oei informeren. Maar algemeen, want die zit jaren later, ga je terughalen, een weerrapport zeg maar. Want daar gaat het ook, je bent heel veel jaren later. Ze kunnen dan niet meer op de detaille aangeven of het nou in de grote bouw van Kuikaan, Stegweer was. Want dat was een onderhanden discussie. Want niet uitgesloten was dat de bui overtroken. Ik zeg er nu even in een moderne woorden. Maar dat gewoon een bui over dat gebied was, toch. Wat door het daar wel slechter weer. En laat wel zeggen, de ene divin storm geen slechter weer. En de andere wel. Dus daar hebben we echt hele discussie over had van wat is de betrouwbare heita van Andelgen. Nou dat soort onderwerpen die gaan echt bij het Kindermort team, dan werd echt heel explosief besproken. Een paar van deze verkeerde herinneringen kunnen iemand alverdag maken. Hetzelfde met de oogescheinelijk laterreaktie op de verdwijning. Piet vindt het bet van Willeke leeg op 15 januari, zachtensvroeg, lang voor dat haar lesen beginnen. Maar de familie beeld passavonds met de school, met de mentor en met Anneke Mioch, de moeder van Willeke's hardsfriendin. Raar is het oordeel. Maar die reaktie is niet raar vindt Rool of Martens. Willeke ging namelijk veel vaker vroeg de deur uit. En Willeke ging ook heel veel haar eigen. Ik heb dan vorig keer ook vermeld, zeg je, op veel vaker. Zachtensvroeg weg. Daar zijn ze ook niet van 'i't gaan weg, op gaan uren iedde weg'. Nee, de klopt ze aan de duur of Willeke kom je eten was al weg. En ja, dat ging vaak eerst naar haar vriendin en stappen was. Er is niet de eerste keer dat ze zachtens weg was. Dus ze ging heel vaak haar eigen. Het was geen meisje die dat ging overleggen of ik ga dit even doen. Is dat dat even doen? Nee, juist niet. Zont die jaar na de verdwijning richten verdenking van betrokkenheid zich op de milders. Privede-detekt heeft verhoberd van hoven die werd ingehuurd door onder andere Annacke Mioch, de moeder van Willeke's hartstriendin Geeken, komt in zijn onderzoek dat de conclusie dat het verhaal van de pleegfemilie op een aantal punten niet klopt. Annacke denkt zelf ook dat ze er iets mee te maken hebben. Al heeft ze null bewijs. Later de onderzoekers zeggen dat het niet anders kan, omdat er op de avond voor de verdwijning iets in de wooning in kokangen gebeurt moet zijn. En dat het lichaam van Willeke daarna is weggemaakt. Want als ze was weggelopen of ontvoerd was er vast wel iemand geweest die iets van haar vernoem had, is de gedachte. Het beeld van hen is mede ontsstaan door Willeke zelf. Heb maar. De maiches creefduizenden briefjes. Vertelde dat ze tijdens de douche werd begleurd door haar pleegberoers. en werd op een schoofveesje bang toen een pleegberoerhaak kwam ophalen. Het is wat wil ik ook aan vriendin hetjes vertelde. Maar woudweest de geruchten over de begleuren drie jaar geleden naar het rijk der fabelende. In de muur is het een speciale douche raampjes. Het enige wat je dat doorheen ziet is beweging, wanneer iemand zich in de badkamer verplaatst. Ik ga geen details, misschien dat ze dit bedoeld met begleuren. Ik lees voor duurensitaten van klasgenoten of vriendinnen. waarin wordt gezegd dat wij de douche in staat komen om te gluren. Wat mij verbast is, is een niet-esjunnelist die gedacht heeft. hoe gaat het concreetische werk. Hebben wij de deur gevoerzeerd om volgens te gaan gluren. Waarom blijven jullie dit soort bewijs steeds herhalen? De milders waren ervaren en uitstekend geschikt omwillen op te nemen. Gezinsvogd Rolf Martens van de Heugbescherming. die de zaak om het gezin heen regelde. concluleren dat het zo schijnt is. dat juist wat een sterk maakt als plegenzin. en later verdacht maakte. Ja, even bijna gewoon onluisterd dat er allemaal na die tijd gebeurt is. Het verbanaasde ook Fred Frasdonk. Maar dat was een dagje van jongens, maar dit was grijd deze mensen aan doen. Ik kan dat niet voorstellen dat ze daar aanvolden hebben gesteurd. Maar dat kan ook niet zijn, natuurlijk, maar er hebben we gewoon heel plek dat die het gezin kon. Het feit dat de familie Mulders op de avond na de verdwijning meteen zegt dat het meisje is weggelopen. wordt eveneens als verdacht gezien. Maar weglopen komt vaak voor, zegt Ielsen van Leiden. Kriminoloog en psycholoog bij de politie. Er wordt in ons land taagelijk 50 tot 100 vermissingen gemeld. De meeste komen van instellingen. We gelopen pas boven dien ook bij pleegkinderen, zegt Fred Frasdonk. De reactie van de Mulders was dus vrij normaal te noemen. Het komt er regelmatig voor. Het is vaak een hoogling van kinderen met. het lijkt me zeggen, een problematiek vooruit de verleden. Als iets niet naar hun zin gaat, is de makkelijkste me die om weg te lopen. Weglopen kan dus passen bij Wilken. Daarbij had ze ook nog een stiekem vakant. Daar hoor je meer over naar deze korte boodschap. Mijn naam is de reza-langeler. Ik ben verslaggever klimaat en duurzaamheid bij dagplat van het Norden. Ik vertel je bijvoorbeeld hoe je duurzaam ook vakant zich gaat. wat in het nieuwste klimaatraport is. En hoe nordelingen zelf groene energie opweken. Zoeken verhalen koste tijd en geld om te maken. Neem nu een digitel op een moment op dagplat van het Norden. Zo dat ik dit soort producties kan blijven maken. De verklaringen en het gedrag van de mulders. blijven niet in min vraag oproepen. En geven andere onderzoekers het gevoel dat er meer aan de hand is. dan een meisje dat weglopt. Wat later naar buiten komt is hoe het gezin over Wilken praat. Ze noemen Wilken zelfs een vervelend en norskind. dat er opuit is andere ongelukkig te maken. In gesprek met de politie zegt Piet Mulders. dat Wilken een oorjaverachtige lopen had, een leelijke mond. en iets zwijnerdigst in haar gezicht. Als ze hernaar laat in een veroor met die uitsplaken worden geconfronteerd. zegt ze dat er zwaar heel grof. Maar ze werd zo opgeheemeld dat Piet het heel plastisch even neergaat. Plichtbouwvoud zegt er later iets soortgelijkzover. Vooral om het beeld te nu alzeren van het silige meisje. dat het zo slecht had bij die boze pleegfamilie. Wat Wilken als kind is overkomen is silig. Echter, silig is iets anders dan aardig. Wat ik vervelend vind is dat zij een soort assepoester geworden is. Dat wilde klop niet. Ze was een beschadigd en moeilijk kind. Maar als ze probleemen waren kwam ze namen ouders. Ik achterkant heel klein dat we Wilken ooit leven terug zien. Als ze ontvoers zou zijn en bij een telefoon had kunnen komen. zou ze als eerste contact met mijn oudersoeken. De Mulders wonen vijf jaar in Kukangen. als Wilken in 1987 op tien jaarige leeftijd bij hen komt. Het gezin komt uit het heetere. En de verhuizing naar Zuid-Wersdrenten lijkt ingegeven door een boefde. aan meer ruimte en vrijheid. In een vorige woontplaats wilde ze eigenlijk als stoppen met pleegkinderen. om meer aandacht te geven aan hun eigen kroost. Maar de opvang gaat in Kukangen gewoon door. Allere porten over het pleeg gezin zijn volgens verastung heel positief. Ja. En gezins volgt roer of martens, onderschrijf dat. Het zijn pleegkanten die bewezen hebben iets aan te kunnen. Het zijn echt een pleegkanten die zich het rachen zo groep blijft. Dat klinkt voor buiten staan ze heel koud en keel. Zo kijkt een gelone buiten staan. die in deze sweren werkt of die geen verstand even een heftig problem. die kijkt ook zo over daarna als mevrouw Wolfker. Daar kon we zijn die mensen afstanderlijk. Ja, het zou wel heel veel met dit of dat moeten doen of dit of dat hebben. Pleeghouders die zich gedragen als groepsleider. Het komt volgens de rol of martens misschien koud in keel over. Maar de kinderen die bij de melden geplaats worden zijn volgens pleegbrewvoud. allemaal bijzonder gevallen. Het kwam ook wel eens voor dat pleegkinder met justitie in Aaraken kwamen. Ze wisten altijd weer de verkeerde vrienden te vinden. Kost de mijn ouders dan veel tijd en moeten om te voorkomen. dat die kinderen het onder strafblad zouden krijgen. En omdat wij des tijd geen teksten werken hadden. en mijn vader niet komt diepen, moest het via handgeschleven brieven. Het verheid dat er altijd vreemde kinderen waren. heeft ook gevolgen voor woud, miken en barth. Een pleegkent is geen kind van je. Het voelt meer als een klasgenooten dan als familielit. Mijn ouders tonen zich meer docenten dan ouders. De kinderen waren aanvangelijk ouder dan ik. En sommige kwamen uit jeugditen. Het was moeilijk je staan wat te houden tussen de gehadde pleegbrews. Naverloop van tijd liden we daarmee leven. Mijn ouders moesten ons zons wel beschermen en duidelijk grenzen aangeven. Het is opmerkelijk om te zien hoe verschillend de hulpverlening. en buitenstaanders naar de melden schijken. De familie is zeer kritisch geweest op de pleegfamilie. En volgens Rulof Martens is dat nadenverdwijning verergert. Een punt van kritiek was dat Oma, Dost en Oom, Theo en Tante Klaasje. niet meer langs mochten komen. Maar dat verhaal klop niet. Zegd Fred Verastonk, die periode juiste betrokkenheid. van de biologische familie mist. Nou, je vond het Oma, het was wel echt een bindig. Ja, dus die. en wat ik me nog. of ik me goed herinner was dat Oma ook heel aan m'n nieterkant heeft verhaald. om contacten met wilken te hebben. Bij de mulders of daarvoor? Ook de voor. Ja. Maar dat zijn de vris in de uur, eindelijk de rechbankt dan neemt. Dus klaarbreikelijk is aan dan dan zoveel dingen. dat het vertrouwen er niet is om die contacten weer weer inhouden geven. Ja. En de mulders waren er juist voor dat zij contact weer met Oma kreeg. Dus die hebben ze er ook heel sterping voor gemaakt. En daar is wijbens er ook wel altijd ondersteund. Dat ook de mensen die uiteindelijk de beslissing nemen, en een rechbank, kinderbescherming, garen ook anders zijn. De biologische familie wordt anders dan wat het nu toe dachten. niet door de pleegfamilie op afstand gehouden, maar door de rechbank. Want in het dossier van wilken dat voor ons gesloten blijft. staan blijkbaar zaken die je verzorgen dat er niet genoeg vertrouwen is. in die biologische familie. En dat vind ik best een schokkende constatering. Wat we ook weten is dat wilken na haar verblijf in jeugdinstelling. de ruiterstee zou kunnen terugkeren naar de familie Wopke. Na een aantal logeerpartijtjes zagen de Wopkins hier vanaf. De zorg voorwilleken was voor hen te zwaar. Hierna kwamen de mulders in beeld. Uit verhalen van vriendinnetjes waar we meestpraken. blijkt ook dat ze het goed had bij de mulders. Ze had een eigen kamer, met een piano, een één persoonsbed, een bureau, een kast en een kafja. Ze zitten op scouting en paardrijen en ze krijgt zelfs een eigenpaard, een rakker. Dit alles wordt bevestigd door allemaal die hele veld. Een vriendinnetje uit die tijd. Ja, ik ben daar toen geweest in de weekend of in de vakanties. En zij komen ook wel bij mij. En dan waren jullie veel buiten? -Ja. Veel buiten bij de familie-mulder hadden ze ook ponies. Dus daar waren we veel, zo veel buiten. ponies rond, ja, buiten spelen. Op wat je doet als kind, computer, deden we ook. Wat kun je daar nog van herinneren? Ja, wat was er daar? Ik was daar altijd met plezier, vond er altijd echt leuk. En anders dan thuis. Maar ja, leuk. Wil je kukken om al te zijn? Het graag bij ons, maar ik klingen ook altijd graag daarna toe. En daar had ze een Kaffia op haar slaapkamer? Kaffia en volgens mij heeft ze ook een hamster gehad, maar dat weet ik allemaal niet meer precies. Een hond hadden ze of twee, eislandponis, grote boerderij, altijd wel iets te doen, zeg maar. Drei jaar geleden hebben we meerderen plekkeneren van de Mulders gesproken. De verhalen waren wisselend. Zomgen hadden ze niet naar de zin, andere juist weer wel. De vermeende liefde loosheid wordt bijvoorbeeld niet ervaren door Helma Dijksel. Zij zat net als haar zus trus in heteren bij de Mulders. Helma wont daar van februari 1976 tot juni 1978. Piet is dan nog toosend op de mafo in Wageningen. Hij geeft duits, Godstienst, Frans en geschiedenis. Herna is invakracht op een basischool en ze verzoorkt plokvluidläs. In het 1 jaren 60 zagen mijn ouders een advertentie waarin plekken zinnen gezocht werden. Ze wilden deze taak wel op zich nemen in plaats van alleen aan zichzelf te denken. Toen mijn moeders wanger was, voor mij had ze ook een zwanger pleegdokter. Moeten en pleegdokten liepen samen met een bolle baak door de stad en een later pleeg meisje wandelde met mij in de kinderwagen over de andere toe. Mijn ouders hielden van kinderen en wilden graag een groot gezin. Dat zijn combinatie gekozen hebben van eigen en pleeg kinderen is bevonder is waardig. Als kind was pleegproovaald, trost op zijn ouders. Hij laat er zelf ook kinderen opvangen. Nu absoluut niet meer. Maar ook hij stelt zichzelf te vraag waarom ze dit deden. Waarom ze dit soort moeilijke kinderen kozen? Was het financieelantrekkelijk? Of wilden zijn vader zich bewijzen als superopvoeder? De reden was dat de kinderen bescherming hierom vroeg. Er was simpelweg niemand anders die voor ze wilden of consorgen. Het ging zelfs zo ver dat kinderen soms gedumpd werden. Omdat het mom van noodopvangen, zodat hun vriendje of poeiers niet kon vinden. Ook al zijde mijn ouders dat er geen plek meer was, moesten ze toch ergens geplaasd worden. Hartnacken blijven ook te verhalen dat de milders het voor het geld doen. Pleeg kinderen en kinderen zouden alleen in goedkope kleding en sloppertruilopen. Dat heeft niks met geld te maken, maar met de praktische levershouding van herna. Zeg haar kinderen, mieke en woud. Een groot huis was dat van ons moedig te verwarmen en daarom droegen wij tragen. Maar moedig kocht de kleding onder meer bij de vibra en andere loobuurtje het winkels. Van ik kleding te krap werd, gaf ze terug aan de kringlopwinkel. Ik was en mijn nog steeds niet modem bewust en loopt vandaag de dag nog steeds in een truid. Ik hoop al mijn kleding bij de cena. Geld kan nooit een motivatie zijn voor het opvanger van pleeg kinderen. Bevestigd Rulof Martens. Het is om het geld gedaan. Nee, het is speelt geen enkel er al. Als je het plek je al eruit om het geld doet, dan kun ik blijken stoppen. Dat is vaak een hele grote investering. Want de meeste plek kinderen hebben wel de rofzakje. Een pleegzin krijgt een verpleegvergoeding. De hoogte van de verpleegvergoeding is afaankeld van de leeftijd van het kind. Maar je ziet dat bij welke 400-500 euro is. De grulden en jongeren die elkaar met woont, precies van 850 in die periode. Maar je Nederland moet je echt een groot houdt hebben. Je van die rijd van. Zoals uit de verhalen blijkt, doet her naar de praktische kant. En is Peter meer voor de begeleiding en het geestelijk wel zijn. Wil ik het doodst is het 18e pleegkje in het van de Mulders. Echt de allerlaatste. Ze willen er al heel lang mee stoppen, maar worden nog één keer benaderd. Al dus Rulof Martens. Svaren, ook, minder meer aan het aapbouwen. Ehm, eigenlijk is toen aan hen gevraagd van. Wil je alsjeblieft nog dit of dat? Zo is dat gegaan. Dat zegt ook Fred Verastdonk. Ik erin, maar dat ze nu van nou, wil ik het afhankelijk zijn. Maar voor hun was het een uitgaging. Om te laten zien van, denk ik, van. Dit kunnen wij ook. En dit kunnen we dit meisje wel een plekje. Wat ze binnen een klein gezinsverband zich wel had, wat verder zou kunnen uitgroeien. Het ging tot haar verdwijning inderdaad goed met Wilken. Luide de constatering. Ik vond dat wil ik een wel gaande wegsterkern werd. Iedien die zin van dat het een normaal kindstwoord, want dat zou het nog meer geworden zijn, denk ik. Maar wel, dat is zich in de maatstrapij wat beter zou kunnen werden. Ja, dat wel. Hoe leeks in die omgeving? Ja, toch het blijft, vond ik wel een angst van mij, die heel erg onzeker was. Dit is wat woud zich des tijds herinneren. Wilken plasten vaak in bed. Niet leuk voor haar, maar daar werden mijn ouders niet boos om. Ze zijden wel, drink niet te veel voor je gaat slapen, ga naar de WC. Hoeveel mijn ouders nooit boos werden, stopt de Wilken dat de kleding achter de bank op elkaar. MUZIEK. Wilken had veel van dit soort stiekem gedrag. Stink in de kleding vind je op een gegeven moment, maar van veel andere zaken wist de herna en piet niets af. Zo dacht er de pleeg ouders dat Wilken rechtstreeks naar school ging of rechtstreeks van school naar huis kwam. Maar het blijkt dat ze vaak aspraak is had. Met wie dat weten we niet? En het past wel een beetje bij haar problematiek. Elk er haar eigen gang, ze weten haar leven. Wilken bleef een moeilijk kind. Een meisje met twee gezichten dat om een engelige dood van haar pleeg ouders vroeg. Het beeld dat van een familiemulders is onstaan, is volgens pleegbroeweld mede gebaseerd op de verhalen die Wilken aan vriendinnen en klasgenoten vertelden. En die verhalen zegt hij, kloppen niet altijd of worden sterk aangedikt. Ze merkte dat deur in open ging als ze vertelde dat ze weesmuitje was en ondergebracht was bij een pleeg familie. Het genereren de aandacht. Dat ze herdeert dus niet zo vreemd, maar de verhalen ging steeds verder. Wilken bleef een meisje met twee gezichten. Ze kon lief zijn, maar ook twaars en boos. Voor dat ze na het voortgezet onderwijs doorstroomde hebben de zeste klassers voor elkaar als afscheid een collage gemaakt als herindering voor later. Dit is waarmee Wilken thuis kwam. Wilken we maar vaak waard veel plezier. Voor Wilken, ik vond het leuk als ik wat was, maar je moet het toch afleeren. Daar krijg je het nog moeilijk mee. Als we niet verdwenen was, had ze het onderzo alles dankzij de melders misschien wel geret. Het is wat Roeg Martens denkt. Hij ja misschien, kijk, als Wilken daar gebleven was, zet ze dat geret, dat je in de daad een klink geret, als je ziet haar achtergrond en haar problematiek. Maar Wilken verdwen wel. En ruim 30 jaar later is er weinig meer bekend, dan dat ze weg is. Wat door ons onderzoek wel verandert, is het beeld van Wilken. Het verhaal dat het dusver in de media verscheen is anders dan de werkelijkheid. Wilken blijkt helemaal geen asserpoester die bij een boze plegenmilie woonde. Ik had de geen gelakket zo zeggen, ik had de geef keer gevoel bij. Zegt Colt keesen deze sur, teeuw over mullen. Dat de plegenmilie misschien wat vreemd is, maar goede bedoelingen heeft, wordt onderstreft door het gevoel dat hij had toen hij piet en hij naast plak. Ze gaven antwoord, ze spraken met ons zoals ze waren. En het is misschien dat ik dat te beste op die manier kan vertellen. Zonder hard bewijs lijkt het erop dat de verdenkingen richting het plegenzin gebaseert is of vermoedens, geruchten en verhalen. Die hebben hun oorsprong in dat Wilken af die dineetjes vertelden en aan de familie krediet. En die worden weer verstijkt door bevindingen van privédetektivrobert van Hove. Toch keren ze altijd weer terug. Ze bluiden op, loog veel minder en ontwikkeld zich. Mijn ouders vingen haar op omdat mij er niemand anders dat kon. Ons probleem is dat we geen goed verhalen hebben voor in de media. Dat ons verdenken bij gebrek aan bewijzen begrijpen ik ook nog. Mensen houden niet van misstieries en willen hou vast. Net als geloof als oplossing voor het onverklaarbare. En zoals geloofige hun geloofverdedigen worden al 25 jaar lang verhalen gemaakt om te bewijzen dat wij morden naar zijn. Wij gaan er al lang niet met tegenin, omdat wij niet tegen deze lichy op kunnen. Dat mijn vader en broer er iets mee te maken hebben achterkiseer onverschijnlijk. Al heb ik uiteraard geen zekerheid. Ik woon dan niet met thuis en weet even men wat er is gebeurd. Ik kan maar alleen niet voorstellen dat iemand van mijn familie een misdrijven heeft begraan. De melders hebben in de media geen goed verhaal. Waarmee ze lang de verdwijning niet is opgelost de schijn tegen hebben. Er blijft de mogelijkheid dat het toch iets in die boerderij is gebeurd. Maar wat Pliechloeveoud ook zegt is dat zij moeder jarenlang zoveel mogelijk gezichteskende worden in zijn door de stad liep om te kijken of ze wil ik eens zag. En dat deed hij zelf ook. Zo hebben mijn ouders een jaar lang naar de verdwijningsnachtte buitendure van het huis niet op slot gedaan. Zo dat wil ik eens zo naar binnenkom mochten terugkomen. Ze hebben een jaar slecht geslaten omdat ieder geluid de hond een inbreker of wil ik er kof zijn. Heb je tips voor ons? Meel dan naar [email protected]. In 2010 staan arrestatieteams op de stoep bij Pliegemoeder Herna en Pliegbroebert. Zo worden officieel verdacht van betrokkenheid bij de verdwijning van Wilken. Daarover oeien meer in de volgende aflevering. van het verdwenemijsje. Deze podcast werd gemaakt door Anik Oosting, Herman Sondman, Jan-Tina Russe en mijn naam is hierroen Keldermann. Met dankan gert mij er een Frank Jüring. Speciaal dank aan het van Tellingen, die zijn erinneringen en archief met ons wilde delen. De stem van Wilken werd ingesproken door Noor. En die van Plaguebroenwouwd door Stéph Altena. Het historische audio-materiaal dat je horen, hebben we gebruikt met toestemming van RTV-drenten.