De Kunst van het Rouwen: OVK-SAVE en Contempo

Je luistert naar de kunst van het rauwem, een podcast van socius, stunpunt voor sociale culturielwerk, waarin we tijd maken voor afscheid nemen. Ik ben Sara Logen en met deze reeks bekijk ik verschillende manieren waarop mensen omgaan met het verlies van een dierbare. Elke aflevering ga ik in gesprek met praktijkwerkers van sociale culturelenorganisaties over hoe zij het thema rauw en verlies vorm geven. Vandaag ga ik in gesprek met aanvanden borne, van oders van verongelukte kinderen, zev en hilde de witte van contempl. Of je nu zelf afscheid moet nemen. Of iemand anders hiermee wil helpen met elke aflevering willen we jou in de eerste plaats troost brengen. Deze podcastreeks werd live opgenomen tijdens de trafdag van socius van 2024 over cultuur voor wel zijn. Welkom bij de kunst van het rauwen. An van de borne, van oders van verongelukte kinderen, zev moet ik er ook bij zeggen. Jullie doen bijzonder veel, maar wat doen jullie specifiek rond het thema rauw? Dus als we als slot geloven zijn, we werken op verschillende pijlers. Eender zijds willen we steun geven, opvang en gelijding van die we familie's die hun kind verloren, maar ook familie's die hun kind verloren. En aantal jaar geleden. Dus wij zetten geen termijn. Iedereen die hun kind verloren heeft in een verkeerzong is bij ons welkom. Ook de term kind, we plakken ook geen leeftijd. Is remantien kind verloren heeft van 35 jaar? Die zijn ook welkom. Want uiteindelijk alleen iemand blijft altijd iemand schint. Dus we staan daar eigenlijk heel ruim voor open. Ook voor aders in de context van vandaag, je hebt heel veel verschillende types van aders, de aders, maar je hebt ook de plus aders. Je hebt groot aders, dus wij beperken als ook niet alleen tot aders. Het begrijp alder voor ons is ook heel ruim. Ja, en wat is jouw specifiek er al? Dus ik ben de directeur van de vereniging. Ik vraag het maar de reden, want ik vond het wel interessant hoe ben jij terecht gekomen bij de organisatie? Ik ben verplicht kunnen eigenlijk van achtergrond, dus ik heb 14 jaar gewerkt als verplicht kunnen, op de afdeling, geematologie en oncologie. En voor heel veel mensen hebben we begeleid in ingenezingsproces, waar ze wei het moeg waren, daar ook heel veel patienten, die de strijd niet kon te winnen tegen de kanker. Dus wat ik heel waardevol was, was eigenlijk voor wel de patienten als de familie te begeleiden in de Gelder Proces. Een doktor neemt beslissingen, maar het is de verplicht kunnen die eigenlijk het gesprek aangaat. En ik vond dat heel waardevol voor iemand te kunnen begeleiden, ook van de herde ze aan het sterven waren. En wanneer dat de persoon gestoven was, was het voor mij heel belangrijk ook, de manier waarop dat iemand opgebaard werd, hoed dat de familie eigenlijk naar de overleden kon en ook de familie bij staan. Dus dat is een baarde die ik altijd meegenomen heb. Ik heb dan heeft kus een switch gemaakt, ik heb een postgraduad van Tropische Genes kunnen gedaan. Ik ben vertrokken met artsesondergerunzen. Voor 9 jaar, eerst als verplicht kundige en dan als koordinator, voornaamlijk in Afrika. Verschillende projecten gedaan, maar het project, wat mij eigenlijk het naast aan het hart lag, was een project van de opvang van slachtoffers, van sexueel geweld. Dus wat ik heel belangrijk vond, was voor een kwalitatieve zorgte kunnen geven en begeleiding aan de slachtoffers. Maar het ander was ook opkomen dat het nu meer gebeurt. Het is echt het luik van sensibilisatie. Ik had zoiets van 'okje ik wil terug gaan naar België, ook voor mijn familie'. Maar ik wil eigenlijk iets in België doen, wat dat ook een baarde heeft. Zo wel het ene deel van 'wet ze ik wil zien dat mensen dat iets overkomt, de best mogelijkige begeleiding kan krijgen'. Maar ander zet ze ook dat sensibilisatie opkomen van stopper meer. Hoe kunnen we de opvang begeleiden, hoe kunnen we voorkomen dat dat gebeurt? En toen zag ik de vakature voor directeur van de aardervangelijk te kinderen, zev. Ik ben vorig jaar begonnen en ik moet zeggen, ik heb nog geen dag gesteid. Ik vind het zolwaard de vol. Ik heb ook contact met lotgenoten, niet zo direct als de coordinatoren, maar dat geeft met de energie voor verder te doen. Ondanks het verdriet dan ik heel blij. Je had het over kampanjes, dat brengt me misschien naar het memorandum. Samen onderweg, jullie zijn dat aan het schreven. Wat is dat? En waarom is het nodig? Ik ga het niet vastpakken met memorandum, ik ligt hier. Dus wij hebben een memorandum. En we zijn eigenlijk uit verontwaardiging, hebben we een memorandum opgesteld. Voor eigenlijk naar het beleid hoe een oproep te doen, het naam van al onze kinderen, maar ook in naam van alle kinderen die vandaag nog leven. Voor te voorkomen, dat iemand anders hetzelfde moet overkomen. Dus wij hebben eigenlijk zeven akcipt punten opgesteld. Enerzijds voor verkeers veiligheid, maar ook rond lotgenoten. Er kennen en herken de stem van lotgenoten, want enkel iemand die het meegemaakt heeft. Weet dat het inoot, ook al heeft iedere zijn verhaal, maar een lotgenootwerking is heel belangrijk ook voor in het proces van de rol. Andersijds een heel belangrijk punt dat we daar ook hebben, is zorg voor een menswaardige en collectieve rolkultuur. De bedoeling is ook van zoveel mogelijk verenigingen, eigenlijk, ook mee aan boord te krijgen voor bepaalde akcipt punten, mee uitwerken. Maar we gaan ook op verder al niveau vragen voor een aantal veranderingen door te voeren. Ze wel op verkeers veiligheid, maar ook vooral. En daarvoor wil ik één puntje, want het ging ook over de terugkeer naar de werkvloer. Dus er bestaat al het ontstandighetsverloof, daarbij ook vinden dat niet voldoende is. En dat ook individueel bepaald moet worden. Maar we willen eigenlijk ook gaan aankloppen voor werkgevers, voor verwerkedagen in te voeren. En wat is een verwerktag? De verwerktag is eigenlijk een dag, dat vooral er ze het heel moeilijk maakt, voor te gaan werken. En die een dag is ook heel individueel in te voelen. Dat kan je de sterftag zijn van je kind, of dat kan ook zijn te verjaardag van een kind. Maar dat is een dag waarop dat al dus echt niet kunnen gaan werken, of kunnen ook geen activiteit met vrienden doen, omdat hun hoofd er niet naar staat. En we willen eigenlijk vragen aan werkgevers voor zon specifieke dagen ook te kienen in voor in hun beleid. En op zich is dat niet moeilijk, is het enkel het arbeidsreglement veranderen. En een specifieke dag of dagen treisstellen voor de werk. En we zijn ook erkennen, daarom is het al levenslang kan duuren. Maar hoeveel dagen gaan wij niet bepaal? Is individueel bepaalend, en ook de dagen hangt af van individueel. Hilde de witte, jij bent een coordinator van Contempool. Jullie zijn ook een klein team, net als bij Anne. Maar jullie doen ook bijzonder veel. Dus mijn eerste vraag is wat doet Contempool allemaal? Contempool is een lotgenotenvereniging voor mensen waarvan de partner overleden is. We zijn in de laatste team drie voltime-medewerkers. En we werken over heel veel aan de dankzijde inzet van iets meer dan honderd vrijwilligers. Wat doen we? We willen eigenlijk voor een lotgenoten, voor mensen waarvan de partner overleden is, een stukje een velige havenbieden. Een plak waar ze te recht kunnen, en waar ze lotgenoten ontmoeten. En waar ze kunnen horen en voelen van wat ik doormaak, dat is normaal. Want er is toenig in mijn aanvoelen en ons aanvoelen, nog altijd toenig beherb van wat is in de roo process nu eindelijk. En ik zet er net hier nu ook. Het vet dat je een partner verliest als gezegd te gehaar zit. Dat is normaal. Omheving staat daar niet bestel. En jij hebt daarvoor die nog nooit bestel gestaan. Dat dat zou kunnen gebeuren. En dan, Roe is een traumatisierende gebeurten, en er is een voer en een na. Dan kom je plots in een wereld terecht, die helemaal veranderd is. Want die persoon die altijd maar jou mee gelopen heeft, die is er niet meer. Alle dagdaarlijkse kleine details, alle de twacker worden naast iemand. Het gaat slapen, het goede middag, zagen we gaan eten deze middags allemaal weggevallen. En dat maakt dat je heel veel verloren loopt in de wereld. Kontakt maar lotgenoten, zorgt voor een stuk erkenning. Ook herkenning van, ja, je hebt dat ook, het is normaal dat ik dat voel. En van daar ook normaalisering van waar je persoon doorheet, en dat is een heel een belangrijke. Hoe doe je dat? We organiseren wat we in een rozeaar gegeven. Dat zijn gesloten groepen die over een 8-a-weeken samen komen met elkaar. En een stukje inzicht vinden in wat roen naartoeverleenen van een partner wel ootalen. En dat is niet alleen wat is roen, de bootjes met dat voor. Maar dat is ook van hoe je om met die ene zagen mee te gaan. wat hij interaktje komt met. Dat is ook van waarzo kun je sturen, hoe kan je sturen, hoe je stunt, hoe je omhaat dat gemiss aan intimiteit en teedereet. Zijn allemaal aspetjes die daar heel belangrijk zijn, en dat komt dan aan bots. Daarnaast hebben we open gesprekstroepen, waar we dan aan het gesluiten als ze er nood aan hebben. Maar wat we ook vooral aanbieden is plekken, groepen van mensen die samen de gedun. Samelijkdivitaten ondernemen, handelen, tentoonstellingen, bezoeken, omdat je dan zo'n netwerk van lotgenoten rond jou kan opboren. En het belangrijk van dat netwerk van lotgenoten is, dat je opgelijk wat moment kunt zijn, ik heb de last in dag vandaag. En dat is het abgrepen. Ik denk wel dat ik het zo mag formuleren, dat het dood in onze samenleving eigenlijk heel afwezig is. Het is iets moeilijk om over te praten, maar het is ook niet iets daar heel zichtbaar is. Als er iemand is overleden gebeurt dat vaak in een teamen kring of het afgezet, neem er dan toch. Wat is nu de impact daarvan als je dan op het moment komt dat je iemand verliest? Ik zal even een voorbeeld geven van een uitsprek van iemand die ik. die bij mij ook bij mij heel had, bij een kwam, maar eigenlijk vrij klopt de materialiteit op dat moment. Dat was een dame die zei van, ik heb kunnen er ook voor me in een man, maar die voor de buitenwiel. Het is het overleden tot aan de nuitvaard. En daarna moest ik weer verder gaan. Dat is heel krui en een heel bood uitsprek, maar dat is de naandacht. Die verdwijnt, die versnepperd zoals dat u zei. Het leven gaat verder, dat is oké. Maar je moet daar jouw weg opnieuw gaan in vinden. Een ander voorbeeld is, we hebben een lit, ze is Filipijnse. En in die culture, hij is op een heel andere manier om met ro. En haar man was ziek, ze stuurt gestorven. Ze heeft een dag gewacht om de huisarts op te ballen. Omdat als je de huisarts op bijel, dat wordt begraven, is onderdeem er ook om het lichtverwittigd. En de begraven is onderneem, dat is klassiek. Het lichaam mee. En zei gewoon nog een dag bij jou. Dus dat is, toen moet soms een beetje stiekem gebeuren. Het rohen en het stil staan bij. En het blijven haperen, zoals zei de mensen dat aan. Maar corona heeft daar ook wel 10 aan het andere aan veranderd. Er zijn ook wel nieuwe manieren van afschepen en zo. Maar ik meis nog altijd de aandacht voor de durevaro. Snap je, honderdag daarmee doen. Volg dat mensen niet lang genoeg de tijd krijgen om een beestel te staan. En dat de wereld niet besteft dat soms kan overgaan. En voor kursen, dat een periode kunt hebben, dat gevoel, dat niet erin denkt. Ze is goed bezig. Als moeder, dat is goed. Maar dat dat een plaats een paar maanden daarna echt weer een deel dieptepunt kan zijn. En dat er dan niemand meer snapt, wat is er nu aan het gebeuren? Dat is zo'n beetje wat ik bedoel met pressen, genoeg ruimte voor de dood en voor ro. In onze samenleving. Ja. We moeten wel diegelijk veranderen. De dood is meer een plek geven in onze leven. Het is normaal, hè. Het is één ding waar we allemaal zeker van zijn. Ja, het is ook, denk ik, zo dat het troomen, dat het vaak op een talige manier gebeurt. Jullie geven daar ook andere invullingen in. Kan je daar misschien een voorbeeld van geven? Ik kan daar veel voor beelden van geven. We dansen, we zingen. We doen dingen samen. Want dat is ook een manier van emoties uiten en emoties te laten stromen. Maar wij zijn op dit moment beestig met een project waar ik best wel trots op ben. En dat is een samenwerking met culturen. We hebben 11 kunstenhars gekoppeld aan 8 rohenden. En wij zien ondertussen een half been al twee jaar samen op stap met die mensen. En het bedoeling is, wat ze gekoppeld hebben elkaar, dat zal kaars verhaal leren kennen. En vooral dat de kunstenhars door geen zin keek naar de wereld, haar keek naar de wereld, en probeer het verhaal van de rohenden, het proces van de rohenden, te vertalen in een kunstwerk. En dat kan zwaar een schilderij zijn als een muziekstuk, als een gedicht, als een beeld van alle zijn nogwa. En op die manier werden we roh, het proces van roh, eigenlijk verbelden naar de beurtweerl toe. En in 2025 komen daar in de vijf, vlaamse provincie stentondstellingen van. En het is een heel mooi project, omdat het heel verwondelijk is. Dat zijn allemaal mensen die helemaal niet wisten waarsaan begonnen. Weet je ook niet. En je ziet dat zo mooi gruen en samenblenden. En je ziet daar heel mooie resultaten uitkomen. Op die manier willen we ook roh, stukken en de pektuur zetten. En heb jij misschien voorbeelden van minder talige manieren om rauw een plek te geven? Een van de dingen dat we eigenlijk doen zijn zeefborden. Ik denk dat verschillende van jullie aan de weghalen gezien hebben dat er zo een bord staat met de naam. De leeftijd van een kind. De zeefborden zijn eigenlijk enerzijds uit solidariteit, ook voor het verdriet. En het kind dat overleden is ook te blijven herdenken, want herdenken is heel belangrijk. We mogen nooit vergeten dat iemand een kind had en dat is ook iets wat dat het lotgenot heel vaak zeggen. Ik ben zo blij als ik nog eens de naam van mijn kind hoor. Dus gewoon al op het bord staat de naam van het kind met de leeftijd. En ook heel dag gebeuren daaront is eigenlijk ook heel warm. En er kennen ook naar de aardere stoel van 'weet dit gebeur moet gedragen worden door ieder van ons'. Dus de herdenking wordt gebeurd samen met ook het lokale bestuur zijn vaak aanwezig. Maar ook de familie, de vrienden, lotgenoten. En daarnaast is het eigenlijk ook sensibiliseren. Want ieder chauffeur, die daar voorbij, reed, weet, hier is iemand overleden in het verkeer. Ik kan me voorstellen als mensen bij jullie terecht komen dat hij ook wel heel lang bij jullie blijven. Zie jullie mensen ook veranderen? - Ja. Laterlijk. Dat is een zindig heel vaak zeg. Ik zou eigenlijk heel graag een foto nemen van de mensen als ze bijvoorbeeld te toekomen de eerste keer op de dozer-truiakt. En dan is iedereen zo van waar ik wel hier niet zeen. Ik wel hier echt niet zeen, waar ben ik hier terecht gekomen. En dan zie je de zoveel deers te weken dat zo een beetje zoeken naar elkaar. En op de duur, en als je op teende van de roozor-truikt, dan foto zo moeten nemen van die mensen, dan zie je benen in gehoog ding al dat ze daar een stukje duucht van had hebben. En dat een stuk helpt. Maar er zijn ook mensen die maakt die acht weken roozor-truikt volgen. En dan, weer een hang gaan, dat is goed. Er zijn ook mensen die 30, 40 jaar litsen van onze verening. Die gewoon nooit blijven hebben en dat contact me lotgenoten om samen dingen te doen. En dat is niet dat die 40 jaar in volle verdriet zitten. En dat er zoekvonden en vrolijkheid aan leven bij ons heel veel zelfs. Maar ja, dat is. Ja, dat ben ik zo. Anger kan je dan? Gedeeltelijk. Ik moet zeggen, heel veel mensen blijven ook bij ons jaren in de vereniging, omdat ze eigenlijk ook sterkte halen aan het feit van in de vereniging te zijn. Eenerzeisd mij alle activiteiten dat we doen. Zoals praatgroepen, praatwandelingen, de lotgenoten weken. Ze hebben echt het gevoel van hier wordt herkening en herkening van wat we voelen. En weet we ook van wat we voelen dat dat niet abnormal is. Maar dat dat eigenlijk normal is in een abnormal gebeurten is. Anderzijds een ander sterk dat ze er ook uit halen is dat ze heel veel mensen de strijd aan geven tegen wat met hun kind gebeurt is. De onderrichtvardighed is heel veel van onze lotgenoten geven, de tuigen is ze. Dus ik ga zo wel bijvoorbeeld naar politisch schoolen, waar ze echt een verhaal doen voor te zeggen van, weet je bij ons waar wij zo opgevangen, maar dat heeft echt een heel negatief effect gehad op het verloop van ons rolproces. Dat kan ook in schoolen zijn voor studenten, vooral van het middelbare onderwijs, te zeggen van, zij voorzichtig, dan gaat het over, weet je, voorzichtig in het verkeer. Heel veel van hun doon ook mee in kampagnes, we hebben zoveel voorbeeld een kampagne veilig over, waar dat er eigenlijk gestreft wordt naar meer veilig oversteekplaatsen in de gemeente. En waar heel bakken was in die kampagne, is eigenlijk dat je een zebrapat had, waarop dat ze namen van de kinderen opgeschreven waren. Want enkele zebrapat ga je enkele effect hebben. Maar ziet je de namen, dat komt wel hard binnen bij mensen. Dus die blijven ook jaren, andere zeggen van op een paltmoment van, weet je, ik ben heel blij met vereniging, maar vandaag wil ik er even niks met te maken hebben. Ik ga een andere richting in slaan, niet dat dat voor 3-2 is, want dat blijft. Maar we willen vandaag eigenlijk iets anders doen. En dat kunnen wij ook alleen maar alle aanmoedigenen, als mensen die je stap kunnen zetten. Maar heel veel vandaag zijn al 20, 30, 40 jaar in de vergeet. 40 kan iemand bestandertig, maar heel lang in de vereniging. Omdat dat in de strijd, en dat gaat tot het einde van hun leven, wij voelen dat bij we palt de mensen. Zij leven vandaag daarvoor voor de strijdertegen. Wat daar we eens om zien is dat mensen infectief op een paltmoment, ze hebben van, ongeveer de schut geweest. All daar rowen en al die dingen daar onttoft niet meer. En die gaan dan aan de andere weg, maar dat gebeurt er soms iets in hun leven. Het palt sleutel moment, ik denk dat de kinderen het eeuw zult. En dan voelen ze zo weer, zo afgesdie terugvall. En dat van, ik lop voor loren en bij menen, waar heeft ik het kwijt, ik kom hem die heel vaak terug. En dat is heel mooi om te zien dat die erin, alleen. Ik vind dat een mooie omdat te zien. Mijn mensen blijven het wel komen voelen binnen die haven die ze ooit gekaand hebben. Dat is een heel belangrijk aspectje. Nee, want dat is ook bij ons bijvoorbeeld. Het is niet dat we al de direct contact op nemen met de vereniging. Vakjes past na een aantal jaren. Omdat ze dan zeggen van "Hou wij missen toch?" En dan weten ze van ons bestaan of en komen ze naar ons. Maar we zien wel een verschuiving. Ik denk dat dat ook is door de digitalisatie van dag. Daarnaan mensen veel meer toegang hebben tot het weten, het bestef van welke vereniging je dat er bestaan. Dus krijgen wij ook zo'n aantal maanden of een aantal weken al mensen die zich willen aansluiten. Maar het is ook belangrijk dat mensen er klaar voor zijn ook. We gaan nooit mensen, vaak is er een intekjes, maar als ik per telefoon voor te zien, goed dat mensen zich klaar zijn of niet. En vaak zeggen ze ook van "Bedankt voor die informatie". Maar vandaag willen we eigenlijk nog niet ons verhaal kwijt. Maar ze weten dat de deur open bleeft. Ze mogen altijd komen en ook als ze weggeweest zijn. Dan aan een aantal jaren terug aan schakelen. Ja, ik heb het ook aan u's gevraagd, maar ik ga het ook aan jullie vragen. Want het is wel iets dat moeilijk blijft voor heel veel mensen, denk ik. Voor buitenstanders dan. Hoe kan je best als buitenstander communiceren met iemand die zijn kind of zijn partner verloren? Soms door niet te communiceren, we zouden iets te zijn met door te luisteren. Ik zat bijvoorbeeld gesteren met iemand aan tafel. We waren samen aan het kermikken. Het ging over de radio. Het was zo stilende zal, die er was de concentratie er bezig. Ze zei dat het doet van Hugo speelt radio nooit meer bij mij. Dat heeft er waarschijnlijk mee te maken. Want op een moment voorzien u het analisie zet hij gaat radio te laten speelend terwijl dat ik stervi. En daarna heb ik op die knap van die radio gedrukt. Ik heb hem nooit meer aangestok. We zijn 17 jaar verder. Dat is iemand die heel normaal rote. Eigenlijk is er maar een ding dat ik een toe kan. Dat is luisteren. Zonder daarvoor kom ik daar op te geven. Zonder te zeggen, ik heb nog zo verhaal hoort of dit. Dat gewoon afkus laten neerleggen. Meer moet dan niet zijn. Dat is één. Dat luisteren twee is. Het is een heel moeilijke om te vragen aan iemand die rote van oesd. Wat peesde. Vak is het goed om te vragen hoe is het vandaag. En ook zo van als gezin hebt om erover te praten. Als die dan aan heeft van het gaan is hoe. Als gezin hebt om erover te praten, ik wil afgesteet nemen voor u. Als je het laterus te zo kook je. Gewoon aanheven van de reserheemtik. Ik denk dat dat een belangrijke is. En niet de proform afraag staan van hoe is het. Want mensen voelen dat ook wel als dat gemeente is of niet. En soms is gewoon een keer dat om meer dan vol te doen. Dat is goeder. Ja, afgestaanraken. Nee, er zijn, is belangrijk. Echt in de nabijheid zijn. Ook niet zeggen van. Kan ik iets voor u doen dan laten het maar weer. Je moet zelf eigenlijk de hand uitrijken. Ik heb dat ook meer gemaakt, nee, er zijn. En gewoon begriptoon ook. Ook al is aan je altijd gemaakt. En dat is ook niet meer. En dat is niet meer. En dat is niet meer. En dat is niet meer. En dat is niet meer. En dat is niet meer. Ook al is aan je altijd gemakkelijk. Omdat we niet altijd weten waar iemand voelt. Maar dat hoeft ook niet. En ook vragen van naar. Er vertelt nog een keer iets over hun kind. Want hun grootste angst is eigenlijk dat. En heel veel mensen zeggen dat. "Hah, ik heb zo'n schrik dat de naam van mijn kind. moe ik meer uitgesproken ga worden." Dus, aan ik dood, we terug op halen. Maar ook gelakgeborgen, hè. Het moet niet altijd troveig zijn. Vijne herinneringen op halen, alleen dat toe lopen. Toevallig iemand van onze leden, overlaat ze gezegd, heert van. En ze ze de eerste jaar naar de man overleden was. op die een datum. Maar ik heb heel veel berichtjes aan heel veel telefoonjes. En het tweede jaar niet meer. Mensen waren het vergeten. Terwijl dat voor mij nog altijd in een heel belangrijk een dag was. Dus misschien noteren die data in uw agenda. Dat is een belangrijk een dag. Alles maar afgezend zien jou even. Ik denk aan jou vandaag. Want het is een speciale dag voor je. Ja. Oké, aan en heel de heel erg bedankt voor het gesprek. Om te komen vertellen wat jullie doen. Ongeveer het heel belangrijk voor veel mensen, dus dank je wel. Graag gedaan. Dit was de kunst van het romen. Een podcast van socius Stunpunt voor sociale culturielwerk. Dank je wel om te luisteren. Wil je meer weten over de sociale culturielenorganisacies die in deze podcast aan bot komen? Kijk dan in de show notes van deze aflevering in je podcast app. Wil je meer informatie over socius of over sociale culturielwerk? Survdan naar sosjes.be. Heel graag tot een volgende keer.