De grote valse belofte van Uber: film In This Together laat onzekere werkomstandigheden zien

Dit is een podcast van Open Rotterdam. De grootste belofte die gedaan wordt in die vals blijkt te zijn, zou ik zeggen, is dat er een beeld geschettend wordt door uber dat je zelfstandig ondernemer bent, dat je vrijheid hebt om te werken whenier wilt en dat je veel geld kunt verdienen. En het feit dat die app lernvoorzorgd dat je heel gemakkelijk bij een klant kunt komen, dat is iets wat chauffeurs in principe, wat de meeste mensen mij hebben verteld, wat helemaal niet als iets slecht verteveren. Nee, dus vooruitgang. Het probleem is dat het geld niet wordt verdiend door de mensen die het werkt doen, namelijk chauffeurs maar door de CEOs en exactiefs van uber. We horen de Rotterdamse veel maker Lizette Olsthorn van Indes To Gare. Na het beleisteren van deze podcast zou je misschien anders gaan kijken naar je vaste bezorg of chauffeur waar je misschien vaak bij een auto zit. Ik ben Sharif Nasser en in deze podcast ga ik met filmmakers de diepte in. We hebben het over een werk wat hen draaft en over hoe de stad Rotterdam een rol speelt in dit alles. Welkom terug bij de tweede editie van Filmpodcast Rotterdam. In de aanloop naar de 55e editie van het internationaal Filmfest voor Rotterdam presenteren het e-ffr filmplat van Rotterdam en open Rotterdam Filmpodcast Rotterdam de e-ffr special. Een podcast waarin ik in gesprek ga met een Rotterdamse film maken die een film screened op het e-ffr. Gaan in deze nieuwe editie opnieuw praten over een passie. Hoe is het de werk zijn gegaan om te komen waar ze zijn en over het maken van films in en over Rotterdam? Mijn naam is Sharif Nasser. Ik ben regisseur en strijver van films en series onder de film El Gop. In het afgelopen jaar heb ik samen met Sejoa Mariza een communicering gemaakt, genaamd Mocros die aankoment jaar uit voorkomen. Dennaast ben ik stand op comedian onderdeel van sketchkinaal een stukje en blijf ik op zoek naar andere wegen onverhalen te verdemden. Het e-ffr was jaren geleden de plek waarop mijn passie voor film echt vlamvat. Tijdens mijn studie aan de filmacademie zorg ik altijd dat ik vanaf eind januari zo'n tien dagen vrij was om er volledig onder het donpelen in het e-ffr. Al doe ik mijn beste zoveel mogelijk te zijn, tien dagen geluk mij laat's niet meer. Maar via deze podcast hoop ik jullie met dezelfde passie te besmetten. Dit is Film Podcast Rotterdam de e-ffr-special. In deze nieuwe aflevering ben ik met Lizette Olsthorn. In haar films komen research en persoonlijke beleving samen in een combinatie tussen documentaire en fixie. Ieder maakt de zetekorten films Ghostworkers en fantasies dan How to Strike. haar nieuwste film in This Together gaat in premier op het e-ffr- ver 2026. Welkom Lizette. Dankjewel. Meteen achter me vraagt Rijsje vaak met uber. Nee, niet vaak. Ik ben dat eigenlijk gaan doen toen ik Rie'sje vertoon was voor deze film. Daarvoor had ik geloof ik nog nooit een uber genomen. Oh, en nu? Na de dood. En nu? Ik heb eigenlijk heel weinig momenten waarin ik een taxi nodig heb. Ik krijg wel heel vaak de vraag. Mag ik dan nog een uber nemen, want dat is eigenlijk heel slecht toch. En dan is mijn antwoord eigenlijk dat het niet slecht is, want mensen gebruiken taxis en chauffeurs die hebben hun omzet heel hard nodig. Dus in principe is er niet zoveel mis met het nemen van een ubertaxi. Maar welteke wel altijd bijzeg is geef vooi en geeft dat het liefst cash. Eerder dacht ik dat de vooi een op een bij de chauffeur te recht kwam. En als mij was dat eerst ook zo? Maar wat zo'n bedrijf als uber doet is eigenlijk constant aanpassingen maken in die interface, in die app. En een van de dingen die blijkbaar zijn aangepast dat ik niet lang geleden van een chauffeur hoorde, is dus dat de vooi die jij geeft als klant niet per se helemaal bij de chauffeur te recht komt. Waarom het jouw verbij is? Nou ja, inderdaad is een hybride documentaire over werk en wat we uit ons werk willen halen. In de film zien we drie ex ubersje first en drie acteurs samen komen om een mislukte onderhandeling met vertegenwoordigers van uber na te spelen. De film laat zien hoe de ervaringen van de werkers niet alleen betrekking hebben op hen zelf, maar ook op de acteurs en op de kijkers. In dit toegeder laat zien hoe werk ons vaak in een lastig positie brengt waarbij we andere slecht behandelen. De film zit daar geen compassie of medeleiden, maar solidariteit met de werkers tegenover. Wie het hebt, als je het over werkt, als je die bedoel je dan? Iedereen. Iedereen. Als in alle, laten we zeggen, voor was mensen die arbeidverrichten. Dus ook onbetaal de arbeids. Dus niet alleen mensen die in een betale baan werken, maar ook mensen die vrijwilligers werken doen, mensen die kinderen opvoeten bijvoorbeeld. Ja, dat is het eindelijk ook werkt. Dat is absoluut werk. Dat is werk. Dat gedaan wordt zodat andere mensen betaal de arbeid kunnen doen. Je film is gezelligd voor RTM-programmen van het EFFR en curator Hazret Emine vertelt ons barondig gezelligd. In dit toegeder toont heel goed hoe bedrijven op hele synisteren manieren hun arbeiders naar ze weten te locken. Met de belooftes op een beter leven, op meer loon, op een stabiliteit in hun inkomen om ze vervolgens uit te buiten. Dit is een systeem. Wat al, dat zijn hier al lang honderdere instand wordt gehouden. En ook weer reden we allemaal een keer moeten inzien dat het kapitalisme echt niet werkt. En wat ik vijfend aan deze documentaire is dat het laat zien hoe de gesprekken gaan tussen een organisatie die de arbeiders uitbuiten, namelijk in dit geval uber en de arbeiders zelf. Op een manier waarop de arbeiders ook een verhaal kunnen vertellen, ik hoop zonder legaal in de problemen te komen. Het is heel heftig om de verhalen te zien en te horen, maar ik denk zeker voor een hele woel mensen dat het ook herkendbaar is. En die vervolgens die de manier heeft voor zich gehaald, die belooftes maakte en je vervolgens totaal op het verkeerde benen zet tijdens een gesprek waarvan jij dacht dat je zou worden gehoord. Ik denk dat het een hele belangrijke film is voor ons allemaal en ik hoop dat het ook voor iedereen laat zien dat het een hele ongezondige sutuur is om bedrijven zo veel macht te geven. Hoe is het om het zo van een curator te horen? Nou, ik denk dat ze heel erg goed overbrengt wat ook voor mij een belangrijke reden was om aan dit project te werken, om research te gaan doen specifiek naar het werk van taxische verurs die dus voor u bereiden. Ja, en het is zeker ook een natuurlijk, ook als dit dat niet letterlijk te reen, maar natuurlijk is het een aanklacht tegen hoe capitalisme ons allemaal uiteindelijk exploiteert en ons bevoldt in het soort werk wat uwe kreert, ook de kans omneemt om ons als mens ons te verhouden tot andere mens als gewoon als een beetje van mens tot mens. Ja, want toen je daar aan begonnen was dat nog niet het uitgangspende, waarom je eigenlijk tot het onderwerp. Ik begon eigenlijk op dit thema te werken, dus mensen in een precarrowerk situatie met fantasies aan het strak. Dat was een film die ging over museumse posten in Nederlandse musea. Wat niet per se het meest voor de hand liggende werk is als je denkt aan precarrowerk, maar daar bleek dus wel degelijk hele kredspare omstandigheden te zijn. Ik wilde heel graag verder of dat onderwerp van precarrowerk. En wat ik toen ben gaan doen, eigenlijk als eerste na dat ik die film wat afgemaakt, ik ben bij de F&V gaan werken, omdat ik geïnteresseerd was, hoe gaat de grootste vakpond van ons land om met dit onderwerp? Want die is een goeiend problem. Steeze meer mensen. Dat is heel deep your research in. Ja. En hoe ben je uiteindelijk met de chauffeurs in aaraken gekomen, is dat ook vanuit F&V dan? Ja, mijn eerste contact met chauffeurs was in de raad uit de periode dat ik bij de F&V werkte. Als doe ik daar niet meer werkte, besloten ik echt om research te gaan doen voor een film daarover. Dus toen ben ik wel begonnen contacten zoeken met chauffeurs die ik via daar had leren kennen. Ja. En wat ze makkelijk wilde ze meewerken, dan kan ik ook voorstens dat dat ook allemaal probleemen met zich mee brengt. Ja, het is zeker niet per se makkelijk. Veel chauffeurs zijn net als zilver andere mensen die in een ontwek repositie zitten kabelwerk, bang dat ze hun werk verliezen als ze aanzoïtemees houden doen. Ja. Dus chauffeurs zijn in mijn ervaring vaak juist huivrug om hun verhaal te doen. als ik erbij zeg dat ik het ga wel opnemen. En het is ook niet makkelijk om ze maar blijven te contacten hebben met z'n furs. Ook om de simplereede dat ze vaak heel veel uren per week moeten werken om rond te komen. Want even die erbormelijk omstandigheden was onderwerkt, of om een beeld te schetten, wat maakten dan dan zo moeilijk dat er voorgevochten met worden? De grootste belofte die gedaan wordt en die vals blijkt te zijn, zou ik zeggen, is dat er een beeld geschettend wordt door uber, dat je zelfstandig ondernemer bent, dat je vrijheid hebt om te werken wanneer je wilt en dat je veel geld kunt verdienen. En het feit dat hij ervoor zorgt dat je heel gemakkelijk bij een klant kunt komen, dat is iets wat ze furs in principe, wat de meeste mensen mij hebben verteld, wat helemaal niet als hij het slecht wordt ervaren. Het grootste problem is dus andere inuit dat er 30 procent van hun inkomsten wordt afgepakt, dat ze heel veel uren moeten werken om tot eigenlijk minder dan een minuumloon te komen, dus eigenlijk kunnen ze niet rondkomen. Problem is ook dat z'n furs op iederm ogenblik zonder opga van reden geblokeerd kunnen worden van de app. Als je geblokeerd wordt, dus niet in die app kunt, dan verliest je je toegang tot ritten, dus je verliest je toegang tot inkomsten. En dat verliest van toegang kan soms een dag duren, maar het kan ook een week en duren, weekend is het belangrijk, want dan kun je het meeste geld verdienen. Het kan ook een week of maanden duren en sommige z'n furs worden uberhoudt ik met toe gelaten tot het platform. Proberen tot in het einde lood ze uit te vinden wat is er gebeurd, waarom ben ik geblokeerd en vaak genoeg commeder dus niet achter. Dus ik streng frustrerend dat er geen communicatie mogelijk is met die andere kant. Nou, ik vond me heel erg af van 'a' en wil u er zelf ook gesproken. En uiteindelijk zijn we hier bij Mark McGengen komen. Hoe is dat procesgegaan om die kant te laten horen? Ik heb nooit contact gehad met uber direct. Ik probeer het of. Ik heb één keer iemand gesproken die bij uber in dat middelmanagement als het wel merkte. Dat was eigenlijk. dat was niet een gesprek omdat ik bezig was met de film, maar dat was een tovallig gesprek wat ik met deze persoon had. En ik probeer de kritische vragen te stellen en zij antwoorden zo ongelofelijk positief dat er zo goed gezorgd werd voor chauffeurs en dat het bijna bevreiendend was omdat ik dat hea, hoe kan dat nou? En dat was een beetje het begin dat ik het doorbegrond te krijgen van 'a' mensen die daar werken, die zijn heel sterk gebrieft als het waren om een bepaald verhaal te incorporeren en ook naar buiten te vertellen en ook zelf te geloven. En ik denk helemaal niet dat is niet exclusief voor uber dat ik denk dat er meer bedrijven zijn die dat doen. Op een gegeven moment kom ik in contact met een vrouw La Jelle Wells die onder andere een interview heeft gehad in NRC over haar slechte ervaring bij uber. Zij werkte dus ook op het kantoor van uber en zij was de assistent van Mark McGann. Dus ik sprak met haar, ik vroeg haar, zei ook erot er dan. Dus dat was vrij makkelijk om contact met haar te krijgen. Want hij stiekt bij, dus ik sprak met haar af, zij vertelde me haar ervaringen. Een via haar kom ik in contact met Mark. Zei ik en de elkaar goed, zei hij had een samen gewerkt. En even het kord wie Mark McGann ook is. Mark McGann heeft lang gewerkt als een van de top lobbyisten van uber in Europa. En hij is op een gegeven moment weggegaan bij het bedrijf en heeft een tijd daarna besloten om de klok te luiden. Dat is bekend komende staan als de uberpapers. Dat is in de zomer van volgens mij 2023 is dat allemaal gepubliezeerd onder andere bij de Guardian en volgens mij ook in de goede Amsterdam. Maar en sindsdien is hij dus bekend als de klokkeleider van uber. En hij is onder andere uitgenodigd in Oktober 2023 om een testimonie af te leggen bij de Europese Unie. Daar heb ik naar gekeken, ik was daar niet aanwezig, maar ik heb die testimonie bekeken en vragen die hij daar beantwoorden van Europalementareers. En de manier waarop hij daar over sprak was voor mij heel erg intregerend en super interessant, omdat hij eigenlijk. Ik krijg kippenveld toen ik dat voor het eerst luisteren, omdat ik dacht, ja, maar hij verwoord exact wat chauffeurs al heel vaak aan mij verteld hebben, dus al die problemen. Maar niet alleen dat hij plaatst in een context waarin hij heel duidelijk maakt. Dit is bewust. Ja, het is geen toevall meer. Het is geen toevall en wat de chauffeur heel vaak ervaring is, dat ze niet gehoord worden, is dat er niet naar zijn geluisterd wordt. Maar naar deze man wordt wel geluisterd. Ja, en het is ook onderdeel van de bedrijfsvoering om eigenlijk chauffeurs niet ooit te horen. En uiteindelijk, jullie hebben me kennen dan benaderd en dat is gelukt. Ik heb Mark benaderd met de vraag of hij het script wil de lezen, wat er lag, met als zul om van hem eigenlijk te horen, van hoe is dat dan? Hoe ziet hij dat? Kijkend vanaf zeg maar die andere kans, die ervaring die hij heeft. En hij was eigenlijk vanaf het begin heel welwillend om mee te doen, om in gesprek te gaan, om het script te lezen, dus hebben naar aanleiding van dat hij dat script gelezen heeft. Een gesprek gehad waarin hij dus uitlechten, wat die groot recontext is van zo'n gesprek. Ja, ik heb nog heel veel meer te vragen of me kennen, maar dat is ook online om te vinden, maar die chauffeurs zelf, het eigenlijk de wereldopnames van dat gesprek, door een chauffeur, hebben uiteindelijk ook deze chauffeurs daar mee gewerkt, of zijn dit andere chauffeurs geweest? De chauffeurs die in de film zitten, zijn niet dezelfde chauffeurs als die. Die daar aanwezig waren in de daad. En dat heeft onrenerend te maken met dat het voor chauffeurs, dus ook voor de mensen die daar in dat gesprek, daar aanvangelijk bijzaten, dat het de risico vol is om mee te doen met z'n film. Ja, maar dat zijn z'n baan kwijt. Dat zijn z'n werk in de daad kwijt, z'n inkomen kwijt. De geende die heeft opgenomen, is wel, die weet dat ik hier mee aan de slag ben gegaan. Maar om echt chauffeurs te vinden die mee wilde doen met het project, kom ik er eigenlijk iedere keer achter dat dat mensen zijn die niet meer als chauffeur werken. Dus die afscheid hebben genomen van uber, of in elk geval, of gedwongen zijn om te stoppen, maar dat het ze nog steeds wel heel erg raakt. Hoe dat. Ja, wat hen is aangeaan eigenlijk. En dat dat. Ik denk voor hen alle drie ook wel, als ik dat zou zeggen, zeker een reden is om te zeggen dat ze mee willen doen met dit project. Ik ben ook wel benieuwd wat je hebt ervoor gekozen om alles er zo'n nieuw eigenlijk te spelen, een naad te spelen met deze. Ja, eigenlijk, dat is niet wat je wel vaak wilt, het is soort mengeling tussen doken en fixie van waar deze vorm. Ja, er heeft een aantal redenen, dat is ook iets wat zo, is gegroeid in soort van jaren dat ik filmst maak, dat ik projecten maak. En. Oneran rond dat ik vaak geïnteresseerd ben in het in de manier waarom mensen soort van gesprekken met elkaar voeren, dat dat eigenlijk automatisch een beetje maakt, dat ik dat graag wil doen met mensen die ook dat werkelijk dan zo'n gesprek hebben gevoerd. Maar wat ik merk is dat als je dingen anseerd met mensen die iets soortgelijk zijn ben meegemaakt, het ene eerste komt het vaak overtuigende over, omdat mensen die het hebben meegemaakt, zeker als het gaat om die heel specifieke dingen van zo'n hele kwetsbare situatie, een situatie waarin je echt heel precarabend, die kwetsbaarheid is denk ik alleen maar na te boodsen als je dat werkelijk in die situatie hebt gezeten. En dan is dat vanuit een gebrek ooit ontstaan, met ze als in. van "we kunnen dit niet, dus moeten we een vorm vinden." Of was dit in je gevoel van het begin van "Begaan het anders doen?" Dit specifieke is wel echt heel erg iets wat gegroeid is. Ook in de eerder project die ik heb gedaan, maar het meest in de hele research en het ontwikkelen van dit project. Want ook de keuze om het niet alleen maar te focus, om niet alleen maar te hebben over de werkers die het meest worden uitgebouwd, maar op zoek te gaan naar. wat gebeurt er eigenlijk in de relatie van de meest uitgebouwd te werkers en die middle management lag. Wat gebeurt er eigenlijk? En die middle management lag, dat zijn dan mensen waarmee ik me als individueel meer kan identifiseren, want ik ben wit, ik ben hoog opgeleid, ik ben ook precar, want ik werk als zachtstandig filmmaker. Dus, ik heb niet de zekerheid van een vaste baan. Dat ga veel erg de gelegenheid om op zoek te gaan naar de connectie tussen die twee lagen. En dus ook meer de connectie met het uiteindelijke publiek, om zich te kunnen identifiseren met in dit geval mensen die als uberschaffeur hebben gewerkt, met als doel, uiteindelijk, hopelijk. om een publiek niet naar deze film te laten kijken als iets waarin je slacht of er zit, een film waarin je mensen ziet die z'n zielig zijn of waar we mee te doen moeten hebben, maar dat je het verhalen van deze mensen hoort en niet zoals je de individuele verhalen, maar het verhalen van het systeem, en dat je denkt dit zou ook over mij kunnen gaan, of dat je een connectiefeld. We gaan even naar een vergement luisteren uit in de stuur. Kijk, als ik het vraag, hoe gebruik je die de app? Ik ga nu een lemmer, hoe gebruik je de app? Ik ga nu de Uber app aan, en kijk wat er binnenkomt. Loh, gebruik je de app. Zet er maar op iets te. Aan het te. In het wetten niet omhoewij de app gebruiken. Nee, het gaat er onhoewel je de app gecreëerd. Jullie zitten hier om gebruik te maken van de app en jullie diensten aan te bieden alle passagiers. En daar hebben we gesprek over. Maar het gaat om de prijspollagen die jullie nu anteren. We rijden nu zoals je wordt voor 60 cent per kilometer zelf. Ik weet toch niet waar ik kan. Ik hoor dat jullie vragen om zeven af te schaffen. Wij zien dat zeven wereld. Maar waarom is het dan zo? Waarom is het dan zo moeilijk om te horen? Wat ze zeggen, waarom? Waarom kan jullie daar niks? Maar waarom jullie op? Wat wij zeggen, waar jullie dat wij zeggen, bijzien dat zeven wereld. Dat is wat wij zien. Ze zijn extrexiefeus en die zeggen tegen mij. Heel typisch door dat ik zeg. Horen jullie wat ik zeg? En eigenlijk is het dat in de raad wat gebeurt. Er wordt gehoord, maar niet geleist. Waar dit vergetmet er dan echt volledig gescript. Of zit hier ook een soort van eigen taal? Hoe ga je zo te werken? Het is eigenlijk allebei. Het is envoledig gescript en volledig geïmprofiseerd. Maar ja. Ja. Maar die improvisatie is gebaseerd op de ervaringen. En het script op de ervaringen. Ik heb het nu dus over de chauffeurs op de ervaringen van de chauffeurs. Het script is ook gebaseerd op de ervaringen van de chauffeurs. Dus het komt. In zeker als ik komt het allebei voort uit hetzelfde. Maar het voelt natuurlijk nou, als ik een luister denk ik, dit is spontaan. Het zijn een aantal dingen. Het zijn drie hele goede, professionele acteurs. Niet alleen dat ze goed zijn in hun vak als actor, maar ook zijn het drie acteurs die bereid zijn om mee te doen aan zo'n project. Want het is natuurlijk geis specifiek. Niet iedere acteur zou hier zinnen hebben. Want het is niet een typische fixiezet. Het is ook niet een typische documentairezet. Het is iets dat tussen in. En dan is het ook nog eens een project waarbij ik van hen vraag om niet alleen te acteren, maar ook zichzelf te zijn. En de afspraak was. Ik neem zoveel als mogelijk op de camera's draaien, zoveel als mogelijk. Het is niet alleen als wij een teek gaan doen, maar juist ook alles te sedor is voor mijn even belangrijk. Alle gesprekken te sedor, alle interactie te sedor. Mijn regieanwijzingen, alles. Ik denk dat ook wel eens miss of in ieder geval bij een benieuwd wat we niet hebben gezien. Ik denk dat zij wisten dat ze mij konden vertrouwen. We kenden elkaar al best wel een tijd, maar dat heeft veel gesprekken gehad. Dus zij zijn in die ze heel bewusten, ja, om mijn vraag wil je meedoen aan specifiek deze opnameen. Maar op een gegeven moment zijn meer zat wel en dat zit ook in de film. Ik wil dit niet meer. Ik wil dat dit stopt. Want het brengt alle trauma terug van wat ik toen het meegemaakt. En alle frustraties over niet gehoord worden. Dus ik wil hier nu mee stoppen. En dat was voor mij toen wel een heel spannend moment. Dat vond ik ook wel heel goed dat je in die film langzaam ook heel veel dingen herkend uit het leven in andere situaties. Als je eigen leven van 'ja, shit, dit had niet gehoord worden'. Dat was dus dat je echt geslaagd bent om mensen dichtbij te krijgen. Nee, maar dat was uiteindelijk ook niet vooraf, want het is een heel onderzoekend project. Ik ben eigenlijk steeds onderzoekend er gaan werken. Mijn hele werkmetooten, daar is dit, denk ik, tot nu toe het meest het beste voorbeeld van. Baha, ja, meestal je inspiratie uit. Ik denk dat ik eigenlijk, sinds ik, de eerste filmaakte die vorm linkte aan het onderwerp van onzekerwerk dat ik wel, dat mijn fascinatie is gebleven, dat onzekerwerk. Voor mij is dat iets wat nog lang niet is uitgeput, dat onderwerp gecombineerd met het verder willen ontwikkelen van mijn werkmetooten. Dus van een zikker is in tevraag, is dit ook mogelijk om film te maken, documentaire film. Meer met mensen in plaats van alleen maar over mensen. En hoe doe je dat dan? En als ik geïngriseerd ben in het filmen van mensen die kwetsbaar zijn, kan ik dat dan doen op een manier die hun niet nog kwetsbaar er maakt. Want als je iemand filmt of een oude opname maakt, dan neem je iets van iemand en vervolgens beslissen wij als makers wat we daar precies mee doen. En ik zeg niet dat dat slecht is en ik zeg niet dat ik pretendeer dat ik iets anders kan doen, maar ik ben heel erg interesserend in de vraag, kunnen we dat eigenlijk ook op een andere manier doen. Kunnen we dat op een manier doen die waardoor film of documentaire film iets kan zijn dat politieker is, dat activistischer is, dat dus actiever is in plaats van dat het alleen maar iets is wat je konzemeerd. Deze film dat ik ook nog wel bijzond heeft ook je best wel veel verschillende vormen van mij in Kameras en voor mijn mobiele telefoon en de week kan, dat wordt voor jou ook allemaal bij het onderzoek of zit daar een bijzondere keuze. Dat niet zomaar één Kamer waarom je alles gevonden hebt. Tenierster is het gemaakt met gewoon heel waarin de geld. Dus er waren niet heel veel financiën inmiddels om Kameras te huuren. Tendrede, was het voor mij het allerbelangrijkste om veel zeker in beginvast, om veel met chauffeurs te praten en te spreken en gewoon hun verhalen te horen. En dat was zeker in belangrijker nog een dag goede opnames maken. Ja, maar met de camera. Precies, dus zo maakte ik heel veel opnames alleen met audio, wat ook wel, enigzins in de film terug te zien is omdat er een aantal zenen zijn, die echt wat alleen audio is, waar jane, dat ga dus ontwerper echt graphics bij heeft gemaakt. En bijvoorbeeld als ik naar protestiging van chauffeurs, dan wist ik dat ik niet met een grote camera moest aankomen, want ja, ze zijn gewoon super huiverig voor alle media. Dus dan nam ik gewoon een iPhone mee. En op een gegeven moment omdat het was een lang proces, er was heel weinig geld en op een gegeven moment was mijn motto eigenlijk de hele tijd. Ik werk met wat er is. En de technische details van mijn equipment maken me niet zo veel uit. Dat was niet altijd een hele handige keus. Gelukkig werkdek in de postproductie met hele goede mensen die me terug eens wel af en toe aan hebben geraten, doe dit de volgende kruisje, blijft beter. Ja, dat is een technische en mankement. Ja, precies. En de keusen voor Mini-DV, dat hebben we met afgek, met de deopie bij een eerder film ook gedaan. Dat kwam wel heel erg voort uit het nadenken van hoe kunnen we filmaken die meer gaat over een soort van activisme dan over de estetiek van film maken. Dus we zogten er iets wat niet de estetiek zelf benadrukken, maar wat echt ja, een soort van zou forceren om die inhouten meeste aandacht te geven. Ik word het even met je hebben over het Rotterdamse film klimaat. Ja, je bent een Rotterdammer, maar het meest voor je werk is niet per se in Rotterdam. Hoe komt dat? Is dat meer noodzake of ja? Nee, dat is geen noodzake. Dat de meeste uberse vers bijvoorbeeld in Amsterdam werken, omdat daar de taximarkt het grootste is. Ja, dat is iets. Kan ik weinig, kan het moeilijk inhoudenlijk net Rotterdam verplaatsen, want dat is zo. Maar films gaan niet per se over Rotterdam, maar ik voel me wel heel erg verbonden met Rotterdam. En dat is helemaal niet bewust, maar als je met ernaar vraagt, ik denk wel dat het feit dat Rotterdam een arbeiderssteld is, dat dat wel maakt, dat ik me hier. Om een plek voel. Ja, dus uiteindelijk gaat nog een Rotterdamse film ook aankomen. Onge twijf. - Onge twijf? Ja, hoe vind je dat het Rotterdamse film klimaatse ingrefeer dat er. en vind je dat dat er is, dat er veel mogelijkheden zijn of. Deze film, nu, die is zo wel voor de ontwikkeling als de productie. als voor de postproductie ondersteund door de gemeente, dus door de dienstkunst en cultuur. Ik ben heel blij dat dat er is en ik voel me dus ook wel ondersteunds. Ook al weet je het nog niet helemaal. Ga maar doen. - Ja, en heb je dat dan denk je met de maak. maar dat je een experimenteler reform hebt in hun ogen? Is dat lastiger bij een filmvond over te brengen? Is hij het tijd met de maak of iets anders? Dat zou heel goed inderdaad het geval kunnen zijn. Dat er ook omdat het natuurlijk een kleinere bedragen gaat. omwanneer je bij het filmvond zou aanvragen. Maar dat dat inderdaad wel zo is, dat er meer ruimte is. om uit te proberen en om dingen nog niet te weten. Dus voor experiment. Maar dat is wel super belangrijk, want filmmaken is een proces. Het is dus de vraag die steeds vaker er is. om vanavond alle eerste begin, bijvoorbeeld bij het Nederlandse filmvond. Maar bijvoorbeeld bij het Vaf, bij het Vlaams-audiovisueelvond. De vraag al helemaal aan de voorkant van als jij Heathseurd wilt gaan doen voor een nieuw project. Hoe gaat deze film eruit zien? Waar gaat het over welke publiek moeten te bereiken? En al die dingen. het is heel goed om daarover na te denken. Maar het is heel gevaarlijk om een filmvond te maken daarop vast te pinnen. in het begin van zo'n proces. Want dat is niet wat film is. Veel maken is een proces waarin. alleen dingen gebeuren die uiteindelijk leiden tot het eindresultaat. En dat kan dichtbij dat geen wil lichaad wat je aan het begin hebt verteld. Maar ja, hoeft niet. En als het niet het geval is, dan moet dat ook oke zijn. En ik heb wel in mijn ervaring in elk geval. is die ruimte er meer bij het Rotterdamse fonds. Onveel geval, ja. Ik denk dat dat wel een groot probleem is. van dat je eigenlijk ons wat succes van de voormoete hebben. En ik denk inderdaad dat het lokalere potjes wat meer denken. en dat we willen de persoon, de artiest, de kunstenaar, de maker. meer ondersteunen in dat proces. Dus ik en iets losse en ik of ik. Maar dat zijn wel altijd kleiner potjes. Dus daar moet je altijd mee doen. Is dat dat bijna de reden waarom je heel veel zelf doet? Of is dat gewoon iets wat je altijd fijn bent, gevoelt ook? Nou, ik heb wel heel lang juist die filmvastief. sorry, de filmvonds route dus. geprobeerd om subsidie te krijgen en filmst realiseren. En dat was dan veel meer tevictieprojecten. En op een gereval entdacht ik van ja maar al die tijd en die energie. die ik besteed aan te schrijven van aanvragen. en schrijven van scenarios. En dan vervolgens vaak het verwerken van de teleurstelling. over een afwijzing. Ik wil daar iets anders in doen. Ik wil die tijd en energie. waarmogelijk. veel meer besteden aan echt het maken van film. en het maken van film werd dus onder andere gesprekken voeren met uberschefers. En ik merk dat ik daar veel meer plezier en had dat ik daar veel meer energie van kreeg. Ik had geen idee wat het ging worden. Maar in het schrijven van subsidie aanvragen. voelde ik nog veel meer onzekerheid, maar vooral ook nog veel meer inactiviteit. Het was veel pacifier. En nu wil ik in elk geval dingen aan het doen. En wat niet gevoelde dat er nu een verandering in gaan. dus door films die je hebt gemaakt, dat je een bereist hebt, maar ook makers. als Vincent Boy Carson, die menging van Fixie en Doke. bevoud hebben. merking verschil, of heb je eigenlijk als u iets van. gaat het proces neens meer aan. Ik ben eigenlijk een aantal jaar geleden, heb ik echt gedacht. ik ga het niet meer proberen. Pijtje. Al het nou eigenlijk om te horen, maar ja. weet ik het wel wil een keer doen hoor? Ja. Maar het was voor mij op een gegeven moment zo demotiverend. dat ik dacht, ja, maar dit doet niks goed. Dit helpt mijn praktijk op geen enkele manier. Dus ik heb heel lang geprobeerd om dan. meet je wel in die juiste hoekjes te passen. en aanvragen te schrijven naar. dat ik dan dacht dat het filmvond zwillde lezen. of wat zij wilde dat ik ging maken. En dan iedere keer ook net genoeg vertrouwen krijgen van. iemand bij het fund of iemand bij de ombroep. om te denken, ik ga het nog een keer proberen. En dat soort. hop-labour, zoals dat dan wordt genoemd, dus de hele tijd maar op hop. Het idee van hop, doorblijven gaan. was voor mij een gegeven moment gewoon. ik concluderde van je, maar dit is alleen maar uitputtend. Dit. Ik snap het wel hoor, ik snap het heel goed. Ik ervaring het zelf ook van elke keer is het bijna. je denkt, oh, moet ik weer helemaal opnieuw. eigelijk in het proces waar ik het. allem mens leuk vind, dat het een mens creatief is. en ik moet heel specifiek gaan zeggen, waar ik gemaakt. en waarom en wat en hoe ga ik dat allemaal doen? En met dat proces komen ik, alle mensen bij elkaar. het frustreert mij ook, dat ik denk. van ook blij ik of de andere dingen de naast toe die. bij jezelf. de macht in de handen hebt of de machte taaltjes in de handen hebt. en voorstens met jouw werkwijze, dat dat. zozo misschien ook op prettiger manier, zodat ik ga gewoon door. Nou, het is ook wel een beetje na die beslissing geweest. om niet meer bij het fonds aan te vragen. Wat niet zo'n harde beslissing was als voet je dat dan in het. retrospect, weet je als ik dat niet maar jou vertel. Maar daardoor voelde ik ook veel meer vrijheid en ruimte. om een manier van werk te gaan verder ontwikkelen. die nu zichtbaar is in deze film. Zet gaat in die zin ook samen. Dus kijk op je juist maken wat. zodat het stad beter kunnen doen of waar. waardan je dat het juist dan heel veel biedt. Nou, ik beweeg de ziller, tussen. van verschillende gebieden, want ik. ik zit een beetje in film, ik zit een beetje in onderzoek. ik zit een beetje meer in kunst. Dus ook als ik naar plek in de stad ga dan is dat ook. sort van alle drie die dingen. Wat denk ik heel interessant zou kunnen zijn is als er een plek is. waar in dat alle drie er samen is. Dus een plek waar kunstfilm. ja, echt. on op een hoog niveau wordt geprogrammeerd. En we ook waar ook gesprekken zijn over artistieke film. En dat kan heel veel vorm hebben. En dat is er denk ik niet echt. Er is vorm. En er is Kino, bijvoorbeeld. Ja, dan heb je wel natuurlijk festival zoals. Roff van Monnamoor of dat soort, maar dan niet. Ja, en bijvoorbeeld, ja, werden we gelijk in met Brussel. omdat ik dat dan een als iets kent. Daar zijn zo'n veel meer bioskopen. Ook dus echt juist van die kleine arthuis- bioskopen. En veel structrelen worden daar programma's. aangeboden over beelde filmmakers. waar een redig respectief van wordt vertooned. of heel specifieke filmfestiefals. met vertooningen en gesprekken en debatten. Ik denk dat daar meer plekken zijn. waar het ook echt over het makerschap gaat. Maar door hem nog een grote dan wel trots op zijn, dat is misschien. bevor bijvoorbeeld een wetfilm die op zuit zitten. die illerig focussen op. process-based film maken. Dat is meer. ja. filmaken. Als onderzoek, als kunstpakteik. Een van de dingen die zij doen is, bijvoorbeeld. dat ze organiseren screenings. Bredel hun miljeel als hij beperkt, maar ze proberen wel van alles. Wat ze hebben, bijvoorbeeld, ook het afgezoek. jij hebben gedaan is. Een soort worksubsorganiseren waarin je als filmmaker. met een film in. wording. die aan kunt sluiten om feedback te krijgen. op je filmproces. En dat is. dat ik in Brussel heb gedaan om deze film te ontwikkelen. in jaar lang, en dat is voor mij superwaardervol geweest. Dus gewoon samen komen met andere filmmakers. in een als het ware veilige omgeving. en dan met elkaar elkaar spreekt te bespreken. en feedback geven op elkaar sprojekten. En dat klinkt dat iets heel invoudig. Ik denk inderdaad dat dat vaak mis. De community. jij hebt dingen als Rotterams opendoekt. De bip staan natuurlijk filmplot van Rotterdam, maar. tussen dat goed om daar misschien eens mee te praten. om ook zo iets te doen. Filmaken is lang, complex, duur. Ja, dus juist omdat er zo veel tijd overheen gaat. zou het echt fantastisch zijn als er meer infrastructuur is. waarin als filmmakers in de stad gewoon heel lichtrembelig. toegang hebben tot elkaar eigenlijk. Ja. Dat duurt echt heel. mtje een ironisch kleint van je me. Dus zo, toegang tot elkaar, we kunnen elkaar toch. contacteren. Maar ja, plekbaar, jij zegt ook, ja, dat zou eigenlijk heel top zijn. als dat er meer is of als dat structureler is. Ja. Als het meer erkent is, zoals iets dat gehoord bij het proces van filmmaken. dat zou ik denk dat dat echt fantastisch zijn. We kunnen hier nog heel lang overdorpraten. Ik hoop als iemand kijkt of luisterd. en denkt, dit gaan we opzetten. En dan kunnen ze contact met je op nemen, toch? Gaan we voor. Let go. Laten we elkaar gaan vinden. [muziek] Begreep, want dit is een scoop voor de kijkerd luister. Mark McGann, die de klokke luider, die ik gaat bij de screening aanwezig zijn. Vrij wil zeker dat dat in de raad het geval gaat zijn. Die komt vanuit Amerika in de raad. Naar de premieren om aanwezig te zijn, heeft de zon een eerdere versie van de film gezien. En Lietoen heel duidelijk blijken dat hij vindt dat dat een heel belangrijk project is. En dat waar mogelijk hij heel erg gaat bij een premieren aanwezig zou willen zijn. Dus we zijn nu aan het regelen in samenwerking met de Erasmus Universiteit om potjes bij elkaar te vinden om ervoor te zorgen dat hij in de raad over kan komen uit de VS. Dus als het goed is, gaat hij bij de premieren zijn. En gaan we in de week van het EFFR ook een event op de Universiteit organiseren. Een soort masterclass met een screening met hem, met een editor bij ook, Sharste en myself. Ik wil daar zo'n zo bij zijn, maar op het EFFR giel is ook een nage sprek dan die in een iets kleiner reform. En dan een nage sprek na de film, waarin je dus echt ingesprek kunt gaan met hem en met jullie over de film. En met de chauffeurs? Ik zou zeggen wees daarbij. Hopelijk hebben we zijn hele grote saai voorpschikbaar, want ik denk dat iedereen nu gillend hier wat komt. In de staguer is te zien tijdens het EFFR, als onderhul van het RTM programma, het EFFR vindt plaats van 29 januari tot met 8 februari. Die zet hartelijk dank voor je komst. Dit was de eerste aflevering van Filmpodcast Rotterdam de EFFR Special 2006. Heb je genoten en wil je de volgende afleveringen niet missen? Lijf ze dan alle afleveringen terug en abonneren dan op deze podcast, je favoriete podcast kunnen. In de tweede aflevering ga ik in gesprek met de Rotterdamse filmmaker Demis Rolado. En als je na gaat dat dan nu was de officieele excuses zijn geweest van de koning en van de kabinet, etc. Eigenlijk voor de inheemse heeft het weinig betekens die 50 jaar ondervankelijkheid. En die excuses omdat het gaat voornamelijk over het slavenijverleden. Heel van mensen vergeten dat het ook goed is, dat is ook de helft van mijn routes. Dus ja, dat heb ik ook een passie voor. En. Maar ja, dit is natuurlijk ook nog een hele andere geschiedenis. En daar wordt nog helemaal geen aandacht aan besteed, of minder aandacht aan besteed. En daar zijn ze nu mee bezig omdat steeds meer recht te trekken om het zo me heeft te zeggen, door, ondandere erkenning te krijgen. En het is nog veel werk aan de winch. Filmpodcast Rotterdam de EFFF Special is een productie van Open Rotterdam, mede mogelijk gemaakt door International Film Festival Rotterdam en filmplat van Rotterdam met dank aan de doule. De redacties gedaan door Charlotte Maria, het Research van Suzen van Bohemme en Anna Messechco-Waar Jones. De podcast is opgenomen in de doule Studio 8. De productie is gedaan door Davidson Rodriguez en Mark van Stavere. Technique door James Pollack en Geluidstechnique en Montage door Nelson Rodriguez. De video montage door Mark eruit de fotogafie-formgeving door Joyce De Vries en social media-vale Christopher Job. De productie-assistenzie door Sally Cicé, de einde redactie wordt gedaan door Davidson Rodriguez en recitation door mij, Sheriff Nasser. Meerpodcast blijft sterven van Open Rotterdam. Je vindt ons via je favoriete podcast app.