61. De Geweldloze Podcast - Verbindend Gezag en Eetproblemen deel 1

Welkom! Wij zijn eelse van de Heuvel en Marieke van Genenke en dit is de geweldloze podcast. Deze podcast is voor iedereen die meer wil weten over verbindend gezag en geweldloze gezet. Hoi en leuk dat je weer luistert naar de geweldloze podcast. Hi Eels! - Hoi! Hoe is het? - Goed hoor. - Ja? Nou, ik. die regen? Het is heel Nederlandse om weer over het weer te beginnen, maar ik ga zo'n tim kaggelamenaken. Ja, dus als je dit luistert in de zomer. Het is nu half november en het regens. Mensen hebben daar helemaal niks aan. - En ik zag dat het volgende week het sneeuw won. Dat vind ik leuk. - Ja. Wel droogesneeuw, niet nat de sneeuw. - Hoe is het met jou Eels? Ja, goed, we hebben een heleuk gast. - Ja, hè? Dat vind ik ook heel leuk. - Ja, zlaat het weer. We zitten helemaal te glimmen van gezelligheid. Hallo, goede middag. - Goeie middag. Goede week, zou je je even willen voorstellen? Dat wil ik zeker. En dan is altijd even het vraag waar ik begin. Hoe heet je? Nou, laat het weer naar de basis. - Dat is eigenlijk niet te vragen. Ik ben Clarine, Clarine Kostens. - Ja. En ik denk dat ik eigenlijk het gelijk zou willen zeggen, want ik ben moeder van vier jongers, waarvan drie tieners. En dat noem ik omdat ik altijd denk in mijn werk als psycholoog. Snap, ik kan mensen hondenduizend adviesen geven, maar heel eerlijk gezegd als ouder. Pak dat toch altijd net wat anders uit en veel meer bakstiger. Dus dat denk ik wel een aardig omschrijving van wie ik ben en hoe mijn leven in elkaar steekt. Ja, dus je bent psycholoog en moeder. Ja, of moeder en psycholoog. - Ja. En we hadden het in een keukel evenjes over jouw oudste en mijn oudste nou week and relay. Ik zeg altijd zo een clubje op richten. We zijn er. Ja, precies in verbinding blijven soms best een uitdaging met 17, 18, 19 jaren. Nou ja, en dat en ook dat je dan soms weer opnieuw overvallen wordt door een situatie dat je denkt, hoe dan dat. - En dat alles in je schreeuwt. Het gebeurt niet en dat je weet inmiddels vanuit verbinding gezag, maar ook vanuit alles wat je in je leven hebt geleerd, haden me, kalemreer, geer in verbinding blijven en dat ik dan. - Toch, kaders geven. En dat ik dat dan vanochtend toch niet deed en dat ik lekker ongenuwens zie is. Ze ook leren, hè. - Onze lijstraast zijn doel op onze vrouwmoment. En wil je er ook een delen? - Ik wil er zeker in delen. Ik pak die van vanochtend. Ik weet niet of je zo in dit in dank afnept. Ik wil geen namen te noemen. - Ik wil geen namen ook niet. Dat is 17. Hij kan ook 18 of 16 zijn. - Zou ook kunnen, want ik heb niet gezegd hoe oud zou allemaal zijn. Maar ze zijn tussen de 18-17 ongeveer. Nou, mijn zoon op dit moment heeft best wel het leven uitgevonden in de zin van wat er naast schol is. - Ja, mag. - Zou ik, ja, mag. - Hij is hartstikke gezond. - Ja, heel gezond. Ik vind het een heel leuk, want dat was een paar jaar terug wel wat anders. Dus als ik zeg niet precies wat, maar als we het hebben over feesten, meisjes, laat thuis komen, spijlen, zijn allerlei dingen waarvan die denkt, we moeten even uitprobeeren hoe dat werkt in het leven. En hoe iedereen om er heen reageert, lekker te houden. - Ja. - Zou ook deze ochtend? En ik zat in een gesprek en hij was nog niet wakker, het wel. Ik dacht toch wel dat zijn eerste lesural was gestart. Maar dat heb ik wel losgelaten, ik denk, het is aan hem. Nou, ja, daar geef ik me zelf ook wel eens een schouderclub. Ja, en wij elkaar, soms vindt de ene het lastig en soms de ander. En toen klopt hij die toch even, nee hij hebt hem mij, dat was de truc. Ik heb zo'n koppijn, ik ga zo even onbijten, want voorgeweeg hadden we dit precies hetzelfde scenario te pakken. Dus toen zei ik nou even onbijten in dat. En kan je muziek melden. - Ooooh, deze kennen we eerst. - Ja, en ik kenne deze ook heel goed. En ik dacht, oh klaar, waarom antwoord je nu? Want je zit zelf in een gesprek, hou daar je aanwezigheid, hou daar je focus. Maar het was al te laat, ik dacht even gauw antwoorden. Want ik dacht, voorgeweeg had ik het scenario geschetsd, mocht dit nou nog een keer zijn. Had volgen weken heb je hem thuis gehouden, zij je? Nou heb ik gezegd, ga even goed om mij te kijken of je opknapt en gaat dan het derde lesur naar school. En waarom twijf of de gart toen ze over, want ik ben zelf best wel opgevoerd met van, gewoon je gaat altijd naar school tenzij, je 41 graden korts hebt of bijna dood gaat. En ik heb mij, als je het nou hebt, wat wil ik anders doen in het leven dat ik dacht, ja, soms ben je gewoon niet lekker. En dan, ja, is dat ook al zo'n goed genoeg? Is dat ook? - Oké, dus dat wilde ik heel graag doen. En wat toen had ik wel gezegd, maar heel even, dat vraagt dan wel, voor volgende keer, savels misschien iets eerder naar bed, zogden, iets eerder op, om goed te onbijten. Dus ik dacht vanochtend ging meteen een soort rooie knop dat ik dacht, naar school, naar school. Ik heb je gewaasjoot, ja. - Nou dat een beetje. En het ging door met appen heen en weer en dat ik voed bij stuk hult want ik dacht, nee, kom op. En ik vond het ook zelf best wel irritant, zeg ik nu even aan deze kant van de lijn, dat ik dacht ja, ik ga dan dat eerder vragen, bespreken we dat van tevoren. Want opstaan bij hem is ook een klein dingetje, maar goed, dat is voor een andere keer. En dan kan we even even even even overmaken. - Ik kan hem even even even overmaken. Hoe doe je dat met kinderen jongens, blaablen blaablen blaablen? - Zo, zo, vele zei. Dat ze die niet. En voor volgens toen was ik er best wel een beetje klaar mee, ook omdat ik zat tussen de multitasken, wat ik heb in die kans, en zeggen dat vrouw dat kunnen, maar volgens mijn kant dat hebben we niet echt. En voor volgens vond ik mij zelf al driftig, typend, terug op mijn telefoon en daar verschijnde text. Dat komt die. En dat roken, daar krijg je ook kopijn van. In hoofletters of dat nog net niet. - Ja, dat was veel tijd om die knop nog te vinden. Ik was tedriftig en toen dacht ik, oh, dit is echt wel heel leelig, dacht ik daarna. Ja, het is wel een feitelijk waarg, maar ja, Lullen. - Ja, maar dit was ook een eens uit zo'n hoog gewoond, of niet zwaait te maken, met een zo'n stokging om te slaan, want als of dat, maar dat zat me blijkt maar ook nog een beetje te waarsch in dit laatste schoon. - Dat is heel veel lusgers, dit herkennen ook heel erg in de rath, dat dat dan ineens en ook, ze zeggen ook heel vaak, Apple is ook een ladder, ook een escalatie ladder. - Zelker reageren is gewoon ook weer op een escalatie, ladders dan we herkennen dit even, maar gelukkig ben je ook maar mens. - Zo is het. Maar waar gaan we het vandaag met jou? - Nee, even hoe liep het af. Dat is kijk, we straks weer, appjes en meeltjes, hoe liep het af, hoe liep het af? - Je is een scherbind. - Ik heb daarna even gezegd van, he, eerst even stap 1, 2, 3 onder de does, goed eten, even teelbare zetten, mol nemen. En ik vertrouwde erop dat dat je goed doet en dat je dan weer naar school kan gaan. - En toen is die gegaad? - Nou toen daarna na de twee gesprekken verder was, ik had west van drukken ochtend, daar speelde het misschien dat getriegerd, zijnen ook wel een beetje mee. - Dat was wel een klein raam, ja. - Ja, ik had een best een klein raam, zo al vandaag. Het eerste wat ik deed was toch even het kleine raam, je in de voordeur open hoef even te kijken of zijn fietser nog stond, die stond er niet. - Oh wel, toch goed. Dus waarschijnlijk is die gegaan. Waarschijnlijk, nou hij is in ieder geval de fiets gestapt, maar waarheen dat weet we niet want, is dat hoor ik vanavond? - Avond, was, dankjewel. - En dankjewel voor dit voorbeeld, want dit zeg ik aan de welm mensen. - Ja, echt ja. Mag ik dan nu vragen waar we het over gaan hebben? - Ja. Oh, finally. - Hi, nou leuk. - Frij, je bent hier niet voor niks. Ik vind het heel erg leuk. Waar ga jij de luisterhars mee verblijden? Waar gaan we het vandaag over hebben? Nou, ik hoop dat ik ze verblijt dat ik ze een steun in de rug kan geven als we het hebben over eteproblemen en of etestornissen. En vooral dan inderdaad van goolja, wat maakt dat soms jongeren daarop onderuit glijden en daar de controle in zoeken. - Ja. - Dat hoop ik. - Ja, want we krijgen veel vragen via de meel of via Instagram via de DM's over mijn kind 8 niet tot. Mijn kind heeft een etenstornissen van meeproblemen. En we gaan dat nu uit elkaar halen. Dus deze aflevering ga we eigenlijk stil staan bij de kleinere eten uitdagingen die voor jonge ouders nog steeds heel groot zijn, laten het helden zijn. En de volgende aflevering van een echt etenstorn is. Dus we gaan dat wat uit elkaar halen. - Ja. - Let's do het. - We beginnen bij de kleinere, ogenschijnlijk, kleine probleempjes, omdat het kan ook heel groot voeloren. - Ja, en bijvoorbeeld een vraag. En ik weet niet of je daar zo meteen antelop kan geven. Een vraag van veel ouders is. Mijn kind die eten bijna niks. En die zijn tussen de drie en de vijf zes jaar. - Ja. Wat zou jij dan zeggen? En dan vat ik even wat zou gaan gesamen. - Ja, ik snap het. Dus ik ga het ook even samenvatten die niet allemaal midsemaren en cici aanbrengen, want dan heeft niemand een antwoord. - Nee. - Ja, tussen de drie en de vijf, ik denk dat iedere ouder wel weet dat dat een periode is, waarbij er veel gedoe geklieder gerommel is met eten, wat allerlei oorzaken kan hebben. Maar ik denk dat het meestwaardevolle is om te noemen. Verafgaan daar aan dat gedoe rondom eten echt iets wezenlijk zraakt bij ons. - Ja. Want eten drinken gaat over leven niet leven. - Ja. Dus dat is iets waar ouders zo'n wel op scherp staan. En meer op scherp dan je soms zou willen of soms nodig is. Maar tegelijkertijd juist zo'n waardevolle is, want we weten allemaal hoe lang houd we het vol met niet rinke en niet eten, dus niet bij sterk lang. Dus dat ouders daar vragen over hebben of zich zorgen overmaken is zo begrijpelijk. Ik denk dat iedere ouder of iedere moeder of je nou borstvoeding hebt gegeten, of flest, hebt gegeven of flestvoeding. Vroeger of laat is het altijd krijgt mangen kind wel genoeg binnen. Dus dat raakt iets wezen lukk. Je zou kunnen zeggen dat is een rode knop maar een hele logische rode knop, omdat als we daar niet extra op gevoelkest zijn, verliezen we onze kinderen. Ik zou bijna durven zeggen dat gaat, dat is iets evolutionairs of iets van de basis van leven. Ja, dus eigenlijk zeg je ook het is gewoon ook normaal in ons leven dat dat ouders zich daar zorgen over zouden kunnen maken. Zeker. Nee, we zijn niet te eten. Ik had altijd vroeger ook met eten. Nee, dat is denk ik één. En het andere is, ik weet niet of ik nou twee, drie, vier, vijf ga zeggen, maar weet ik ook niet waar we zijn. En het andere wat is, is dat we zijn allemaal ook zelf opgegroeid met bepaalde culturele ideeën over eten of bepaalde waarde en normen over eten wat wij gezond vinden. Dus, onder schat ook niet en dat is ook denk ik ook van oproep aan de luisteraars van, het kan heel helpend zijn om ook te weten voor jezelf van zijn er dingen, wat voor jou van belang is hoe je zelf bent, opgevoet of hoe je zelf nu een leven staat. En dan heb ik nou, ik kom uit de tijd waarin de schijf van vijf belangrijk was. Ja, dat wij ook. Ja. Dan is echt een idee van wat gezonde voeding is voor het lijf. Maar ja, als het dan dus buiten die schijf gaat of zo, wat doe je dan of als het niet conform die schijf is, hoe doe je dat dan? Ja. En ik heb bijvoorbeeld heel erg geleerd, het etje-bord-leg. Ja. Zou ik in ik opgegroeid in die tijd? Ja, of zo, ik wil dat wel de kinderen dat net zeggen, maar in de oude zijde altijd als je bord die leeg hebt, geen toetje. Nou, dan kunnen wij elkaar dan schuren. Ja, dus de als danertjes waarin je heel erg geen toetje, niet eten, prima geen toetje. Of zo'n haar eten en bed dat z herningen. Ja. En ik denk dat dat heel goed is om als eerste stapons te realiseren, dat dat ja maakt, dat waarop je scherp afgesteld staat. Ik merk tezeker toen mijn jongens klein waren, dat ik echt dus ja, dacht van, ja, als me zo'n z'n bord niet leeg eten, dan doe ik iets niet goed. Of dan moeten we doorgaan tot dat. Ja. Ik heb het wel eens met mijn zusje zover gehad en hebben met elkaar, nou ja, even boek je open gedaan, waar de runder vinken achter verwarming verdrenen, vond ik dat je een hapje je mond kon nemen naar de wc kon lopen en om maar te voldoen aan bord leeg. Ja. En daarmee gaan we dit als voorbeeld, gaan we volledig voorbij aan hoe je zelf leert voelen, wanneer je verzadigd bent of wat lekker is, wat niet lekker is. Als het hebben over die schijf van 5 bijvoorbeeld, heb ik heel erg geleerd dat alles daar buiten is niet goed. Dus mijn relatie met zouten, lekkere dingen of zoete dingen, dat is iets waar je of mee beloond heb ik geleerd of iets waar wat je jezelf ontneemt als straf. Nou, dan hebben we het ook over wat jij net noemde, willen winnen, niet winnen als dan dat soort dingen, waar ik tot op de dag van vandaag zal ik eerlijk zeggen, daar altijd niet altijd over de rijficht, maar wel vaak iets denk van, 'oh ja, ik ben goed en slecht denken, ik ben in fout, in eten in plaats van iets.' Ja, want bordleeg eten is goed en dan krijg je een toetje. Dat is dan de belooning. Ja. En bordleeg eten ook al komt het al je oren uit, staat toch boven dat je opgevement zegt 'oh, dit was even voldoende, dit was even fijn.' En daarmee je relatie tot eten en dan pak ik hem even in z'n geheel de relatie tot je lijf, dat kan dan wel daarin errors op leveren. Er is willen wij dat kinderen hun eigen grens voelen en daar ook nahandelen. Alleen liever niet met eten, dat moet het gewoon op. Bevormeld. Ja. En daar kan ook nog bepaalde overtuiging aan hangen van 'ik ben pas een goede ouder als, dat soort dingetjes.' Ja. En ook het hele eten gebeuren, dat horen we heel vaak ook van ouders terug, dat het zo'n strijd wordt, dat het nergens anders maar over gaat, dan over je moet eten als je het niet leus dan tot aan de ene ouder die gaat kurlen en ze toch een beotere om het haagst lag geven van een azermarietes ingaan. En de andere ouder die daar dan weer heel streng op reageerd, je kan boontjes, ze hoort dat ouders boontjes met kinderen wel of niet. Ik heb wel z'n gezin begeleid als gezinsbandelaar en die moeder die vertelde dat haar zo'n alleen maar frikendeletjes had. Alleen maar frikendeletjes. Ok, ok. En omdat ze het niet in de schijf van wij. Nee, omdat ze gewoon zij maar moet nog iets eten, meneer. En dit raakt denk ik ook weer het stukje van 'we komen allemaal ergens van danen', dat je net ook wel heel mooi benoemd, wij komen ergens van dan en daarom bij je ergens gevoelig voor. En op moment zet je voor geen eten kreeg als je niet luisterde of geen, dan zal je dat nu met je kinderen dan bij je daar gevoelig voor. Of ondankbaarheid. Ik had dat met ondankbaar, ik wil als verteld hier in de podcast denk ik dat mijn moeder moest heel hard werken om ons eten op tafel te krijgen en ik houd het niet in mijn hoofd om daar kommentar op te hebben. Met kommentar. Je had je afgebacken met kommentar die kinderen. En dan met een sterk eigen meeneleerdig het zo formuleren. Maar dan dat was een rode knop voor mij. Ze zeiden 'Gat, vredaam, ik zei 'Sorry, wat zegt dit mij?' Nou, en er kan ik een kleine site te maken. Ik merk er ook dat het vervolgens mij ging raken dat ze zo mondig zijn, wat natuurlijk veel kinderen in deze tijd zijn. Dat mijn kinderen opgeven met riepen van 'Ga we nou weer goor eten?' Oh ja. En dat ik dacht echt 'Excuse me'. Wetjes sta ik hier bloedig na mijn werk. Nou, ik wilde me honderds tokkond te slaan. En door de tijd heen heb ik het nu omgedraaad en daar ben ik wel een beetje gelukkig mee. Dat als ze mij dus nu vragen, terwijl ze achter een scherm of iets anders aan doen zijn, wat gaan we eten, dan is mijn eerste zin 'Goor'. Waardoor ik zelf voor mezelf het luchtig maat, ja wat sleem. En ik heb hun aandacht en vervolgens zeg ze 'Nee, even echt'. Ik zeg 'Nou, ik weet oprecht niet of je het lekker vind'. Ja. En dat is wel een beetje waarom fietje ik deze denk, misschien ook onbewuster in, want we hadden het over die drie tot zes jaar geleden. Dat we door wat we zelf mee maken en door hoe onze kinderen nu zijn, dat we andere dingen belangrijk vinden, dan de schijf van vijf, dat we daar soms het ook helpend kan zijn om die lucht en of die humor er even weer in te gooien, waardoor je ook je zelf een beetje kwijt kan, want we hebben het natuurlijk af het soort eten, maar ook dat die leeft het kinderen bijvoorbeeld nog mee, ga kliere en de spaghetti tegen het plafond zit en op de stuel en weet ik voor wat. Het een handen willen eten. Ik zakt dat dat ook heel veel vannels vraagt om te verdragen. En dat het echt bij hoort en dat is ook heel normaal en goed voor de ontwikkeling. Dus enorm, alleen dan kan je zo een verschillen. Want mijn man bijvoorbeeld, je vindt er van alles van, die vindt dat kliere en als er dingen omgaan verschrikkelijk, dus de kinderen zeggen altijd, ja, Rotso is jouw aansvijand. En als ze dus kliere, ik mag nooit iets laten vallen of dit of dat, maar dat is iets wat hem raakt. Mij bijvoorbeeld niet. Ik heb weer andere dingen, ik begrijp er niet verkeerd, ik ben geen heilig bon. Maar het bewust zijn inderdaad van vol. Waar kom je vandaag? Waar kom je vandaan? Wat raakt je? Wat raakt je na een lange dag of je na hebt gewerkt of andere bezigd hebben gehad? Wat raakt je nou als er geklooit wordt? Wat normaal is op die leeftijd? Als er selectief geëet geëet te wordt? Ja. Dat is tot een mepaal de hoogte. Ook normaal dat er voor het een kind alleen maar aan de posteet en de rest wel laten ligt, denk je, groente, groente, groente, groente, fiëte, minne, fiëte minne. Weet je dat soort dingen is gewoon ook zoeken? Ja. Ja. En dan is het echt zoeken naar dingen die je vooruithelpen. Ja, en ik denk ook als het je lukt om te kijken naar, waarom doe ik wat ik doe, waarom ik reageer ik ook reageer. En dat je dan ook met jezelf in gesprek een gaaf van dat was, eimaal, dat was voegers zo. En jezelf ter discussie kan stellen van doen we dit omdat het zo heert, zeg ik dat was het, en is dat nog steeds zo? En voegers was het misschien in de daad helemaal prima en we doen het nog steeds zo of mogen we dat ook bijstellen en mogen we er ook iets nieuws van maken. Ja. En ook, wat er straks even over alcohol en drugs zijn, dat dat eigenlijk ook altijd best wel angstig is voor ouders als het daarover gaat bij je eigen kinderen, dat je bang wende drietsmis gaat. En dat je ook weer kan bijstellen dat je kinderen tegen je zeggen ja en als alcohol nu werd uitgevonden man dan zou je nog boven op de opium met boven aan alle soorten duik staan, maar dat is genormaliseerd omdat het een gezellig is. Ja. En dat je als ouder ook daarvoor open mag staan voor nieuwe inzichten, veranderingen en je daar weer toe mag verhaald. hoe moeilijk soms ook. Dat verhouden vind ik ook wel echt een ingewikkelde van deze tijd. Want het is een soort dubbele boodschap deze tijd. We weten steeds beter hoe de nieuwe schrijven van 5 eruit moet zien. Tegelijkertijd zitten we letterlijk allemaal in het vast voet. En willen we ook dat we mogen genieten van eten. En is het niet meer om even vlauut te zeggen, honderd jaar terug dat het simpelweg voedingstof was om weer te kunnen werken. Op het land of op andere manier of op het noemar wat. Dus dat is lekker het zo zeggen even mild naar onszelf. Het is ook niet zo eeuwoudig een simpel in deze tijd. En dan heb je ook nog eens online, waarin je als ouder ook 100.000 verschillende advies die elkaar tegengespreken krijgen over van. "Gel, wat moet je kinderen nog extra geven? Wat is genoeg? Wat niet?" Je kan er een half en a half dachtaken hebben. Ja, en wat ik zelf altijd tegen ouder zeg die kinderen hebben die lastig eten. En wat voor jou? Zorg dat de sfeer goed is aan tafel. Dat als de sfeer goed is, dan het gaat niet persen over het eten maar over de gezelligheid aan tafel. Dat kinderen dan veel meer genijgd zijn om gewoon prongelijk mee te eten. Dan dat we gaan zitten, zeggen, je moet nu dit eten. Nu moet je dit eten. Dat anders dan. Krijg je dat dan dat niet? Kijk me naar jezelf en dan vroeg je ook wel als ik dan bij een vriendin. En je altijd altijd veel meer boterammer dan thuis omdat je gewoon al praten en het is gezellig. Neem je nog eens wat of je eten nog eens wat of je. En dat is natuurlijk wel heel erg belangrijk. Ik had ook nog een tip, volgens mij ik teel een keer eerder verteld van een gezin die ik zeker heb meegenomen naar andere gezinnen. Die zijden, we zijn gestopt met strijd over eten en groente. We hebben de panne op tafel gezet en de regel is, je schept uit elke pan iets op. En dan is het maar één spersiboonje, dan heb je dus je groente schepje gedaan. En al eten, 26 aarde polsen, wel rekeninghoudig met de rest want gezin. Maar je moet zelf opschepen uit elke pan moet iets en dan is het goed. En dat werkte omdat ze dan geen strijd meer hadden. Maar het vraagt van ouders dus losdraten en verdragen dat je denkt, maar het is maar één spersiboonje. -Ja. Dat kan niet gezond zijn. Nee, en eigenlijk wat jij ook heel duidelijk zegt en dat geef ik ook vaak mee van, kijk of het lukt dat als je zorg gemaakt was uit handraag te lopen van waar je weer even regie kan voelen. En dit is een prachtig voorbeeld. En iedereen heeft vaak iets of uit deze podcast, of uit iets anders, wat je zelf kan rustellen. Los van het feit dat we bepaalde signalen serieus hebben te nemen, want het kan natuurlijk ook onderuit glijden. En ik heb bijvoorbeeld toen ik nog werkte met hele kleine kinderen tussen de twee en de zeven, dat we wel eens zorgen hadden op de groep met de jongeren en dat kinderen uit zijn twee dertelapels, dan ben je al een heel end. Dus ik had al wat? -Nou, vet. Uw revet. Gewoon van de maaltijd. -Oh, he. Zij zijn altijd joh, daar kan je echt een dag op doorkomen. Nou, wil ik wel gedachten. -Ja, helpen nog. Van nou wil ik even deze specifiek advies niet voor iedereen teven. Maar wel, zij zei toe jou als dat binnen is, is dat binnen. Dan hebben het weer. Dus soms denken we echt het moeten hele bodden en alles moeten in collideraten. Er is nu in de media natuurlijk zoveel te doen om eiwitten, fieten minen noem maar op. Maar zij zei, nou ja, een beetje. En Rika, jouw regel die jij had van pak ergens iets van je houvast. Mijn ouders deden dat de op het aantal hapjes dat je oud bent. Dat doen wij thuis. Nou ja, wel niet, wel niet. Er zijn we ook een beetje wiebelig in, zeg maar. Maar ergens even iets pakken in plaats van dat je blant in die strijd. Dus als je het zorgt dat je niet op zo'n moment het ontspannen kan zijn, weet je het hoeft niet allemaal tijdelaggierenbrullen te zijn. Maar als het iets van ontspannen in zit, je dat maakt dat niet zo de focus op het etoef lichaam. Dat is wel wat ik ouders mee wil geven. Als je zorgmaakt met je geneigd, toen je er ook op de focusse, waardoor de druk om hoog gaat en jezelf te stressen en de spanning hebt, en dat is vaak bij kinderen. Dat zouden wij jij meer die spanning voelen zij dat ook. Ja, en wat doe je zelf? En wat doe je voor? Dus dat vind ik met sporten met alles, maar dus ook met eten. Als ik probeer echt van jongsen van al uit te leggen aan mijn kinderen, de balans tussen wat er ingaat en eruit gaat moet, moet oké zijn. En als je heel dag zit de game, je eten 26 snekken zijn achterbouwd, maar dat kan je liever niet verwerken, maar zei je dat dan een rugbeer bent, zoals autostier, rugbeer, voel je heel veel. Dan kan je gerust wat meer eten. En dat je meer ook, dat je dus ook voordoet, dat je gezond eten en kunt genieten van zoet, van iets anders. En dat ik ook niet elke dag zin heb in zo'n bord eten. En dan een keer meer toetsjes, maar dat je meer normaliseerd en dat voordoet. Ja, ik heb een moeder begleid, dus er al lang geleden. En haar zonetje was 6. 6 was die her. En dit jongens had een. Ja, ik ga de storen eens ook niet zeggen dat ik niet me weten wat het misschien was, maar iets met zijn stofwistling. En hij heeft de eerste drie jaar, moest hij elke anderhalveur, moest hij eten, anderhalve twee uur. Dus drie jaar lang moest hij echt gezet te eten. Dat alleen dat al, geeft al zo veel stress, flink pittig die eten. Dus ik kwam daar om het als gezinshopeverlenen. En ik kwam er aan natuurlijk op een etenmoment, dat je iedere twee uur. Dat is nog al vaak een etenmoment. En deze moeder had er zoveel spanning op die hadden vakjes bord. De wil ik voor geval tijd. Het van die vakjes. -Ja, ik weet het ook. Maar op elke vak had hij dus iets gekoakt. En op de tafel, er was een iPad, een laptop, de lagklei en verf. Dat was een heel. -Arsenafleiding. Een zonzet en afleiding cirkers omheen. En hij zat dan met de ene hand in de klei en de andere hand met verf. En onderdus, ik kreeg hij naar iets op de iPad. En deze moeder was hem aan het voeren. En omdat ze zo goed voor haar zodoelde zogen, maar vanuit de puurere angst, als ik het niet doe, dan gaat hij dood. En dat ze meteen wel een super ernstig vol met. Uiteindelijk ben ik met haar naar de kinderartse gaan. Want ze mochten al langen mee stoppen, maar gaan maar stoppen. Met iets wat je drie jaar moest doen. Vanuit een logische situatie, wel een reactie-relogisch was. Super logisch. En te zijn die kinderartse zijn ook van ook zo helpend. Als hij één plakje kaas in 1, 2, 3 dagen, één plak kaas, en gewoon water drinkt, maar hij dronkt natuurlijk van alles. Daar gaat hij niet dood. Dit is het drie telepelaties-iepieziek. Dezaam moest ik dan denken, ik denk, al, ja, maar ik vond het zo helpend. Dat we denken en dat het natuurlijk een extreme vol, maar dat we denken, dan moeten we veel eten in. Maar door de stress had hij niet. En hij ging daar ook echt. Hij liet ook veel gedrag zien, want deze moeder ging het toch wel fixen voor. Dus er was heel sneeuw voor deze moeder ook. Wat zat het echt? Ik denk dat dit er ook over gaat over als je die zorg hebt. En ook al zijn ze klein, voel us een groot, of zijn ze groot, voel us een klein. Dat maakt ook niet zo vanuit. Maar dat er een hele logische reden is, dat je zo. Nou, je in die situatie bent beland. En alleen al het kijken naar jezelf van hoe is dat voor mij? Als bij mij de spanning oploopt, ga ik dan juist minder eten, of ga ik dan juist meer eten. Dat maakt voorst eten. Bijvoorbeeld. Of juist wel je lijf willen kunnen voelen of niet. Dat het zo logisch is en dat vervolgens je kind. Nou ja, ook die spanning ervaart en voelt. En dus, joll, als je überhaupt al denkt van, ik vind het gewoon een pittige situatie, want al dit geklooi hier aan tafel. Ik weet ook niet eens of het nou wel goed gaat. Echt zoveel ouders ervaren dit en het is zo pittig. Ja, en ik vind het ook nog pittig dat bijvoorbeeld, ik lust alles, ik moest ook alles proeven voor van mijn vader. En dat wordt ook. - Ja, daar werd ook niks anders ingeduld. Dus ik lust alles en ik kreeg dus twee heel moeilijk eten en kinderen. En ik riep voor dat ik kinderen kreeg altijd dat licht aan de opvoeding en aan de ouders. Kinderen die niks eten, ik was daar super oordelend in. En nou, karma is een beetje, daar kreeg ik er twee van. En dat is ook zo grappig wat ik ook deed. Het lukte niet, ik kreeg ze niet aan alles te eten. En dan kreeg ik één kindje die ook nog gevoelig was voor structuur in de mond. Dus geen vlaam met stukjes of geen fruit wat anders voelde in de mond of ging prikken. Of er was een supergevoelig voor ook voor naartjes van zokken. Anders werken bruin. En een kindje die wel dingen ging wilde proberen, maar was het tweede kind. Dus zacht ze een zus en dag ga ik dus niet doen. - Ga ik ook niet eten. Dus ik heb wel twee kinderen en ik moet heel eerlijk zeggen dat gaat echt uiteindelijk beter. Liever mensen als je nu in een ontzettend anders gaan koken. Nee, mijn schoenmoeder kookte voor drie kinderen, drie verschillende dingen. Dus dat was wel wat mijn man had gekend van vroeger uit. En ik zei dat ga ik niet doen. Ik ben wel, nee ik jok, ik heb het wel gedaan. Maar dit doen, denk ik wel meer mensen. - Ja, veel. Maar wat ik wel, nee, wat ik bijvoorbeeld tot gedaan is dat ik dan. -Lazar, vorig week nog maar, Lazar, jij met onzichtbare groente. Dus dan purerekt door de zuis. -Alles door de zuis. Want dan denk ik, daar kan wel weer even wat vitamine in. Dus jij wel, ik heb dat wel gedaan. Maar niet dat ik zes verschillende gerechtiging maak om dat die dat wil de eten en die dat. Dat niet. Maar wel dat ik ging pureren ja, omdat ik dacht, nu hebben ze wel heel lang geen groenteel. -Ja, maar en het gelijk dat ik dit is ook altijd de dilemma waar je in zit als ouder, want wij hebben zo'n je dat advies geven. Nou, laat ik twee dingen nog over zeggen. -Vragen voor een vriend. Ja, kom er door. Deze vriend. Nou, twee dingen. Het ene is, wij hebben wel eens gewoon een soort van hopig nou elkaar groepen. We eten nooit meer normaal grote mensen eten. Ik ben hier aan, maar het al die pasta pesto is voor ons bevoudig succesnummer. Dan je al zo pasta peste. -Ja, goed. We hebben nog één eentje die daar nog steeds heel goed op gaat. Dus dat is één. Dus hoe zorg je dat je het voor jezelf ook een beetje te doen houdt? En daar schippere ouders. Ik zelf ook vaak te zijn en weer. Soms dan is het gewoon niet meer uit je teen te krijgen. En denk je nou weet je. Vanavond, kies ik er even bewust voor. We gingen ook wel eens voor ena eten. Die kinderen eerst eten op een moment dat ze nog niet bek af zijn. Dat is ook zo'n ding. -Hij is tip van de eeuw. Eerst eten en dan kookte ik vast voor dat mijn partner thuis was. En dan denk ik iets wat makkelijk was waarvan ik wist, dit is prijs. En dan weet je goed. -Ja. En of daar dan dus gepureerde groente dat je dacht, "Zou die vitamine hebben we weer binnenvormd par dagen?" En nog wat fruit te tegenen. -Ja. En de kindards of de die het is, de stots op me. Verzes, dat als ik beter in mijn energie zit, maar ja, soms is dat gewoon niet. Dat ik dan dacht, "O, ik ga proberen om in alle rust, nou, uit iedere pan een hapje, en dan om te strijden voor dat mijn kind meer gevarierd leert eten, of ook nieuwe dingen leert eten, etc." En heel eerlijk gezegd, ik ben er nog steeds niet helemaal over uit. Want ik heb bij een van de kinderen was er gewoon een moment dat hij als vanzelf alle lein-nieveningen wilde en al locht ik. Dan zitten we daar met ons goede gedrag. Want wat ze ergens moment vertellen? Of on-door. -Als zelf. Wat was echt heel zet dat ook. Vorige week heb je iets nieuwsleerheid. -Nee, nee, nee. Nee, nee, ik lese alles gelukkig. Nee, we waren weg in een vakantie, het was samen ons, en dan gingen wij vaak in het toe, en dat we ook met de familie en zo, nou heel leuk. En het was in mijn acht jaar, sorry, in. Hij was acht en wij zaten dan eerst zogeld, en u had je of vijf op het ras een beetje te mogen met elkaar. En dan drink je oezo. Oezo is niet goed mensen. Zit ook niet in de schrijf van vijf. Maar dan drink je het oezo, en dan dacht je, ach, nog een oezo. Nou, dan hadden we twee oezo. -Hot? Hoe is het? -Ja. Heel lekker. Maar daar zaten dan nog kleine haptjes bij. En dan hadden we heel vaak niet zoveel zin om nog echt naar restauranten. Dus dan bestelden we allemaal zo'n scootertje voorbij, en je hadden dan van die pita-verlaafel, achterge dingen, met waar vriendjes in zijn aantenaar hartstikke lekker en prima en met twee stukjes slaberen, dus nou ook een zond. En dan op een geef met altijd altijd al drie dagen gedaan, op dat ras. En dan overdacht ook heel gezond, in geval heer te geten. Maar goed, niet per seil. En vervolgens zegt de inlure, de dijden of de vierde avond zegt die, "Mamma, mogen we gewoon iets anders eten?" Nee. En toen zijn wij ook ja natuurlijk. En daar waren we echt terrasjes, toen we bezuden we het aan de restaurantje, dat pleitje gegaan. En daar heeft die, weet dat, een moesakaal. Toen zijn daar wel een moesakaar. En vooraf, dat we met is dat ze lieverlijks eten. En vanaf enaf mensen zijn zo'n tip. Eet eerst heel erg ongezond, want dan wil ik kinder iets gezonders. Maar dit is wel oprecht, dus natuurlijk een heerlijke adadote. Maar het is oprecht wel zo wat ik haal uit van, op moment dat ik het aanpote vind, in mijn gezin weet ik wat heb ik wel eens een tijd gehad, dat ik dacht, nou, ik doe gewoon alleen maar alle prijsknallers, in de zin van de parken, pasta, pasta, tomaten, raps, die even afwisselen. En dat ze daarna vanzelf, een beetje wat jij ziet. Dat kan, dat werkt niet bij alle kinderen, maar het kans soms helpen, het wil je zelf denkt, even in mijn hoe ik ben opgevoerd en mewaarde van, kook ik wel gevarieerd, ik weet wel goed, het gaat allemaal over ouderschappen en twijfels, maar dat ik dacht, oh, dit park niet eens zo gek uit, en daarna zeggen ze, ik was bij dat vriendje, bij ander huis, de grampel, lager, heb ik dit en dat geprobeerd, wil je dat ook een keer maken. En dan denk ik wel van, ja, jeetje, soms is dus wat makkelijker, wat meer leekbekk over dat eten, net zoals het de sfeer aan tafel, kan je zelfs soms vooruit helpen. Ja, ook te zijn van de week een keer, maar als je nou stel, je bent bij een vriendtuizend, ik krijg het spersibond, spersibond, ze staat bij hem op de 'not like' niet lustenlaat. Ik zeg, en dan, ja, de eten gewoon op, zij die, zij die, zij die ja, tuurlijk, dat is toch verschutt, als ik dat zou laten staan. En hier, nou, het huis te klein, als die een spersibondje in ze eten vindt, vind ik zo grappig, en ik heb weer eens een nieuwe faanse aangebroken, dat die zegt, en dan moet ik een beetje denken wat jij net zei, dat die zegt, nou, godver dan, jij koopt echt nooit iets lekkers. Nou, dat kan ik me dus heel erg offendet voelen, maar als ik een groot raam heb, dan zeg ik, oh, ja, zeg die, ja, nou, ik ook morgen wel, en ik was echt het ontmogelijk oord te klapperen, en ze ging niet een recept op zoeken, en te zij die mag ik dan wel een tikke sturen bij de hummel, hal ik zelf boodschappen en heeft gewoon gekoekt. Ja, pittig checken in, in checken van die, dat je ze erg zin doet, en dan in de overcrispy checken. Cornflakes dit of dat? - Dat, ja. Maar ik vond het echt leuk dat die het ging op zoek en ging maken, en nou, ik, ik, ik, ik, ik, ik, ik, ik komt allemaal goed mensen. Nou, en dat is precies volgens mij waar je dan heen wil, dat je denkt van, gewoon, we hebben soms het gevoel dat we zo zitten, ploeteren en de lastig is, en ik wil ook absoluut zeggen, want, er is een aantal aanpunten, en er zijn situaties waarin je ook echt van belang is om aan de bel te trekken, maar wel dat ik terugkijk in, bij al die vier jongens en ook met mensen omheen en ook in het werk dat ik denk gelukkig, of we er nou heel veel, heel veel, moeite instappen, negen van de tien keer, eten ze gevarieerd, en kunnen ze er prima infinctieëneren, ook als je weet ik van die van kaas uit of niet van paprikade rest van je leven, dan maakt het ook niet voorluit. Dat is ook een fantastische tip als ze nog even televisie mogen kijken, zo net voor het eten, of iets anders, dat je dan die hele ratteplan naar raukels neerzet, dat gaat gewoon op, dat is vond ik toch de tip van de eeuw? Heerlijk is dat, he? -Nog steeds. Ja, ik ook, die schrijf ik gewoon bij het game, schrijf ik gewoon paprikade, alles, nou, het gaat allemaal op. Ja, ik denk ook heel vaak nog naar inbreng zo'n bak met van die wochteltjes, en dan lopen de boven, zeg ik die hoed, heb je zin in, en dan laat ik het staan, dat lopen de vleer en dat komt je daar naar een leegpakje, ik heb van die kilo verpakkingen, ken je jullie dan? -Ja. Tomaten en woord is nou, dat gaat bij ons echt met brakfeer jonge geage. En dan denk ik nou, die kan niet op, en dan is het op. -Ja. Ja, dat is ook een goede tip. Nou, dank je wel voor je bijdragen aan deze afleveringen, voor de. ja, hoe zeg ik dat? Voor de uitdagen er op voetproblemen. Ja, eten, eten, eten. -Problemen. Dank je wel en je bent zeker, en je bent nog kertig last bij een andere uitzending. Dus dan gaan we het hebben over er iets lastige, zwaardige maar nog echt etenproblemen, een etenstoornis, hè? -Ja. Dat zit. -Dank je wel voor je bijdragen. En jullie bedankt voor het luisteren en tot de volgende keer. Doei!