65. De Geweldloze Podcast - Kinderen met Angst deel 2

MUZIEK. Welkom. Wij zijn Eelse van de Heuvel en Marike van Genenke en dit is de geweldloze podcast. Deze podcast is voor iedereen die meer wil weten over verbindend gezag en geweldloze gezet. MUZIEK. Hoi en leuk dat je weer luistert naar de geweldloze podcast. Eelse zit mee te praten, wat erg. Ik was ja het naast in kastig. Ja, hou op termé. Hoe is het? Ja, maar dat komt goed uit want we gaan volgend jaar weer het theater in. Ja precies, kan ik vast binnen. Ja, hoe is het eels? Goed hoor. Goed met jouw. Zal ik een koort, hè? Ik heb de laatste tijd, heerlijk. Ja, zwaar. Vertel eens even een succes-ervaring van de afgelopen tijd. Vink leuk. Is er iets heel goed gelukt? Fast wel met jouw beelden gekinderen. Ja, nou succes-varing. Mijn zoon heeft ze rijbewijs. Ja, dat vind ik wel. En als ik zijn succes heb ik echt niks aan gedaan. Oh, maar dat pas wel goed bij angst, by the way. Oh, dat beden ik me nu pas. Nou, hij heeft twee keer gezakt voor zijn rijbewijs, examen. En de eerste keer, omdat hij te voorzichtig was, ik vind ik ook weer schattig. Dat vind ik schattig. Maar goed, daardoor is hij gesakt. Hij heeft wel het de keel vervelend. Hij vond het niet schattig. En de tweede keer overviel hem dus angst. Hij zei, ik heb dit nog nooit gevoeld. Hij moest bij de tweede keer examen. Moest hij naar links? En toen hij. Hij ging recht door, want ik wist niet meer wat links en rechts was. Dus de angst blockerde hem echt, echt sneu, vond ik dat. Dus ik kom die terug. En daar dacht hij echt dat hij het raam, maar nooit meer lukken. Dus toen heeft hij extra lessen weer gehad. En tijd zijn rijles, als hij eigenlijk geen probleem. En toen stelde zijn leer, zijn rijinstructuur een faal angst examen voor. En inmere zijn nog, ik heb hem nog geen faal angst. Maar wel angst, dus blijktbaar als er iemand naast zit in de auto. En wat ik wel goed, dus hebben we gedaan. Dus er zijn tip mensen. Maar wat hem dus hier lup is dat hij, dus wist, we hebben extra tijd. Hij mocht een pauze inlassen als het nodig was. Was iemand die er op getreend als ik denk, ja, dan moet er iedere examinator zijn. Maar goed, iemand die er op getreend als om een jongere gerust te stellen. En gewoon wat meer gilext en aans te zitten. Maar hij was dolgelukkig. En ik met hem dat hij hier doorheen is. Hoe heb jij gereageerd toen hij dat zei, na de tweede keer? Dat is zo angstig was. Nou, ik heb hem vooral, dat weet ik nog heel goed, heel veel erkenning gegeven, dat het een heel maag gevoel is. Dat als je zo blokkeert, als je zo bang bent, of bang zo gespannen bent en zo veel zenen we, dat is een heel maag gevoel. En hij bleef ook maar herhalen, een aantal daar gezels, dat hij dat nog nooit zo wat meegemaakt. En dat hij dat zo'n rot gevoel vond, ja, het enig wat ik ben blijven zeggen is dat dat ook verschrikkelijk is om te voelen. En ik dacht wel, in mijn hoofd moet ik ook eerlijk zeggen, 'Oh gaat die dit wel ooit halen? Hoe lang gaan we hier nog mee verder met dit gedoe?' Dus dat. Mooi, dat is eigenlijk een prachtig voorbeeld van de vorige aflevering. Liever Luisteraars, onze eerste deel een van de aflevering over angst. Met Luke, hij luk, je bent er weer vandaag. Hoi. Fijn dat je er weer bent. En dit is eigenlijk wel heel mooi, Ilse's, eigenlijk heb jij aanwezig bleven bij de emoties. Ja, dit was wel een makkelijke versie om te doen. Nou ja, je zegt wel, je had wel gedachte, belemmerende gedachte voor jezelf. Oh je, hoe gaat dit doen met dit gedoe, als het maar goed komt. Dus dat superknap dat je dan toch aanwezig bent gebleven bij. Dat is ook echt een rot gevoel, z'n recheetje. Ja, dank je wel. Ja, goed gedaan, Ilse. Dank je wel. Dank je wel, Smetjaan. Heel goed. Oh, lekker. Ja, die vriendin was hartstikke blij met de tips van vorige week. Dus bij deze bedankt Luke. En vandaag gaan we dus hebben overdeel twee, namelijk over angsten en even te wangen. Luke, als het er sprake komt, bij kinderen waarbij het echt wel stag neerd, het leven of. En dus dat. Volgendwematisch. Ja, de ontwikkeling in gedrink gedrang komt. Ja. Of in de datend dagelijks bezigheden. Het gezin een beetje gevangen is in de angst of het zwang van het kind. Dat is zeg maar waar we het vandaag over gaan hebben. Want het won't. O, leeg af en mij gebruikt heel vaak het woord bovenmatig angst of het zwang. Oh, goeie. En dat is echt wel een mooie bovenmatig angst. En want, wanneer is het bovenmatig Luke? Nou ja, als je gaat kijken naar wanneer plakken we er een naam op. Niet dat dat een eenige goede manier is, maar daar is de kern als je leven echt heel erg belemmert wordt door angst of door het zwang. Dan ga je spreken van een angst of zwangstorn is, dat is de naam die we er dan aan geven. Waar die grens ligt is niet altijd even duidelijk, maar als jij merkt in het leven van je kind of van jezelf wacht even. Het naar school gaan is lastiger, het toen van huiswerk is lastiger, het thuis hobby's uithoefenen is lastiger, het met vrienden afspraken is lastiger. In ons gezin gaat het er heel moeilijk aan toe door de angst of te wang. Dan heb je dus belembering op allerlei vlakken van het leven van een kind. En dat is bovenmatig? Ja, ja. Maar goed, ook als je het nog geen storen is noemt, kan het natuurlijk bovenmatig zijn. De kern als het gaat over wanneer is angst of zwang eigenlijk eerder een probleem of vanaf wanneer zou je het bovenmatig noemen is eigenlijk als het op allerlei aspecten van het leven van een kind een rollgat spelen. Dus dan hoeft het nog niet te stagneren, hoeft het nog niet helemaal uit te vallen van school, hoeft het nog niet helemaal mistig aan op allerlei levensgebieden. Maar dan is het dus prikwoordelijke olieflek. Kijk als een kind bang is voor een hoog klimrek. Ja, oké. En zelfs als een kind bang is voor een hoog klimrek en voor spinnen in de kamer. Ja, oké, kan inverveelend zijn een heel moeilijke situaties geven, maar is dat bovenmatig? Misschien maar niet. Terwijl als je merkt, hey, mijn kind is eigenlijk heel zenuwachtig om naar school te gaan, of om naar de zwemelijs te gaan. En eigenlijk vindt het ook heel spannend om iets van opdrachtjes te moeten doen of aan een vriendje te vragen om samen te gaan spelen. Dan zie je dat er op allerlei facetten angst een rollgat spelen en dat is wel een signal dat het echt een grootere rollgat in nemen dan die van voorbij gaan de art. Ja. En wat zie je wat veel ouders doen, met al die angstproblemen? Wat is een neiging van ouders? Nou, opvoeders. Ja, wat wij als opvoeders en ouders allemaal gaan doen is proberen de voor te zorgen dat of ons kind niet angstig wordt of alst had gebeurt het zo snel mogelijk maar weg te maken. Oh ja. Dus de voor te zorgen dat, nou ja, als je kind te spannend vindt om te vragen, wil je bij mij komen spelen van middag als ouders te gaan vragen, of je het leuk om te komen spelen bij ons. Zijn de meen het over? Ja. Of je zou ook kunnen zeggen, even dit voorbeeld, speel aspraakje maken. Ik heb de moeder van dat andere kindje afwast over van middag, dan kan die moeder dat tegen dit kindje zeggen. En dan kunnen we dus naastchool eigenlijk is de aspraaker al, jij komt gewoon bij ons spelen. Dus dan voorkom je überhaupt dat je kind te spannend vind om het te moeten gaan vragen. Ja. Ja, wel heel lief. Super lief. En niet helpend. Op lange te mij. Zeker. Wel opkorten te mij. Opkorten te mij werkt dit als een trein. Ja. En we noemen dit soort dingen aanpassingen die je doet, of gezien aanpassingen. Vanuit allerlei goede bedoelingen ga je dan als ouders je aanpassen aan de angst of tevangen van je kind. Niet zozien aan je kind, maar aan de angst of tevangen problemen die je zijn. Met als doel dat er maar geen angst of tevangen is. Ja. Dat er stress minder is of dat het opkorten te mij eigenlijk opgelost is. Ja. En we maken met ouders eigenlijk altijd een cirkel die teken ik nu. Die zie je niet. We kan hem hier even voor je zien. Die begint altijd bij iets van stress bij het kind. Ik vind het wel spannend om nu gaan vragen aan die het andere kind om te komen spelen. En dan gebeurt er iets met ons als ouders en ofvoeders. En dat is heel intuitief. Dus ik vind dat echt cruciaal dat ouders dit ook onthouden. Als je ook kind stress heeft dan zent het eigenlijk allerlei signalen naar jou uit. Of het is misschien gespannen. Je ziet het trillet, gaat misschien huilen. Het wordt heel stijf. Het kan ook boos worden. Maar daar reager je op. Als ouders om te denken er is iets niet pluis. Dus je kind zent die signalen die komen bij jou binnen. En wat ga je met die signalen doen? Axie onderneming. Ja, oplossen. Oplossen. Super nutter. Want dit kan heel erg helpen als er dat werkelijk gevaar is. Maar bij bovenmatig angst en dwang is er eigenlijk geen gevaar of het gevaars veel groter voor de gene die dit eng vindt. Het vragen van een vriendje om te gaan spelen is niet echt gevaarlijk. Een kind om wat denken om, maar dat gaat misschien uitleg of nee zeggen. Dus het zal wel vervelende dingen, maar niet echt gevaarlijk. Maar als dat bij jou als ouders iets doet ga je daarna handelen. Maar jij zegt dat bij ieder geouder doet dit iets. Dit is een geouder gaat iets doen. Dit gebeurt gewoon. Dat is oké. Alleen we weten wel als je dat gaat volgen dan ga je in die cirkel een stapje verder. En dan ga je dus aanpassen. Dus of je zorgt dat het speel alspraakje gemaakt is. Of je zegt nou ik vraag het wel aan dat andere kind. En waardoor de stress op de koorte te mein omlaag gaat. Dan gaat door die aanpassing gaat de stress omlaag. (C) TV GELDERLAND 2020 zo wel bij je kind als bij jouw als ouder. En dan denk ik, oké, fijn, op de koord dat je te minusten opgelost. Alleen en dan komen we een beetje terug op wat vinder voorgeaflevering ook besprakende. Bootschap die daar onder zit naar het kind toevrouw is er een die niet zo helpend is op lange termijn. Want eigenlijk is wat je met dit gedrag als ouder je kind laat weten. Om bedoeld, maar het gebeurt helaas wel, is jij kan dit niet zelf aan. Of je bent zelf niet in staat om deze spanning te verdragen en je hebt mij nodig. Dus de enige manier waarop je kan dielen met die spanning rondom het vragen van een vriendje voor een speel als brak. Is als ik dat als ouder over neem. En dat idee bij een kind zorgt natuurlijk de volgende keer voor precies dezelfde situatie. Ah, ik vind het eigenlijk wel leuk om te gaan spelen, maar ik durf niet te vragen. Pap die hadden tegen. Jouw jongen. Ja. En dan zit je weer boven in de cirkel. En dan is je weer spanning bij het kind de volgende keer dat er een speel als brakje geplempt worden. Ja, en door de aanpassing blijft het dus heel de tijd terugkomen. Ja, want het werkt op de kortste termijn. Ja, bij allebei, ja. Want de stress is even weg. Ja, dan hebben wij altijd vaak, ik heb zo'n heel pleintje wat willen we het kind ermeleren. Ja, dat zit hier weer helemaal in. Ja, toch? Want op de kortste termijn, het zeg je mooi, is het heel helpend. Maar wat wil je als het kindstraks 30 is op zichzelf woont? Zelf iemand kunnen uitnodigen om te komen spelen. Maar ja, en we hebben het nu natuurlijk over groter angsten. En hoe ga je dit in helemaal naam doen? Want je hebt je kind gaat niet met een school, spreek met niemand meer af, dus het staapelt zich om op. We hebben ons als gezin hier totaal op aangepast. Ja, wat ga je dan doen? Ja, of vinden dat? We horen je ook wel eens in gezinnen dat bijvoorbeeld het kind niet wil dat een van de ouders weggaat. Want dan kan er misschien wel een oud te ongeluk gebeuren en dat dan ouders niet meer weggaan. Dat soort wel echt heftige waar heel het gezin last van heeft voorbilde. Ja, ja, ik werk zelf veel met zwang. En wat dat dan gebeurt is dat soms ouders alle dingen doen. Maar van je zou zeggen, nou, die hebben zelf probleemen met zwang. Handen wasse kleding, omwisselen, spullen niet aanraken. Terwijl het gaat om het kind wat misschien die probleem heeft met zwang. Maar de ouders laat eigenlijk alles zien om maar te voorkomen dat misschien de visen handen komen. Dat ze besmetten worden voor bacteriële. Ja, als eis van de kind dan eigenlijk dat ze hun handen vier minuten gaan was, zeg nog maar iets. Ja, bijvoorbeeld de boodschappen verstoppen. Want als ik de boodschappen zie en ik heb dan een naren gedacht, hem hoofd kan ik altijd eten wat in die boodschappen dat zit niet meer eten. Of je op de deur maat helemaal omkleden, want de kleding die van buiten komt kan besmet zijn door iets van buiten. Dat mag niet binnenkomen. Ja, en de ouders die doen dat eigenlijk om ervoor te zorgen. Als je het over die zich kon om op kort te meine te stoppen, maar al zo lang opgebouwd is, waardoor je eigenlijk niet meer kan stoppen, of dat je gevoel. Dus je aanpassing? Ja, maar dit gint vaak klein. Ja, nee, dit is vaak niet van de eemte andere dag. Het is helemaal niet erg. Ja, hoor, ik kan toch best even een keer met een bovenlop om je tas te halen, omdat je dat eenvindt in donker. Dat is niet erg. Tot dat kind helemaal niet meer alleen er boven durft. En bij elk moment dat er boven iets zou zijn of het licht nou aan is of het uit is. Ja, en het kan inderdaad ook met eten. En zo in de voorbeeld dat jij gaf die spreek me aan, want ik heb een gezin begeleid die echt heel ver zat in die aanpassing. En dat hele kleding desinfecterde. Als ik binnen was geweest, dan kwam dat kind twee dagen niet meer beneden, want ik was binnen geweest. Ja, ja, ja. Kunnen we niet erg z'n anders afspreek want deze infecteren van douche, kapot te handen in het daad van het was. Bij ouders ook, dus ook in de kiep. Ja, en het begon in het daad met een vetje van een kippetje afsnijden. Ja, precies. Dus goed om te beceffen, dit begin tot het klein. En dan ook daar zit de olievlek. Dus ik vind het de olievlek met er vooral het heel fijn, want dat geldt voor dingen die heel spannend kunnen zijn voor een kind. Maar dat gaat ook voor de aanpassingen die je als gezin want het doet ook broertje en zusjes. Die je als gezin gaat doen. Waar we dan met ouders mee gaan werken, is beginnen met dit uitleggen. Dat is heel suff, maar dat is nodig om te snappen waar ze eigenlijk in baland zijn. Voelen doen ze het. Weten soms het echt door hebben hoe ze klem zitten. Soms niet meer, omdat dingen normaal zijn geworden. Maar dat begin bij dit idee. Jouw kind is gestressed, dat doet iets met jou dus je reageert daarop om die stress weg te maken. Intuitief. Ja. En dat is eigenlijk het startpunt om met ouders te gaan hebben over. Oh ja. Oh dat oh ja, dat gebeurt gewoon. Ja. Is niet erg, maar het is ook echt. Dus bijna normaaliseren ook, hè? Ja, dit doen we. Dit doe je gewoon. Ja. Ja, omdat je niet als ouders schuldig bent aan het probleem. Nee, natuurlijk niet. Maar wel één van de oplossingen. Een onesteel van de oplossing. Ja. Ja, soms een. Ja, ook weer zo'n mantra. Ja. Je die zijn niet schuldig, maar wel een deel van de oplossing. Ja. Ja. En dan, hè? Want dan heb je je zo aangepast en. En misschien luister je. En je beseft je, oh ik ben me al jaaag aan het aanpassen. Wat zijn dan. Welke stoppen zet je dan? Hoe kan je dat dan met elkaar gaan onderzoeken? In de metode space, en dat gaat over ondersteunend ouderschap bij angst en dwang van kinderen, gaan we dus eerst uitleggen zo werkt het. En daarna met ouders de volkijlen bespreken waar we het in de vorige afleveringen over hadden. Je gaat beschermen of je gaat eisen. Dus luister de volge aflevering even? Dan hebben we het erop de hoogtet te zijn. Ja. En dan willen we met ouders vooral naar een alternatief van beschermen en eisen. Dus het is niet zo zeer je moet er er midden weg in vinden. Nee. Wat moet je doen als je kind angstig is, ondersteunend ouderschap uitoefenen. Dat kan om zitten in je houding en zitten in de boodschappen die je geeft. Hebben we ervoor gekkeerd ook al kort over gehad. En dat vind ik er zo mooi aan want dit kan je dus toepassen bij angst die nog helemaal niet zo in je gewikkeld is, maar ook bij hele ingeweekende angst bij een kind. Ja, ze weten dat het spannend voor je eerst is. Dat is dat. Dat is een kinder. En we weten ook dat je en we vertrouwen dat je er mee om kan gaan met de spanning en dat soort zinnen. Ja, precies. En het is moeilijk dat met ouders heel goed te oefenen. Ja. Want daar kan ook nog, kan me voorstellen dat ook in zo'n boodschap nog iets wing in het schansen. Ja. Ja, echt kou ik ook wel. Ja, ik kan de valkueel van ik weet zeker dat het je gaat lukken of ik kan het zeker dat jij dit kan. Waardoor je weer naar het resultaat gaat. Ja. En daarom is dit eigenlijk, we best wel lang in een soort voorbereidende fase voor dat we met ouders echt iets anders gaan doen. Maar dat is wel echt heel belangrijk, want je wilt dat dit een soort automatisme wordt voor ouders. Dat ze een paar van die zinnetjes hebben en weet, oh ja, als ik voel dat het spanning oplopijm met mijn kind, kan ik dit zeggen. Ja. Met een punterachter. Ja. Een of twee keer halen. Is ook genoeg, niet om het keer. Maar dan moet je echt soms wel op de woorden, op hele specifieke woorden met ouders gaan zitoren. Dus neem ze als je blieft mee en als je ouder bent, hoeven dit echt met je, met je, of voor jezelf, voor de spiegel, met je partner. Als ik nou zo'n zin zeg, komt dit nou een beetje met mond uit en worstel even en ga dan op je kind oefenen. Ja, ik weet, volgend jaar heb ik bij jouw lezing bij gewoond en toen had je het over Mac en Cheese. Ja. Dat heb ik dus echt super onthouden. Oh, wat goed. Nou, vertel, maar dat is dat gaat andere mensen misschien ook wel uitleggen, Mac and Cheese. Het is wel grappig, want dat is een heel Amerikaanse meter voor. We gebruiken ook wel pasta pesto inmiddels, omdat we in Nederland iets vaker pasta pesto eten dan Mac and Cheese, maar het doet er eigenlijk niet toe, want het gaat om een recept met twee ingrediënten wat pass af is als je ze allebei hebt. En dat gaat dus echt over die boodschappen. Als jij er kennink geeft, ik weet dat je die te respannend vindt. Dan is er bij. Dan niks achteraan. Dan kan je kind wel denk, ja leuk dat jij nu weet dat ik het spannend vindt, ja en nu. Dus dan heb je eigenlijk alleen maar een Mac. Is het recept nog niet af. Als jij alleen maar Cheese gebruikt, dus zeg, ik kan niet doorstaan. Je kan niet doorstaan, dan mis je weer de erkenning. Dus dan ga je eigenlijk al weer verbaard gevoel van het kind. Dus ja, het is een hele mooie om te onthouden als jij iets in die boodschappen hebt van M-Pesto. Pas de pesto. Dan zit je wel goed. Ja. En dat kunnen ouders dat hoor. Ik ouders ook zeggen, ja, we mis de vols meede pesto toe. Ja, wat goed. En het volp. Ja, en erkenning. En vertrouwen. En vertrouwen. En niet vertrouwen, het resultaat. Nochmal, lieveluister, maar vertrouwen op dat je het gevoel aan kan. En doorstaan van het gevoel, het aankunde van het gevoel, het hermediele. Ja. Je had het net in de pauze ook even over een put. Oh. Ja, de spese het vol met mee te voren. En dan gaan we nu even denken, het hoofdmode een van spese zijn die ondersteunende boodschappen en de houding die als ouders wil aanemen. Hoftmode 2 is dat je dus met ouders wil gaan werken aan die aanpassingen, maar we hebben het net over hadden. Want eigenlijk moeten die gewoon minder ouders doen die vanuit goede bedoelingen. En dit gebeurt zoals we zeggen, maar we weten ook dat het in het stand houdt, dat het kind zich heel angst of het zwanger heeft. Dus je wil dat verminderen. En daar gebruiken we die metafoor van de put wel eens bij. Vooral als je het uit elkaar woahelen wat is nou de emotie van jouw kind en wat is de emotie bij jouw zelf. Want stel je voor, je bent ergens aan het wandelen en je kind valt in een hele diepe put een meter of vier. Ligt daar beneden, heeft Pijn heel. of kermt en dat horen je van boven af wat gebeurt. Maar jou als ouder, dat roept heel veel emoties op. Ja, afgekomen. Je ziet je kind, het vervelend hebben, leiden of wat dan ook. Maar als jij vanuit diezelfde emotie van een stress of een van hoop of spanning denkt, oké, ik ga er achteraan, ik spring achter mijn kind aan, want dan kan ik mijn kind redden. Zit je samen in de put. En kom je er samen niet meer uit. Dus wat dan belangrijk is in zo'n situatie, is dat emotie bij je kind er is, is heel rot. Maar die is niet van jou. En wat wil je als ouder doen? Hopen, help gaan halen, zodat je je kind uit die put kan krijgen. Dus als je meegaat in het gevoel van het kind, ga je daar vaak dingen van doen die niet zo helpen. Ja, dus jij zegt eigenlijk stond, dus donder niet in die put. En je heeft bij jezelf. Ja, want als jij de toekens merk dat je kind heel zenenwachtig wordt, zoals we het net hadden, handenwassen en kleding om wistelen. En je neemt die spanning helemaal over als ouder zijn, want je denkt, oh nee, dan moet het om als gewoon zijn, want dan is het met mijn kind niet goed. Dan gaat die emotie gaat jou gedrag bepalen, dus je gaat net zoveel je handenwassen en je gaat ook al je kleding wistelen en desinfekteeren. Maar daarmee ga je dus helemaal mee in het gevoel van het kind en wat jij daarmee doet is weer die implicitebootschap. Ja, het moet hier ook allemaal zijn. Ik moet ook allemaal kleren wistelen, ik moet ook 25 keer mijn handen was. Ja. Oh en ik snap het zo goed. Ja, oh je, dat je dat gaat doen. Je wilt gewoon dat het stopt. Ja. En je wilt misschien een keer in een rustige avond. Ja, ik snap het echt. Daarom, en dat is ook, daarom is het dus ook goed om voor ouder te weten, oké, dat dit gebeurt ja, is logisch. En we snapen dat allemaal. En dan vanuit verbinden het gezag is de Pijler wij in support hierbij natuurlijk enorm belangrijk. En want op het moment laat we het even een concrete voorbeeld pakken dat jij besluit niet meer kleding klaar te leggen of te desinfekteeren voor het doetje. Dan kan het kind enorm ondregeltraken, misschien zelfs agressief dragen, misschien wel jou of zich zelf bij noen. Ja. En natuurlijk enorm belangrijk dat je dat met een kam rijdt, maar niet alleen ook door staat met elkaar. Ja. Ja, dus we hebben het tweede hoofdmotorken overhat is dus de terugdringen van de aanpassingen. Dat ga je heel sucuur doen met ouders. We kiezen ook altijd één dingen om aan te werken als je blieft want als je op allerlei verlakken dingen gaat veranderen. Ja, we gaan niet volgen. We houden niet vol. En je wil een heel gdgeplan maken met ouder's. Oké, dit gaan we stoppen dus. We stoppen bijvoorbeeld met het klaarleggen van kleren als je je huis binnenkomt om je thuis kleren aan te doen. En dan ga je met ouders helemaal nadenken over oké. Wat neer ga je dat doen? Wat ga je doen in plaats van kleren klaarleggen? Wie heb je nodig om je daarbij te helpen? En wat doe je als het in het dat ook echt wel een beetje uit de hand gaat lopen? Ja. Zo dat ouder's eigenlijk zo meer mogelijk toe improviseren. En kon nog je dat ook aan? Zeker. Ja, nou het kind. Nou het kind. Wat je doet is in het dat met ouder's werken aan zo'n plan. Het is hun plan dus het plan richt zich ook alleen maar op hun gedrag. Het is niet geen enkele eis of verwachting van het kind in. Behalve heel veel liefde en ondersteunende behoorstchappen. Dat maag je allemaal in zitten. Ja. Maar het gaat over wat ouders vanaf een paar moment anders gaan doen. En dat schrijf je op in een brief die in het aankondiging moest naartken toe. En die lijkt dus soms op hoe die er zit bij geweldigse zetten verbinden het gezag. Maar het grootste verschil is eigenlijk dat er dus geen verwachting in zit naar het kind toe. Maar gewoon zeg wij gaan vanaf nu dit anders doen punt. Wij gaan vermaandagd je klaren in die me klaar liggen. We houden zielsfilver van je en we hebben de vertrouwen in dat we dit met elkaar gaan doen. Maar ik verzooid. Ja. En dan is het soms heel belangrijk om te bedenken, ik moet dat ook even. Maar als we dit gaan doen, dan kan het zo maar zijn dat de kind heel erg overstuur gaat worden. Ja. Of mijn kind wordt heel boos of agressief. En wat we dan met ouder's dat het doen is wacht heeft. Er zijn een bepaalde levels van reacties die je kan verwachten. Je kan er namelijk donder op zeggen dat je kind niet van je gaat vinden en angst te geworden. Nee. Of ongemakkelijke gevoelens heeft. Verdriet huilen. Tuurlijk. Ja. Dat is logisch want je doet iets waardoor je kind zich misschien wat gespannen gaat voelen. Maar de kern bij dat soort reacties is eigenlijk zo meer mogelijk doen. Ja. Want als wij dat er weer gaan oplossen zit je weer in een ander soort aanpassing. Dus eigenlijk verdraag blijven aardem stoeen, zoeken, mensen misschien naar binnenhaal. Dat je het niet alleen hoeft te doen. Ja. Nou, rustig te houden. Ik vind het een zon te. Ik vind support is heel nodig. Maar als het gaat over relatief milde stress bij het kind. Ik vind het gewoon heel moeilijk als je bedrijfd je moet nu echt wat ik leren klaar gelijven als je bedrijfd met verdriet erbij. Ja, daar hoef je vaak niet heel veel voor op te tuigen. Nee. Als ouder het verdragen dat je kind zijn raar voelt. Nee, dat bedoel ik. Ik bedoel niet support is voor het kind, support is voor die ouder. Ja. Als ik is even, ik ben die ouderen. Ik heb dat jaren gedaan en ik ga dat heel klein beetje anders doen. En ik weet, oh, dan ga ik wibelen. En heb ik misschien wel een marieke nodig en mezus die mij dan support om calme te volgt. En dat is volgt, ja. Nou, ja, dat zit heel erg op. Wat ga je doen in plaats van het ouder? Ja. Dus als je kan zeggen, ja, je gaat niet met die klere klare leggen als je kind om half je thuis komt uit school. Ja. En wat ga je dan doen? Ja. En ik maak niet aan een rosen olifant. Want je gaat doen is aan de rosen olifant denken. Ja, echt. Als ik zeg, oké, maar denk maar, als je vanavond gaat eten, in plaats van aan de rosen olifant ga je denken aan, wat je vanavond gaat eten. Dus wat ga je in plaats van doen? Nou, te zetten met een vriendin bellen, onderwel om zelf calme te blijven, de wasl opvouw, etc. Dat komt allemaal in dat plan. Dat is het kind om thuis. Dat heeft dat al in de aankond geen gelezen vanavond afmanig, dat niet meer doen. Kind om thuis. En je zorgt er eigenlijk opoordat je voor anchored bent als ouder. Dus je dat je hier gesteund voelt op wat voor meneer dan ook. En of dat dan is de liefdevolle buurvrouw met een heel kamer. En die zit gewoon bij ons thuis. Dat drinken met mij. Maar het moet gaan over ons, niet over het kind, maar over ons. En mag het dan wel even vanuit verbinden? Het gezorgd denk ik dan meteen aan eigenlijk ook bijvoorbeeld dat lievelingsopa van dit kind. Een liefdevolle appje stuur je dan een paar dagen met "ik denk ik kan jij ook binnen voor jou?" En wat betelgen kan je? Ja. Dat is gewoon een periode resultaat maar meer wat betelgen kan je. En ik hou van jou? Dat past er ook wel. Ja, want dat bij support is kunnen uitzonder ons denken, ja, maar ja, wat moet hij die nog allemaal doen? Die horen jullie waarschijnlijk heel vaak. Ja, zo'n heel veel manier zoveel doen. En wij kunnen ook nog eens voorkouwen wat ze gaan doen. Dus zelfs zouden we ook niet weten wat hij dan moet sturen. Kunnen wij het bericht je uitsrijven hem sturen. En dan kan hij dat weer sturen naar het kind. En in de laatst als je van het resultaat wegbleeft, je hebt het ontzettend moeilijk gehad, maar ik heb hoort van momma en papa dat je doorheen mee gekomen. Dat is echt heel knap van jou. Super mooi. Ja. Ja. Of alleen al, heb je zin om samen met mij een chocolademelkje te drinken deze week of ik dacht aan jou. Ik zag deze leuke meme of een tik token, het is allemaal maar het hoeft helemaal niet groter. Nee, nee, nee. Als je blijft niet, juist niet, die hele kleine gebaren kunnen zo mooi zijn. En voor een kind echt ook een soort verrassing. Hoe? Ja. Die man die het berichtje stuurt. Ja, ja. Ze zetten boven doorgestuurd bericht. Ja. Alled dat er voor uitwensen. Ja, mooi, mooi. Goed voorbeeld ook. Dus we hebben nu twee dingen besproken, dus het eerste is dan zeg maar de pastepesto. En het tweede was in de raad de ouders. Wat zei je ook weer net? Het terugdringen van de aanpassingen. Ja, door ouders zijn zich daar gesteund bij voet. Zijn er nog meer dingen? Nou, eigenlijk is dat de kern van het space. Ja. Ik vind het heel mooi dat een collega van ons die ons getreend heeft hier. En ook zeg het ja, eigenlijk is het heel simpel. Maar de uitvoer is heel moeilijk. Ja, ja, ja. Maar het idee is niet meer dan dit. Ja. Ja, wat goed. En jullie hebben ook oude groepen? Ja. Toch? En wat zijn de grote dilemmers van de ouders, die afgelopen period of jaren al tegen bent gekomt? Waar kom je allemaal tegen? Ik denk dat de grootste worsteling voor ouders is hun eigen angst of spanning over wat er gaat gebeuren als ze dingen anders gaan doen. Oh ja. Want je bent natuurlijk in de bepaald patronbeland. Ja, dat is regelenactie. Zort van veilig. Ja. Ja, precies. Misschien niet zoals je het wil, maar gewening. Ja. Ja. En nu zeggen wij vanuit een heel liefde voor een intuitive idee. Ja, het is toch niet helpen. Dus we gaan wel dingen anders in doen. Dat ouders dan een keer, hoe he? Ja, wat we nu doen is spees echt een wafere ogenzetten als behandeling. Dus als we weten, oké, het angst of zwangprobleem is echt groot. Het is echt bovenmatig. Dan beginnen we eigenlijk als het kan altijd behandeling voor het kind. Want daarvan weten we dat heel veel kinderen met angst of zwang echt ook kunnen opknappen, meestal met koordinatiefige gedragste Europie. Dus dat is altijd stap 1. In middel zijn we ook wel zo verder dat we zeggen ja maar ja, bij elke gezien waar angst of zwang een rol speelt, zie je deze aanpassingen gebeuren. 95, 97 procent ja. Ja. Ze goed is altijd. Ja. Dus het is ook heel mooi om ook wel iets met ouders te gaan doen en dan eigenlijk heel concreet. Ja, want met ouders werken kan ze om een beetje vaag zijn, maar wat we met spees doen is eigenlijk heel concreet. Ondernsteunend ouderschapbieden en aanpassingen verbindenen. Ja. Met een plan. Met een plan, met een plan, met een plan. Geen huizenvlooders, want die als ouders geen kojaren. Ja. Lossen vlodders schieten in opvoed is en moet niet erg, want het doen we de hele tijd. We improviseren ons een ongeluk. En hele leven is ingoote in het woordzaam. En dat is ook prima. Maar ja, als je natuurlijk merkt, het probleem moet eigenlijk veel te groot dan is improviseren, natuurlijk ligt niet meer heel fijn om te doen. Dus dat willen we niet. Maar dan combineren we dat dus ook nog wel met behandeling van het kind en voor de ouders. Ja. En dat doe je dus als het angst of het wangprobleem zo daarna groot is geworden, dat het hele leven aan het beheers is. Ja. Ik vond het mooi vind van spese zatje met ouders ook al beginnen als het kind echt niet naar therapy wil gaan. Ja. Het is zeker. Want behandeling voor het kind gaat uit van dat een kind dat het veel durft. Maar ja, het voelt als iets wat moet, maar ik kijk doet wel. Terwijl dat de genoeg kinderen zijn die dat eigenlijk die stap niet durven zetten, omdat het heel eng is. Ja. behandeling gaat er ook vanuit je moet met die angst omleren gaan. Dus ja, dat is ook een kwestie van dingen durven en leren aangeaan. En dan is voor mij de makkelijker dus het is heel logisch dat zo'n mag je kinderen ook niet kleden. Ja. En dan is het met spese heel fijn dat je kan zeggen ook, oké. Dat is prima, want we kunnen ook iets met jouw ouders doen. Ja, en wij gaan alvast aan de slag. Ja. Ja, ik heb zelfs wel als dat ik met ouders aan het werken ben en dan soms kwijt raak wat ook weer grootste probleem bij het kind was. Oh echt? Ja. Soms is het echt wel nodig om het te snappen want dan weet je wat voor reacties geven ouders erop, maar soms ben ik het ook wel eens kwijt en ik heb er zitten zo gewoon op hun gedrag. Ja ja ja. Om dat aan te gaan passen. Ja. Ook kan nog een vraag. En merk je ook dat de ouders dat de ene ouders meer in dat eisende stuk zit en de andere ouders dan automatisch meer in de beschermende gaat? Nou ja en nee. Wat we hier over vertellen is eigenlijk dat ouders het allebei doen. Oké. Dus we zien best wel vaak dat de ene ouders veel gaat iesende ouders beschermen en dan ook nog eens zich helemaal ingeraafd en zeggen ja maar omdat jij zo laks bent moet ik streng zijn. Ja. En dan de zon. Maar dat is een soort ja oké voor ordeel. Zo zal het altijd wel gaan. We zien het ook wel veel maar dit gebeurt ook binnen een ouder. Oh. Want als jij denkt aan een ochtendritueel nog niet eens bij een heel groot probleem bij je kind. Maar denk aan hoe er zit een beetje haast bij. Ik ben eerst een beetje rustig. Ik zeg jou, we gaan zo de tanden poetzen. Om je je tas pakken eten laatste hoop van je onbij nog even op dan bij je vrij rustig. En meestal gaan ouders dan eerder beschermen. Je houd je tas nog wel even. Ik pak je tandenboosten af. Voelen wel aankomen. Ja. Maar als de klok door tikt en je denkt ja maar het gaat nou toch best wel drinken. Dan schiet de heel vaak ouders in meer izen. Ja, ik kom op hup-up-up. Nou moet je niet bang zijn. Ik kan gewoon die tasgenalen want we moeten een schoon. En ik nou dat is even op. En stel je niet aan. Dus het is eigenlijk heel mooi om ouders dat ook wel. Ja, ik probeer altijd met ouders werkt dat bedenken hoe zit het bij jezelf. Hoe wist je van izen naar beschermen en weer terug? Ja, je hebt het allebei. Ook soms over periodes van jaren ouders die vertel ik ja begon heel izen en nu laat ik echt maar zitten. Ja. Zeg Luke zijn er nog dingen die kwijt heel aan onze lieve luisteraars? Is er iets wat we niet hebben gevraagd? Wil je nog iets kwijt? Heb je nog ongevraagd advies? Kom maar door. Nou open door is begin bij wat is jouw gedrag als ouder? In deze podcast bekend verhaal maar ook beangst en dwang en hele belangrijken want je hebt geen invloed op wat je kind doet. En als het gaat over wat je kan doen en dat is dat ondersteun het ouderschap eigenlijk als eerste dat kan altijd. Dus daar hoef je niet te soort, daar hoef je niet klaar voor te zijn of je kind hoeft niet klaar voor te zijn of het kan gaan over een kleine angst en het kan gaan over een grote angst. Dat maakt eigenlijk allemaal niet uit. En dan kom je op houd vast en doe je net voor angkering ook als heel mooi iets. Ja, dat is het eigenlijk waar je als ouder het meest aan hebt aan houd vast dat je weet zo gaakt aan pakken. Ja, een plan. Ja. En dat gaan we een tijdje zo doen en die tijd is drie weken of vier weken of één weken mag niet uit maar je gaat het wel doen. Ja. Ja. Oké. Tot. Mooi. Mooi. Dank je wel leuk voor jou aan weeschijn bij ons in de podcast en we zijn nog inning vergeten. Dat woord. Logisch. O. Nou wat goed dat je dat al te houdt. Dat is een scherpen. Ja. Dat is ook niet logisch. Ik ging erop aan omdat het belangrijk is. Soms is angst niet logisch of is het wang niet logisch. En als het een groter probleem wordt wordt het vaker heel onlogisch. En wat ouders dan al te willen is het snappen. En dat is mensen leuk. Dat hebben we allemaal als we iets snappen. Dan weten we wat we er aan kunnen doen. Alleen bij ons bij beovenmaatige angst of het wang helpt het snappen vaak niet meer. Dan heeft het geen zin om helemaal door te hebben. Hoe het zit. Waarom het kind nou zo angstig is of zo handen moet was of niet naar boven durfde. Soms snappen dat kind het zelf ook niet. Dus dan is blijven zitten op waarom zit het nou zo. Hoe komt het nou dat je zo bang in? Waarom we je dit nou zo spannend is een pad waar je gewoon niet meer uitgeten kan. Wat niet meer helpt. Dus dan zeg ik ook altijd, belaten dat het even los. En het hoeft niet logisch te zijn. Angst is ik vaak helemaal niet logisch. Nee. Dat herkennen we misschien allemaal al. Dat je denk dat je hem waarom vind ik dit nou weer raar spannend. Zij helemaal niet logisch. Nee, maar geen reden. Nee. Maar als je blijft toekene die reden dan kan dat heel frusterend zijn. Als je zegt 'ja maar wacht even, ik kom met die angst dieelen'. Ja. Dan maakt het niet uit wat er red is. Ja. Nou, wat goed. Mooie einde. Dank je wel voor je komst. Super fijne, ik heb enorm veel geleerd. Ik denk mijn vriendin ook. En het gaat je goed en heel veel geluk met een nieuwe baby en je eigen kindje. En die weet het zien. Dank je die wel vooruit. Nu vind je het. Dank je wel. Jullie ook weer heel erg bedankt voor het luisteren allemaal. Super leuk en tot over twee weken. Doei!