De druppel die de emmer doet overlopen - aflevering 4

Welkom bij de podcast Aaniels Gezucht. De Aaniels, de arts, niet in opleiding tot specialist. Een titel die vooral zegt wat ze niet zijn. Maar in de praktijk zijn ze juist van alles wel. Het eerste aanspreekpunt op de afteling, de behandelent arts op de spoed en de doktor die snags als eerst aan het bed staat. Deze jonge artsen zijn om missbaar voor de zorg. En toch zijn ze steeds moeilijker te vinden. In deze serie duiken wij, doors van haar eeuwen en hester Elsingga in de zoek toch naar de Aaniels. Wie zijn onze collega's waar zijn ze en wat bewegt hen? We gaan in gesprek met kosistenten, basis arts en opleiders en eskundigen om misschien zelfs een voorzichtige weg naar een oplossing te ontdekken. Vinden wij de Aaniels terug? Aflevering vier. De druppel die de Emma doet overlopen. Welkom terug bij podcast Aaniels gesoegd. Aflevering vier. Dat zeg je nu wel heel vrolijk heest, maar de titel doet toch anders voor moeden. Waar waren we ook weer gebleven? We zijn gebleven bij de volgende vraag. Wat voor impact of welke consequenties heeft het Aaniels de kort nou precies op de zorg van nu en van de toekomst? Dat is dus de rode draad in deze aflevering. Maar wat ook aanbod zou komen is de opleiding geneest kunde. Het perspektief vanuit de huisarts. En natuurlijk, dus ga ik hem willen spreiden willen zeggen, is een stukje over de invloed van taal. Maar eerst gaan we terug naar de stemmen van ons anonymen Aaniels panel. Jij hebt dus ergens als Aaniels gewerkt waarin zoals je zelf zei, flinkte kort was aan Aaniels'en. Wat betekende dat voor jouw werk en de kwaliteit van zorg. Veel diensten, soms ook. Maar die voontje leuk? Die voontje leuk. Ja, je ziet dan toch dat je op een gegeven met situatie dat er eigenlijk veel patiënten zijn voor het aantal doktor's. Of dat mensen nieuw komen, maar er onvoldoende ruimte is voor inwerkers. Het heeft allemaal neven effecten die misschien niet direct een probleem voor oorzaak, maar op lange termijn wel. Als jij gewoon boven je macht aan het werken bent, dan kan dat gewoon een keer mis gaan. Je ziet ook wel zijn tuchzaak terugkomen, maar dat gewoon het grootste probleem was niet eens dat er iets mis was. Maar gewoon dat er op dat moment niet de juiste supervisie was. Ja, ik heb het wel de werkvloor gemaakt. Bij mijn eerste werkgever was er een anjolstekort. In zoveren zelfs dat de specialist het dienste hebben moeten doen. Welke dienste, het hele zet aan? Zodeden de Aanendiensten. Dat was bij mijn vorige baan van 1 tot 11. Ze wil ook nog een bez van een lange dienst. En dat moest ze zelf doen naar hun poli, omdat er geen aanjolst was die dat kon doen. Roze kwam gewoon niet rond. Hoe vonden ze dat? Ja, het ene specialist heeft wat minder last van zijn ansiedheid aan de ander. Dus de ene vond het wel leuk om nog een beetje op de werkvloor te staan. En handen, expandienste te verrichten en de ander had er wel meer moeite mee. Die kreeg wel als ze snouden natuurlijk aan de verpleging waarom ze voor de zoveelste kieberbelen voor zo iets dooms. Dat denken we als Aanendus misschien allemaal wel. Het durf het ook niet te zeggen. En als ze ook nog een specialist hebt die wat makkelijker is en korte door de bocht is, dan krijg je natuurlijk een status van drie zinnen waar dat nacht aanjolst dan weer mee verder moet. En wat was de consequentie daarvan? Ja, de consequentie is natuurlijk altijd wel beperkt als je specialist bent en dan schept er zwaait. Die betreft van de aanjolst heeft daarop dat het niet zo over gezegd, dat ook niet zo over durven zeggen. Die vond gewoon een status met drie zinnen en dat moest zo overdragen in hoogtend. Maar goed, stel je voor die patiënt had iets in de nacht. Wat niet goed ging, dan had die de aanjolst geen backup van de status hoe de avond vond voor er was. Ja, daar moeten wij eens proberen als aanjolst. Er zijn wel momenten geweest waarin ik bijvoorbeeld 6 afdeling had. En dan hoef er allemaal dit te gebeuren en dan was er een gevaarlijke situatie ontstaan. Waarbij ik toch onder druk kon te staan en eigenlijk ook ben niet veilig voel in zo'n situatie. Wij ons fluctuëert het eigenlijk heel erg. Dus er zijn periode's dat we echt wel in ordaad te maken hebben met een te kort aan aanjolst. En wat ik daar dan op dat moment specifiek van merk is bijvoorbeeld moeite met het rond krijgen van het rooster. Het onderbezet staan daardoor ook gedurende de dag een hoger oplopende werkdruk. Met ook overwerken tot gewolgen en ook het vullen van dienst rooster is dan moeilijker. Het klinkt als of je al werk minder leuk wordt als er te weinig aanhielst te zijn. Ja, ik denk dat ik met name gewoon veel stress had in zo'n periode. Dus ook naar huis gaan met een stressvolgevoel misschien ook met stress naar werk. Dat kan je wel zeggen inderdaad. Maar wat ik wel fijn vond om te merken is dat de swerder niet periode minder opwerkt. De gevolgen zijn dat je toch gewoon met een te kleine pool bent. Wardoor de aanjolst die er zitten, meer avonden, nachtdienste, wie kendeeest de motodoon. En waardoor bij de overgebleven aanjolst de stuk eigenlijk het werk plezier weer vermindert. Ik denk dat je op een gegeven moment in een soort visueuse cirkel te richt komt, waarbij die aanjolst ook weer gaan stoppen omdat de werk terug te hoog wordt. En daardoor er weer minder aanjolst gaan solliciteren. Oké, 8 verschillende aanjolst, 8 verschillende werkplekken binnen en buit het ziekenhuis en allemaal merken ze iets van het aanjolst de kord. Ja, als je het zo samenvat is het wel peilig duidelijk, we kunnen er niet echt omheen. En ik moet het eigen ervaring zeggen dat je werk als aanjolst er echt niet leuker op wordt door nog meer druk. Ja, en het beste voorbeeld daarvan is natuurlijk de kalsistent je pimpas overhandigen. Het is wel de wachtkammer overvol zit en zeggen 'Hel, als je blieft lunsch voor mij'. Ik red het niet. Dat is gelijk een drugeje naar het volgende interview, want er is één groep die we echt nog meese in deze podcast, maar die misschien wel het meest bepaalend is voor de toekomst. Namelijk de Gnese-Kunde-Student, de kool- assistent. Zouden zij eigenlijk iets merken van het aanjolst de kord? Tijd om met studenten ingesprek te gaan. En waar vind je die? Dat is natuurlijk op de vakkel tijd. Oké, nou, ik zit hier met 1, 2 en 3, 4, 5. Zijn studenten? Oh, ik zou het pas schrijven. Ik heb jullie echt pas net ontmoet, dus Ander nie, maar kan eigenlijk niet. En ik wil graag met jullie even praten over het aanjolst de kord. Jullie zijn kocent, wil iemand mij vertellen in welke jaar gittien jullie? Wat zit er aan het einde over vier van jaren vijf? Wil jullie allemaal jullie geboren? Ze kjer het al noemen? Dat is even het idee we van. Met welke generatie zitten we hier? Ik kom het er eens 1. 1999. 1998. 1998. 1999, dus. 1999, wauw. 1999, wauw. Nee, ik kan het niet. Jullie als kocent staan eigenlijk heel dicht bij de aanjolst, toch? Lop je de film met de aanjolst mee? Ja, zeg maar. Wat vind jullie eigenlijk van de aanjolst? Wat zijn dat van mensen? Merkpaarden? -Alstegen, Maru. Ik vind dat wel fijn om met een aandacht te lopen, dus daar vaak veel beter mee kan relateren. En ik vind dat heel fijn als een aandacht, dus ik weet ook niet alles. Dan kan je je iets beter inbeelden. Dat jij dat ook over 1-2 jaar bent. Dus ik vind het wel fijn. -Ja, het zijn veel zuurde mensen, dan net 2 jaarjes verder is. En ja, bij geneeskende in de opleden komt heel veel kijk. En dan is je dan voor hun ook de sterk als hoort. Van heb je vooral daarna, wat ik ben benieuwd en heb je al een beetje een idee of dat het al niet. Dus ja, gewoon eigenlijk iemand die het zelfs schijnt zit, maar dan een paar jaarjes verder. Terwijl door ons verder kletts met de kossestenten nemen contact op met dantje. Ook zij is kossestent, zit in het 6e jaar dus is bijna klaar, en ze vind het leuk om ons te helpen. Gewapend met een zelfgemaakte enquette gaat dantje op zoek naar de mening van haar medestudenten. Nou, ik heb een enquette gemaakt met korte vragen om de gedachte spinsels van mijn klasgenoten is event onfutsl. Er hebben 60 mensen geregerd, ik zat ze eigenlijk bij zo'n mooie steekboel. Dat is wel redelijk aan het doen. -Uitebopelaas. De eerste vraag is of mensen merken dat er een anionste kort is op hun koschap. Voor dat we de resultaten van dantje gaan horen, stel ik deze vraag op de vakkeltheit. Merken de studenten iets van het anionste kort? Ja, zeker. Amo ja, iedereen knik in de gezichten. Ik krijg het werk. Nou, ik heb ook koschap in het werk, eigenlijk, maar ik ben gewoon als je wil aanhossen dan me je altijd welkom. En die hoort ook of aanhossen die werk op die plek dat ze kan hertwerken. Veel over u betrijden om het er dus teweinig collega's zijn om alles op te gaan. Ja, dan je merkt gewoon wat bij koschap als een. Ja, als er al een anionste kort is en er is ook nog een keer immuid ziek of zo of een of een van geen vergeedacht. Dan zie je gewoon letelijk de druk op één anionstko. Dat één anionst en eens voor drie afdelingen van het voorlijke is. Ja, dan heb je die mensen die hebben ze keer om drie van vier van smiddags een tijd voor een nunch achter de computer. Ja, je ziet dat de spetje listen, dieenste moet overnemen, want er is gewoon geen anionste zijn. Ja, je mag vaak meer. Er komt meer van door elkaar te komen. De meeste vind ik wel leuk om je er te zijn. Het is met zo'n volk drukker, maar je mag meer en die leert zonder het meer. Het richten wel aan, want ik had voldt dat we ook op neurologie een anionstje was net een week gestart. En die moest nog gelijk voor hele afdeling zorgen. En toen mocht ik juist minder doen dat zij daar best wel gestressed was en juist alles in haar eigen manier wel doen. Ik heb mij een beetje dan meelie past waarom dat er gewoon geen tijd was voor mij om iets te doen of voor begeleiding voor de coast stand. Ja, weet je wel. Provefijk dat de anionsten zelf echt tijdens kregen om ingewerkt te worden. Heel. en het voelt mij ook niet overal even opgeleid om een koal assistent te begeleiden. Zeg maar met je begin het gewoon met werken en dan in één zloot 3-matacht die je aan. Die je zeg maar daarvoor net was, want zonder half jaar geleden. Ja, ik snap ook wel dat het dan heel lastig is om in één zloot en begeleider te zijn voor iemand anders. Bovenop al die druk die je al hebt. En ik merk te over dat Adië als van andere afdelingen, en dat je een afdeling moest invoel, die niet een afdeling waren. Als je dan het koal assistent met hun nelhoofs, zoveel op iemand uitvogen, dan is het een beetje merkd van jezelf ook minder gegeven. Hoe zit dat bij de steekproef van Daantje? Veel mensen schrijven op dat er weinig tijdens voor begeleiding, weinig tijd voor uitleg. Overwerkte begeleiders, weinig tijd voor je. Zommige mensen merken helemaal niks van het Adië als te kort. Ook schrijven mensen op dat tijdens hun kooschap juist meer van het woerlijkheid krijgen om de tekort te op te vullen, dus dat zei eigenlijk meer mogen doen en echt zou art zijn. Hier schrijft weer iemand tijdens kooschap, heb ik wel eens gehad dat specialisten wisselen te zou deden omdat er geen Adië als was. Sonswerderwijls koos sind er gebruikt als een soort van zou art. Dat is dat komt wel terug. Wat was het tweede vraag? Het tweede vraag was wil je werken als Adië als? Wil je die eigenlijk allemaal Adië als worden? Ja, ja. Zoals je start als Adië als. Ik voel het, ik vind het een beetje als je klaar bent met deze studieën en meereijbewijs, maar je moet wel je vliegen u er maken. Ik kom er ook achter of het bij past waar je hem gehaald hebt. Dat vind ik ook echt heel erg belangrijk, dat je het ook hebt. Is het echt wat ik wil? Ja, zonder dan een commebent om aan een opleiding te zijn gestart. Kun je wel uitzoek of bij je past, dat is echt wat je krijgt. Ja, het is een beetje en en en en envaring opduen en of interiële of het specialist minder vertelijke is. Ja, en dat er nu een annieels te kort is, is dat iets waarvan jullie zeggen? Oh, dat schick me af. Dat ik denk moet ik het dan zelf wel doen. Of we zijn in die mergen twijfel over dat annieelschap. Dat is ook wel iets voor deeligste als je dat kunt verschijnlijk gewoon aan de baan. Dat is ook wel iets tops. Maar die directe misschien wat minder. Dus ja, ik heb daar niet in zo'n zin overnage afgekavond. Ik wil inderdaad zien dat de baan misschien relatief schwaarder wordt, omdat er dus minder collega's zijn. Daar denk ik wel zo'n dorpanaar. Misschien wel dat je er echt zegt gewaardeerd wordt omdat je maar een van de mijnige annieelschap bent. Dat je misschien ook iets meer arbeidsvoorwaarde kan doen, maar dat je er wel niet uur in het schild hopig. Dank je, hoe zit dat bij jou? 96,6 procent beoal annieels worden. Twee mensen wilde geen annieels worden? En zeggen die collega's stent er nog iets over? Waarom? Ja. Slechte partij mogelijkheden. Het is moeilijk om als annieels vrijdagmiddag vrij te krijgen voor moskepeshoek en redigje isverplichtingen. Iemand anders zegt, ik wil het niet wat je verdient bij een geld. En hebben de mensen die wel annieels weer er worden, ook iets ingevuld? Zeker. Veel mensen schrijven op dat ze ervaring willen op doen, werkhervaring. Ook schrijven collega's stente op. Ik wil speciaalist worden. Enige manier om te komen waar ik wil komen, namelijk internist, ervaring op doen. Dat is eigenlijk wat het meest terugkomt. Het tekort aan annieelsen lijkt dus wel echt de invloedheil op de collega's stent. Er zit wel een soort discopancie hier, want deze collega's stenten zeggen het overduidelijk te voelen en merken op een collega's schap. Het tekort dus. Maar vervolgens geven ze wel allemaal aan annieels te willen worden. Hoe zit dat dan eigenlijk nog een stap eerder? Je bedoelt bij de aanmelding van de citygneeskende. Ja, daar word je het overgevonden. Er werd een verantwoord van. Wat ik vond, is een rondgang van mediskontact die langs achtergeneeskende facultijten in Nederland ging. Daar blijkt dat de afgelopen jaren er een daaling was van die aanmeldingen voor geneeskunde. Maar dat voor aankomt collega's jaar juist weer een recor aan toe aanmeldingen is. Ondanks dus een voelbaar tekort van aanieels op veel werkplekken door de collega's stent, zitten de studiebank in jaar 1 in ieder geval altijd voel. Nou, we blijven in dit tema de collisistente en de geneeskunde opleiding en praten hierover verder met Heijn Bracool. En die kennen jullie natuurlijk nog uit eerder afleveringen. Hij was kinderarts, opleider en huizonderdeel van de federatiemedespecialisten. Wat heeft het voor consequenties voor colliscenten? Vaak zijn aanieels en ook aayos. Zijn de directe contactprozone, de buddies, voorbeeldverguren die je larderenplug kan benaderen, etc. Op allerlei opleidingzaavdelingen. Ja, als die er relativ weinig zijn, dan vervald dat voor een stukje. Als er op een gegeven moment vind ik wel jammer zo nadenken wat er houdende sfeers is over het aantrekkelijkheid van het vak, dan slaat dat ook weer terug op colliscenten en dergelijke. En dan zit een vissie een cirkel en daar moet we helemaal uit, want die vissie een cirkel is gewoon echt helemaal ontrecht. Dat is gewoon hartstikke mooi vak waar we met z'n alle heel veel jaal lolling kunnen hebben. Als we dit horen, vragen ons af of we jonge doekters wel goed genoeg voorbereiden op wat er straks te wachten staat. Moet er niet iets veranderen in het curriculum om dit probleem aan te pakken? We praten er over met Evien. De aayos in Ternig ineens kunnen die eerder worden. En zij heeft best een uitgesproken visie. Ik denk dat je een betere verdeling moet hebben van waar je kooschappen loopt, zodat je een duidelijke beeld hebt dat het vak inhoudt. Het vak is niet alleen het ziekenhuis. Het vak is ook extramural in de wijk, sociale genees kunnen, maar ook bij de GGD-infectie zie ik dat als het belangrijk dat mensen daar exposure aan hebben. En twee is denk ik ook wel heel belangrijk dat er andere verwachtingsmanagement komt. Je kan niet verwachten dat je, want ik vind werkverdivv belands echt heel belangrijk, maar je kan niet verwachten dat je baan ons doekter een 8-5 baan is, dat is het gewoon niet. Als je dat wel wil, dan ga je het heel moeilijk krijgen in het ziekenhuis, omdat je verwachting wordt, je wordt gewoon te luchtstelt daarin. Dus ik denk dat wij ook zoals aanjons ook aan geholsen moeten uitleggen. Je vak is super leuk, maar het is gewoon iets wat 24/7 doorgaat. En je draagt op tijd over, maar het is ook zo dat je niet altijd om 5 uur weg kan. Expectation management. Ja, en dan worden ze misschien minder te luchtstelt in de praktijk, dat het soms ook gewoon hard werken is. En ja, je kan ook niet daar, ook een verjaardig van al je vriendinnen. Naast de noodzaak, omdat we veranderen voor de studenten, vertelde even in ons ook nog wat de consequenties van het aanjons te kort zijn voor haar eigen opleiding als aankomend internist. Ja, we krijgen onze dienstroosters niet vol. Dus je merkt het vooral in de adhok verzoeken wie kan toch een dienst overnemen. En ja, dat is altijd een belandszoeken. En dat als ik het goed begrijp, het aanjons te kort heeft direct invloed op jouw aijlschap. Ja, en ik vind zeg maar aanjons en aijls, het voelt dat zoals of een hieragie is. Of zeg maar, voor mij is dat niet zo. En ik vind het ook niet zo dat de aijls belangrijkere is dan de aanjol. Ik vind niet dat ik gespaard moet worden bijvoorbeeld van een dienst overnemen, alleen maar omdat ik een poliestage heb. Bijvoorbeeld dat is niet erg, want je hebt hart voor de zaak, je wilt dat het rooster rondkomt en je wilt daar aan bijdragen. Maar je merkt dat wel op je stages, dat is ook wel jammer. Want je moet je opleiding wel volgen. Ik heb al zelfs thuis gedaan. Ik heb al een jaar aanjonservaarding gehad. Dus voor mij gaat het niet bijdragen, mijn opleiding als ik nog een keer een hele week zou doen. Ik wil liever poli doen. Dus dat verschilt gewoon per fase van je opleiding. En je merkt het direct. Een trinischip doen? Dat is tegenwoordig niet meer reparkt tot het bedrijfsleven. Met het medical trinischip van BKV ontdek je jonge artsen wat het beste bij een past. Je krijgt een persoonlijk ontwikkeld plan, een eigen opleidingspijjet, coaching en je werkt binnen verschillende zorginstanties. Echt een traject op maat dus en een sterke start van jouw karriëren. Check BKV.jobs/medicaltrinischip. Dat het aanjons tekort ook consequenties heeft voor de opleiding van aans, wist we eigenlijk al door de verhalen van Evien en Marlene uit aflevering één. En dit onderstreft het alleen maar meer. Zo wel Evien als Marlene zien dus op de werkvloer dat werkelijk een consequentie van het aanjus tekort. Tug naar doel van onze podcast. We willen zo veel mogelijk perspectieve verzamelen over het aanjuschap dan wel het eftwelle tekort. En dus strikken we ook twee huisartje. Alle eerst per na het leens gaan. Hij is huisart en ondernemer in de zorg. Op een zondag rijden we naar te gooien heel verzum waar Bernhard stipt om vijf uur zijn dienst op de huisartjepost afsluit. En we vragen hem hoe het zit met het aanjus tekort bij de huisart zich nees kunnen. Het gek is voor huisartjes dat denk ik misschien wel de broer is, waar het minst merkbaar is. Door het simpel feit dat het bij ons nog niet de norm is dat mijn eerst aanjus te voor dat je aanjus wordt. Dat is voor bijna alle specialistmus denk ik wel het geval. Dus daar is het huisartje minder werken. Maar ik ben nu zelf elf jaar doktor. En wat ik merk en dat is natuurlijk gevolgensmatig is dat het idee dat je per se in een ziekenhuis hoort te gaan werken is stuk minder geworden. Dat men ook wel ziekt heuw. In ordaad de meeste doktor is werken buiten het ziekenhuis. Ik denk dat dat een grote rol speelt. Het norm is iets minder werken maar in het ziekenhuis. Ik denk dat het gezondeldwikkeling is. Het vraagt aan ziekenhuis om het wiel opnieuw voor zichzelf uit te vinden. Hoe gaan we de boel bemannen? Dat vraagt ook weer om zoveel hervorming. Dat is wat het is. We kunnen wel een mort en blanschreel in dat we nu aanjus moeten klonen maar dat gaat niet lukken. Dus je kan beter kijken hoe je de zorg anders kan inrichten met de middelen die we nu hebben en de mensen kunnen laten floreren in de positie die ze gaan willen zijn. Dus dat zie ik en wat ik vooral zie en dat vind ik supertof. is er een beweging bij. jonge doekters, die denk je, ik wil meer zijn dan doctor alleen. En dat begint wat mij betreft ook op bij het aanhielst zijn. En zie je dat als een probleem dat die trend zover ander bent? Nee, ik zie het als een hele positieve ontwikkeling. Ik denk dat het heel verstandig is dat wij opnieuw kijken naar wat willen we de aanhils van de toekomst mee geven. Wat vinden we ook belangrijk dat die aanhils van de toekomst of doctor van de toekomst, waar het begint, dus daarbij het aanhilschap, dat hij gaat doen. Want laten we wel wezen, je werkt als doctor wel om de samenleving te dienen even heel platgezegd. We zijn natuurlijk niet bezig om de geneeskunde opleiding te hebben, zodat mensen daar louder geld met kunnen verdienen met alle icosmetische clinikjes. Dat is niet per seeddoel van de studie geneeskunde. Dus als dat het punt is, dan moeten we ook ons continu blijven afvragen. Wat voor doctor zijn we nou eigenlijk nodig? En het is mijn overtuiging, dat zeg ik even, vanuit mijn eigen percepciën en manier. Dat is niet per se kijkert me dat onderbouwd, maar het is mijn overtuiging dat we doctor schanodig hebben die gaan om armen dat we niet alleen nog maar ouderhoofen te worden, maar mooi, oude mogen zijn. En dat is een andere manier van denken, dus die transitie vind ik echt heel prettig. En dat jij dus ontzettend toe, waar ik me wel zorgen overmaakt, is duurzemyten, die planetaire grenzen, die we begin met gaan bereiken. Kijk, dat doen ik wel een soortinvaart. Dus daar moeten we denk ik wat mee en ik denk dat aanhilsse daar een rohing kunnen spelen. Even voor de duidelijkheid, Bernhard ziet het aanhils te kort in Zika-uizen niet als het probleem. Wat hij zegt, is dat onze focus verkeerd ligt. We kijken te veel naar genezing in Zika-huizorg, terwijl we eigenlijk onze denken wij ze moeten verschuiven, naar wat voor soort arts we in de toekomst nodig gaan hebben. Zoals we zijden, Bernhard is niet alleen huishort, hij is ook ondernemer in de zorg. Hoe kijk ze hier met die blik naar? Ik denk dat wij ook doctor-z nodig hebben die bezig zijn met niet alleen maar als primaire doel hebben. Kennensvergaring, waarheidsvinding, maar bezig zijn met gewoon praktische oplossingen vinden voor praktische uitdaging. Nu vragen we dat u er een tentie bedoos, die nog geen dag en we het ijals hebben getragen. Ze zagen heel gek ideeën. Vraag wij hem om ons probleem te lossen, zoals wij zo lang voor hebben moeten studeren. Het verkeel vreemd. Ze kunnen wel met ons mee werken, maar we hebben die mensen waar dat stimuleren we niet. Kijk denk dat het iets is, wat enorm kan me helpen in het behapbaar houden van de gezelde uitzorg om dat verwachtingen over schoot te kunnen, manager. Dus ik denk absoluut dat goed is en nogma, zet hoeft toch niet voor iedereen te geld, alleen voor de mensen die er door geraakt zijn, die denken die er echt zast van worden. Even dus door. Verwachtingsoverschoot? Ja, dat houdt in dat de verwachtingen van patiënten hoger zijn dan wat zorgvalleners realistisch kunnen bieden, bijvoorbeeld door tijdgebreiken of personeels gekoort. Oké, helder, dan terug naar Bernhard. Hij ligt ons uit waarom hij vindt dat de aanieelsperiode zo'n vormende tijd is en dus heel belangrijk. Ik denk dat we moeten ongereliseren, dat zie je wel terug in data, is dat heel veel aanieels hun beslissing voor hun carrière laten afweeg op een aanieelschap. Daar wordt bepaald. En ik denk ook dat er bepaald wordt wat voor type doctor je deels bent. Natuurlijk is dat veranderbaar, natuurlijk is dat deelje karakter. Maar als ik naar mij zelf, bijvoorbeeld als eenvrouwz voorbeeld, nou ik ben aanieels chirrigi geweest, er zijn nog steeds elementen van de doctor ook dat nu doen, wat ik daar heb geleerd. Dat zijn niet alleen simpel trucjes, maar dat zijn ook benaderingen, of dat is manier van denken, of nee, dat heeft zich daar al gevoerd. Dat betekent dat wat ik dat eerste jaar leer, dat die indrukken zo intent zijn dat ik het heel erg menen. Het zijn die eerste indruk en dat de keren daarna wordt dat gewoon te doen. En weet je eigenlijk niet eens, maar hoe echt je deed. Maar als je terug wordt in het vraag toch heel doe je dat? In heel voor mij dan. Dan denk ik, terug aan de eerste keer, ja, zoon heb ik dat toen heeft die chirrig mij dat toen zo geleerd. Nou, als je kan ik talen, is voorbeeld opnend. Als ze diegdachten nou eens vast houden, dat betekent dat ook dat als we de doctor de aanieels van het toekomst en nu meegeven, hoe belangrijk het is om overal te induurdsamhijts denken erbij in te noemen, dat dat ook genormeerd wordt voor de rest van de karriëret, wist dat ze ook mooi vinden. Het is dus niet alleen de patiënten zorg, maar het is ook de patiënten zorg voor de patiënten van morgen. En dat zit helemaal niet in bij de aanieelschap. Ondernemerschap toevoegen in de zorg. Dat is iets wat we nog niet eerder hebben besproken in deze podcast. Gappig genoeg, kwam ditzelfde tema op ons pad, na eigenlijk door niks te doen, namelijk door ons ogen ritmen. In middel zitten we zo deep down in deze rabbit hole dat we ook daar hier niet meer omheen kunnen. Zo kwamen we bij een te toek van een Amerikaanse arts, een aanieels in ternigenes kunnen of hoe zij het zeggen, een resident. En ja, zijn verhaal slaat eigenlijk aan bij het punt dat burnard maakt over meer zegenschap en ondernemerschap voor artsen zelf in de bestuurlijke functies van de zorg. Hij bespreert een relevantweetschappelijk onderzoek hierover. Een van de aanieelschapen is een 29-year-old doctor in Chicago gewoon gewoon starting out gaan doen. De answer I have for you is both incredibly simple en heel complex. We fight the system. We fight the system for ourselves, for our families, for our patients, for the generations yet to come. Ik wou het te weten hoe we gaan doen. We hier in deze woon, we niet echt denken we een deur, want we niet denken we een hospital, een business. We're still sure in our capitalist society is a lot of people who do just that. Every business is a boss, in the CEO. What would you guys think of a basketball coach that never took a jump shot in his life? What about a principal? What about an automobile CEO that doesn't know how to drive a car? I mean, I'd have low expectations for all these people, right? But that's what we've been doing for decades. The people who are running our hospitals know nothing about medicine. They run it as an old-fashioned business looking at Excel spreadsheets, ex-messing profits. There was a study that compared this, published in the Journal of Social Science in Medicine 2011. They compared all the hospitals that were run by a normal businessman as opposed to the couple that were actually run by doctors. So that's some business training. The hospitals that were run by doctors in almost every single quality metric we had, whether it be cost of care, medical errors, length of the state, what have you? In almost all the metrics, the outperforming of the hospital by 25% or more. Shocking, right? No, not really, but that's what we've been doing for decades. That impact that I mentioned, the millennials be making, that aspiration to change the world, it's not going to be coming with medicine itself. It's going to be coming in the system that we have. The reason is obvious. We don't have to just train new soldiers to be in the trenches with the trained brand, new generals. That impact the millennials be making will be to take over hospital administration, to run hospitals, to go into medical entrepreneurship, to go into politics and make laws that actually make sense for our country. And that is how the upcoming generation of doctors will change healthcare. Because you're going to hear the older generation tell you, medicine's not worth it. Don't become a doctor. Medicine's changed, you guys. You're going to hear that. I'm here to tell you the opposite. Medicine is freaking awesome, right? Nobody has a better job than a person devoted to sitting lives. We need young, talented, inspired creative minds to come into medicine. Thanks so much, guys. [APPLAUSE] Thanks for watching, guys. Now, this was a dangerous American. But it's obviously very good to say about what Bernhard said, about our focus on the doctors, maybe it's wrong. So to make it a round, we also have doctors who need other doctors, and not only those clinical hospitals. Or maybe more doctors in postural functions. If we believe this TETTAL, then the hospital will be in any case not bad. And maybe we'll have better problems. Should doctors live in a hospital where they can be treated more easily? Maybe there's not a single one-on-one to find a solution with the A-neil. But the number of these tests can't be seen enough. And from this American spectacle, we're going back to the Netherlands. So another home-sort, Peter Barnhorn, who asks the A-neil's short from a fascinating book. Namely, the TETTAL we use. TETTAL makes the reality. So if you're able to get over your lip, from our new reality, you have to get a little bit more. Just that we have a lot of work to do with the country. So it's like a problem if you're not in a country. The country is good and this country is not good. I've never been in the past 46 years in a country. And I hope that it will never be. People who are in a country are very interested. I think I'm a big burden to them. That's not the people you're the worst with. At the moment, we say that there's a work that should be in a country. That's not a problem, as it's not. So I think it's a TETAL where we can get along. So I don't think it's dangerous. So you said that we work in private countries if we're going to group that. Then it's also like that it's a big problem, especially that it's not possible. No, you're not in any way. You can experience that. That you have a problem, that you have to have a problem, that you have to be in balance with your life. And I want to say that from heart, well, what does it mean? It's out of balance. What is it exactly? It's so much so. And what is it? It's so much fun in balance. I don't think so. No, the last thing is that there are really less results from the way we are. een disbalans. In komt dat er om echt omdat ze in disbalans zijn, omdat of omdat ze denken dat ze inbalans zouden moeten zijn. Ik bedoel, ik zeg echt dat het leiden is in video. En ik heb zat mensen gezien met burn-out-astigd plastic, wat dat ook precies is. Maar die dat leiden is real en dat bestaat, dan moeten we wat mee. Maar taal is daar wel een belangrijk ding in. Even wat meer context over wat Peter hier zegt, over termen, taal, labels en de cultivering hervan. Wij zijn er even ingedoken. In Vwoegans een expert dit gebied, professor Christian Vinkers, die als psychiater veel over sprekt, neemt het aantal diagnoses toe met de populariteit van een term. Burn-out is voorgens hem vooral een maatschappelijk label waar weinig onderzoek naar iets gedaan. En zijn oproep is dan ook schaf die term af. Kijk wat er aan te grondstag ligt, want de klachten zijn wel degelijk aanwezig. Dan even terug naar ons gesprek met Peter. Hij geeft tot slot nog een voorbeeld waarin de keuze van taal centraal staat. De voorbeeld van een opleidend, die zei, ja, dan krijg ik een appje van een aajoschist. Dus vandaag gebruikt ik nog even om uit te ziken en dan ben ik er waarschijnlijk morgen weer. Daar werd hier opleid er helemaal miselijk van en dat kan ik eigenlijk wel een klein beetje begrijpen. Ik vind dat moeilijk. Is dat dan misschien weer een taalquesty? Dat uitzieke misschien ook een beetje, dat soort allergische reoze en wel heel eerlijk. Nou ja, ik denk dat dit klinkt nu een beetje niet, ik wil een beetje boemen dat ik nu ga zeggen, ja, je bent eerst toegeroepen tot een taak of je bent het niet. En dan doe je dat in principe gewoon, dat is dat ik hoor. Dat maakt mijn leven wel heel makkelijker. Maar ja, ik werk ook niet om te leven, maar ik leef gewoon om te werken. Dat is makkelijk, dat is ook allemaal een stuk makkelijker. Maar goed, in dat woord beroep, zit ook het woord roeping. En dan hoef je niet door een hogere mastgeroepen te worden. Maar iedereen heeft een opdracht in het leven. Als je niet denkt, dan moet je op zoek gaan naar wat dan je roeping zou kunnen zijn. En als je echt toegeroepen bent, dan moet je dat serieus werk zou maken. Beroperoepen, eerlijk gezegd heb ik nooit eerder naar dit woord gekeken op deze manier jij. Ik ook niet, maar het inspireren me toch. Ik vind het niet verkeerd deze inslag die we maken. Dan nu de samenvatting, want we zijn alweer aan het eind gekomen van deze aflevering. De druppel die de MR dit overlopen. En deze aflevering ging over wat er merkbaar is als er minder aaniëls beschikbaar zijn. Sprake met studenten, opleiders, huisarten die allemaal weer een andere kant van dit probleem belichten. Ik heb in ieder geval veel nieuwe inzichten verkregen. Hez, geef jij even een teaser voor de volgende aflevering? Nou, ik heb een paar vragen om jullie afwas nieuwsgierig te maken. Want snapt men die jonge doekters eigenlijk die twijflof stoppen. En kunnen we misschien een verloorere aaniëls vinden die met ons in gesprek wil gaan? En hebben we ook nog de handvraag. Kunnen we een oplossing vinden voor het probleem dat wij al vier, half uur met elkaar aan de bespreken zijn? Ik ben heel benieuwd. We gaan het zien. Dank je wel voor het luisteren. ♫