3. De achterblijvers

Ik doe het voor Wilken. Wilken moet het naast gewust plaatsen. Ja. Je luistert naar het verdwenen meisje, een podcast van dagblad van het Norden. De 15-jarige Wilkendost is al 30 jaar spoorloos. Verdwenen in een donkere januari nacht vanuit de Boerderij, waar ze vonden in kookangen. Ja, we zijn alleen bij de woning geweest en gekerken. Want voorzelfde geld loopt ze ergens buiten op dat moment. De zaak houdt al jaren heel veel mensen bezig. En het dreigt sommige zelfs tot de woonhub. Je wordt boog dat je geen medewerking krijgt van de auto's en tijd. Mijn naam is Jeroen Keldermann. In deze serie vertel ik hoe journalist Anik Oosting het verhaal van Wilkendost probeer het te ontraafelen. Sinds afgelopen onwonsdagmorgen wordt vermissen de 15-jarige Wilkendost uit kookangen. Het meestie is ongeveer 1,575 lang. Ze heeft blond, sluik gaat dat op de schouders mogelijk in een paardestaat. De nacht van zondag op maandag werd komtief voor drie puffer. Omdat we iemand aan mijn buitendust te trekken. Ze spoorloos verdwenen en in teorie en je kan niks uitsluiten, zou ze bewijzen van spreken ergens kunnen leven. Aflevering 3. De achterblijfers. Hoe kan het dat wij 30 jaar na de vermissing van Wilkendost amper meer weten dan op de dag dat ze verdwen? Waarom lukt het toch maar niet om deze zaak op te lossen? Mijn naam is Anik Oosting en ik ben op bezoek bij Abruindjes in kookangen. Op kerst naag 2018, terwijl vrijwel iedereen in de kerk zit of geniet van een dinee, is een groep mensen op het erf van de Boedereij van de familie Milders aan het graven. Op zoek naar het lichaam van Wilkendost. Abruindjes is samen met de inmiddels bekende komplotdenker Jan Huse, de gene, die de illegale actie begint. En toen hebben we mensen verzameld en toen zijn we op kerstavond zeven de toegegaan bewust op kerstavond. Dat heel veel mensen thuis waren en dat uiteindelijk is dat niet kleurt. Want als je aang, en is of je naief midden in het nachten met een middlint, niet exact kunnen banen waar ze begraven is. Maar we hebben eigenlijk hier gestoord door de buurman, die horen natuurlijk wat. We zijn natuurlijk in volledige kurelea slijden, ze zijn ongestoord. Uiteindelijk hebben we in de nachten nog een graven en dat is op een gegeven minister dat we de aftog gewaasd en we zijn wat een småd en groep, uiteindelijk. Abbrunjes raakte in 2010 gevassineerd door de verdwijning. Hij kent wil ik niet, maar wordt geraakt door het verhaal. De vermissing van wil ik dus als in 2010 door ze hier grote opgraven, hoe zag je de beelden op TV? Het argument gond het bemijn in het inding dat ze weggelopen was, want ze had allerlei belangrijke dingen gezegd. Als we laten lege paspoort, bandpastje, er is hier iets anders aan de hand, dan. maar zo dat iemand weggelopen is. Abbrunjes heeft naar eigen zeggen pas rust als bekend is, wat er met wilken is gebeurd. En hij is zeker niet de enige. Er zijn veel meer mensen die zich op de zaak stortten. Zoals misdaad verslag geven Peter Erdefries. Hij wijd begin 1996 een uitzending aan wilken doodst. Ook trossemist, afroos offrooring verzocht en het zesde zintuig van SBS rukken uit naar het drennen. Op zoek naar het lichaam van wilken doodst. Dat nooit wordt gevonden. Waarom hou deze verdwijning zo veel mensen in de greep? Dat houdt ons bezig en we lege deze vraag voor aan ielse van Leiden. Krimineloog en psycholoog bij de politie, maar ook specialist in landdurige vermissingen. Volgens mij kan je dat zelf misschien ook de antwoorden. Dat is het misterieuse aspect. Maar ook de wanneop die je voor mij persoonlijk is. Die wanneop van dichtbij heb gezien van de achterblijf is dat je gewoon niet weet wat er is gebeurd. Het verdriet en de wanneop is veel groter nog. Bij achterblijf van vermistig zoon het wel daar. Misschien niet eens praatje is. Van een doof van een overleedige geval. Die impact die het heeft op de achterblijf is zelf. Die impact heeft het ook op de samenleving. Je hebt misschien toch iets voor kunnen we niet mee denken. Dat heb je even gelijk in met de jaren 1990 genoeg met het internet. En alle sociale media heb je veel meer dat iets te snel naar mijn idee. Mensen die je meteen op Facebook en op Twitter. En overal worden gekenen op van helpen zoeken. In de vorige aflevering hadden we het overgeken. De hartstriendin van Wilken, die een mysterieuse rol speelde in het verhaal. Want zij heeft iets gezien. Maar wat? Dat kan ze zich niet meer erin erin erin. Het heeft er wel voor gezorgd dat hij moeder Anneke al net zo van het niet met de zaak bezig is als abruidjes die je net hoorde. Maar zij staat een stuk dichterbij Wilken. Zij heeft Wilken op de dag voor haar verdwijning nog gezien. Manda heb ik nog gezien. -Jouw is dat man nog gezien? Toen is dat een school geweest? -Ja, toen zag ik hier langs en toen zag ik haar op de fiest. En toen zij ze van de kom van vandaag niet, want ik moet vandaag naar een muziek les. Interese naar huis, dat was gewoon? -Nuis. -Nuis. -Dat was het maandag. Wilken verdwijnt een goede dag later. In de nacht van Dinsdag op Wonsdag. Het gezin van Anneke vond destijds in Stapphorst. En Wilken en Geken ontmoeten elkaar in de eerste klas op de Mercurie's schoolige meenschap. De gewoordige staten S in Mappel. En op een dag kwam Geken met Wilken thuis. Nou, volgendein was het zo dat Geken terugkwemde zessen van een kappen verdwijntie op school. Het is al een oorlogis, dan was dat wel lekker snel. Ik zei waar Wons in Mappel stappen was, nee, kook hangen. Dan neem je haar kon ik mee, ja. Nou, toen is hij meegekomen, maar waar kon ik echt verdwijnen? Zij waren horen altijd bij elkaar. En ook bij ons geslapen. -Wat is veel bij jullie? -Ja. Echt? -Wat is veel elke dag om de dag? Als de kom ging ze, ging ze meegekomen. Misschien vragen je af waarom we met een moeder van Geken praten en niet met Geken zelf. Nou, dat heeft de meeten maken, dat Geken nooit over de verdwijning heeft willen praten. En dat ze er altijd heel erg moeilijk mee heeft gehad. Het weekend voor haar verdwijning gaat Wilken ook niet naar Stapphorst. En dat is tegen de verwachting in. Waarom? Dat is niet duidelijk. Plegm hoedet herna vertelte later over dat Wilken geen zimmer heeft om erheen te gaan. Het toevall wil dat Geken dat weekend ziek was. Zou het griep en de maandag in dinsdag bleef ze thuis van school. Ze zou Wilken nooit meer zien, want de dag en na was het bed van Wilken leeg. En daar begint een zoekdocht die al meerdad 30 jaar duurt. Deze Geken heeft wat gezien, want ze getraak zich als iemand die aanwezig is geweest bij de moerend afvandvoering van Vriendinnetje. Je hoorde de stem van pleegvader Piet Mulders bij RTV Drenten. Geken heeft iets gezien, want ze getraagt zich als iemand die getuigen is geweest van de moerend of ontvoering van een vriendinnetje. Na deze korte boodschap gaan we weer verder. Mijn naam is de Reza Langeller. En ik ben verslaggever klimaat en duurzaamheid bij dagplats van het Norde. Ik vertel je bijvoorbeeld hoe je duurzaam ook vakantie gaat, wat in het nieuwste klimaatraport staat, en hoe nordelingen zelf groene energie opwekken. Zoeken verhalen koste tijd en geld om te maken. Neem nu een digitel op een moment op dagplats van het Norde, zodat ik dit soort producties kan blijven maken. Direct na de verdwijning wordt geeken door de politie ondervraagd overwillen. Volgens haar moeder gebeuren dat een week lang iedere dag. Geken hebben zij nog een dag mee gelomen naar politiebrook. Die kon op de dag gelijk. - Ja, en toen wel een week aan elkaar. Dus ik weet niet hoe ik het kon klaar. Geek een zok in wel de klutzkwijt. Als jullie wat hebben, komen we hier maar met je neemt dan niet mee in politie. Alleen 1992 praten Annakemioch met de politie. Maar ze heeft niet gezien of gehoord. Pas veel later vertelt ze dat wil ik hem ook zwangen was. Op de vier jaar er van Lisbet, het zusje van Geken, heeft ze daar iets over gezegd. Het is dan acht jaar nu wari. Zeven dagen voor wil ik er verdwijnt. Ja, wel verzitterd in de kamer, ze zet in de gang. En dan zegt ze van tegen Lisbetje Mordee, "Mamma, vragen wat ik moet doen, want ik weet het niet meer, want ik ben zwangen." Dus Lisbetje komt de kamer bijna tot twee jaar jongen. Ja, maar. En wil ik zeggen dat ze zwangen is? Ja, nou, ik heb nog een visitex en dan praat we morgen over als ik kom. En toen had ze dus gezegd, "Ja, m'n morgen kan ik niet, maar dat kom ik zaterdag." En de perator er dan over. Dat is prima. Dat is nu weer geweest. Als het verhaal over de zwangerschap in 2004 het grote publiek bereikt, reageren Piet en Herna Milders bij Erte Fedrente op de aantijgingen. En wil ik een kanvoges hen niet zwangersen geweest. De vriendin van Willekken is ook van blijven de invloed opgeken. Het dan 15-jarige meisje is zo van slag dat ze dichtklaapt. En niet eens meer met haar moeder kan praten over het politieveroor. Nee, gekken kan dat helemaal niet. Dan gekken die wel zegt, zo van de wereld. Maar hij is gewoon verhezen, gestrokken natuurlijk. Dat is je beste verdinnende, liets om inkees poelo. Zij je bent ziek en je hebt het niks van gemerkt. Ik ben klaar, dan komt de politie er al een dag op halen. Dat was geen lebetijd vooral. Geekken gaat gebukt onder de verdwijning. Het duurt jaren voor ze even bovenop komt. Maar dat bedrijf hij moeder anderke niet om te blijven zoeken. Al meer dan 30 jaar. Zang het briefjes op bomen, gaat erop uit als iemand zegt haar te hebben gezien. En plaats in jullie 1994 een oproep in lokale kranten. Dit is er om ze blijven zoeken. Ik denk dat ze gewoon hartstikke varen bij ons was. Gewoon altijd, dus ja, het was de mensen dochter niet. Maar het voelde wel zo. Het was zo vaak samen. Als we verkantieveringen, als we verkantieveringen werden, dan kan ik ervan. En dat ging zo wat eens mee toe. Dus ze was toch gewoon heel vaker, en als dat zo'n kind wer is, die grijpt ook zoeken. Als je de buurmeheid werkt, ga ik ook zoeken. Geekken zoekt eerst ook mee. Maar ze kan het het eigenlijk niet meer opbrengen. Ik snap dat wel. Maar ik zei even dan dat ik nog door ga zoeken dan heren. Dat vind ik alleen mijn fein, zeg. Maar ik wil gewoon mee weer proberen, mee leven op de pak. Ik heb gewoon in principe, aan mijn jeugd, in mijn niks gehad. Geek je, probeer de verdwijning achter zich te laten. Maar op een gegeven moment vertelt ze toch iets interstants tegen haar moeder. Ze, wat ze wel zegt is, wil ik even mee wat verteld. Maar dan mocht ik niet zuin, maar ik weet het niet meer. Ze gaat onder iepnose. Zonder resultaat. Volgens Annenke heeft ze de herinnering weggestopt en kan die alleen bij eenzelfde traumatische ervaring weer naar boven komen. En dat is zo, als ik bij haar praten, we hebben een gesprek wat ze nooit over z'n mogeprat. Dat doet ze toch niet. Dat kan hij echt hoge laben als praten, maar dat is echt niet. Dit is echt kan heel goed iets bijha houden. Maar dan zeg ik ook, wat heeft ze dan gezegd? Dus, daar heb ik wel wat is er pacht voor gehaald van nou. Heeft ze dan gezegd dat de mullen zou iets aan de heusel gezegd dat ze aangrant werd, weet je alles. Nou, ik hoop dat we de listeren, maar ik weet het niet meer. Ik weet het echt niet meer, zeg ze. En afgoed, ze is heel schuldig over. Ja, ze hebben me weten weten, ze zich gewoon verdrongen. En dat blijkt. Als Herman met geken beeld klinkt een besliss nee. Ze heeft het afgesloten. Wat blijft hangen, is die geblokkeerde herinnering. Maar als Herman na het interview met Annenke naar geken hebt of ze in ieder geval kan bevestigen of dat klopt, blijft een reactie uit. Die geblokkeerde herinnering roept vragen bij mij op. Want kun je een herinnering eigenlijk wel blokkeeren? Kun je iets wegstoppen, verdrukken? Ik leg dit voor aan Eerijkerassin. Hij is docentrechtspsig logie, aan verschillende universiteiten. En is gespecialiseerd in de betrouwbaarheid van aangiften en getoigen verklaringen. Hij kent geken en Annenke niet, maar heeft ergens de getwijfels. Mijn korte antwoord zijn dat kan niet. Ik wou dat dat kon, misschien is het vergeten. Misschien wilden ze dat ik gewoon niet over vertellen. Ja, dan kun je iemand onder uw bloemen brengen, ze reen je wel. Maar ze niet wil vertellen en ga je niet vertellen. Wat er ook gebeurde, is dat al een beetje de dadar of getijken. Je kunt niet verdringen. Dat zou mooi zijn, want dan hadden we men dat van die getraumatiseerde mensen. Want ik onder de laam had dat verdringen. En dat dat niet zo is, dat de wel die veel getraumatiseerde mensen hebben op allerlei fronten. Het is een reden om te denken dat verdringen niet zo zijn. Prervulent systeem is waar we op kunnen terugvallen. Ja, precies. Dus misschien weet ze wel iets, maar wel zet niet zeggen. Of ze iets gewoon vergeten. Maar om dat verdringen, dat is. Zou ik niet schappelijk niet mogen zeggen. Maar of geek je echt niet z'n weet, dat blijft onduidelijk. Zoals er zoveel onduidelijk blijft in die 30 jaar. We had een graag gesproken met de biologische familie. Zoals de tantes van Willeke, Lamy Dost en Truiswopke. Maar beide kunnen vanwege hun gezondheid niet meer werken. Dat is jammer, want ook zij moeten wel door haar verdwijning getekend zijn. Volgens haar maatschappelijk werker, vred verastond, was Willeke al zo vroeg, zo beschadigd dat ze niet terechtkomt bij haar biologische familie. Het daar is dat ook fijd, dat na het overleiden van ouders, de kinderbescherming direct heeft inbegeven. Dat normaal gebeurt het ook niet, dan wos je dat binnen een familie lopen, dat zo'n dramatische gebeurt niet is. Maar dat is klaar blij dat ik al zoveel kent dat dan ingeschrepen wordt. We komen er achter, dat Willeke via een kort geding bij de familie Wopke is terechtgekomen. Klaasje Wopke bevestigd dat via de telefoon, maar ze willen verder niet overpraten. haar emotie zitten nog veel te deep. Bij Klaasje en Theo gaat het niet goed met Willeke, ze moeten haar loslaten. Een moeilijk besluit al dus gezinsvogte Rulof Martens. De zontroma in haar leven, ze heeft altijd voor het kind gestreden. Ze was niet mee eens dat de kind bij haar weg ging, nou een tierepuidispleegers in. Ze is ook altijd tegenbijven versetten van daar ook die ondertoelsigstelling. Ze hebben het woord kunnen accepteren, eigenlijk stond ikertussen in. En te bewaakend was het niet uit het tierepuidispleegers in Europe, alenaars. Want Theo en Klaasje worden wel eens waar vocht. Maar met beperkingen. Beslistingen worden genomen door de rechtbank, op advies van de hulpverlening. Wat ook een hart gelag is voor Klaasje is dat ze willen moeten laten doodverklaren. Dat zijn de voodijen, hebben we hier eens om dat stuk financieen. Maar wat moeten we daarmee? Nou goed, daar heb ik ook geen aanwoord op. Het is echt een smund van woordelijkheid. Want het was ook heel lastig voor hem, want Willeke is verdwenen. Maar het was wel naar Belhashedien, zonvieden nog, wens het verdurenaastige fallen, even een lier in zo'n. en dat hebt er nog heel lang na. Tot dat zij voor meer dood wordt verklaten en dan ben je er vanaf. Prachtisch kun je het uitleggen, om ze haken als belasting en verzekeringen te stoppen. Maar het voelt ook als een deur die voor goed dicht gaat. MUZIEK. Dat Willeke langgeleden is doodverklart, is nieuw voor ons. Maar Klaasje bevestigd het. Verzegd dat het 15 jaar na de verdwijning moet zijn geweest. De exacte datum is niet te achterhalen. De gemeente en andere instanties willen vanwege de privacy-wetgeving geen informatie aan ons verstreken. Ondanks de doodverklaring blijft Klaasje wopken hopen houden. Zodat er net als Annakke Mioch alles aan om haar te vinden. En de twee trekken een tijd lang samen op, zroep hulp in van Paragnoosten. Zoals te zien is op YouTube in een filmpje van de serie Coldcase van Houting Goes Nederland. Maar in Klaasje op 20 november 2018 met een aantal Paragnoosten op zoek gaat naar Willeke. En waar ze mogelijk kan zijn. Dus hier achterlucht het huis van de dyrka. -Ja. En waar is het graven? -Dat op de hoedaarse achter dan. -Acht het bordje. -Oké. Dan komt de plaats. Want toen die daar stond, werd ik steeds betrokken met kijkwel. Effe knuszaam was daar. Dat is het. Daar ben ik zo zo. Daar ben ik net hoeg. Daar ben ik aan de afdat. De hop is begrijpelijk. Maar in de ervaring leert dat het er vergeeft is. Als we ilse van leiden vragen hoeveel verdwijningzaken en door een Paragnoosten zijn opgelost, zegt ze het volgende. Heel kort antwoord, nooit. En ik heb echt ontzettend veel opstwoord om er zo'n gezien. All die dossiers die ik heb gezien, kom ik op, kom ik een Paragnoosten tegen die wel weet, minstens één. Die wel weet wie het heeft gedaan of waar iemand ligt. Of is gebleven. Daar is gewoon nog nooit iemand meegevonden of een zaak me opgelost. Eigenlijk brengt het alleen nog maar een grotere teleurstelling. Want het leidt helemaal tot niks. Het kost alleen maar tijd. Je hebt weer een hoop leid weer op. Het is altijd ontrechten, want het is gewoon kansloos. Je wil je ook zes de zin teig plaatsen ligt. Je kent als het programma, het is heel erg entenning. Ik heb het ook wel eens gekeken en en entenning, maar heb je ook alles meegezegd. Maar eigenlijk is het heel trist. Ook de moeder van Wilkers Hartstreetin Geeken vraagt een aantal jaren na de verdwijning om help van een Paragnoost. Zijn naam is Hans van der Bent. Als deze man zich met de zaak bemoeid wordt iemand daar blijktbaar heel erg boos van. Maar wie? Als hij op onderzoek uit gaat, worden hij en zij gezin bedrijkt. En dat geld volgens Andeke ook voor haar gezin. Hagen man weem zo of je bedrijven gaat. Maar wie zouden dat dan geweest kunnen zijn? Ik heb geen vlood idee. Als gek op de brommelweg ging, vloog ze draagt er aan. Ze hebben mij met gek van de weg afgevuld en drukken bij een einde slod. En dan is het zo. Dus auto's bij huis als we het niet waren. Altein auto's bij huis. Mensen die tegenover een zachte de bos is, zouden ze al oorom. Het heeft ze nooit gezicht gezien? Nee. Nooit. En we gaan naar de bar. Ook de pleegfamilie krijgt in die tijd gekke telefoonjes en er stoppen autos voor de deur. Ze maken hier melding van voor de privédetective. In het dossier zitten briefjes van zowel mieke, Bart als woud de drie kinderen. En ook Piet documenteert gekke telefoonjes. Waar kwamen die bedrijgingen vandaan? Dat is altijd onduidelijk gebleven. En de politie wil hier niet zover zeggen. Het blijft dus een van de vele vragen die nog open staat. En zo komen we weer terug bij opbreindjes uit hoe kannen. Je op kerstavond 2018 grafde achter de boerderij waarwillijke wonden. Op zoek naar een lichaam. Maar waarom ging hij zo ver? En hoe krijgt hij daar nu op terug? Stond. Ja? Ja, ik was even op een melendstok. Ik had daar een ongevraagd op iemand ervver en graven. Maar de drangen. omstel oploopt zich gewoon was groot. In 2010 doet juisties die miekeus onderzoek in en om de boerderij waarwillijke wonden. Maar daar wordt niets gevonden. Meer over het onderzoek hoi je in aflevering vijf. Voor het openbaar ministerie is het dan klaar. Maar toch wordt er op 12 november 2018 opnieuw gegraven. In de grond achter de boerderij waarwillijke wonden. En dat is, als Jan Huse en Abruitjes de publiezie tijdzoeken en dreigen hoe dan ook te gegraven. Maar volgens Abruitjes is het geen oprecht te zoektocht. De puurde publiestijd, iedereen docht erop. Alle tv-zenders en granten die geven er over. En de druppet opgeven met zogroofs, het is ja zo'n beel. Maar volgens officie van je vestitie Gerard Feenstra ligt het gecompliceerder. Het was een combinatie van factoren die het OM-deit besluiten. Om toch nog maar eens te gaan graven in kookangen. Er was een aantal tips binnenkwamen over dat per seel achter de boerderij in kookangen. Er was in 2009 ook uitvoerig gegraven. Langs drie kant geloof ik kwam daar informatie. Er was de ware hond op het terrein geweest. Van die zich niet groep. Die hadden op verschillende plekken aan geslagen. Waarbij niet helemaal duidelijk was. Ook welke plekken, maar toch. Er was met een grondrader door een burger. Er was daar op het terrein een onderzoek ingesteld. Er was nog iets weer in je. Maar in die of al waren alles beeldenkart op het echte naast elkaar legend. En naar het moment met het energie en met de forensies, arvio-logen. En iedereen gesproken hadden. Het was de compuzie. Laten we dan toch maar omdat die tips in beelden opgetelpt was ook concreet. Dat we alleen maar door de middel van onderzoek komen uitzluiten. Of bevestigen dat er iets was. Maar opnieuw zonder resultaat. Jan Huse en Abruintjes zijn dermaren te leugesteld. Dat er niet is gezogd op de plek waar de spurhonden waren geslagen. En waar de radar een graf voor m'n lied zien, dat ze besluiten om zelf te gaan graven. Je wordt boos dat je geen medewerking krijgt van de autoiteiten. En dat je dan allemaal gaan was waarschoten worden door de autoiteiten. We doen die voor je, maar je bent een optrek. Wat voor het hoor. We hebben nu zo gesterk aanwezigend. Wij willen. We zijn heel veel girlende mensen, Jan en ik. We hebben allebei de drangen, we hebben het ontlossen. En nu waren we zo dichtbij. Wat toch zo ver af. En toen. Ja, dat komt iets aan het doen we zelf. Ja. Ja, we hebben puret omhaast, dat is. Die man doet dus. Dat doen we zelf. Het graven heeft gevolgen. Als opname van de actie de volgende dag op YouTube staan, zijn de rappen garen. Waar de man de eerste op sympathie kunnen rekenen, omdat ze strijden voor de goede zaak slaatse stemming om. Ze zijn dit keer te vergegaan. Ja, geen zoveel geleden. Schaamte niet zo zeer, want ik kan me zoveel van antwoorden. Maar wel schaamte dat ik zonder toestemming dat ik is gedaan heb. Waar ik op dat moment de gevolgen niet van over zag. Dat je enorm in mijn publiek in het dag het zegt. Ik heb wel gedacht dat zal wel antwoorden, maar die dat op zonder leer. en er komt neerge die van neer. Jan Huse gaat in de nacht van tweede kerstdag opnieuw. en de zoveel van de kerstdag opnieuw. Maar voor op is het klaar. Bergerpartecipatie helpt onderzaak onder de aandacht te houden. Want bij gebrek aan bewijs zoals in deze zaak zijn verhaal belangrijk. Al de schiemnulog en psycholoog ilse van leiden. Want we ligt andere erinneringen naar bovenkomen, die misschien naar de ontknoping leiden. Je moet toch vaak hebben voor valen. Je kan altijd nog met mensen praten. Je hebt het pleit ook bij opgelderen zaken. Ook al is het 30 jaar later. Mensen kunnen nog steeds verklaren. En soms tijd ook juist je best vriend dat mensen dan de pas deur verzeggen. Mensen als apruintjes, Jan Huse en Annakemioch. hebben veel impact gehad op de zaakwillijke doast. Door hen is er veel ruizond staan. Je kunt je afvragen of dit te zoektogt. iets goed heeft opgeleverd. Verhalen gingen hun eigen leven leiden. Maar er zit ook een positief iets aan. Dat zegt ook Chantal Epscamp, crimilog en scenario-analysd bij de politie. Het vertellen van verhalen en scenario's. kan bijdragen aan een oplossing. Ja, maar zo wel positief al in negatieve zin, zeg ik meteen. Op een moment dat je andere scenario's gaat noemen. kan het zijn dat mensen zich daarop heel erg gaan focusen. En dat hun herinnering beïnflut wordt door het voorbeeld. het scenario wat je ze voorschoten. De zaakwillijke doast is ingrijpend voorveelen. Maar misschien toch wel het meest voor de pleegfamilie-mulders. Bij gebrek aan bewijst voorweer. is het een eenvoudig voorweer. Welke scenario dan ook blijven zij als enige verdachte over. Ze zijn insvert gemaakt, beschuldigd. op internet volgevrijven klaard. en dan wordt gevraagd en ongevraagd op een RF-gegraven. En ze worden afgeschilderd als ongevoelige, koude mensen. die niet aangeslagen blijken door de vermissing. Maar is dat wel zo? Heb je tips voor ons? Meel dan naar Wilken Doft, het dva-n.nl. MUZIEK. In aflevering vier van de dagplat van het noorde podcast. het verdwenen meisje maken we een portrait van de familie-mulders. Want wat was dat nou eigenlijk voor gezin? Deze podcast werd gemaakt door Anik Oosting, Herman Sondman, Jantine Russe. en mijn naam is Jeroen Keldermann. Met dankan geert mij er een Frank Juring. Speciaal dankan het van Tellingen. Die zijn herinneringen en archief met ons wilden delen. De stem van Wilken werd egensproken door noord. En het historische audio-materiaal dat je horen. hebben we gebruikt met toestemming van RTV-drenten.